20 συνήθειες των μίζερων ανθρώπων - Βεβαιώσου ότι δε σε αφορούν

0



Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Στα επόμενα 2 λεπτά θα μάθεις:

– Τι δείχνουν οι επαναλαμβανόμενες αρνητικές απαντήσεις.
– Με τι «τρέφονται» οι μίζεροι άνθρωποι.


Αν είσαι δυσαρεστημένος από τη ζωή σου και δεν είσαι σίγουρος τι φταίει, διάβασε προσεκτικά τις παρακάτω κακές συνήθειες που έχουν οι άνθρωποι που έχουν την τάση να ζουν σε μια ψυχική μιζέρια. Αν δεις ότι πολλές από αυτές σε αφορούν, ίσως είναι η ώρα να τις αλλάξεις και να τις αντικαταστήσεις με θετικές συνήθειες που θα βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής σου και θα σου προσφέρουν μεγαλύτερη χαρά και ικανοποίηση. Ας δούμε λοιπόν τι έχουν την τάση να κάνουν οι μίζεροι άνθρωποι.

1.Ξεκινάνε τη μέρα τους αρνητικά

Η καλή μέρα από την αυγούλα φαίνεται. Όσο και αν ακούγεται απλοϊκό, στην πραγματικότητα ισχύει. Οι άνθρωποι που ξεκινάνε τη μέρα τους γκρινιάζοντας για το ότι έχουν να πάνε στη δουλειά, για το ότι έχει κίνηση, έχει κρύο, έχει ζέστη, έχει βροχή, κλπ., κλπ. είναι οι άνθρωποι που κουρδίζουν το μυαλό τους αρνητικά με το που ανοίγουν τα μάτια τους. Και έτσι συνήθως κυλάει η υπόλοιπη μέρα τους, με την ανάλογη διάθεση.

2.Εστιάζουν στα αρνητικά

Η καθημερινή δυστυχία και η ψυχική μιζέρια κρύβεται στα μικρά πράγματα. Οι άνθρωποι που αισθάνονται έτσι, συνήθως εστιάζουν την προσοχή τους στα αρνητικά: «το πουκάμισο μου είναι ασιδέρωτο», «τελείωσε η αγαπημένη μου μαρμελάδα», «μου ξηλώθηκε το κουμπί» και τα παρόμοια. Φυσικά κάποια από αυτά είναι αντικειμενικά γεγονότα. Σωστά και αναμφισβήτητα. Αλλά όταν κανείς τα βλέπει τεράστια, διογκωμένα και φέρνει τη συντέλεια του κόσμου επειδή συνέβησαν, το μόνο που καταφέρνει είναι να νιώθει χειρότερα.

3.Οι απαντήσεις τους είναι συνήθως «όχι»

Τα άτομα που εγκλωβίζονται στην ψυχική μιζέρια είναι αυτά που έχουν την τάση να λένε σε όλα λένε «όχι». Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι ανοιχτοί σε προτάσεις που θα μπορούσαν να τους εξελίξουν ή και ακόμα και να βελτιώσουν τη διάθεσή τους. Επίσης, συνήθως εστιάζουν στο για ποιο λόγο δε γίνεται κάτι και γιατί κάτι δεν είναι αρκετά καλό. Συνηθίζουν δηλαδή να βλέπουν κατευθείαν το ελάττωμα και το μειονέκτημα.

4.Δε βρίσκουν χαρά στα μικροπράγματα

Ο άνθρωπος που δε βρίσκει χαρά στα καθημερινά μικροπράγματα, που δε βρίσκει λόγο να χαμογελάσει έτσι, για κάτι μικρό, για ένα τίποτα, είναι ο άνθρωπος που απλώς δεν ξέρει να χαίρεται.

5.Δεν αισθάνονται ευγνωμοσύνη

Το να πουν ανοιχτόκαρδα «ευχαριστώ» και το να αισθανθούν ευγνωμοσύνη για όλα τα καλά, μικρά ή μεγάλα, που υπάρχουν στη ζωή τους είναι κάτι που κατά κανόνα δεν κάνουν οι μίζεροι άνθρωποι. Ξέρουμε όμως, από την εμπειρία αλλά και επιστημονικές έρευνες ότι η ευγνωμοσύνη, το να εκτιμάμε όσα έχουμε είναι συνυφασμένη με την ευτυχία και τη χαρά.

6.Μεταθέτουν την ευτυχία τους γι’ αργότερα

Αυτός ο τύπος σκέψης καταστρέφει την ευτυχία. Όταν κανείς «αποφασίζει» ότι θα είναι ευτυχισμένος «όταν πάρει πτυχίο», «όταν παντρευτεί», «όταν αγοράσει δικό του σπίτι», «όταν αποκτήσει παιδί», «όταν βρει καλή δουλειά», κλπ, κλπ. είναι σαν να υπογράφει τη δυστυχία του. Είτε γιατί οι συνθήκες που απαιτεί για να είναι ευτυχισμένος αργούν να έρθουν, είτε γιατί ναι μεν έρχονται αλλά προκύπτει κάτι άλλο που κάνει αυτού του είδους τα άτομα μεταθέτουν την ευτυχία τους γι’ αργότερα.

7.Δεν παίρνουν κανένα ρίσκο

Και δεν εννοώ να ανέβουν στο Έβερεστ ή να τρέξουν έναν Μαραθώνιο. Εννοώ ότι οι μίζεροι άνθρωποι ζουν βαρετές ζωές, χωρίς επιλογές, χωρίς χρώμα. Δεν θα δοκιμάσουν ένα νέο φαγητό, δεν θα πάνε σε ένα καινούργιο μέρος, δεν θα γνωρίσουν νέο κόσμο και δεν θα ανοίξουν τα μάτια και τα αυτιά τους σε νέες ιδέες και νέα ερεθίσματα. Επιμένουν σε αυτό που ξέρουν, στο γνωστό, στην πεπατημένη. Και πάνε με αυτόματο πιλότο.

8.Ζουν στο παρελθόν

Πρόκειται για μια πολύ κακή συνήθεια. Οι άνθρωποι που μιζεριάζουν έχουν την τάση να ζουν στο παρελθόν. Θυμούνται τις «παλιές καλές ημέρες» και αναπολούν τα μεγαλεία ή αυτό που είχαν ή ήταν τότε. Ή άλλοτε πάλι βυθίζονται σε κακές αναμνήσεις, σε προβλήματα, στην άσχημη παιδική τους ηλικία, στο ποιος τους έφταιξε στο παρελθόν, τι πήγε στραβά, τι τους εμπόδισε, σε όλα αυτά που δεν απέκτησαν ή δεν τους δόθηκαν και κολλάνε σε όλα αυτά τα αρνητικά αντί να δίνουν την προσοχή στο παρόν.

9.Ενδιαφέρονται μόνο για το προσωπικό τους όφελος

Η ζωή τους περιστρέφεται στο τι θα κερδίσουν, τι θα αποκομίσουν, τι θα πάρουν από τους άλλους, πώς δε θα τους πιάσουν κορόιδο και πώς θα βγουν από πάνω. Δεν τους νοιάζει να προσφέρουν στον άλλον, δεν τους ενδιαφέρει να βοηθήσουν κάποιον. Περιστρέφονται γύρω από τη μιζέρια τους και τη σκέψη «εγώ έχω τόσα προβλήματα δικά μου, σιγά μην κοιτάξω τους άλλους».

10.Είναι τσιγκούνηδες με τα χρήματα, το χρόνο και τα συναισθήματά τους

Επειδή πάντα φοβούνται μήπως βγουν χαμένοι, μήπως τους «ξεγελάσουν» και τους πάρουν αυτό που έχουν, οι μίζεροι άνθρωποι δε δίνουν ούτε χρήματα, ούτε προσωπικό χρόνο, αλλά ούτε και πολλά συναισθήματα σε άλλους. Συχνά κολλάνε σε μια δουλειά που δεν τους αρέσει μόνο και μόνο για τα λεφτά, ή δεν ασχολούνται με κάποιο χόμπι ή κάτι που τους αρέσει για να μην ξοδέψουν λεφτά.

11.Τσακώνονται συχνά και εύκολα

Οι μίζεροι άνθρωποι βρίσκουν αφορμές να τσακωθούν με τους γύρω τους για το κάθε τι. Συνήθως δεν υπάρχει πραγματικός λόγος, αλλά βρίσκουν κάτι που τους ενοχλεί και μπαίνουν στη διαδικασία να τσακωθούν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Αυτός είναι συχνά ο τρόπος επικοινωνίας τους- καυγαδίζουν και με αυτό τον τρόπο παίρνουν την προσοχή του άλλου. Μετά φυσικά θυμώνουν για τον καυγά και θεωρούν ότι έφταιγε ο άλλος. Οπότε δημιουργούν έναν επιπλέον λόγο για να έχουν κακή διάθεση.

12.Κατηγορούν τους άλλους

Οι μίζεροι άνθρωποι έχουν την κακή συνήθεια να κατηγορούν τους γονείς τους για την κακή παιδική τους ηλικία, τους δασκάλους τους για την κακή τους μόρφωση, τους συναδέλφους τους για το άσχημο κλίμα στο γραφείο, τους φίλους τους για τις σχέσεις που δεν τους γεμίζουν, τα παιδιά τους για την κακή τους συμπεριφορά. Με λίγα λόγια το φταίξιμο είναι πάντα και αποκλειστικά του άλλου. Φυσικά σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι. Αλλά ακόμα και έτσι, είναι καθήκον του καθενός να αντιληφθεί το πρόβλημα και να προσπαθήσει να το λύσει- και όχι απλώς να κατηγορεί κάποιον άλλον. Ρίχνοντας το φταίξιμο στους άλλους δε λύνει κανένα πρόβλημα. Μόνο με την προσωπική προσπάθεια μπορεί να το πετύχει αυτό.

13.Είναι καχύποπτοι

Άλλη μια συνήθεια των μίζερων. Μονίμως διαστρεβλώνουν αυτά που είπε ο άλλος και νομίζουν ότι ξέρουν να διαβάσουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα των άλλων πάντα με αρνητικό τρόπο. Έτσι, εκφράσεις όπως «ξέρω τι σκέφτεσαι για μένα» και αυθαίρετα συμπεράσματα τύπου «δεν με αγαπάς, το κατάλαβα» είναι κακές συνήθειες που δηλητηριάζουν τη διάθεσή τους αλλά και τις σχέσεις τους.

Φυσικά επειδή πάντα περιμένουν το χειρότερο από τους άλλους, αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι άλλοι να ανταπαντούν αρνητικά και αμυντικά και έτσι ο φαύλος κύκλος της αρνητικότητας συντηρείται.

14.Τρέφονται από το δράμα και τον αρνητισμό των άλλων

Οι μίζεροι άνθρωποι παίρνουν απουσία από τις χαρές των άλλων, αλλά είναι πάντα παρόντες στα δράματα και τα προβλήματα των ανθρώπων γύρω τους. Αναμασάνε στενάχωρα νέα, παίρνουν τηλέφωνο συγγενείς και φίλους να ανακοινώσουν κάποιο δράμα ή κάτι δυσάρεστο που συνέβη στους ίδιους ή σε κάποιον άλλο. Και φυσικά με αυτόν τον τρόπο ανακυκλώνουν τα αρνητικά συναισθήματα.

15.Είναι απαισιόδοξοι

Οι μίζεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι το χειρότερο τους περιμένει έξω από την πόρτα τους. Προμαντεύουν προβλήματα και καταστροφές στη ζωή τους και τη ζωή των γύρω τους και μονίμως συμβουλεύουν τους άλλους να προσέξουν γιατί κάτι κακό μπορεί να τους συμβεί. Αυτός ο αρνητισμός και η απαισιοδοξία δεν τους επιτρέπουν να περιμένουν καλά και θετικά πράγματα και, αν τους συμβούν, τα προσπερνάνε εύκολα επειδή όλη τους η προσοχή είναι εστιασμένη στο να περιμένουν το χειρότερο.

16.Επικεντρώνονται στον εαυτό τους

Φυσικά είναι καλό να επικεντρώνεται κανείς στον εαυτό του και να φροντίζει την υγεία του, τα χόμπι του, το μυαλό του, την ψυχή του, τις σχέσεις του, κοκ. Όμως οι μίζεροι άνθρωποι επικεντρώνονται στα αρνητικά: στα προβλήματα και τις δυσκολίες τους, χωρίς πρόθεση να βρουν λύσεις ή τρόπους να τα διαχειριστούν καλύτερα. Στην ουσία ρίχνουν λάδι και φουντώνουν τη φωτιά της προσωπικής τους μιζέριας.

17.Είναι επικριτικοί

Βρίσκουν πάντα τα στραβά και τα ανάποδα σε ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις. Παραβλέπουν τα θετικά και τα σωστά. Με αυτή τη στάση τους φυσικά τίποτα δεν τους ευχαριστεί και τίποτα δεν τους ικανοποιεί.

18.Ζηλεύουν

Μία ακόμα κακή συνήθεια των ανθρώπων που δεν είναι ευχαριστημένοι με τη ζωή τους είναι ότι διαρκώς ζηλεύουν κάτι άλλο ή κάποιον άλλον. Οι μίζεροι άνθρωποι θεωρούν ότι ο άλλος δεν το αξίζει αυτό που έχει, ότι οι ίδιοι θα έπρεπε να το έχουν και να μην το έχει σε καμία περίπτωση ο άλλος. Θεωρούν ότι αδικήθηκαν, ότι εξαπατήθηκαν και ότι ο άλλος τους πήρε κάτι που έπρεπε να έχουν οι ίδιοι. Πάντα θα τονίσουν το αρνητικό στον άλλον και με κάποιον τρόπο θα φροντίσουν να μειώσουν το άτομο το οποίο ζηλεύουν.

19.Ανησυχούν υπερβολικά και χωρίς λόγο

Ανησυχούν προκαταβολικά για καταστάσεις που δεν έχουν προκύψει ακόμα, φαντάζονται αρνητικά σενάρια, περιμένουν το χειρότερο αποτέλεσμα. Γενικά η ανησυχία σπάνια βγαίνει από το μυαλό τους.

20.Δίνουν στον εαυτό τους αρνητική ταυτότητα

Οι συναισθηματικά μίζεροι άνθρωποι βλέπουν εξίσου αρνητικά τον εαυτό τους. Το πρόβλημά τους είναι μεγαλύτερο από τα προβλήματα των άλλων. Και όλα αυτά που τους έχουν συμβεί είναι τα μεγαλύτερα κακά στον κόσμο. “Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει το σταυρό που κουβαλάω” και «κανείς δεν ξέρει τι τραβάω και πόσο υποφέρω» είναι συνηθισμένες ατάκες που χρησιμοποιούν. Περιφέροντας αυτή τη μιζέρια γύρω τους χωρίς να την αντισταθμίζουν ποτέ με κάτι θετικό, πχ. τα προτερήματά τους, μικρές χαρές της ζωής, τα καλά που τους συμβαίνουν, βυθίζονται βαθύτερα στην κατήφεια και στη μιζέρια.

Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια
Η Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D., είναι ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια. Εργάζεται με ενήλικες, παιδιά εφήβους και τις οικογένειές τους στην Αμερική και την Ελλάδα καλύπτοντας ευρύ φάσμα δυσκολιών. Συνεργάζεται με το νοσοκομείο Children’s Hospital του Harvard. Eίναι συγγραφέας πολλών παιδικών βιβλίων μεταξύ των οποίων και το βραβευμένο με το βραβείο Public “Το Μυστήριο του Σοκολατένιου Αυγού” και “Καταπληκτική Μαμά”. To τελευταίο της βιβλίο απευθύνεται σε ενήλικες κι έχει τίτλο “Συναισθηματικά Βαμπίρ” και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις mamaya.
Κατηγορία:

Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΙΑΣ: Ήρθαν οι Απόκριες- Πετάξτε τις μάσκες και επιλέξτε στολή

0



άρθρο της Βασιλικής Κ. Μαργέτη
Ψυχολόγου – Ψυχοθεραπεύτριας, MSc
www.psy-therapy.gr

Έφτασαν οι Απόκριες! Μάσκες, αποκριάτικα κοστούμια, σερπαντίνες, αποκριάτικοι χοροί, εύθυμη διάθεση γλεντιού, καρναβάλι … Όλα αυτά είναι άμεσα συνδεδεμένα με την περίοδο της Απόκριας! Αυτό όμως που προκαλεί έντονο ενδιαφέρον και αξίζει να σχολιαστεί είναι το γεγονός ότι οι πρώτες αποκριάτικες στολές, εκείνες των παιδικών χρόνων, δεν ξεχνιούνται εύκολα! Πιο συγκεκριμένα, αυτό που μένει χαραγμένο στη μνήμη είναι τα συναισθήματα χαράς και έντονου ενθουσιασμού για τη στολή και για όλα τα συνοδευτικά αξεσουάρ της και επιπλέον, η ευκολία με την οποία ένα παιδί «μπαίνει στο ρόλο» του ήρωα που υποδύεται για όση ώρα φοράει τη στολή του! Τι ιδιαίτερο έχει, λοιπόν, μια αποκριάτικη στολή για το άτομο που την φοράει και ποια είναι τα «μυστικά» που αποκαλύπτει για τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του;
Η ψυχολογία της Απόκριας!

Πολλοί ειδικοί ερευνητές πιστεύουν ότι η επιλογή της αποκριάτικης στολής δεν γίνεται τυχαία, όπως συνήθως νομίζουμε. Και, ενώ έχουμε την εντύπωση ότι κρυβόμαστε πίσω από την αποκριάτικη μάσκα μας, στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Όταν επιλέγουμε μια αποκριάτικη στολή, στην ουσία, βιώνουμε ένα κομμάτι της φαντασίας μας και φανερώνουμε στους άλλους καλά κρυμμένες πτυχές του εσωτερικού μας κόσμου/εαυτού. Κατά μια έννοια, εκφράζουμε μια πλευρά του εαυτού μας, συνήθως πιο δημιουργική και απελευθερωμένη, η οποία έχει την ανάγκη να εκδηλωθεί. Μπορεί να έχει τη μορφή μιας κρυφής επιθυμίας, ενός καταπιεσμένου και βασανιστικού φόβου ή ακόμα, μιας δημιουργικής εκτόνωσης από την καθημερινή καταπίεση των υποχρεώσεων. Είναι γεγονός ότι η καθημερινότητα και οι απαιτητικοί της ρυθμοί, οι συσσωρευμένες ευθύνες στο σπίτι και στην εργασία, απαιτούν την απόλυτη προσοχή και αφοσίωση και για το λόγο αυτό, ο χρόνος χαλάρωσης που διαθέτει κανείς είναι αυστηρά περιορισμένος. Στη διάρκεια της Απόκριας, λοιπόν, δίνεται σε όλους η ευκαιρία να εξερευνήσουν, με ασφάλεια και καθόλου ριψοκίνδυνα, μια διαφορετική πλευρά του εαυτού τους και να «υποδυθούν» για λίγο κάτι ασυνήθιστο και ξεχωριστό…!

Η «απομυθοποίηση» της μάσκας!

Μήπως είναι εσφαλμένη η εντύπωση που υπάρχει σχετικά με τις αποκριάτικες μάσκες και, τελικά, αυτό που αποκαλύπτουν είναι πιο σημαντικό από αυτό που προσπαθούν να κρύψουν; Σύμφωνα με σχετικές θεωρητικές αναλύσεις, η αποκριάτικη μεταμφίεση:

§ εκδηλώνει μια εσωτερική ανάγκη επικοινωνίας με τους άλλους με έναν τρόπο πιο … διαφοροποιημένο και ξεχωριστό!

§ αποδεσμεύει και απελευθερώνει το άτομο από φόβους, ανασφάλειες και καταπιεστικές αναστολές

§ καθιερώνει μια ελευθερία προσωπικής έκφρασης και υπέρβασης

§ επιτρέπει στο «παιδί» που κρύβεται μέσα μας να αναδυθεί

§ ξεδιπλώνει κρυμμένες πτυχές του εαυτού

§ αποτελεί τρόπο εκτόνωσης των βαθύτερων ψυχικών-συναισθηματικών αναζητήσεων

§ επιτρέπει τον πειραματισμό με διάφορους ρόλους
Ανακαλύψτε τι κρύβεται πίσω από τις αποκριάτικες στολές!

Ήρθε η ώρα να μάθετε περισσότερα για το αποκριάτικο κουστούμι που σκέφτεστε να φορέσετε φέτος τις Απόκριες ή που έχετε ήδη φορέσει τα προηγούμενα χρόνια!

Κοστούμια «τρόμου»

Τα ζόμπυ, οι βρικόλακες, οι σκελετοί και άλλα τέτοια τέρατα φανερώνουν την προτίμηση κάποιου να διασκεδάζει με οτιδήποτε μακάβριο, αλλόκοτο και γκροτέσκ.

Κοστούμια «αθωότητας»

Οι νεράιδες και οι πριγκίπισσες αντιπροσωπεύουν μια «κρυμμένη» νοσταλγία για τη νιότη, τη χαμένη αθωότητα και την παιδική αφέλεια και μια εσωτερική επιθυμία για επιστροφή σε μια πιο ασφαλή και απλοϊκή εποχή.

Κοστούμια «ζώων»

Γενικά, τα ζώα αντιπροσωπεύουν τα βασικά ένστικτα. Πιο συγκεκριμένα όμως, κάθε ζώο διαθέτει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που υπογραμμίζουν τη μοναδικότητά του. Για παράδειγμα, το λιοντάρι συμβολίζει την εξουσία και την αυτοπεποίθηση, ο σκύλος την αφοσίωση και την πίστη στα οικεία πρόσωπα, η αρκούδα τη σωματική δύναμη και την υπεροχή, η καμηλοπάρδαλη τη γαλήνη και την εσωτερική ηρεμία, η γάτα τον αισθησιασμό και την αυτονομία. Τα κοστούμια ζώων μπορεί να αντιπροσωπεύουν κάποια από τα φανερά ή κρυμμένα χαρακτηριστικά της ταυτότητας κάποιου ή εκείνα τα χαρακτηριστικά που κανείς θαυμάζει και θα επιθυμούσε να έχει!

Κοστούμια «comic ηρώων και cartoon»

Οι στολές κλόουν και όλες οι όμοιές τους συμβολίζουν κάτι το εκκεντρικό, ιδιότροπο, παιχνιδιάρικο και νεανικό. Φανερώνουν την ανάγκη των ανθρώπων να ξεφύγουν από την καθημερινή τους σοβαρότητα και να νιώσουν πιο … παιδιά! Μάλιστα, κάποιοι ήρωες των cartoons έχουν αποκτήσει, με τα χρόνια, μια ισχυρή προσωπικότητα η οποία έχει ταυτιστεί απόλυτα με το όνομά τους, όπως για παράδειγμα, ο Bugs Bunny, ο οποίος έχει κατοχυρώσει πια τη φήμη του χαριτωμένου και γεμάτου αυτοπεποίθηση κατεργάρη!

Κοστούμια «του κακού»

Τα κουστούμια που παρουσιάζουν κάτι υποχθόνιο, σκοτεινό και διαβολικό δίνουν σε κάποιον τη δυνατότητα να εκφράσει τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού του χωρίς ενοχές! Επιπλέον, κάποια άτομα χρησιμοποιούν (συνειδητά ή ασυνείδητα) τα κουστούμια αυτά σαν ένα τρόπο για να απομακρύνουν ή να αποφύγουν κάποιον/ους ή για να απομονωθούν… κάτι που φανερώνει πιθανά σημάδια ανασφάλειας και υποδεικνύει ένα σχετικό εσωτερικό άγχος σχετικά με θέματα που αφορούν στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Κοστούμια «σεξουαλικού περιεχομένου»

Κοστούμια με σεξουαλικό θέμα και περιεχόμενο αντιπροσωπεύουν τον αισθησιασμό, τον ερωτισμό και τη σεξουαλικότητα. Υποδεικνύουν ότι το άτομο, πιθανόν, αρέσκεται στο να αποτελεί το «κέντρο της προσοχής» όλων!

Κοστούμια «celebrities»

Τα κοστούμια των διασημοτήτων φανερώνουν την επιθυμία κάποιου να δείξει τις γνώσεις του για τα επίκαιρα θέματα, το πόσο ενημερωμένος είναι ή και να φανερώσει κάποια ενδιαφέροντά του, όπως μουσική ή κινηματογράφος. Επιπλέον, ένα κοστούμι «celebrities» είναι πιθανό να αντιπροσωπεύει κάποια χαρακτηριστικά προσωπικότητας του ατόμου που το φοράει ή και να σατιρίζει συγκεκριμένα κοινωνικά θέματα τα οποία συνδέονται με την εικόνα του «celebrity» όπως για παράδειγμα, ευφυία, δύναμη, επαναστατικότητα, θέματα ηθικής και διαφθοράς κ.λπ.

Κοστούμια «super-ηρώων»

Τα κουστούμια με τέτοιο θέμα υποδεικνύουν ότι κανείς διαθέτει ακόμα την επιθυμία και την έντονη διάθεση να σώσει τον κόσμο και να νικήσει το κακό, όπως όταν ήταν παιδί! Φαίνεται ότι του προσφέρει ικανοποίηση όταν νιώθει παντοδύναμος, δυνατός, θαυμαστός και αξιοσέβαστος.
Κατηγορία:

…όλα ήταν ένα ψέμα!

0



Χρειάζεται δουλειά για να μπορέσεις να αφήσεις πίσω αυτό που δεν έχεις πια. Να αποδεσμευτείς και ν’ αρχίσεις να σκέφτεσαι αυτό που ακολουθεί. Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου για τη χειρότερη πρόκληση με την οποία βρίσκεσαι αντιμέτωπος όταν είσαι ένας υγιής ενήλικος. Να ξέρεις ότι μπορείς πραγματικά να αντιμετωπίσεις την απώλεια οποιουδήποτε πράγματος.
Αυτό είναι το κουράγιο, η δύναμη της ωριμότητας: να έχεις την πεποίθηση ότι μπορείς να αντιμετωπίσεις ό,τι και να σου συμβεί, ακόμη και την ιδέα ότι κάποια στιγμή κι εσύ ο ίδιος δεν θα υπάρχεις.
Ίσως έτσι, μέσω της συνειδητοποίησης πως όλοι μου οι δεσμοί είναι προσωρινοί, μπορέσω να δεχτώ και ορισμένα άλλα πράγματα που είναι από τα δυσκολότερα να δεχτεί κανείς: Ότι δεν είμαι αιώνιος, ότι είναι ορισμένος ο χρόνος για το πέρασμά μου από αυτόν τον κόσμο, από τον τόπο αυτό, το συγκεκριμένο διάστημα.

Λένε πως ήταν κάποιος μια φορά που πήγε να επισκεφτεί έναν διάσημο ραβίνο, να τον συμβουλευθεί για κάποιο θρησκευτικό ζήτημα.
Μπαίνει στο σπίτι του ραβίνου και το βλέπει τελείως άδειο. Υπήρχαν μόνο δύ σκαμνάκια, ένα στρώμα ριγμένο στο πάτωμα κι ένα απλά τραπεζάκι.
Ο επισκέπτης αφού πήρε τις απαντήσεις που ήθελε στο ζήτημα που τον απασχολούσε, ρωτάει τον ραβίνο:
«Με συγχωρείτε, ραβίνε… Πού είναι τα έπιπλά σας;»
Ο ραβίνος του λέει:
«Τα δικά σου που είναι;»
Ο επισκέπτης του απαντάει:
«Μα εγώ δεν είμαι από δω, περαστικός είμαι από αυτήν την πόλη».
«Κι εγώ περαστικός είμαι…», του λέει ο ραβίνος.

Φαίνεται ότι ζούμε σ΄ έναν κόσμο όπου αγοράζουμε, αποκτούμε ένα σωρό πράγματα και μένουμε δεμένοι σ’ αυτά. Ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου, από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, η βιομηχανική κοινωνία μας υποσχόταν κάτι που στην πραγματικότητα δεν θα μπορούσε ποτέ να πραγματοποιήσει – αλλά αυτό δεν μας το είπε κανείς. Μας υποσχέθηκε ότι αν μπορέσουμε να αγοράσουμε όλα όσα θέλουμε, τότε θα είμαστε καλά, δεν θα υποφέρουμε, και τα λοιπά… και τα λοιπά…
Μας ξεγέλασαν! Μας είπαν ψέματα! Καταλαβαίνεις; Ψέματα! Η ιστορία έδειξε ότι όλα ήταν ένα ψέμα!

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο δρόμος των δακρύων«, του Αργεντίνου ψυχοθεραπευτή Χόρχε Μπουκάι, εκδόσεις opera/animus

Κατηγορία:

Δεν ακούει κανέναν το παιδί σας; Χρησιμοποιείστε τη μέθοδο «Γκάντι»...

0



Το μικρό σας σας χτυπάει, αρνείται να σας υπακούσει… Με λίγα λόγια, μπροστά σας έχετε έναν μικρό… αντάρτη.

Με τη συμπεριφορά του πραγματικά σας φέρνει στα όριά σας. Τι κάνουμε λοιπόν; Σε αυτές τις δύσκολες περιπτώσεις μπορεί να βοηθήσει μια νέα μέθοδος. Το όνομά της; Ειρηνική αντίσταση! Πρότυπό της; Ο Μαχάτμα Γκάντι.

Ακόμη και τα πιο ήρεμα και υπάκουα πιτσιρίκια κάποια στιγμή αναστατώνουν τους γονείς τους. Γι’ αυτό και οι μικροεντάσεις δεν λείπουν σχεδόν από καμία οικογένεια. Είτε γιατί ο μικρός δεν μάζεψε τα παιχνίδια του από το καθιστικό είτε γιατί τα αδελφάκια τσακώνονται μεταξύ τους για το τελευταίο ποτήρι χυμό, με αποτέλεσμα ο μπαμπάς ή η μαμά να αναγκάζεται να βάζει τις φωνές. Όλα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά και συμβαίνουν και στις… καλύτερες οικογένειες.

Αν όμως το τρίχρονο πιτσιρίκι σας σας χτυπάει, αν το πεντάχρονο αγοράκι σας προσβάλλει και κοροϊδεύει τη νηπιαγωγό του, αν σας πιέζει ζητώντας διάφορα πράγματα με επίμονο και άσχημο τρόπο (π.χ. λειχουδιές, χρήματα, περισσότερη τηλεόραση), αν πρέπει να το παρακαλάτε με τις ώρες για να πάει στο κρεβάτι ή να φάει όλο το φαγητό του ή αν σας απειλεί ότι θα «αυτοκτονήσει», τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Εδώ δεν πρόκειται για συνηθισμένες σκανδαλιές και γκρίνιες, αλλά για προβληματική συμπεριφορά. Ανεξάρτητα από τις αιτίες της, αυτή η συμπεριφορά διαταράσσει την οικογενειακή ισορροπία και φέρνει τα… πάνω κάτω στο σπίτι. Οι γονείς ταλαντεύονται ανάμεσα στην οργή και την απελπισία, τα πιτσιρίκια δοκιμάζουν τα όρια και τα νεύρα του μπαμπά και της μαμάς και απολαμβάνουν την εξουσία τους.

Υπάρχει… σωτηρία; Ναι! Αρκεί να ακολουθήσετε τη νέα τακτική που προτείνει ο καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, Ηaim Omer, η οποία βασίζεται στη στάση και τη φιλοσοφία του Μαχάτμα Γκάντι. Δηλαδή στην ήρεμη μεν αλλά αποτελεσματική αντίσταση.

Ο Ινδός πολιτικός είχε καταφέρει να πηγαίνει κόντρα στους Βρετανούς αποικιοκράτες, χωρίς όμως η σύγκρουσή τους να βγαίνει εκτός ελέγχου και να οδηγεί σε καταστροφή. Ποιο ήταν το «όπλο» του; Η ειρηνική, χωρίς χρήση βίας, αντίσταση. Δεν θα μπορούσαν άραγε και οι γονείς να επωφεληθούν από αυτή την τακτική;

Μια πρωτοποριακή μέθοδος

Εδώ και πολλά χρόνια ο καθηγητής Ψυχολογίας Ηaim Omer δουλεύει και δοκιμάζει τη μέθοδό του σε οικογένειες στη Γερμανία και το Ισραήλ. Όλοι οι γονείς που συμμετέχουν στις έρευνές του μοιάζουν μεταξύ τους. Δηλαδή είναι μαμάδες και μπαμπάδες που έχουν μια ολέθρια έχθρα με τα μικρά τους, που βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση εξουσίας με τα πιτσιρίκια τους, συνήθως για ασήμαντες αφορμές.

Ή, από την άλλη, είναι γονείς που έχουν… παραδώσει τα όπλα και έχουν γίνει παιχνιδάκι στα χέρια του απαιτητικού παιδιού τους. Μάλιστα, ήδη η μέθοδος του καθηγητή Omer χρησιμοποιείται με επιτυχία από τους ειδικούς παιδοψυχολόγους στη Γερμανία σε μικρά και μεγάλα παιδιά.

Ποιο είναι, όμως, το μυστικό της νέας μεθόδου; Λοιπόν, οι γονείς, ανεξάρτητα από την ηλικία του παιδιού τους, θα πρέπει να σταματήσουν να «απαντούν» στις προκλήσεις του και να μην παρασύρονται σε μια κόντρα που δεν οδηγεί πουθενά, σε αυτόν το φαύλο κύκλο τού «Θα το κάνεις»-«Όχι, δεν θα το κάνω». Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Ας δούμε τι προτείνει η νέα μέθοδος:

Όχι κήρυγμα

Οι γονείς πρέπει να σταματήσουν το κήρυγμα, τα παρακάλια, τις ατέλειωτες συζητήσεις. Το μόνο που καταφέρνουν με όλα αυτά είναι να εξαντλούνται οι ίδιοι και στο τέλος το μικρό να κάνει τελικά το δικό του!

Ψυχραιμία και όχι άμεσες αντιδράσεις

Οι γονείς πρέπει να μάθουν να παραμένουν ήρεμοι σε έντονες καταστάσεις και να μην παρασύρονται από την ένταση της στιγμής. Αν, για παράδειγμα, το μικρό τους τους χαστουκίσει, θα πρέπει να μείνουν αρχικά σιωπηλοί και να συλλογιστούν αυτό που συνέβη.

Έτσι θα συγκρατήσουν την οργή τους, που μπορεί να οδηγήσει σε λάθος αντιδράσεις. Θα «απαντήσουν» στην κακή συμπεριφορά του παιδιού τους μόνο αφού περάσει κάποιος χρόνος: μισή ώρα αν το παιδί είναι κάτω των 6 ετών και μία μέρα αν είναι μεγαλύτερο.

Ξεκαθάρισμα… λογαριασμών με «Sit-in»!

Θα πρέπει να είναι ξεκάθαροι και σαφείς με το παιδί! Δηλαδή, θα πρέπει να του ανακοινώσουν ότι από εδώ και στο εξής δεν θα ανέχονται πια την άσχημη συμπεριφορά του. Επειδή όμως ένα πεντάχρονο που χτυπάει π.χ. συστηματικά τα συνομήλικά του ή φέρεται πολύ άσχημα στη μητέρα του δεν… παίρνει και πολύ στα σοβαρά υπόψη του τέτοιου είδους ανακοινώσεις, θα πρέπει οι γονείς να κάνουν την ανακοίνωσή τους με τον πιο σωστό τρόπο. Ποιος είναι αυτός;

Το «Sit-in». Δηλαδή, οι γονείς θα πρέπει να κάνουν «κατάληψη» στο δωμάτιο του παιδιού, να καθίσουν σε μια καρέκλα και να πουν με πολύ σοβαρό ύφος στο μικρό ότι δεν πρόκειται να ανεχτούν πια τη συμπεριφορά του και ότι περιμένουν, εδώ και τώρα, από εκείνο, τις προτάσεις του για να λυθεί το πρόβλημα.

Όπως τονίζουν οι ειδικοί της μεθόδου, «με το Sit-in δεν επιβάλλουμε τίποτα στο παιδί, αλλά αντίθετα το ενθαρρύνουμε να βρει μόνο του τη λύση. Οι γονείς δεν είναι ούτε αυθεντίες που γνωρίζουν τα πάντα ούτε ρομπότ-παιδαγωγοί που μοιράζουν επιβραβεύσεις ή τιμωρίες».

Μια αγκαλιά στις δύσκολες στιγμές

Αν το παιδί είναι μικρό (2-3 ετών) και έχει κάποιο από τα γνωστά ξεσπάσματα θυμού αυτής της ηλικίας, δηλαδή πέφτει στο πάτωμα, ουρλιάζει, καταστρέφει αντικείμενα ή απειλεί να κάνει κακό στον εαυτό του, οι γονείς μπορούν να το ηρεμήσουν με μια λαβή που ονομάζεται «η αγκαλιά της αρκούδας».

Σε αυτή την περίπτωση ο ενήλικος παίρνει το παιδί στην αγκαλιά του και κλείνει σφιχτά γύρω του τα χέρια του, έτσι ώστε το μικρό να μην μπορεί να κάνει καμία κίνηση. Το μήνυμα που παίρνει το πιτσιρίκι είναι το εξής: «Είμαι εδώ. Θα μείνω εδώ. Δεν θα σε αφήσω να συνεχίσεις αυτό που κάνεις».

Μάρτυρες «υπεράσπισης»

Συνήθως οι γονείς επιθετικών παιδιών αισθάνονται ντροπή για τη συμπεριφορά του μικρού τους και αποφεύγουν να μιλούν γι’ αυτό το θέμα. Σύμφωνα με τους ειδικούς, όμως, είναι σημαντικό να σπάσουν τη σιωπή τους και να αναζητήσουν τη βοήθεια κάποιου δικού τους άνθρωπου: είτε μιας φίλης, είτε ενός θείου ή θείας του παιδιού.

Αυτό το άτομο μπορεί να μεσολαβήσει στους καβγάδες τους με το μικρό, να χρησιμεύσει ως «μάρτυρας υπεράσπισης» των γονιών και να δείξει στο παιδί ότι βρίσκει σωστή την απόφαση και τη θέση του μπαμπά ή της μαμάς. Ας μην ξεχνάμε ότι ο κύκλος των γονιών -οι φίλοι και οι συγγενείς- παίζει σπουδαίο ρόλο για τα παιδιά, αφού αντιπροσωπεύει για εκείνα τον κόσμο των ενηλίκων.

Βλέποντας το μικρό ότι αυτός ο κόσμος αποδέχεται και στηρίζει τους γονείς, ηρεμεί και αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια και σιγουριά για τους δικούς του, τους σέβεται και τους υπολογίζει.

Mαζί στο γραφείο

Αν το παιδί είναι μεγαλύτερο, οι γονείς μπορούν να εφαρμόσουν την τακτική «Τime-in». Δηλαδή, το παιδί είναι υποχρεωμένο να περάσει μία μέρα με τον μπαμπά ή τη μαμά στο χώρο της εργασίας τους.

Τα οφέλη

Εφαρμόζοντας αυτή τη μέθοδο, οι γονείς κερδίζουν πολλά. Πρώτα απ όλα, αποκτούν υπόσταση ως γονείς. Τι σημαίνει αυτό; Ότι παύουν να είναι… αόρατοι για το μικρό. Έτσι γίνονται πιο δυνατοί και κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Και αυτή η δύναμη είναι το αντίθετο της εξουσίας, που καταπιέζει και εξουδετερώνει το παιδί. Ας μην ξεχνάμε ότι οι τιμωρίες και οι απειλές απομακρύνουν το παιδί από το γονιό.

Αντίθετα, η δύναμη που πηγάζει από την ειρηνική αντίσταση φέρνει το παιδί πιο κοντά στο γονιό, γίνεται μια γέφυρα επικοινωνίας.

Τα παιδιά αναπτύσσονται πιο σωστά όταν αισθάνονται όχι μόνο την αγάπη και την τρυφερότητα των γονιών τους, αλλά και τη δύναμή τους και την αποφασιστικότητά τους. Είναι δύσκολο φυσικά να κάνεις το παιδί σου να σε βλέπει έτσι κάθε μέρα: τρυφερό αλλά και δυνατό.

Η μέθοδος Γκάντι, λοιπόν, προσπαθεί να συνδυάσει με τον καλύτερο και πιο άμεσο τρόπο αυτά τα δύο στοιχεία. Η ειρηνική αντίσταση μπορεί, πραγματικά, να βοηθήσει τους γονείς να αποκαταστήσουν την ισορροπία στην οικογένειά τους. Και, μάλιστα, από τη στιγμή που θα τα καταφέρουν, είναι πια περιττή…

Ναι μεν, αλλά…

Υπάρχει και αντίλογος σε αυτή τη μέθοδο. Ορισμένοι ειδικοί τη βρίσκουν υπερβολικά σκληρή και δύσκολη για τους γονείς και τα παιδιά. Μπορεί να μη χρησιμοποιούν οι γονείς βία, αλλά, από την άλλη, μήπως με αυτή την τακτική απλώς καταπιέζουν την παρόρμησή τους και επιβάλλουν την εξουσία τους με έναν άλλον τρόπο; Ο καθηγητής Omar γνωρίζει αυτό τον κίνδυνο. Όμως, όπως τονίζει, η σχέση παιδιού και γονιού έχει πάντα το στοιχείο της εξουσίας, αφού οι γονείς είναι εκείνοι που θα πρέπει να βάζουν τα όρια.

Η ειρηνική αντίσταση μπορεί να είναι «ειρηνική», αλλά ταυτόχρονα είναι και δυναμική, ενώ ο στόχος των γονιών που την εφαρμόζουν δεν είναι να νικήσουν… το παιδί. Η μαμά και ο μπαμπάς που ακολουθούν αυτή τη μέθοδο πρέπει να είναι ταυτόχρονα και τρυφεροί με τα μικρά τους. Θα πρέπει να τους λένε το «σ’ αγαπώ» και να τους δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους και το σεβασμό τους.

Δεν πρέπει να αποφεύγουν να «καλομαθαίνουν» το μικρό ταραξία με μια εκδρομή ή μια έξοδο για γλυκό. Όμως, αυτό θα πρέπει να το κάνουν χωρίς ανταλλάγματα, π.χ. «Αν είσαι φρόνιμος, θα πάμε σινεμά», και να δείξουν απλά στο πιτσιρίκι τους πόσο πολύ το υπολογίζουν και το εκτιμούν.

Τι είναι το «Sit-in»

O γονιός (ή και οι δύο γονείς) μπαίνει στο δωμάτιο, κλείνει πίσω του την πόρτα και κάθεται σε μια καρέκλα μπροστά στην είσοδο του παιδικού δωματίου. Με ήρεμη φωνή λέει στο παιδί: «Δεν αποδέχομαι άλλο αυτό που κάνεις (π.χ. το ότι χτυπάς και βρίζεις τα άλλα παιδιά κ.ά.). Θα μείνω εδώ και θα περιμένω από εσένα τις προτάσεις σου για το πώς μπορεί να βελτιωθεί η κατάσταση στο μέλλον».

Ο μπαμπάς (ή η μαμά) δεν πρέπει να ανοίξει διάλογο με το παιδί, να το προκαλέσει ή να απαντήσει στις προκλήσεις του. Αν το μικρό απλώσει το χέρι του, μπορεί να αμυνθεί, αλλά όχι με φωνές ή ανταποδίδοντας το χτύπημα. Στην περίπτωση που το παιδί κάνει σοβαρές προτάσεις για τη λύση του προβλήματος, θα πρέπει ο γονιός να τις συζητήσει μαζί του.

Αν πάλι το παιδί δεν προτείνει τίποτε, τότε ο γονιός θα πρέπει να παραμείνει στο δωμάτιο (μισή ή μία ώρα, ανάλογα με την ηλικία του παιδιού). Αν τελικά το «Sit-in» δεν φέρει αποτέλεσμα, μπορεί να το επαναλάβει την επόμενη ή τις επόμενες μέρες. Όπως έχουν δείξει οι έρευνες, η συμπεριφορά του παιδιού καλυτερεύει ύστερα από μερικά «Sit-in». Προσοχή όμως! Το «Sit-in» δεν πρέπει να γίνεται αμέσως μετά από κάποιον καβγά.

Πηγή: sciencearchives.wordpress.com
Κατηγορία: , ,

Τι είναι η συναισθηματική κακοποίηση - Οι τακτικές και οι μέθοδοι των θυτών

0



Η συναισθηματική κακοποίηση περιλαμβάνει τη λεκτική κακοποίηση (δηλαδή φωνές, κατηγορίες και προσβολές), αλλά είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Έχει να κάνει με μία σειρά επαναλαμβανόμενων επεισοδίων που προσβάλλουν, απειλούν, απομονώνουν, υποβιβάζουν, εξευτελίζουν ή και ελέγχουν έναν άλλο άνθρωπο.

Μπορεί να περιλαμβάνει ένα μοτίβο μίας ή περισσοτέρων μορφών κακοποιητικής συμπεριφοράς: προσβολές, κριτική, επιθετικές απαιτήσεις, απειλές, απόρριψη, κατηγορία, συναισθηματική χειραγώγηση, έλεγχο, απομόνωση, τιμωρία.

Σκοπός της συναισθηματικής κακοποίησης είναι να υποβιβάζει τα συναισθήματα του ατόμου που την υφίσταται και να εκμηδενίσει την αυτοπεποίθησή του και την ανεξαρτησία του. Συχνά τα θύματα της συναισθηματικής κακοποίησης νιώθουν όταν δεν υπάρχει τρόπος να φύγουν από αυτή τη σχέση ή ότι χωρίς αυτόν που τα κακοποιεί δεν θα είναι τίποτα.

Μπορεί κανείς να πιστεύει ότι η σωματική κακοποίηση είναι πολύ χειρότερη από τη συναισθηματική, μίας και η σωματική βία είναι κάτι που φαίνεται, κάτι που μπορεί να στείλει το θύμα στο νοσοκομείο και να του αφήσει σημάδια. Όμως τα σημάδια της συναισθηματικής κακοποίησης είναι εξίσου πολύ αληθινά και πολύ βαθιά, μερικές φορές πιο βαθιά και από αυτά της σωματικής κακοποίησης.

Η συναισθηματική κακοποίηση καταστρέφει τον πυρήνα του ατόμου, γιατί επιτίθεται στο «είναι» του. Όσο πιο συχνή και μακροχρόνια είναι, τόσο περισσότερο τείνει να εσωτερικεύεται από το θύμα, αφήνοντάς το να νιώθει φοβισμένο, ασήμαντο, χωρίς αξία, συναισθηματικά ανικανοποίητο, αναξιόπιστο, αβοήθητο. Άτομα που υφίστανται συναισθηματική κακοποίηση πιστεύουν ότι οι άλλοι δεν τα αγαπάνε, και ότι τους αξίζει αυτό που περνάνε σαν να φταίνε τα ίδια, σαν αυτά να έκαναν κάτι κακό για το οποίο πρέπει να τιμωρηθούν.

Τα άτομα που κακοποιούν συναισθηματικά, έχουν διάφορες τακτικές και μεθόδους για να δείξουν τη δύναμή τους:

Κυριαρχία: Οι θύτες νιώθουν την ανάγκη να ελέγχουν τη σχέση. Αυτοί παίρνουν τις αποφάσεις για τον εαυτό τους και την οικογένειά τους, λένε στον άλλο τι να κάνει, και απαιτούν από τον άλλο να τους υπακούσει. Ο θύτης μπορεί να φέρεται στο θύμα σαν να είναι ο υπηρέτης του, ένα παιδί που δεν ξέρει, ή ακόμα και σαν να είναι κτήμα του.

Εξευτελισμός: Ο θύτης κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου το θύμα του να νιώσει άσχημα με τον εαυτό του, ανεπαρκές και ελλιπές με κάποιο τρόπο. Αν κάποιος πιστεύει για τον εαυτό του ότι δεν αξίζει και ότι κανένας άλλος δεν θα ασχολιόταν μαζί του, οι πιθανότητες να φύγει όταν ο άλλος του φέρεται εξευτελιστικά είναι ελάχιστες.

Οι προσβολές, οι υποτιμητικοί χαρακτηρισμοί, η μπροστά σε τρίτους υποτίμηση του άλλου, είναι μερικά από τα όπλα του θύτη προκειμένου να καταστρέψει την αυτοπεποίθηση του θύματός του και να το κάνει να νιώσει τελείως αδύναμο.

Απομόνωση: Προκειμένου να καταφέρει να ελέγχει ακόμα περισσότερο το θύμα του, ο θύτης προσπαθεί να κόψει κάθε δεσμό που έχει το θύμα του με τον έξω κόσμο. Του απαγορεύει με κάποιο τρόπο να βλέπει την οικογένειά του ή τους φίλους του, ή ακόμα και να πηγαίνει στη δουλειά του ή στο σχολείο του.

Το θύμα καταλήγει να πρέπει να πάρει άδεια από το θύτη του, προκειμένου να κάνει οτιδήποτε, να πάει οπουδήποτε, ή και να δει οποιονδήποτε.

Απειλές: Ο θύτης συχνά χρησιμοποιεί απειλές για να εμποδίσει το σύντροφό του να φύγει. Μπορεί να τον απειλεί ότι θα προκαλέσει κακό ή ακόμα και ότι θα σκοτώσει τον ίδιο, ή τα παιδιά του, ή κάποιο μέλος της οικογένειάς του, ή ακόμα και ζώα. Μπορεί, επίσης, να απειλεί ότι θα αυτοκτονήσει ή και να πάει το θύμα του στο δικαστήριο προφασιζόμενος ψεύτικες κατηγορίες.

Εκφοβισμός: Ο θύτης μπορεί να υιοθετήσει μία πληθώρα τακτικών εκφοβισμού, για να υποτάξει το θύμα του. Μερικές τέτοιες τακτικές μπορεί να είναι να κοιτάει το θύμα απειλητικά, ή να κάνει κινήσεις απειλητικές, προσβλητικά πράγματα μπροστά στο θύμα, να καταστρέψει κάτι. Το μήνυμα που θέλει να περάσει είναι ότι αν δεν υπακούσει ο άλλος, θα υπάρχουν βίαιες συνέπειες.

Άρνηση και κατηγορία: Οι θύτες είναι εξαιρετικά καλοί στο να βρίσκουν δικαιολογίες για πράγματα που είναι αδύνατο κάποιος να τους συγχωρήσει. Μπορεί να αποδώσουν την κακοποιητική και βίαια συμπεριφορά τους στην κακή τους παιδική ηλικία, σε μία άσχημη μέρα που πέρασαν, ή ακόμα και στα ίδια τα θύματά τους.

Προσπαθούν πάντα να ελαχιστοποιήσουν την κακοποίηση ή και να αρνηθούν ότι συνέβη. Πολύ συχνά να ρίξουν την ευθύνη πάνω στο θύμα τους. Με κάποιο τρόπο για τη βίαιη συμπεριφορά τους θα φταίει το θύμα τους.

Ο θύτης μπορεί να ελέγξει τη συμπεριφορά του

Παρόλο που θα νόμιζε κανείς ότι η συναισθηματική κακοποίηση οφείλεται στην απουσία ελέγχου του θύτη, κάτι τέτοιο απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Η κακοποιητική συμπεριφορά είναι μία συνειδητή επιλογή του θύτη προκειμένου να ελέγξει το θύμα του.

Ο θύτης επιλέγει ποιον θα κακοποιήσει. Δεν προσβάλλει και απειλεί όλους όσους τον στεναχωρούν. Συνήθως κακοποιεί αυτόν που νιώθει πιο κοντά του, αυτόν που ισχυρίζεται ότι αγαπάει.

Ο θύτης επιλέγει πολύ προσεκτικά πότε και πού θα κακοποιήσει του θύμα του. Ελέγχει τον εαυτό του όσο οι άλλοι είναι γύρω του, για να μη δει κανείς τη συμπεριφορά τους. Μπορεί να φέρεται τελείως φυσιολογικά μπροστά στους άλλους, αλλά ξεσπάει μόλις βρεθεί μόνος του με το θύμα.

Οι περισσότεροι θύτες δεν είναι εκτός ελέγχου. Ο θύτης μπορεί να σταματήσει την κακοποιητική του συμπεριφορά όταν δει ότι κάτι τέτοιο είναι προς το όφελός του (για παράδειγμα αν εμφανιστεί κάποιος τρίτος μπροστά του, ή χτυπήσει το τηλέφωνο και πρέπει να μιλήσει).

Ο κύκλος της συναισθηματικής κακοποίησης

Κακοποίηση: Ο θύτης ξεσπάει με επιθετικό, εχθρικό ή βίαιο τρόπο. Η κακοποίηση είναι ένα παιχνίδι δύναμης για να δείξει «ποιος είναι το αφεντικό».

Ενοχή: Μετά την κακοποίηση, ο θύτης νιώθει ενοχές, αλλά όχι για αυτό που έκανε. Φοβάται τις συνέπειες αυτού που έκανε, όπως το να χάσει το θύμα του, ή να το μάθει κάποιος άλλος.

Δικαιολογίες: Ο θύτης εκλογικεύει αυτό που έκανε. Βρίσκει δικαιολογίες ή μπορεί και να κατηγορήσει το θύμα του για τη συμπεριφορά του-κάνει δηλαδή ό,τι μπορεί, για να μην πάρει την ευθύνη του εαυτού του.

«Φυσιολογική συμπεριφορά»: Ο θύτης κάνει ό,τι μπορεί για να πάρει πάλι τον έλεγχο στα χέρια του και να κρατήσει το θύμα του στη σχέση. Μπορεί να φέρεται σαν να μην έγινε τίποτα, ή μπορεί να προσπαθήσει να γίνει όσο πιο γοητευτικός μπορεί.

Αυτή η ειρηνική και ρομαντική περίοδος δίνει στο θύμα την ελπίδα ότι η κακοποίηση θα σταματήσει και ότι ο θύτης πραγματικά άλλαξε αυτή τη φορά.

Φαντασίωση και σχεδιασμός: Ο θύτης αρχίζει να φαντασιώνεται ότι θα κακοποιήσει πάλι το θύμα του. Σκέφτεται πάρα πολύ τι έχει κάνει λάθος ο άλλος και πώς θα τον κάνει να πληρώσει. Μετά σχεδιάζει πώς θα κάνει τη φαντασίωση πραγματικότητα.

Πραγματοποίηση της κακοποίησης: Ο θύτης βρίσκει και εφαρμόζει ένα σχέδιο ώστε να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για να μπορέσει να δικαιολογήσει την κακοποίηση.

Οι δικαιολογίες και η αγάπη που ο θύτης δείχνει μεταξύ των επεισοδίων κακοποίησης, δυσκολεύουν πολύ την απόφαση του θύματος να φύγει. Μπορεί να κάνει το θύμα να πιστέψει ότι είναι το μοναδικό πρόσωπο που μπορεί να τον βοηθήσει, ότι τα πράγματα αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά και ότι πραγματικά το αγαπάει και δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτό.

 - Γράφει η Ειρήνη Παταργιά, ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια, απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σε μεταπτυχιακό επίπεδο ολοκλήρωσε κύκλο μαθημάτων που αφορούν στην Οικογενειακή Θεραπεία στο πανεπιστήμιο της California, Pacifica Graduate School. Έχει συνεργαστεί με την ψυχιατρική κλινική Pacific Shores Hospital (California, USA) και το Αιγινήτειο Νοσοκομείο. -

Πηγή: news.gr
Κατηγορία: ,

Μη γίνεσαι θύμα, η πολλή καλοσύνη βλάπτει...

0



Σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου του Κεντ, το να φέρεται κανείς αλτρουιστικά ή με υπερβολική καλοσύνη και κατανόηση μπορεί να δημιουργήσει και όχι να λύσει προβλήματα, ειδικά στο επαγγελματικό πεδίο.

Η μελέτη αυτή «συμφωνεί» με παλαιότερη έρευνα του Harvard και αποδεικνύει ότι είναι απείρως αποτελεσματικότερο –ειδικά όταν διοικείς μία ομάδα– να είσαι ζεστός ως άνθρωπος, αλλά όχι ιδιαιτέρως ανεκτικός και καλοσυνάτος, για τους εξής λόγους:

1. Με το να είναι κάποιος πολύ καλός μένει στάσιμος στη δημιουργία σοβαρών ανθρώπινων σχέσεων

Όταν κάποιος είναι καλοσυνάτος, αυτό που λέμε «ψυχούλα», όλη την ώρα, σε όλες τις περιστάσεις και αρνείται να «πατήσει πόδι» και να δείξει ποιος πραγματικά είναι, μοιραία βιώνει μια άκρως ενοχλητική μοναξιά.

Με αυτή τη συμπεριφορά δύσκολα κάνεις πραγματικούς φίλους και συνεργάτες, όχι μόνο επειδή γίνεσαι βαρετός -σύμφωνα με τη μελέτη πάντα – αλλά επειδή το ανθρώπινο είδος έχει την τάση να μην εμπιστεύεται όσους έχουν μόνο ένα πρόσωπο: το αγγελικό.

2. Με το να είσαι μονίμως ευγενής και τίποτα άλλο, μοιραία «θυματοποιείσαι»

Αν κάνετε τα πάντα, για να κρατάτε τους πάντες ευχαριστημένους, απλώς σταματήστε. Βάσει της έρευνας, αυτού του είδους η συμπεριφορά «ταΐζει» ένα τέρας που σας φέρνει μόνιμα στη θέση του θύματος και δεν σας αφήνει να ωριμάσετε συναισθηματικά. Κάποτε πρέπει να λέμε και «όχι».

Και φωναχτά, αν χρειαστεί. Κι ας γίνει και καβγάς, που λέει ο λόγος. Το να διαχειριστεί κανείς μία έντονη συνομιλία, σίγουρα είναι πιο δύσκολο από το να ενδώσει σε απαιτήσεις που τον υποτιμούν, αλλά κάπως έτσι χτίζεται και η προσωπικότητα και οι σχέσεις: όταν οι άλλοι γνωρίζουν τα όρια μας και δεν μας θεωρούν σίγουρα θύματα.

3. Η υπερβολική καλοσύνη μάς αποξενώνει από τον ίδιο μας τον εαυτό

Με το να κάνουμε συνεχώς τα χατίρια των άλλων, στο τέλος ξεχνάμε ποιοι είμαστε εμείς, επιμένει η μελέτη. Η υπερπροσπάθεια να μην κακοκαρδίσουμε κανέναν, στο τέλος της ημέρας αφήνει μία πολύ πικρή γεύση σ’ εμάς.

Πηγή: The healing effect
Κατηγορία:

Πόσο αξίζετε; Μια σύντομη παραβολή για την αυτοπεποίθηση!

0



Κάποτε ένας νέος πήγε σε έναν σοφό άντρα και του είπε: “Έχω έρθει σε σένα για να με συμβουλεύσεις, καθώς αισθάνομαι, ότι δεν αξίζω τίποτα και θέλω να σκοτώσω τον εαυτό μου. Όλοι μου λένε, ότι είμαι χαζός και αποτυχημένος.

Σε παρακαλώ, αφέντη, βοήθησέ με.” Ο σοφός άντρας έριξε μια ματιά στον νεαρό και του είπε: “Συγχώρεσε με, αλλά είμαι πολύ απασχολημένος αυτή την στιγμή και δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Υπάρχει ένα πολύ επείγον περιστατικό στο οποίο πρέπει να πάω.

Αλλά, αν δεχτείς να με βοηθήσεις, θα σου ανταποδώσω την χάρη.” “Φυσικά αφέντη”, απάντησε ο νεαρός. “Ωραία”, είπε ο σοφός άντρας και έβγαλε από το δάχτυλό του ένα ωραίο δαχτυλίδι με ένα πολύτιμο λίθο πάνω.

“Πάρε το άλογο και πήγαινε στην αγορά. Πάρε το δαχτυλίδι και κάνε ό,τι μπορείς για να το πουλήσεις, γιατί χρειάζομαι τα χρήματα για να ξεπληρώσω ένα χρέος. Προσπάθησε να το πουλήσεις σε καλή τιμή και μην συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο από ένα χρυσό νόμισμα. Πήγαινε τώρα και κάνε όσο πιο γρήγορα μπορείς.” Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι και έφυγε. Όταν έφτασε στην αγορά, έδειξε το δαχτυλίδι σε αρκετούς εμπόρους, οι οποίοι το εξέτασαν με πολύ μεγάλη προσοχή. Αλλά, μόλις άκουγαν ότι το αντάλλασσε μόνο με χρυσό έχαναν τελείως το ενδιαφέρον τους.

Κάποιοι από τους εμπόρους γέλαγαν με τον νεαρό και κάποιοι άλλοι τον απέρριπταν αμέσως. Μόνο ένας ηλικιωμένος έμπορος έκανε τον κόπο να του εξηγήσει, ότι το χρυσό ήταν πάρα πολύ για το δαχτυλίδι του και ότι θα μπορούσε να το ανταλλάξει με χαλκό ή στην καλύτερη με ασήμι. Όταν άκουσε αυτά τα λόγια ο νεαρός αναστατώθηκε και θυμήθηκε την συμβουλή του σοφού να μην δεχτεί τίποτα λιγότερο από χρυσό. Αφού γύρισε όλη την αγορά και δεν βρήκε κανέναν αγοραστή, ανέβηκε απογοητευμένος στο άλογο και πήγε πίσω στο σοφό. “Αφέντη, δεν μπόρεσα να κάνω αυτό που μου ζήτησες.

Στην καλύτερη μου έδιναν δυο ασημένια νομίσματα, αλλά μου είπες να μην συμβιβαστώ με τίποτα λιγότερο από χρυσό. Αλλά μου έλεγαν, ότι το δαχτυλίδι δεν αξίζει τόσο”, είπε ο νεαρός. “Αυτό είναι το σημαντικό”, είπε ο σοφός. “Πριν πας να πουλήσεις κάτι να μάθεις πόσο αξίζει. Και ποιος ξέρει καλύτερα από έναν κοσμηματοπώλη; Πάρε το δαχτυλίδι και πήγαινε γρήγορα στον κοσμηματοπώλη, αλλά μην του πουλήσεις το δαχτυλίδι ό,τι και αν σου προσφέρει.

Έλα κατευθείαν σε εμένα.” Ο νεαρός πήγε στον κοσμηματοπώλη και αφού εξέτασε το δαχτυλίδι για πολύ ώρα με μεγεθυντικό φακό, είπε στον νεαρό: “Πες στον αφέντη σου, ότι του δίνω 58 χρυσά νομίσματα για το δαχτυλίδι, αλλά αν μου δώσει λίγο χρόνο ακόμα θα το αγοράσω για 70.” “70 χρυσά νομίσματα”, αναφώνησε ο νεαρός. Γέλασε, ευχαρίστησε τον κοσμηματοπώλη και πήγε πίσω στον σοφό.

Όταν εξιστόρησε στον σοφό αυτά που του είπε ο κοσμηματοπώλης, ο σοφός του είπε: “Να θυμάσαι, ότι είσαι και εσύ σαν το δαχτυλίδι, πολύτιμος και ξεχωριστός. Μόνος ένας ειδικός μπορεί να εκτιμήσει την αξία σου. Γιατί, λοιπόν, χάνεις τον χρόνο σου, τριγυρνώντας στην αγορά και ακούγοντας την γνώμη του κάθε ανόητου εμπόρου;”

tilestwra.com
Κατηγορία:

Το χρώμα του αυτοκινήτου δείχνει την προσωπικότητά μας

0



Το χαρακτήρα σας μπορεί να αντικατοπτρίζει η απόχρωση που επιλέξατε να καλύπτει τη μεταλλική επιφάνεια του αυτοκίνητου σας.

Ας δούμε λοιπόν τι συμβολίζουν τα βασικά χρώματα, τα οποία συναντάμε στις παλέτες των περισσότερων αυτοκινητοβιομηχανιών. Κάποιος που επιλεγεί το λευκό χρώμα δίνει περισσότερη έμφαση στην κομψότητα, ενώ το μαύρο αποκαλύπτει μια πιο σοβαρή και μετρημένη προσωπικότητα. Παράλληλα το μπλε προδίδει σταθερό, ήρεμο και ειλικρινή χαρακτήρα, ενώ το κόκκινο την ανάγκη για προβολή. Αυτά τουλάχιστον υποστηρίζει η καθηγήτρια Marcie Cooperman, η οποία διδάσκει τη θεωρία του χρώματος σε σχολή σχεδίασης της Νέας Υόρκης.

Αξίζει να αναφέρουμε ακόμα ότι οι τάσεις των καταναλωτών είναι αυτές που διαμορφώνουν τις διαθέσιμες χρωματικές επιλογές ενός μοντέλου, ενώ η σχετική έρευνα μπορεί να διαρκέσει μέχρι και τέσσερα χρόνια.

Ο αγοραστής συνυπολογίζει επίσης και το πόσο μπορεί να επιβαρύνει το χρώμα τη μεταπωλητική άξια του αυτοκινήτου. Ένα ροζ, κίτρινο ή πορτοκαλί αυτοκίνητο, δε θα είναι ιδιαίτερα εύκολο να πουληθεί, εκτός και αν το χρώμα ταιριάζει στο στυλ και στο μέγεθος του. Για παράδειγμα ένα ροζ SUV σίγουρα θα είναι πιο δύσκολο να βρει ιδιόκτητη σε σύγκριση με ένα μαύρο.

Αλήθεια εσάς τι χρώμα είναι το αυτοκίνητό σας; Το επιλέξατε επειδή απλά σας άρεσε ή και για κάποιους άλλους λόγους;

ΠΗΓΗ
Κατηγορία:

Πώς να ενθαρρύνετε την ψυχολογία των πελατών

0



Όταν μιλάμε για Marketing μιλάμε και για ψυχολογία. Ανάμεσα στις Content Marketing συμβουλές, στα tipsγια ένα αποδοτικότερο Email Marketing και στις Social Media τεχνικές, ήρθε η ώρα να μελετήσουμε τον παράγοντα της ψυχολογίας. Δεν είναι μόνο το UX Design που ωθεί έναν επισκέπτη σε αγορά, αλλά μία ολόκληρη στρατηγική που παρακινεί τους χρήστες ενός e–shop να εμπιστευτούν και τελικά να αγοράσουν ένα προϊόν. Στο παρελθόν, αναλύσαμε τον παράγοντα της ψυχολογίας πίσω από τον μηχανισμό των εκπτώσεων, τονίζοντας την έννοια της ανάγκης εξοικονόμησης χρημάτων. Αντίστοιχη είναι και η έννοια του πόνου των αγορών, δηλαδή η αρνητική ψυχολογία που δημιουργείται στον καταναλωτή κατά τη διαδικασία της πληρωμής. Αυτήν ακριβώς την ψυχολογία θα πρέπει να μειώσετε, εάν θέλετε να αυξήσετε τις πωλήσεις σας. Το παρόν άρθρο δημιουργήθηκε με στόχο να σας προτείνει τρόπους που ενθαρρύνουν τους επισκέπτες σας να προχωρήσουν σε αγορά.
Αφαιρέστε το σύμβολο του νομίσματος

Εάν μπορούσαμε να εικονοποιήσουμε τον πόνο των αγορών, θα χρησιμοποιούσαμε το σύμβολο του νομίσματος. Σίγουρα, το σύμβολο του ευρώ (€) είναι αυτό που υπενθυμίζει στον καταναλωτή την πληρωμή του. Ταυτόχρονα, τον αποτρέπει από το να ξοδέψει μεγάλα ποσά, καθώς τον οδηγεί σε έναν συνεχή υπολογισμό χρημάτων.

Η συμβουλή μας είναι να αφαιρέσετε το σύμβολο του νομίσματος από διάφορους τόπους στους οποίους η τιμή εννοείται. Τέτοιοι είναι οι κατάλογοι, τα φυλλάδια, το μενού σε εστιατόρια, οι ετικέτες ρούχων, κλπ. προσέξτε όμως μην οδηγηθείτε στο αντίθετο άκρο της σύγχυσης. Σιγουρευτείτε ότι εφαρμόζετε την τακτική αυτή χωρίς να ρισκάρετε την ακρίβεια των πληροφοριών.
Η προπληρωμή ωφελεί και τις δύο πλευρές

Είναι σημαντικό οι πελάτες σας να πληρώσουν την αξία των προϊόντων και των υπηρεσιών σας, πριν κάνουν χρήση τους. Η προπληρωμή ωφελεί και τις δύο πλευρές:

Αφενός, εσείς αποκλείετε κάθε πιθανότητα να μην αποζημιωθείτε, αφετέρου, οι καταναλωτές με τη σειρά τους θα είναι περισσότερο χαρούμενοι με το προϊόν. Και αυτό, διότι όταν προπληρώνει κανείς, δίνει έμφαση στα πλεονεκτήματα που θα έχει από την επερχόμενη αγορά του.

Αν χρεώνετε μηνιαίως τους πελάτες σας για την παροχή μιας υπηρεσίας, αποφύγετε να τους στέλνετε στο τέλος του μήνα μία περίληψη των χρεώσεων-κάτι τέτοιο θα τους τραυμάτιζε ολοκληρωτικά. Προτιμήστε να τους χρεώνετε στην αρχή του μήνα με μία ευγενική επιστολή.
Προσθέστε εκπτώσεις σε ευχάριστα προϊόντα

Για να μειώσετε τον πόνο των αγορών θα πρέπει να ωραιοποιήσετε το προϊόν που παρέχετε στους πελάτες σας. Ο καλύτερος τρόπος είναι προφανώς η παροχή κάποιας έκπτωσης. Οι αναγνώστες μας γνωρίζουν καλά ότι οι εκπτώσεις αυξάνουν σημαντικά τις πωλήσεις ενός e–shop. Σε περίπτωση που μόλις ξεκινήσατε μία εκπτωτική καμπάνια, δοκιμάστε να συμπεριλάβετε σε αυτήν ευχάριστα προϊόντα. Τέτοιου είδους προϊόντα έχουν την ικανότητα να απενοχοποιούν την αγορά και να μειώνουν τον πόνο της πληρωμής.

Με τον όρο «ευχάριστα προϊόντα» αναφερόμαστε σε αυτά που έρχονται σε αντιδιαστολή με αυτά που έχουν χρηστική αξία. Ευχάριστο μπορεί να είναι ένα ευφάνταστο gadget, ένα παιχνίδι ή οτιδήποτε άλλο κάνει τους καταναλωτές χαρούμενους. Εάν τα προϊόντα της εταιρείας σας είναι περισσότερο χρήσιμα και λιγότερο ευχάριστα, τότε δώστε έμφαση στην περιγραφή τους. Σε αυτήν την περίπτωση, αναδείξτε μία ευχάριστη χρήση του προϊόντος.
Διαχωρίστε τα οικονομικά από τα ακριβά προϊόντα

Θα πρέπει να τοποθετείτε ξεχωριστά τα προϊόντα διαφορετικής τιμής. Ο συνδυασμός οικονομικών και ακριβών προϊόντων κάνει τα δεύτερα να φαίνονται απλησίαστα στο ευρύ κοινό. Για να παρακινήσετε το κοινό σας να επιλέξει ένα πιο ακριβό προϊόν θα πρέπει να το παρουσιάσετε στην κατηγορία του, ώστε οι πελάτες που ενδιαφέρονται πραγματικά για την ποιότητα να κατευθυνθούν σωστά. Αν αντίθετα σχεδιάσετε ένα banner στο οποίο παρουσιάζετε 2 προϊόντα διαφορετικής αξίας, το ακριβότερο να ξέρετε ότι θα παραμείνει στο ράφι.
Δώστε έμφαση στον χρόνο

Κατά την περιγραφή των προϊόντων, αποφύγετε να αναφερθείτε στον παράγοντα των χρημάτων. Εναλλακτικά, ενσωματώστε στον λόγο σας την έννοια του χρόνου. Θεωρητικοί της ψυχολογίας του Marketing υποστηρίζουν πως το καταναλωτικό κοινό δεν αισθάνεται άνετα κάθε φορά που γίνεται αναφορά στην τιμή ενός προϊόντος. Αντίθετα, εάν ένα προϊόν υπόσχεται να σας διασκεδάσει στον ελεύθερο χρόνο σας, τότε πολύ πιο εύκολα ένας επισκέπτης θα προβεί σε αγορά. Μπορείτε να το διαπιστώσετε και στο παρακάτω παράδειγμα:

ΧΡΟΝΟΣ: Αφιερώστε λίγη ώρα και απολαύστε έναν καφέ.

ΧΡΗΜΑΤΑ: Αφιερώστε λίγα χρήματα και απολαύστε έναν καφέ.

ΟΥΔΕΤΕΡΟ: Απολαύστε έναν καφέ.

Η τρίτη πρόταση είναι αρκετά αδύναμη, καθώς δεν εξηγεί στο κοινό τον λόγο, για τον οποίον θα πρέπει να απολαύσει έναν καφέ. Αντίθετα, η πρώτη είναι εξαιρετικά έξυπνη, γιατί προτείνει στο κοινό να κάνει ένα διάλειμμα και να απολαύσει το προϊόν που θέλει να πουλήσει. Τέλος, η δεύτερη πρόταση είναι απαγορευτική, γιατί υπενθυμίζει στους πιθανούς πελάτες ότι θα πρέπει ξοδέψουν χρήματα. Γίνεται λοιπόν αντιληπτό ότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος τρόπος για να ενεργοποιήσετε το κοινό σας και να δημιουργήσετε μία προσωπική σχέση μαζί του. Ο χρόνος είναι ο μόνος που κινητοποιεί μία απόφαση, είναι λοιπόν στο χέρι σας να τον αξιοποιήσετε υπέρ σας.
Μειώστε το μέγεθος του προϊόντος παρά την τιμή

Αυξάνοντας τις τιμές στα προϊόντα σας ρισκάρετε να απογοητεύσετε και τελικά να απομακρύνετε το κοινό σας. Ακόμα κι αν κάποιος πελάτης είναι απόλυτα ευχαριστημένος με την ποιότητα των προϊόντων σας, μπροστά σε μία αύξηση τιμής θα ξεκινήσει να ερευνά τις τιμές των ανταγωνιστών σας.

Δεν χρειάζεται να ανεβάσετε τις τιμές των προϊόντων σας, όταν θέλετε να αυξήσετε τα κέρδη της επιχείρησή σας. Ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχετε είναι μειώνοντας το μέγεθος και τη συσκευασία του προϊόντος. Το παράδειγμα αυτό μπορεί να εφαρμοστεί σε εταιρείες τροφίμων, στις οποίες το μέγεθος του προϊόντος τροποποιείται πολύ εύκολα. Μία μικρότερη συσκευασία δεν θα επιδράσει αρνητικά στην ψυχολογία των καταναλωτών– το αντίθετο μάλιστα θα δώσει την εντύπωση μιας ευχάριστης αλλαγής!

Συμπέρασμα

Η ψυχολογία των αγορών αφορά μία ολόκληρη επιστήμη που παρατηρεί τις συμπεριφορές και τις αντιδράσεις του καταναλωτικού κοινού. Πίσω από την επιλογή των χρωμάτων, των λέξεων και γενικότερα της στρατηγικής Marketing υπάρχουν τεκμηριωμένες θεωρίες που αναλύουν την προσωπικότητα του καταναλωτή και εξηγούν τις επιλογές του. Αν λοιπόν αναζητάτε τρόπους για να ενθαρρύνετε τις πωλήσεις σας, απευθυνθείτε στο κοινό σας έμμεσα αξιοποιώντας τα πορίσματα της ψυχολογίας του Marketing.

Κατηγορία:

Χειριστικός γονιός: Ένας ασυνείδητος συναισθηματικός εκβιαστικός που βασίζεται σε μια θυσία ζωής

0



1. Τα χαρακτηριστικά του χειριστικού γονιού και της χειριστικής σχέσης

Χειριστικός μπορεί να θεωρηθεί ένας άνθρωπος, ο οποίος ξέρει πολύ καλά να οδηγεί έτσι τις καταστάσεις, ώστε να επωφεληθεί ο ίδιος.

Όταν το χαρακτηριστικό αυτό αποδίδεται σε ένα γονέα είναι αρκετά οξύμωρο, καθώς ο γονικός ρόλος προϋποθέτει την υπέρβαση του εαυτού και της ατομικότητας. Πώς λοιπόν γίνεται ένας γονιός να είναι χειριστικός; Να χειρίζεται καταστάσεις που αφορούν το παιδί του – ανήλικο ή ενήλικο –προς δικός του όφελος;

Όλα ξεκινούν όταν στη βάση της σχέσης υπάρχει η θυσία. Ένας άνθρωπος, ο οποίος θεωρεί ότι θυσιάζει στοιχεία του εαυτού του ή της ζωής του, κάποια στιγμή θα το ζητήσει πίσω. Στην περίπτωση λοιπόν ενός χειριστικού γονιού, υπάρχει η αίσθηση του «χρέους» ή της «υποχρέωσης» ή της «οφειλής» από το παιδί προς το γονιό, στο όνομα της θυσίας που ταυτίζεται με την αγάπη. Ως αποτέλεσμα, το παιδί οφείλει στο γονιό του να ζήσει μια ζωή όπως ο γονιός τη φαντάζεται για το ίδιο. Οποιαδήποτε απόκλιση από αυτό το σενάριο θα καταγραφεί ως αχαριστία, ως λάθος, ως αδιαφορία.

Αυτό συμβαίνει, όταν οι γονείς βιώνουν απουσία χαράς από το γάμος τους. Έτσι, ασυνείδητα ζητούν από τα παιδιά τους να τους φροντίσουν συναισθηματικά και να έχουν για πάντα κυρίαρχο ρόλο στη ζωή τους: με το να φροντίζουν το εγγόνι όχι ως παππούδες αλλά ως γονείς, να έχουν λόγο στο γάμο τους παιδιού τους, να εμπλέκονται στη δουλειά, τις επιλογές, τις αποφάσεις του. Κι αν το παιδί δυσανασχετήσει, ο γονιός θυμώνει παιδιάστικα, δίνει διπλά μηνύματα «εσύ να είσαι καλά και άσε με εμένα» και φέρεται σαν να νοιώθει προδομένος και εγκαταλελειμμένος.

2. Τι κακό μπορεί να κάνει ένας χειριστικός γονιός στο παιδί του;

Για να μπορέσει να υπάρξει μια τέτοιου είδους σχέσης που ζητάει ο γονιός αυτός, σημαίνει ότι το παιδί δεν έχει αυτονομηθεί. Και αυτό είναι το τίμημα που πληρώνει το παιδί ως ενήλικας: δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του και αναρωτιέται συνεχώς για τα λάθος επιλογές που κάνει.

Ένας γονιός που ζητά φροντίδα από το παιδί του και θέλει να έχει ενεργό ρόλο στην ενήλικη πια ζωή του, στην πραγματικότητα του ζητά να μην μπορέσει να αυτονομηθεί, να διαφοροποιηθεί, να ενηλικιωθεί, να ζήσει με ευθύνη ζωής. Κι ενώ το παιδί – ενήλικας θα καταγραφεί ως ανεπαρκής, στην πραγματικότητα η ανεπάρκεια του γονιού είναι που δεν επιτρέπει στο παιδί να ωριμάσει.

Η κατάσταση αυτή δεν γίνεται αμέσως αντιληπτή, καθώς το κύριο χαρακτηριστικό ενός χειριστικό γονιού είναι η συνεχής παροχή και η φροντίδα με τη μορφή εξυπηρέτησης. Και αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί τύψεις στο παιδί – ενήλικα. «πώς γίνεται να δυσανασχετώ και να θυμώνω με τον άνθρωπο που μου προσφέρει τόσα;» Η παγίδα είναι πως αυτή η εξυπηρέτηση βολεύει και το παιδί – ενήλικας στερεί τον εαυτό του από το παράγει άλλες λύσεις και προτιμά την έτοιμη παροχή.

3. Πώς να διαχειριστείτε τον χειριστικό γονιό

Αυτό που δεν συνειδητοποιεί ο χειριστικός γονιός είναι πως η ενοχοποίηση που δημιουργεί ασυνείδητα στο παιδί του, ώστε να μείνει για πάντα κοντά του έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Το παιδί – ενήλικας αν και φαινομενικά θα είναι κοντά, αυτό που εύχεται είναι να ξεφορτωθεί αυτό το βάρος που νοιώθει. Και για αυτό ακριβώς μένει εκεί: οι ενοχές τελικά δεν είναι αυτές που έχει δημιουργήσει ο γονιός, αλλά αυτές που έχει δημιουργήσει ο ίδιος στον εαυτό του τη στιγμή που εύχεται να τον ξεφορτωθεί για να μπορέσει τελικά να νοιώσει ελεύθερος.

Για να αρχίσει να αλλάζει αυτή η κατάσταση δύο πράγματα είναι σημαντικά: το ξεβόλεμα, που αντιστοιχεί στο τέλος της εξυπηρέτησης και των έτοιμων παροχών που προσφέρονται από το γονιό και δεύτερον το από καρδιάς «ευχαριστώ», για ότι έχει προσφερθεί μέχρι τώρα.

4. Πώς να μην γίνετε χειριστικός γονιός

Όλη αυτή η σχέση παιδιού – γονιού ξεκινά από τη ματαίωση προσδοκιών από το σύζυγο, από την απουσία χαράς στο γάμο, από την έλλειψη καλής κοντινότητας μεταξύ των συζύγων που οδηγεί στην παραπάνω κοντινότητα παιδιού – γονιού.

Είναι πολύ σημαντικό το ζευγάρι να κάνει όρκους ζωής μεταξύ του. Να μην μείνουν στο να είναι μόνο γονείς, αλλά να χαίρεται ο ένας τον άλλον στα εύκολα και τα δύσκολα. Γιατί μόνο έτσι θα καταφέρουν να αυτό-καταργούνται ως γονείς καθώς το παιδί του θα μεγαλώνει. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να δίνουν αυτή τη φροντίδα στο παιδί τους, που θα τα οδηγήσει στην αυτονόμηση. Όχι αυτή τη φροντίδα, που θα οδηγήσει το παιδί να τους έχουν για πάντα ανάγκη. Το κινεζικό γνωμικά: “καλύτερα να μάθεις κάποιον να ψαρεύει, παρά να του προσφέρεις ψάρια για να χορτάσει την πείνα του”, παρουσιάζει ακριβώς αυτή τη διεργασία.
kepsy.gr
Κατηγορία: , ,

Το πείραμα Ρόζενχαν – Η μελέτη που άλλαξε τον κόσμο της Ψυχιατρικής

0



Το πείραμα Ρόζενχαν είναι ένα διάσημο πείραμα για την εγκυρότητα της ψυχιατρικής διάγνωσης, το οποίο οργάνωσε και πραγματοποίησε το 1972 ο Αμερικανός καθηγητής ψυχολογίας Ντέιβιντ Ρόζενχαν.

Τα αποτελέσματα της έρευνάς του δημοσιεύτηκαν το 1973 στο επιστημονικό περιοδικό Scienceσε άρθρο με τίτλο “Υγιείς σε μέρη για παράφρονες“, το οποίο προκάλεσε αίσθηση στην κοινή γνώμη και συζητήσεις μεταξύ των ειδικών: Ο Ρόζενχαν στο άρθρο του αμφισβητούσε ευθέως την εγκυρότητα της ψυχιατρικής διαγνωστικής διαδικασίας και, επιπροσθέτως, κατήγγειλε την απανθρωποίηση και τον στιγματισμό που υφίσταντο οι νοσηλευόμενοι σε ψυχιατρικά νοσοκομεία ασθενείς.

Πρώτη φάση του πειράματος: Ψυχικά υγιείς εκλαμβάνονται ως ασθενείς

Αρχικά, ο Ρόζενχαν και οι συνεργάτες του (ανάμεσά τους ένας φοιτητής ψυχολογίας, τρεις ψυχολόγοι, ένας παιδίατρος, ένας ψυχίατρος, ένας ζωγράφος και μία νοικοκυρά), παρουσιάσθηκαν προσποιούμενοι τους ψυχικά ασθενείς σε δώδεκα διαφορετικά ψυχιατρικά νοσοκομεία διασκορπισμένα σε πέντε πολιτείες των Η.Π.Α. (μεταξύ των οποίων υπήρχαν δημόσια νοσοκομεία χαμηλού προϋπολογισμού, αλλά και ονομαστά πανεπιστημιακά νοσοκομεία, καθώς και μία πανάκριβη ιδιωτική κλινική). Κανείς από τους “ψευδοασθενείς” του Ρόζενχαν δεν είχε προηγούμενο ψυχιατρικό ιστορικό.

Όλοι τους ισχυρίσθηκαν στους γιατρούς που τους εξέτασαν ότι το τελευταίο διάστημα άκουγαν δυσδιάκριτες φωνές του ιδίου πάντοτε φύλου που έμοιαζαν να προφέρουν τις λέξεις “empty”, “hollow”, “thud” [κενό, κούφιο, γδούπος]. Οι λέξεις αυτές επιλέχθηκαν επίτηδες από τον Ρόζενχαν, επειδή, αν και θα μπορούσαν να εκληφθούν ως ενδείξεις μιας κάποιας υπαρξιακής κρίσης, ουδέποτε αντιθέτως είχαν συσχετισθεί στη ψυχιατρική βιβλιογραφία με διαταραχές ψυχωτικού τύπου.

Εκτός από τις υποτιθέμενες ακουστικές ψευδαισθήσεις, οι δήθεν ασθενείς δεν ανέφεραν κανένα άλλο σύμπτωμα ή ενόχληση και απαντούσαν με απόλυτη ειλικρίνεια σε όλες τις σχετικές με τα βιογραφικά τους στοιχεία και την προσωπική τους ζωή ερωτήσεις, αποκρύβοντας μόνον το πραγματικό τους όνομα και το επάγγελμα.

Εντούτοις, στις ένδεκα περιπτώσεις οι ψυχίατροι “διέγνωσαν” σχιζοφρένεια και στη δωδέκατη (σ’ αυτόν που απευθύνθηκε στο ιδιωτικό νοσοκομείο) μανιοκαταθλιπτική ψύχωση -διάγνωση που κατά κανόνα θεωρείται καλύτερης πρόγνωσης. Αποφάνθηκαν επίσης ότι όλοι οι “ασθενείς” χρήζουν νοσηλείας σε ψυχιατρικό τμήμα.


Αμέσως μετά την εισαγωγή τους, ο Ρόζενχαν και οι συνεργάτες του άρχισαν να συμπεριφέρονται φυσιολογικά, να είναι φιλικοί και συνεργάσιμοι με το προσωπικό, και να δηλώνουν σε κάθε ευκαιρία ότι αισθάνονται καλά και ότι δεν έχουν πλέον ακουστικές ψευδαισθήσεις. Παρέμειναν, παρ’ όλα αυτά, νοσηλευόμενοι από 7 έως 52 ημέρες (με μέσο όρο νοσηλείας τις 19 ημέρες), και όλοι τους αναγκάσθηκαν να παραδεχθούν ότι ήταν ψυχικά ασθενείς και να πάρουν ψυχοφάρμακα (τα οποία βέβαια έφτυναν στις τουαλέτες χωρίς να γίνονται αντιληπτοί από το προσωπικό, όπως έκαναν και άλλοι νοσηλευόμενοι).

Μετά το πέρας της νοσηλείας τους έλαβαν εξιτήριο με την πανομοιότυπη διάγνωση “σχιζοφρένεια σε αποδρομή”, διάγνωση η οποία κατά τον Ρόζενχαν υποδηλώνει ότι για τους ψυχιάτρους η σχιζοφρένεια δεν είναι ποτέ εντελώς θεραπεύσιμη, αλλά μπορεί μόνον να παρουσιάζει κάποιες περιοδικές υφέσεις.

Σε καμιά στιγμή, καθ’ όλη τη διάρκεια του πειράματος, το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό δεν υποπτεύθηκε ότι ο Ρόζενχαν ή οι συνεργάτες του θα μπορούσαν να μην ήταν πραγματικοί ασθενείς. Όπως προέκυψε από τη μελέτη των φακέλων των ασθενών (πραγματικών και μη), από την στιγμή που ένα άτομο χαρακτηριζόταν ως σχιζοφρενής, οι γιατροί και οι νοσηλευτές είχαν την τάση να μεταγράφουν και να ερμηνεύουν τα βιογραφικά του στοιχεία, τις συμπεριφορές και τα λόγια του με τέτοιο τρόπο ώστε αυτά να ταιριάζουν με τις επικρατούσες αντιλήψεις της εποχής για την αιτιοπαθολογία και την φύση της σχιζοφρένειας.

Σε αυτό το πλαίσιο η ασυνήθιστη για νοσηλευόμενους συμπεριφορά του Ρόζενχαν και των συνεργατών του (η μόνη άλλωστε ασυνήθιστη συμπεριφορά που είχαν κατά την διάρκεια της νοσηλείας τους), να κρατούν δηλαδή φανερά σημειώσεις για ό,τι συνέβαινε καθημερινά στην κλινική όπου νοσηλευόταν, όχι μόνον δεν προκάλεσε υποψίες, αλλά, και τις ελάχιστες φορές που θεωρήθηκε άξια λόγου και καταγράφηκε στον φάκελό τους, ερμηνεύτηκε απλώς ως μια επιπλέον ένδειξη της ψυχικής τους αρρώστιας.

Σε αντίθεση πάντως με το ψυχιατρικό προσωπικό, αρκετοί από τους αληθινούς ασθενείς αντελήφθησαν ότι οι άνθρωποι του Ρόζενχαν διέφεραν: Από τους 118 νοσηλευόμενους των τριών πρώτων νοσοκομείων, οι 35 εξέφρασαν αμφιβολίες για το αν πράγματι οι συνεργάτες του Ρόζενχαν ήταν ψυχικά ασθενείς και ορισμένοι μάλιστα υπέθεσαν ότι ίσως να ήταν δημοσιογράφοι σε αποστολή ή ερευνητές.


Δεύτερη φάση του πειράματος: Ψυχικά ασθενείς εκλαμβάνονται ως υγιείς

Όταν τα αποτελέσματα του πειράματος άρχισαν να γίνονται γνωστά, ένα εξειδικευμένο στην έρευνα πανεπιστημιακό νοσοκομείο ανακοίνωσε ότι ο Ρόζενχαν και οι ψευδοασθενείς του δεν θα μπορούσαν ποτέ να εξαπατήσουν το δικό του προσωπικό. Ο Ρόζενχαν ήρθε σε επαφή μαζί τους και τους πρότεινε να προσπαθήσουν να εντοπίσουν τον ή τους ψευδοασθενείς που θα έστελνε στους επόμενους τρεις μήνες. Εκείνοι δέχθηκαν την πρόκληση, με αποτέλεσμα το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα από τα 193 άτομα που προσήλθαν για εξέταση στο νοσοκομείο τους τα 41 να χαρακτηριστούν ως “ψευδοασθενείς” και τα 42 ως “ύποπτα προσποίησης”.

Το κωμικοτραγικό όμως της υπόθεσης ήταν ότι ο Ρόζενχαν δεν είχε αποστείλει κανέναν ψευδοασθενή. Έτσι, η δεύτερη φάση της έρευνας επιβεβαίωσε πανηγυρικά τα συμπεράσματα της πρώτης: η ψυχιατρική δεν ήταν σε θέση να διακρίνει με απόλυτη σιγουριά το φυσιολογικό άτομο από το ψυχικά ασθενές, δεν γνώριζε δηλαδή τι ακριβώς ήταν η ψυχική αρρώστια.


Επιπτώσεις και κριτικές

Δημοσιευμένη λίγα χρόνια αφότου ο Έρβινγκ Γκόφμαν είχε εξομοιώσει τα ψυχιατρικά νοσοκομεία με καταπιεστικούς ολοκληρωτικούς θεσμούς, ο Τόμας Σας καταγγείλει την ψυχιατρική ως ψευδοεπιστήμη και ο Μισέλ Φουκώ (όπως και ο Ντέιβιντ Κούπερ) αναδείξει την στενή σχέση της ψυχιατρικής με την κρατική καταστολή και την κυρίαρχη αστική ιδεολογία, η μελέτη του Ρόζενχαν έδωσε μεγαλύτερη ώθηση στο αντιψυχιατρικό κίνημα, που τότε βρισκόταν στο απόγειό του, ενισχύοντας τα επιχειρήματά του με πειραματικά ερευνητικά δεδομένα.

Την υπεράσπιση της θεσμικής ψυχιατρικής απέναντι στο άρθρο του Ρόζενχαν ανέλαβε ο Ρόμπερτ Σπίτσερ, ερευνητής βιομετρικής στο πανεπιστήμιο Κολούμπια και πρόεδρος της επιτροπής που είχε αναλάβει να φέρει εις πέρας την τρίτη αναθεώρηση του Διαγνωστικού και στατιστικού εγχειριδίου των ψυχικών διαταραχών (γνωστού περισσότερο με τα αρχικά DSM), την βίβλο δηλαδή της αμερικανικής ψυχιατρικής εταιρείας. Ο Σπίτσερ κατηγόρησε τον Ρόζενχαν ότι χρησιμοποίησε μη-επιστημονικά αποδεκτές μεθόδους έρευνας (ψευδοασθενείς) και ότι έβγαλε βεβιασμένα συμπεράσματα.Παραποίησε όμως αρκετές φορές τα λεγόμενα του Ρόζενχαν και εντέχνως προσπάθησε να στρέψει την προσοχή από το πρόβλημα εγκυρότητας της ψυχιατρικής διάγνωσης στο πρόβλημα αξιοπιστίας της.

Ο Σπίτσερ αναγνώριζε ότι ο βαθμός αξιοπιστίας των περισσότερων ψυχιατρικών διαγνωστικών κατηγοριών ήταν μετά βίας αποδεκτός. Υποστήριζε όμως ότι η κατάσταση θα μπορούσε να βελτιωθεί αντικαθιστώντας τις μέχρι τότε γενικόλογες περιγραφές των νοσολογικών κατηγοριών με αυστηρά και σαφή κριτήρια, ούτως ώστε όλοι οι ψυχίατροι που θα εξέταζαν τα ίδια άτομα να κατέληγαν απαρεγκλίτως στο ίδιο διαγνωστικό συμπέρασμα.

Και πράγματι ή νέα έκδοση του Διαγνωστικού και στατιστικού εγχειριδίου των ψυχικών διαταραχών (DSM III), το 1980, όπως και αυτές που ακολούθησαν, συνέβαλαν στην αύξηση της αξιοπιστίας των ψυχιατρικών διαγνώσεων (όχι όμως στο βαθμό που φανταζόταν ο Σπίτσερ και σίγουρα όχι για όλες τις νοσολογικές κατηγορίες). Βέβαια, ένα αξιόπιστο διαγνωστικό σύστημα δεν είναι κατ’ ανάγκη και ένα έγκυρο διαγνωστικό σύστημα…

Σταδιακά, και λόγω της υποχώρησης της αντιψυχιατρικής αμφισβήτησης, το πρόβλημα εγκυρότητας της ψυχιατρικής διάγνωσης (στο οποίο πρωτίστως στόχευε η μελέτη του Ρόζενχαν) ξεχάσθηκε ή διακηρύχτηκε λελυμένο λόγω της προόδου των νευροεπιστημών.

Επανάληψη του πειράματος από την Λόρεν Σλέιτερ

Σαράντα χρόνια αργότερα, η ψυχολόγος και συγγραφέας εκλαϊκευμένων επιστημονικών βιβλίων Λόρεν Σλέιτερ θέλησε να επαναλάβει μόνη της το πείραμα του Ρόζενχαν. Παρουσιάσθηκε σε οκτώ νοσοκομεία των Η.Π.Α. λέγοντας, όπως και οι ψευδοασθενείς του Ρόζενχαν, ότι εδώ και κάποιο διάστημα ακούει μια φωνή να της επαναλαμβάνει την λέξη “thud” [γδούπος], χωρίς να αναφέρει κανένα άλλο σύμπτωμα.

Η Σλέιτερ παρατήρησε ότι πολλά πράγματα είχαν αλλάξει από την εποχή που ο Ρόζενχαν δημοσίευσε την μελέτη του: Οι ψυχίατροι ήταν κατά κανόνα ευγενικοί απέναντί της, με ειλικρινή διάθεση να την βοηθήσουν, και πουθενά δεν συνάντησε την απαξιωτική συμπεριφορά του προσωπικού που στιγμάτιζε στην μελέτη του ο Ρόζενχαν. Κανείς από τους ψυχιάτρους που την εξέτασαν δεν θεώρησε ότι υπήρχε αναγκαιότητα εισαγωγής της στο νοσοκομείο. Σχεδόν όλοι τους όμως “διέγνωσαν”, μετά από μια σύντομη συνέντευξη που σε καμία περίπτωση δεν ξεπέρασε τα δεκατρία λεπτά, κατάθλιψη με ψυχωτικά χαρακτηριστικά ή ψυχωτική κατάθλιψη και της συνταγογράφησαν με μεγάλη ευκολία αντιψυχωτικά και αντικαταθλιπτικά φάρμακα.

Το “πείραμα” της Σλέιτερ, αν και δεν έχει τις προδιαγραφές ενός επιστημονικού πειράματος, καταδεικνύει ωστόσο ότι, παρά τις όποιες προόδους, η εγκυρότητα της ψυχιατρικής διάγνωσης παραμένει και στις μέρες μας προβληματική.

Διαβάστε περισσότερα στη wikipedia

Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Κατηγορία: , ,

Άσκηση υπομονής: Μάθε πως θα ζεις με τους ηλίθιους

0



Διαλογισμός, περισυλλογή και άλλα ηρεμιστικά, που δυστυχώς δεν βοηθούν στην αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας. Κοινώς περαστικά μας!

Πόσες φορές φαντασιώθηκες ένα κόσμο που ο καθένας θα έκανε τη δουλειά του; Άσχετοι δε θα έμπλεκαν στα πόδια σου και ο καθένας θα καθόταν στο πάγκο του χωρίς καν να σφυρίξει ο διαιτητής; Πολλές να φανταστώ… Πόσες φορές μπήκες στον πειρασμό να ενδώσεις και να προσπαθήσεις να τους δώσεις ένα μάθημα ή και ακόμα να θυμώσεις και να χαλάσεις μια ημέρα για έναν ή πολλούς, που απλά δεν μπορούν να κατανοήσουν τα βασικά;

Σταμάτα να απελπίζεσαι και να χαλάς την κάθε ωραία ή άσχημη ημέρα σου. Η βλακεία είναι αήττητη και το έχουν πει πολλοί πριν από εμένα και εσένα αυτό. Αυτή τη φορά δε θα διαβάσεις ένα κείμενο χιλίων και λέξεων, που θα αναλύσει την μάστιγα αυτού του κόσμου, που λέγεται βλακεία. Αυτή τη φορά θα μάθουμε να κάνουμε ασκήσεις ηρεμίας, γιατί σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε μόνο ο διαλογισμός θα μας σώσει. Πριν αρχίζεις να σκέφτεσαι γυμναστικές κούραση, ιδρώτα, κολάν και λοιπά κουραστικά είδη, θα σου πρότεινα να χαλαρώσεις, αυτό εξάλλου είναι και το νόημα της άσκησης αυτής. Δεν θα χρειαστεί να κάνεις κάποια σωματική άσκηση, παρά μόνο διανοητική.

Εάν θες να ζεις την κάθε σου στιγμή όσο πιο ανενόχλητος μπορείς από τη βλακεία που εξαπολύεται από παντού, σπίτι, δουλειά, φίλοι κτλ δεν έχεις παρά να κλείσεις τα μάτια και τα αυτιά σου και να ζήσεις στον παραμυθένιο κόσμο, που θα ήθελες να ζούσες. Ονειρέψου ένα τοπίο, που θα ήθελες να βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή. Βάλε τα αγαπημένα σου άτομα μέσα και ταξίδεψε. Μήπως αισθάνεσαι ήδη καλύτερα; Όχι φυσικά και δίκιο έχεις! Γιατί η βλακεία δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις ούτε εδώ πέρα, σε αυτό το παραμυθένιο τοπίο με τα αγαπημένα σου πρόσωπα, ούτε ένα λεπτό στη φαντασία σου.

Όταν αυτός ο κόσμος θα καταλάβει πως ο καθένας έχει έρθει για ένα σκοπό, όταν θα κατανοήσουν πως δεν είμαστε όλοι για όλα και οι διάνοιες ανήκουν στο 1%, που δεν το παραδέχονται ούτε οι ίδιοι, τότε υπάρχουν ελπίδες γι’ αυτό τον κόσμο. Όμως μην ελπίζεις… γιατί αυτό δε θα γίνει ακόμα!

5 κλασσικοί λόγοι για να μην ασχοληθείς:

Μην αναλωθείς σε συζητήσεις και τσακωμούς μαζί τους, θα σε νικήσουν λόγω εμπειρίας.

Μην προσπαθήσεις να τους βάλεις μυαλό, νομίζουν ότι είναι πιο έξυπνοι από εσένα.

Την κατηγορία κουτοπονηριάς, μην την αγγίξεις καν! Είναι επικίνδυνοι και θα σε εκνευρίσουν περισσότερο. Είναι να παίζουμε με αυτά;

Προσπάθησε να μην τους βάζεις στο οπτικό σου πεδίο, αρκεί μια ματιά για να σε συγχύσει.

Το «πραγματικό» αποτέλεσμα πάντα είναι αυτό που μετράει. Άφησε τους να γίνονται ρήτορες για τα αυτιά τους και μόνο…

Υ.Γ: Μάθε να ζεις με τους ηλίθιους, εδώ έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι είναι χρήσιμοι… Μπορείς και εσύ να τα καταφέρεις!
Κατηγορία:

3 τρόποι να καθαρίσετε την αρνητική ενέργεια στο χώρο σας και να προσελκύσετε ευτυχία!

0



Πολλοί από εμάς έχουμε παρατηρήσει πολλές φορές ότι μετά από την επίσκεψη ενός φίλου, ενός γνωστού , ενός συγγενή, ενός συναδέλφου, όλα μας πηγαίνουν στραβά. Αρκετές φορές οφείλεται στην αρνητική ενέργεια που έχει αυτό το άτομο μέσα του.

Σίγουρα δεν γνωρίζει ότι κουβαλάει αυτή τη «γκαντεμιά» πάνω του. Το αποτέλεσμα όμως είναι πως η αρνητική ενέργεια είναι σαν τον αέρα, απλώνεται παντού. Καταλαμβάνει τους χώρους του σπιτιού, το διαποτίζει . Αυτό έχει σαν συνέπεια να αρχίζουν οι αναποδιές , οι εντάσεις, ο θυμός, ο φόβος, η γκρίνια, οι καθυστερήσεις σε κάτι που περιμέναμε κ οτιδήποτε άλλο αρνητικό μπορεί να προκύψει.

Η εκκλησία το αποκαλεί γλωσσοφαγιά και προτείνει το λιβάνισμα , με την προυπόθεση αυτός που λιβανίζει να λέει : Ιησούς Χριστός νικά κι όλα τα κακά σκορπά. Είναι κ αυτός ένας τρόπος απελευθέρωσης από το «κακό».

Στον αντίποδα υπάρχουν και οι ενεργειακοί καθαρισμοί. Ένας από αυτούς το «φασκομήλιασμα».

Το φασκόμηλο από την αρχαιότητα το χρησιμοποιούσαν για να διώξουν τα κακά πνεύματα. Στον μεσαίωνα για την για την απολύμανση χωρών που ζούσαν άρρωστοι ,καίγοντας το στα κάρβουνα. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι τα παρακάτω: ανάβουμε τρία κεριά ρεσώ και τα τοποθετούμε στο κέντρο του κάθε δωματίου. Παίρνουμε ένα πήλινο κεσεδάκι και βάζουμε μέσα αρκετά φύλλα φασκόμηλο.

Ανάβουμε ένα σπίρτο για να πάρει φωτιά. Μετά από ένα λεπτό η φωτιά θα σβήσει μόνη της. Το φασκόμηλο αρχίζει να καίγεται, να βγάζει καπνό, να ΄χει μια χαρακτηριστική μυρωδιά. Πηγαίνουμε στις τέσσερεις γωνιές κάθε δωματίου κουνάμε το κεσεδάκι δεξιά αριστερά, ώστε να απλωθεί ο καπνός παντού και σε κάθε γωνία λέμε τρεις φορές τα παρακάτω λόγια διώχνω την αρνητική ενέργεια από τα δωμάτιο αυτό. Διώχνω την αρνητική αύρα όλων των ανθρώπων που μπήκαν από το δωμάτιο αυτό.

Διώχνω τα αρνητικά συναισθήματα. Προσελκύω θετικά συναισθήματα χαράς, αγάπης, ευδαιμονίας , ευτυχίας μέσα στο δωμάτιο αυτό. Όταν τελειώσω τη διαδικασία ανοίγω τα παράθυρα να φύγει ο καπνός , να μπει καθαρός αέρας να καθαρίσει κ αυτός με τη σειρά του το χώρο. Στην μπορεί να αισθανθούμε άβολα και λίγο περίεργα μέχρι να καθαρίσει ο χώρος.

Άλλος τρόπος είναι να ρίξουμε μια σταγόνα από καθαρό αιθέριο ρόδου στις τέσσερεις πάλι γωνίες του κάθε δωματίου όμως επειδή το συγκεκριμένο αιθέριο είναι πολύ ακριβό το αποφεύγουμε.

Μπορούμε να καθαρίσουμε το χώρο βάζοντας να παίζει η ενάτη συμφωνία του Μπετόβεν η οποία είναι μια ωδή στη χαρά.

Αυτοί είναι μερικοί απλοί τρόποι που κρατούν καθαρό ενεργειακά το σπίτι μας που όσο πιο συχνά του κάνουμε τόσο πιο ήρεμα και όμορφα θα αισθανόμαστε.

Πηγή
Κατηγορία:

Δεν έχεις κατάθλιψη... έχεις νοσηρούς ανθρώπους γύρω σου...

0



Ξυπνάς ένα πρωί και νιώθεις ξένος. Ξένος στο σώμα σου, στο μυαλό σου, στην ίδια σου τη ζωή. Κοιτάς γύρω σου, δεν αναγνωρίζεις το δωμάτιο σου, έχεις ξεχάσει τι μέρα είναι -βασικά δε σε νοιάζει τι μέρα είναι. Κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και δεν ταιριάζεις με τίποτα και κανέναν.

Είναι εκείνη η στιγμή που βρίσκεσαι ανάμεσα σε κόσμο, αλλά νιώθεις μόνος. Το λεπτό που δέχεσαι αγκαλιά αλλά νιώθεις κάκτος. Η ιστορική μέρα που οι φίλοι σου μιλούν για ποτά, γκομενάκια, ρούχα, ταξίδια κι εσύ σιωπηλός μετράς τα πλακάκια της βεράντας σου ξανά και ξανά. Είμαι σίγουρη πως δεν ξέρεις πόσο ξαφνικά κι απροσδόκητα μπορείς να ανεβάσεις τον εαυτό σου σ’ ένα βάθρο και απλά να μην αναπνέεις τον ίδιο αέρα με τους υπολοίπους.

Κοιτάς γύρω σου μια μέρα και λες «πού βρίσκομαι Θεέ μου». Δεν μπορεί κάποιο λάθος έγινε. Στόματα κουνιούνται γύρω σου, άνθρωποι δρουν, αντιδρούν κι εσύ ζεις σε αργή κίνηση μην μπορώντας να συνειδητοποιήσεις τι έχει συμβεί. Μόνο τα γοερά κλάματα θα σε σώσουν, όχι τίποτα άλλο, μπας και σε ακούσει κάποιος όμοιος σου και έρθει να σε σώσει.

Το μόνο που παίζει σε replay στο μυαλό σου είναι το εξής ερώτημα: «Μήπως ανήκω σε άλλο κόσμο ή όλοι οι υπόλοιποι είναι για το Δαφνί;»

Είναι εκείνη η στιγμή που νιώθεις μια βαθιά απελπισία , ένα πηγαίο πανικό. Θέλεις να ξαποστάσεις και για λίγο να μην προσπαθείς για τίποτα. Τι θα γινόταν τότε άραγε; Θα συνέχιζαν όλα να έρεαν ή απλά η εικόνα θα πάγωνε σα να περίμενε τον πρωταγωνιστή της να αναπνεύσει ξανά; Πού κουράγιο για ακόμη μια αναπνοή, θα μου πεις. Ένα φιλί ζωής χρειάζεται για να πάρεις τα πάνω σου, ένα χέρι να σε αδράξει και να φροντίσει τις πληγές από τα γόνατα σου, μια σφαλιάρα αγάπης να αφυπνίσει τα κρυσταλλωμένα από καιρό συναισθήματα.

Καιρός να ξυπνήσεις φίλε μου, δεν παίζεις σε ταινία και προφανώς δε θα βρεθεί ο άνθρωπος της ζωής σου στο δρόμο σου τυχαία να σε σώσει. Προφανώς κι εθελοτυφλείς αν περιμένεις κάποιον να σου βάλει τον ορό που σου τοποθετούν όταν «κλατάρεις» σωματικά. Άραγε υπάρχει τέτοιος ορός για την ψυχή;


Όταν λοιπόν φτάσεις σε αυτή τη στιγμή, λίγο πριν καταδικάσεις βίαια τον εαυτό σου και πριν του τοποθετήσεις την ταμπέλα του καταθλιπτικού, γύρνα γύρω σου και τσέκαρε ποιοι σε περιτριγυρίζουν.

Ο Γουίλιαμ Γκίμπσον είχε πει: «Πριν διαγνώσεις τον εαυτό σου με κατάθλιψη, σιγουρέψου ότι δε συναναστρέφεσαι με μαλάκες». Μήπως όσοι είναι δίπλα σου ανήκουν στη κατηγορία ανθρώπων που ρουφούν την ενέργειά σου, κόβουν τα φτερά σου και σου δημιουργούν τύψεις κι ενοχές; Μήπως ζεις γι’ αυτούς και για τις υποχρεώσεις τους;

Είναι ανάγκη ν’ αναρωτηθείς αν σε περιτριγυρίζουν άνθρωποι που σ’ αγαπούν και σου δίνουν χώρο να είσαι αυτό που θέλεις. Δεν απαιτούν μάταιες συγγνώμες και δε θα σε βαρύνουν με προσδοκίες και όνειρα για το ποιος θα έπρεπε να γίνεις. Θα είναι αυτοί που θα θέλουν να σε κάνουν να χαμογελάς και δε θα τρέχουν δίπλα σου μόνο για να παριστάνουν το «βράχο» κάθε φορά που λυγίζεις. Κοίταξε προσεκτικά ποιος από αυτούς προσπαθεί να χωρέσει το όλον σου σε καλούπια και ποιος σε αφήνει ελεύθερο να γίνεις αυτό ακριβώς που έχεις ανάγκη.

Παρατήρησε αν υπάρχει κάποιος που σε «μαστιγώνει» με τα λάθη σου κάθε που βρίσκει ευκαιρία. Ή αν έχεις άτομα που σε θυμούνται μόνο όταν έχουν την ανάγκη σου. Επίσης βάλε στο μικροσκόπιο αυτούς που δεν έχουν χώρο στη ζωή τους για σένα. Όχι μόνο δεν είσαι στις προτεραιότητες τους, αλλά τσαλακώνεσαι για να χωρέσεις στην ατζέντα τους. Ρώτα τον εαυτό σου: «έχω πραγματικά χρόνο και χώρο για τέτοιους ανθρώπους;»

Αν η απάντηση είναι όχι, μην ψάχνεις την λύση σε ψυχιατρικές διαγνώσεις και μην κρύβεσαι πίσω από «ψυχολογικά» προβλήματα. Η λύση είναι στο να ξεσκαρτάρεις όσους είναι εκεί, δίπλα σου. Επίλεξε λοιπόν να κρατήσεις στη ζωή σου αυτούς που σ’ αφήνουν ν’ αναπνεύσεις και δε σε θάβουν κάτω από απαιτήσεις και ταμπέλες.

Άλλωστε είμαστε συνδυασμός όλων αυτών που κρατάμε στη ζωή μας. Γι’ αυτό πρόσεχε τι θα κρατήσεις.

Γράφει η Χαρά Βλαχοδήμου

pillowfights.gr
Κατηγορία:

Έχουμε σκυμμένα κεφάλια πάνω από ένα «έξυπνο κινητό» γιατί ξεχάσαμε εμείς να είμαστε έξυπνοι

0



Είμαστε με σκυμμένα κεφάλια πάνω από ένα «έξυπνο κινητό»
γιατί ξεχάσαμε εμείς να είμαστε έξυπνοι

Της Ηλέκτρας Αστέρη

Όλα τρέχουν. Αμείλικτα και γρήγορα. Ο χρόνος, τα συναισθήματα, οι ζωές μας. Κάποιες φορές ίσως να μην καταλαβαίνουμε πολλά και τα προσπερνάμε. Ώρες ώρες μας σοκάρει το αλλιώτικο και το διαφορετικό. Έχουμε συνηθίσει στα δεδομένα και ό,τι αλλάζει την άθλια ρουτίνα μας το «πετάμε έξω». Κανείς δεν θέλει να ξεβολευτεί. Είναι ωραίο το βόλεμα που σου προσφέρει η ρουτίνα.

Όσο περιδιαβαίνω όμως στα σοκάκια της ζωής, βλέπω καταστάσεις που μου θυμίζουν πόσο ξεχάσαμε να ζούμε. Ανήκουμε σε μια γενιά που περπατάει με σκυμμένα κεφάλια πάνω από ένα «έξυπνο κινητό», γιατί ξεχάσαμε εμείς να είμαστε έξυπνοι. Ξεχάσαμε πολλά, αλλά δεν ξέρω πλέον ποια έχουν αξία και ποια όχι…

Ξεχάσαμε να λέμε καλημέρα και να την εννοοούμε..

Ξεχάσαμε να χαμογελάμε ειλικρινά…

Ξεχάσαμε να συμπεριφερόμαστε σωστά…

Ξεχάσαμε να λέμε την αλήθεια..

Ξεχάσαμε να προσφέρουμε την θέση μας στον ηλικιωμένο του λεωφορείου…

Ξεχάσαμε να εμπιστευόμαστε την ζωή…

Τα σκυμμένα κεφάλια οδηγούν σε απώλεια αυτοπεποίθησης. Δεν διεκδικούμε και δεν προσφέρουμε. Ίσως τα σκυμμένα κεφάλια -όχι απαραίτητα από τα smartphones- είναι το σήμα κατατεθέν της γενιάς μου. Ίσως να είναι και η απογοήτευση για το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ. Όμως τα σκυμμένα κεφάλια δεν ταιριάζουν στους νικητές. Τα σκυμμένα κεφάλια είναι για εκείνους που θα ακολουθήσουν, όχι για αυτούς που ηγούνται.
Κατηγορία:

Οι πραγματικά έξυπνοι άνθρωποι έχουν λίγους φίλους

0


Τα πραγματικά έξυπνα άτομα, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «British Journal of Psychology», έχουν μικρότερο αρθιμό φίλων.

Οι εξελικτικοί ψυχολόγοι Satoshi Kanazawa και Norman Li, από τη Βρετανία που διεξήγαγαν την έρευνα διαπίστωσαν ότι για τους πιο πολλούς ο βαθμός ευτυχίας τους προσαρμόζεται ανάλογα με την αλληλεπίδραση που έχουν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Αυτοί που είναι αρκετά έξυπνοι νιώθουν στην πραγματικότητα πιο χαρούμενοι όταν έχουν λίγους και καλούς φίλους.

Σε άρθρο της εφημερίδας «The Washington Post», η Carol Graham αναφέρει ότι:

«ένα τέτοιο αποτέλεσμα είναι απόλυτα φυσιολογικό καθώς τέτοιου είδους άτομα δεν είναι πρόθυμοι να αφιερώσουν πολύ χρόνο στην κοινωνικοποίησή τους, γιατί συνήθως είναι επικεντρωμένοι σε άλλους, πιο μακροπρόθεσμους προσωπικούς στόχους.

Είναι κυριώς επικεντρωμένα σε επαγγελματικά πρότζεκτ και στην προσπάθεια τους να ανακαλύψουν μια μοναδική καινοτομία ή να αποδείξουν κάποια θεωρία».

Έτσι λοιπόν, αν σας αρέσει να μένετε συχνά σπίτι για να εργάζεστε περισσότερο ή θέλετε να πιείτε ένα ποτήρι κρασί μόνοι σας στην ησυχία σας, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Σύμφωνα με τα πρόσφατα επιστημονικά ευρήματα, αυτό μπορεί να δείχνει απλώς ότι έχετε υψηλότερο δείκτη ευφυίας.

Πηγή: yolife.gr
Κατηγορία:

«Ο θάνατος χάνει τη φρίκη του αν κάποιος πεθάνει έχοντας εξαντλήσει τη ζωή του..»

0


Δεν διδάσκω Γιόζεφ, ότι ο άνθρωπος οφείλει ν'αντέχει το θάνατο ή να «συμβιβάζεται» μαζί του.

Ακολουθώντας αυτή την κατεύθυνση προδίδεις τη ζωή σου!

Το μάθημα που σου διδάσκω είναι: Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!

"Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!"

Η φράση αυτή προκάλεσε ένα σοκ στο Μπρόιερ. Η ευχάριστη απογευματινή βόλτα είχε αποκτήσει θανάσιμη σοβαρότητα.

-Να πεθαίνεις την κατάλληλη στιγμή; Τι εννοείς; Σε παρακαλώ, Φρήντριχ, δεν το αντέχω, σ' το 'χω πει πολλές φορές, να μου λες κάτι τόσο σημαντικό με τόσο αινιγματικό τρόπο. Γιατί το κάνεις αυτό;

-Θέτεις δυο ερωτήματα. Σε ποιό από τα δυο να απαντήσω;

-Σήμερα, πες μου για το να πεθαίνει κανείς τη σωστή στιγμή.

-Ζήσε όταν ζεις!

Ο θάνατος χάνει τη φρίκη του αν κάποιος πεθάνει έχοντας εξαντλήσει τη ζωή του!

Αν ο άνθρωπος δε ζει στη σωστή στιγμή, τότε δεν μπορεί ποτέ να πεθάνει τη σωστή στιγμή.

-Και τι σημαίνει αυτό; ξαναρώτησε ο Μπρόιερ, νιώθοντας ακόμη πιο μπερδεμένος.

-Ρώτησε τον εαυτό σου, Γιόζεφ: έχεις εξαντλήσει τη ζωή σου;

-Απαντάς στην ερώτηση με ερώτηση. Φρήντριχ!

-Κάνεις ερωτήσεις που γνωρίζεις την απάντησή τους" αντέκρουσε ο Νίτσε.

-Αν γνώριζα την απάντηση, γιατί να ρωτήσω;

-Για ν'αποφύγεις να μάθεις τη δική σου απάντηση!

-Γιόζεφ, προσπάθησε να καθαρίσεις το μυαλό σου. Φαντάσου το ακόλουθο διανοητικό πείραμα!

Τι θα συνέβαινε αν κάποιος δαίμονας σου έλεγε οτι αυτή τη ζωή -όπως τη ζεις τώρα και όπως την έχεις ζήσει στο παρελθόν- πρέπει να τη ζήσεις ξανά, αμέτρητες φορές;

Και χωρίς να συμβαίνει τίποτα καινούριο;

Όπου κάθε πόνος και κάθε χαρά κι ό,τι ήταν άφατα μικρό ή μεγάλο στη ζωή σου θα επιστρέφει σε σένα, όλα στην ίδια διαδοχή και ακολουθία -ακόμα κι αυτός ο άνεμος και τα δέντρα κι αυτά τα γλιστερά βράχια, ακόμα και το νεκροταφείο κι ο τρόμος, ακόμα κι αυτή η γλυκιά στιγμή κι εσύ κι εγώ, πιασμένοι απ' το μπράτσο, μουρμουρίζοντας αυτά τα λόγια;

Καθώς ο Μπρόιερ έμεινε σιωπηλός, ο Νίτσε συνέχισε:

-Φαντάσου την αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης ν' αναποδογυρίζει ξανά και ξανά και ξανά. Και κάθε φορά, αναποδογυρίζουμε κι εσύ κι εγώ, απλοί κόκκοι στη διαδικασία.

Ο Μπρόιερ έκανε μια προσπάθεια να τον καταλάβει.

-Αυτή η -η- η φαντασίωση, πώς-;

-Είναι κάτι παραπάνω από φαντασίωση.

Είναι κάτι παραπάνω από ένα νοητικό πείραμα.

Άκου μόνο τα λόγια μου! Άσε απ' έξω όλα τ' άλλα!

Σκέψου την αιωνιότητα. Δες πίσω σου -φαντάσου- να κοιτάζεις ατέλειωτα πίσω στο παρελθόν.

Ο χρόνος εξαπλώνεται προς τα πίσω για όλη την αιωνιότητα.

Και, αν ο χρόνος εξαπλώνεται συνεχώς προς τα πίσω, οτιδήποτε θα μπορούσε να συμβεί δεν έχει ήδη συμβεί;

Οτιδήποτε γίνεται τώρα δεν θα έχει γίνει έτσι παλιά;

Οτιδήποτε περπατάει εδώ δεν έχει περπατήσει το ίδιο μονοπάτι στο παρελθόν;



Ίρβιν Γιάλομ, «Όταν έκλαψε ο Νίτσε» -απόσπασμα

Ο Ίρβιν Γιάλομ (Irvin David Yalom, Ουάσινγκτον, 13 Ιουνίου 1931 - ...) είναι Αμερικανός ψυχοθεραπευτής, συγγραφέας και ομότιμος καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και συνεργάτης του Rollo May. Αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εν ζωή εκπροσώπους της υπαρξιακής σχολής ψυχοθεραπείας και είναι συγγραφέας του εγκυρότερου και πληρέστερου εγχειριδίου υπαρξιακής ψυχοθεραπείας.
Κατηγορία:
 
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ Copyright © 2010 | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | Converted by: Parakato administrator