Κυρίαρχη έννοια είναι η Πατρίδα και όχι το κόμμα

Έχω μόνιμα μια αντιπαλότητα σε συζητήσεις -αν μπορεί να θεωρηθεί αντιπαλότητα η αντίθετη άποψη- με όσους προτάσσουν πως πρώτα πρέπει να έλθει η διδαχή και η παιδεία στις μάζες, έτσι ώστε μετά, να...

Gekaufte journalisten - Αγορασμένοι δημοσιογράφοι

Μεγάλη διαδήλωση εκατοντάδων Γερμανών πολιτών διέσχιζε χθες τους δρόμους του Αμβούργου, με πλακάτ και συνθήματα εναντίον της στρεβλής και ανέντιμης ειδησεογραφίας σε...

ΠΕΛΟΠΑΣ ΚΙΑΤΟΥ ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ. ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

Βρεθήκαμε την Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2014 στο νέο - και ωραίο- γήπεδο του Πέλοπα. Ένα γήπεδο γεμάτο παιδιά πέντε μέχρι δεκαέξι ετών. Μαθαίνουν ποδόσφαιρο και δια...

Ο Μαρωνίτης έγινε ...Μακαρονίτης και ...καταπολέμησε τη φτώχεια !!!

Πουθενά αλλού δε θα τα διαβάσετε αυτά. Αυτός που φτιάχνει τις κατηγορίες των χρηστών του fb δε θα σας τα πει... ούτε ο "βουβουζέλος"... είναι της ίδιας κατηγορίας... Μια κατηγορία μόνοι...

Προς Κορινθίους ...κουτόχορτο !!!

ΚΟΥΤΣΟΙ ΣΤΡΑΒΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ !!! Παρασκευή 17 Οκτωβρίου γιορτάζεται η Διεθνής μέρα κατά της φτώχειας. Για το σκοπό αυτό (!!!) οι Κορίνθιοι συγκεντρώθηκαν στον πεζόδρομο της Εθνικής...

Ξεπεσμός και γενικευμένη απαθλίωση είναι τα αποτελέσματα της οικονομικής κατάρρευσης

0


...μιας χυδαιότητας που την αποκάλεσαν ευημερία της ισχυρής Ελλάδας του ευρώ…

Αυτό που βλέπεις και ακούς ετούτη τη στιγμή από τους πομπούς που διαμορφώνουν κοινή γνώμη στην Ελλάδα δεν είναι απλώς η αναπαράσταση του απόλυτου πολιτικού και πολιτισμικού ξεπεσμού μιας κοινωνίας, αλλά η αποτύπωση και αναπαραγωγή μιας γενικευμένης απαθλίωσης ως αποτελέσματα της οικονομικής κατάρρευσης ενός μύθου ευημερίας, που κατασκευάστηκε με τα κοινωνικοπολιτικά υλικά της χυδαιότητας που κινείται σε δύο άξονες: στον «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και στον «ό, τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».
Η αλυσίδα που συνδέει την πολιτική με την ηθική στην σημερινή Ελλάδα είναι η απόλυτη χυδαιότητα. (α) Είτε αυτή εκφράζεται με τον νέο τυχοδιωκτισμό της κυβέρνησης περί «εξόδου από τα μνημόνια» και «περί ΑΤΜ» ή «περί απόσυρσης των καταθέσεων από τις ελληνικές τράπεζες εάν επικρατήσει ο ΣΥΡΙΖΑ», που οδηγεί στην ξαφνική, απόλυτη απομυθοποίηση και κατάρρευση του «success story» της πτώχευσης και φτωχοποίησης μετά από το διπλό χαστούκι: από (1) την ΕΛΣΤΑΤ (: πέραν από την δραματική ανεργία και την μείωση της ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας, το ΑΕΠ διαμορφώθηκε σε 182,438 δισ. ευρώ το 2013, από 194,204 δισ. ευρώ το 2012, από 207,752 δισ. ευρώ το 2011 και 226,21 δισ. ευρώ το 2010! Το δημόσιο χρέος διαμορφώθηκε στο 174,9% του ΑΕΠ πέρυσι, από 156,9% του ΑΕΠ το 2012, από 171,3% του ΑΕΠ το 2011 και 146% του ΑΕΠ το 2010! Το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης διαμορφώθηκε σε 12,2% του ΑΕΠ το 2013, από 8,6% του ΑΕΠ το 2012, από 10,1% του ΑΕΠ το 2011 και 11,1% του ΑΕΠ το 2010!) και από (2) την χρηματαγορά. Επανωτά κραχ στο Χρηματιστήριο με τον γενικό δείκτη να υποχωρεί στις 888,93 μονάδες, τις αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων να εκτοξεύονται στο απαγορευτικό για δανεισμό 7,8% και τα εταιρικά ομόλογα να σημειώνουν μεγάλες απώλειες που παραπέμπουν σε κεφαλαιουχική απαθλίωση.
(β) Είτε αυτή η αλυσίδα έχει να κάνει με την μεταφορά της αντιπολίτευσης από το θεσμικό και πολιτικώς αγωνιστικό επίπεδο σε εκείνο του λαϊκισμού. Ή (γ) ακόμη με την ανατριχιαστικά επαρχιώτικη και φαρσοχολιγουντιανή διάσταση και προβολή της επίσκεψης της κυρίας Αμάλ Κλούνεϊ στην Ελλάδα, ή (δ) δια της κατάπτυστης εκπομπής μιας αθλιότητας που παριστάνει τον καλλιτέχνη, επιδιδόμενος σε τηλεφάρσες εις βάρος γερόντων!
Ωστόσο, δεν ήταν αυτή καθ’ εαυτή η εικόνα του προστυχούλη φαρσέρ Σεφερλή που με συνέθλιψε, αλλά η εικόνα αγοριών και κοριτσιών που απολάμβαναν την φάρσα και συμμετείχαν με πάθος σε αυτήν την απαθλίωση, ερωτοτροπώντας με τον φακό στο πλατό. Τα κωλόπαιδα μιας αβάσταχτα χυδαίας εποχής, είναι αυτά! Τα κωλόπαιδα που νομιμοποιεί κοινωνικά ένα διεστραμμένο πολιτικό σύστημα, είναι αυτά! Πρόκειται για προϊόντα μιας πολιτικοπολιτισμικής αθλιότητας, η οικονομική κατάρρευση της οποίας - και ασφαλώς η αδυναμία της να επενδύσει στον εκδημοκρατισμό και στην ποιοτική αναδιάρθρωση θεσμών και παραγωγής για να αντιμετωπίσει την κρίση - απελευθερώνει τα «βοθρολύματα», τα οποία κατακλύζουν πλέον το μυαλό των ελλήνων σαν να πρόκειται για αύρα εκσυγχρονισμού, χιουμοριστικής αντιμετώπισης της εξαθλίωσης και των ανασφαλειών λόγω κρίσης και σατυρικής ψυχαγωγίας!
Διαπίστωσα την ματαιότητα της πολυεδρικής (μου) προσέγγισης της κρίσης της Ελληνικής Δημοκρατίας και ελληνικής κοινωνίας και είπα: ζήτω οι κουτσομπόλες του διαδικτύου, ας τα μαζεύουμε οι «σφαιρικοί» και «πολυεδρικοί» αναλυτές! Σήμερα λέω πως ίσως όσοι αποτύχαμε να εμπνεύσουμε για την σύσταση ενός Σύγχρονου Λαϊκού Μετώπου, το οποίο θα μπορούσε να γίνει φορέας εκδημοκρατισμού, παραγωγικής ανασυγκρότησης και κοινωνικοπολιτικού εξευγενισμού στη θέση του εκχυδαϊσμού, ας δοκιμάσουμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας σε ένα κίνημα που θα συμβάλει στην επανασύνδεση της ηθικής με την πολιτική. 
Δεν προτείνω ούτε πολιτικά εκτρώματα σαν την «πολιτισμική επανάσταση», ούτε ασφαλώς την ωραιοποίηση κάποιας μορφής φονταμενταλισμού. Δεν έχει ασφαλώς καμία σχέση αυτό που προτείνω - όπως αντιλαμβάνεται φαντάζομαι ο αναγνώστης των σημειωμάτων μου - με τον ηθικισμό, τους «χριστιανισμούς», τους «πλατωνισμούς», την «αρχαιολατρία» και τους εθνικισμούς για την δήθεν αποκατάσταση των έντιμων, ηθικών και σκληρά εργαζόμενων ελλήνων τους οποίους εκμεταλλεύονται άπιστοι ανθέλληνες της Νέας Τάξης Πραγμάτων και άπληστοι, προδότες έλληνες πολιτικοί. Καμία σχέση! Όπως βρίσκεται μακριά από ολοκληρωτικές θεωρίες και προσεγγίσεις σαν αυτές του «συνταγματισμού», της «διαβουλευτικής δημοκρατίας», ή του «τρίτου δρόμου».
Αυτό που θεωρώ ως υπέρτατη ανάγκη στην σημερινή Ελλάδα είναι η αποδοχή πως μια και δεν είναι ποτέ εφικτή η συμφιλίωση της πολιτικής με την ηθική, ας διαμορφώσουμε ένα πολιτισμό που θα σέβεται την πολλαπλότητα του ορισμού του αγαθού, ως ανταγωνιστικά συμφέροντα σύγχρονου ταξικού χαρακτήρα. Αναφέρομαι στην «ηθική του πραγματικού» του Slavoj Žižek, την οποία βλέπω ως κοσμο-αντιληπτικό θεμέλιο του δημοκρατικά ριζοσπαστικού, αγωνιστικού πλουραλισμού – τον οποίο αντιμετωπίζω ως την ποιοτικότερη και αποδοτικότερη απάντηση στην καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού ασφαλώς χαρακτήρα κρίση που ορίζει την δομή και λειτουργία της σημερινής ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού πολιτικού συστήματος. 
Τι σημαίνει με μια κουβέντα αυτή η ηθική, όπως την εννοώ; Πως η βία της ερμηνείας από κάθε πλευρά έκφρασης ταξικού συμφέροντος δεν θα πρέπει να λαμβάνει την μορφή της χυδαιότητας. Και ποιος θα μπορούσε να «διασφαλίσει» τέτοια πράγμα; Τα δικαστήρια ή μήπως ένας νέος θεσμός του κράτους; Κανείς από αυτούς, αλλά μονάχα ένα κίνημα υπέρ της ηθικής, όπως αυτή ορίζεται στενά από τα σαφώς κωδικοποιημένα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα και εκείνα που ορίζουν την αναπαραγωγή της βιόσφαιρας. Και τι θα έκανε ένα τέτοιο κίνημα; Θα υποκαθιστούσε την πολιτεία, τους πολιτικούς φορείς, την δημοσιογραφία ή τους ελεεινούς καραγκιόζηδες της «τηλεψυχαγωγίας» μας; Όχι, ασφαλώς… δεν θα επέτρεπε, ωστόσο, σε αυτήν και αυτούς να χυδαιολογούν χωρίς να υφίστανται το κοινωνικό κόστος από αυτήν την εκδήλωση της βαρβαρότητάς τους, ούτε θα νομιμοποιούσε την κόντρα-χυδαιολογία της αντιπολίτευσης ή αντικαθεστωτικών προς αυτούς. Δεν θα έστηνε, φυσικά, «λαϊκά δικαστήρια» ένα τέτοιο κίνημα, απλώς θα αποτελούσε μια ζωντανή, μαζική και δομημένη (δια)μαρτυρία εναντίον αυτής της χυδαιότητας, την οποία μέσα από τον καθημερινό του αγώνα θα αποδομούσε. 
Μόνον έτσι η αποδόμηση του ελληνικού καθεστώτος ακραίου ξεπεσμού, θα απέκλειε τον δρόμο του εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας. Ο προσωπικός μου αγώνας είναι ακριβώς αυτός: ο ακραίος ξεπεσμός της πολιτικής στην Ελλάδα να μην οδηγήσει στον εκφασισμό της κοινωνίας, ως αναπόδραστη συνθήκη μεταπολιτικής, υπερβατικής και λαϊκιστικής σύζευξης της ηθικής με την πολιτική.
Αυτή τη στιγμή ο πολιτικός ξεπεσμός και η γενικευμένη κοινωνικοπολιτική απαθλίωση δουλεύουν υπέρ του εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας και σε αυτό το τραγικό παιχνίδι λαϊκισμού, πρωταγωνιστεί καί η αριστερά. Πολύ άσχημο χειρισμό επέλεξε να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ στο ζήτημα της διαπλοκής και του καθεστώτος συναλλαγής που στήνεται στο κοινοβούλιο, έτσι ώστε να προκύψουν 180 ψήφοι, που θα αποτρέψουν την διάλυση της παρούσας βουλής εξαιτίας αδυναμίας εκλογής ΠτΔ! Δεν κάνουμε έτσι πολιτική και να με συγχωρείτε! Υπάρχει θεσμικός δρόμος που θα αποδομούσε την επιχείρηση αυτή των συγκυβερνητών και της διαπλοκής …και σίγουρα αυτός δεν περνά από τις εντυπώσεις των τηλεπαραθύρων! Ο ΣΥΡΙΖΑ λαϊκίζει στο ζήτημα, λες και θέλει να το διασκεδάσει και αυτός με τον τρόπο του! Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να «στριμώξει» άσχημα με κοινοβουλευτικά μέσα την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στο ζήτημα της διαπλοκής, αλλά μέχρι σήμερα κινείται στο επίπεδο των κορωνών, των φημών, της ρητορείας, των υπαινιγμών, των προεκλογικών υποσχέσεων για κάθαρση και δια των «ρεπορτάζ του Τύπου». Από την άλλη, το ΚΚΕ απαξιεί να συμμετάσχει σε κοινοβουλευτικούς «σκυλοκαβγάδες» και ανεκδοτολογεί στο πλαίσιο ενός ακραίου λαϊκισμού στη θέση της μαρξιστικής ανάλυσης. Ήδη τα έχει αναλύσει όλα πριν από σχεδόν ένα αιώνα, τα συμπεράσματα είναι δεδομένα από τότε και τώρα δεν απέμεινε τίποτε άλλο παρά το υπερβατικό, δήθεν λαϊκό, αλλά μάλλον αντιδραστικά απλοϊκό, ισοπεδωτικό κατά πάντων, στυλάκι που αποσκοπεί στις εντυπώσεις με παρομοιώσεις, οι οποίες αποτελούν απομιμήσεις εκείνων που με αυθεντικό στυλ διάνθιζε τον λόγο του ο Χαρίλαος Φλωράκης!
Δεν πρόκειται να συνεχίσω να γράφω στο διαδίκτυο! Αυτό που πρόκειται να κάνω είναι να συμβάλλω πρακτικά στην δημιουργία ενός κινήματος για την επανασύνδεση της ηθικής με την πολιτική στην Ελλάδα, χωρίς ωστόσο ηθικολογία περί δήθεν συμφιλίωσης της ηθικής με την πολιτική. Δεν πιστεύω, αγαπητοί φίλοι, πως υπάρχει ποτέ η δυνατότητα η πολιτική να μεταβληθεί σε ηθική διαδικασία. Μόνον που αυτό δεν σημαίνει πως η ηθική δεν έχει σημασία στην πολιτική. Η ηθική πρέπει να αποκτήσει σημασία στην πολιτική για να έχουν έννοια η πολιτική διαδικασία και πολιτική νομιμοποίηση οι θεσμοί.
Μέσω ενός τέτοιου κινήματος τα παράδοξα στη σχέση ηθική-πολιτική, όπως και εκείνα στη σχέση ελευθερία-ισότητα, θα φωτίζονται, θα αναδεικνύονται και θα αντιμετωπίζονται στη συγκυρία, ως μείζονα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, αντί να αποκρύπτονται, να διασκεδάζονται υπερβατικά εθνικιστικά ή ιδεολογικά, ή ακόμη δια της επίκλησης της δήθεν ορθολογικότητας της αγοράς ή της κοινότητας (ΕΕ, Ελληνορθόδοξοι κλπ.). Η πολιτική αντιμετώπιση των ηθικών διλημμάτων της συγκυρίας, που σχετίζονται ασφαλώς με το τεράστιο κοινωνικό ζήτημα της Ελλάδας, θα περιθωριοποιούσε αυτόματα ως φτηνούς χυδαιολόγους εκείνους που προσεγγίζουν την κρίση υπερβατικά ή εκμεταλλεύονται την κρίση εμπαίζοντας γέρους και παιδιά… για να προσφέρουν «διασκέδαση»! Η επάνοδος της ηθικής στην πολιτική θα καθιστούσε κοινωνικά αποκρουστικό το σκανδαλιάρικο «μάτι» άθλιων εντύπων και κοινωνικά μιαρό το φασιστικό ταπεραμέντο ρατσιστών, τρελαμένων μιλιταριστών, μισάνθρωπων - που κατά τα άλλα κάνουν διαρκώς τον σταυρό τους - και απολύτως γελοίες έως εξευτελισμού φιέστες δημοσίων σχέσεων σαν την τελευταία με την κ. Κλούνεϊ.
Τα φαινόμενα ηθικής απαθλίωσης που χαρακτηρίζουν κρίσιμο μέγεθος των διαμορφωτών της κοινής γνώμης και των διαμορφωτών του τρέχοντος πολιτισμού συναρτώνται απολύτως με τον ηθικό ξεπεσμό του πολιτικού μας συστήματος. Αν η κοινωνία των πολιτών δεν παρέμβει με όλες της τις δυνάμεις ώστε η ίδια η πολιτική να προσδιορίσει τους ηθικούς κανόνες για την διεξαγωγή του πολιτικού αγωνισμού στην πατρίδα μας, για να έρθει ξανά σε επαφή η ηθική με την πολιτική στην Ελλάδα, έτσι ώστε τα μέσα άσκησης του πολιτικού αγώνα να αποκτήσουν σαφές ηθικό περιεχόμενο που δεν θα απαλλοτριώνεται υπέρ κάποιου σκοπού που θα εμφανίζεται ως υπέρτατο αγαθό, φοβάμαι πως πολύ σύντομα θα οδηγηθούμε σε τραγικές για την κοινωνία και την οποιαδήποτε έννοια εθνικού συμφέροντος καταστάσεις.
Δεν μιλώ για κανενός είδους συναίνεση και ας μην παρεξηγηθώ. Μιλώ για την απαλλαγή της αριστεράς από τον λαϊκισμό, τον οικονομισμό και την προπαγάνδα περί γνήσιας αντιπροσώπευσης των επιθυμιών και των αναγκών των εργαζομένων και γενικότερα του απλού λαού. Η αριστερά δε έχει άλλη επιλογή, παρά να μεταβληθεί σε ηθική δύναμη για την άσκηση της πολιτικής, από ηθικά νομιμοποιημένη δύναμη για την διεξαγωγή επαναστατικού αγώνα. Και αυτό από τη μια προϋποθέτει κοινωνικό πραγματισμό και από την άλλη εγκαθίδρυση νέων θεσμών που θα ενθαρρύνουν την συμμετοχή όλων των πολιτών στις αποφάσεις. Αυτό σημαίνει άνοιγμα της αριστεράς στη κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς και όχι πολιτικές συμφωνίες σε επίπεδο κομματικής ελίτ, συνδικάτων κλπ. Η δεξιά δεν θα μπορούσε να αποτελέσει ποτέ δύναμη ανασύνδεσης της ηθικής με την πολιτική στην Ελλάδα, καθώς δεν θεωρεί την κοινωνική ανισότητα αρνητική αξία. Ό,τι προπαγανδίζει την οικονομική ελευθερία εις βάρος της ισότητας είναι ανήθικο. Και η δεξιά και νεοδεξιά αυτό κάνουν σήμερα, εμφατικότερα από χθες, υιοθετώντας ως πολιτική αφήγηση την γλώσσα του χρηματοκαπιταλισμού.
Και έτσι θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητο πως ένα κίνημα για την επανασύνδεση της ηθικής με την πολιτική διαδικασία στην Ελλάδα είναι στην ουσία ένα αριστερό κίνημα που έρχεται να επαναφέρει την αριστερά ως κομματικό φαινόμενο στις ρίζες της, οι οποίες σήμερα δεν βρίσκονται στην επανάσταση, αλλά στην συσπείρωση της κοινωνίας των μη-προνομιούχων ελλήνων στη βάση ενός μεταρρυθμιστικού εγχειρήματος που θα ορίζεται από μια βαθύτατα ηθική κουλτούρα. Σύμφωνα με αυτήν κρίσιμη σημασία δεν έχει ο αναφερόμενος σκοπός την πολιτικής δράσης, αλλά τα μέσα με τα οποία αυτή λαμβάνει χώρα και ασφαλώς η πολιτική συμμετοχή. Ο λαϊκισμός είναι ένα πρόστυχο μέσο που υποκρύπτει ηγεμονισμό και ανήθικο αποκλεισμό. Ο λαϊκισμός είναι ο μοναδικός ιδεολογικός εχθρός της αριστεράς.

Το ξαναλέω, δεν «ζητώ» από την αριστερά να γεφυρώσει το αναπόφευκτο χάσμα μεταξύ ηθικής και πολιτικής, επιζητώ η ηθική να αποτελέσει την βασική αρχή ενός νέου καταστατικού χάρτη για την σημερινή κοινωνική (ταξική) διαίρεση στην Ελλάδα. Η ηθική θα πρέπει να μεταβληθεί σε κεντρικό στοιχείο για τον ορισμό του (νέου) καταστατικού χαρακτήρα του πραγματικού: των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων στην σημερινή Ελλάδα. Και αυτό θα έπρεπε να είναι το κύριο μέλημα της αριστεράς στο σύνολό της. Μόνον η ηθική, κόντρα σε κάθε μορφή λαϊκισμού και ηγεμονισμού, θα μπορούσε να συσπειρώσει σήμερα και να εμπνεύσει την ελληνική κοινωνία στο πλαίσιο μιας μετα-πολιτευτικής κουλτούρας για εκδημοκρατισμό και παραγωγική ανασυγκρότηση. Και αυτό δεν είναι «ευσεβής πόθος» ή θρησκευτικά, ούτε καν φιλοσοφία, είναι μάθημα από την ιστορική εξέλιξη της ανθρωπότητας.


* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.
Κατηγορία: , ,


Πες παιδί μου ψέματα για να πας μπροστά

0


Και όμως, τα παιδιά που λένε ψέματα από μικρά πετυχαίνουν στη ζωή. Επιστημονική έρευνα δείχνει ότι όσα λένε ψέματα από την τρυφερή ηλικία των δύο ετών είναι πιο ευφυή και έχουν περισσότερες πιθανότητες να επιτύχουν στο μέλλον.

Οσο πιο αληθοφανή είναι μάλιστα τα ψέματα, τόσο πιο έξυπνο είναι το παιδί.

Μελέτη του Πανεπιστημίου του Τορόντο στον Καναδά έδειξε πως η ικανότητα να λέει ένα παιδί ψέματα σε νηπιακή ηλικία είναι σημάδι ότι ο εγκέφαλός του αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς, γεγονός που με τη σειρά του μπορεί να το οδηγήσει να έχει μια πολύ επιτυχημένη ζωή στο μέλλον.


Οπως ισχυρίζονται οι παιδοψυχολόγοι, τα παιδιά αρχίζουν να λένε ψέματα από τη νηπιακή ηλικία, αν και το νήπιο δεν έχει συναίσθηση ότι ψεύδεται.

Συνήθως λέει μια ανακατασκευασμένη μορφή της αλήθειας ή χρησιμοποιεί μια ευφάνταστη ανακρίβεια που το βολεύει ώστε να βγει από μια δύσκολη θέση.

« Οσο πιο ευφάνταστο είναι το ψέμα που θα πουντόσο το καλύτερο γι΄ αυτά» λέει ο Κανγκ Λι, διευθυντής του Ινστιτούτου Ερευνας για το Παιδί του Πανεπιστημίου του Τορόντο. «Ολη αυτή η διαδικασία στην οποία μπαίνουν τα νήπια για να πουν ένα ψέμα είναι σημάδι ενός εγκεφάλου που αναπτύσσεται πιο γρήγορα από το αναμενόμενο. Αυτό είναι θετικό, γιατί σημαίνει ότι το παιδί θα σταθεί στα πόδια του πιο σύντομα από τα υπόλοιπα συνομήλικα παιδιά και ότι έχει αρκετές πιθανότητες να γίνει πολύ επιτυχημένο στην ενήλικη ζωή του» εξηγεί ο επιστήμονας.

Οι ερευνητές οδήγησαν 1.200

παιδιά, ηλικίας 2-16 ετών, ένα κάθε φορά, μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο με κρυφές κάμερες. Κατόπιν τοποθέτησαν ένα μικρό παιχνίδι από πίσω τους και τους ζήτησαν, για όση ώρα θα έλειπε ο ερευνητής, να μην κρυφοκοιτάξουν πίσω τους. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι το 90% των νηπίων κρυφοκοίταξε και μετά, ερωτώμενα αν το έκαναν, το αρνήθηκαν με επιμονή.

Σε παιδιά λίγο μεγαλύτερης ηλικίας ζητήθηκε να απαντήσουν στις ερωτήσεις ενός γραπτού τεστ, χωρίς να κρυφοκοιτάξουν τις απαντήσεις, στο πίσω μέρος του χαρτιού. Οσα κρυφοκοίταξαν, δεν το παραδέχθηκαν, και όταν ρωτήθηκαν πώς είναι δυνατόν να γνωρίζουν τις απαντήσεις σε τόσο δύσκολες ερωτήσεις, έδωσαν δικαιολογίες όπως «μου το δίδαξαν στο μάθημα της Ιστορίας στο σχολείο».

«Οι γονείς των παιδιών αυτών δεν είναι ανάγκη να ανησυχούν. Στην ηλικία των δύο ετώντο 20% των νήπιων λέει ψέματα, ποσοστό που φτάνει στο 90% στην ηλικία των τεσσάρων ετών. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείομέχρι στιγμήςπου να συνδέει τα ψέματα αυτά με τυχόν παραβατική συμπεριφορά του παιδιού στο μέλλον» καταλήγει ο δρ Λι.

Αντίθετα, τα ψέματα που λένε οι ενήλικοι στα παιδιά έχουν σοβαρές επιπτώσεις.

Μαζί με την αμερικανίδα ψυχολόγο Γκέιλ Χέιμαν, ο δρ Λι εξέτασε 130 μαθητές μαζί με τους γονείς τους, διαπιστώνοντας ότι περισσότεροι από το 80% των γονέων είχαν χρησιμοποιήσει ψέματα κάποια στιγμή για να πείσουν τα παιδιά τους σχετικά με κάτι. Τα παιδιά είπαν πως όταν κατάλαβαν τα ψέματα έχασαν την εμπιστοσύνη προς τους γονείς τους.

Κατηγορία: ,


Χάλκινος ο Δημήτρης Αντωνιάδης στο Μπακού, στο Test Event του ΜΤΒ

0




9ος ο Χρήστος Βολικάκης στο Ευρωπαϊκό της πίστας

Με το χάλκινο μετάλλιο στις αποσκευές του επέστεψε από το Μπακού ο Δημήτρης Αντωνιάδης. Ο έλληνας ποδηλάτης μετά από μια σπουδαία εμφάνιση πήρε την 3η θέση στους αγώνες Ορεινής ποδηλασίας ΜΤΒ που έγιναν εκεί και αποτέλεσαν και το Test Event για το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2015, που θα γίνει στον ίδιο χώρο. Στις γυναίκες η Ειρήνη Μούκα στάθηκε με αξιώσεις και τερμάτισε 8η. 

Νικητής στους άνδρες ήταν ο Μαρτίν Φάνγκερ (Ελβετία), και στις γυναίκες η Ιάνα Μπελόμινα (Ουκρανία) ενώ καλή εμφάνιση πραγματοποίησαν και οι υπόλοιποι αθλητές της Εθνικής μας τερματίζοντας μέσα στην πρώτη 13άδα. Πιο αναλυτικά: 3) Αντωνιάδης Δημήτρης, 8) Μόλλα Αμέτ Αλήογλου Χαρούν, 11) Πετρίδης Θεόδωρος, 12) Βροχίδης Αλέξανδρος και 13) Κουρμπέτης Αναστάσιος. 

Ευρωπαϊκό Πίστας στην Γουαδελούπη 

Μέτρια ήταν η εμφάνιση για την Εθνική μας ομάδα ποδηλασίας πίστας, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανδρών – Elite, το οποίο έγινε στην Γουαδελούπη. Η 9η θέση του Χρήστου Βολικάκη στην ταχύτητα 200 μ. και η επίσης 9η θέση της ομάδας μας (Γιάννης Καλογερόπουλος, Στέλιος Αγγελίδης, Σωτήρης Μπρέτας)στο ομαδικό σπριντ, ήταν οι πιο σημαντικές. 

Βέβαια δεν θα πρέπει ν’ αγνοηθεί το γεγονός ότι οι αγώνες έγιναν σε ανοιχτή τσιμεντένια πίστα 333,33 μ. και σε τροπικές καιρικές συνθήκες (45 β., πολύ υγρασία και βροχή), κάτι που δυσκόλεψε αφάνταστα του αθλητές μας που προπονούνται σε κλειστή ξύλινη πίστα 250 μ. Πάντως με τις θέσεις που κατέλαβαν πήραν κάποιους πολύτιμους βαθμούς στην Παγκόσμια κατάταξη της UCI ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2016 (σ.σ. η συγκομιδή βαθμών ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2014).

Αναλυτικά οι νικητές και οι θέσεις των Ελλήνων στην Γουαδελούπη:

Ομαδικό Σπριντ: Γερμανία, …. 9) Ελλάδα (Καλογερόπουλος Γιάννης, Αγγελίδης Στέλιος, Μπρέτας Σωτήρης) 

Κέιριν: Έιλερς Γιασίμ (Γερμανία), ….9) Βολικάκης Χρήστος 

Ταχύτητα 200 μ.: Μπάουτς Γκρέγκορι (Γαλλία), …. 12) Βολικάκης Χρήστος 

1.000 μ. Ατομική Χρονομέτρηση: Σκίνερ Καλούμ (Μεγ. Βρετανία) 1:02.399, …. 17) Καλογερόπουλος Γιάννης 1:08.198 

Σκρατς: Βερτσάντε Ότο (Βέλγιο), …12) Σπανόπουλος Γιάννης 

Όμνιουμ: Βιβιάνι Ελία (Ιταλία), …16) Σπανόπουλος Γιάννης

Επόμενη διοργάνωση το 1ο Παγκόσμιο Κύπελλο Πίστας 2014-15 , στις 8 και 9 Νοεμβρίου στη Γκουανταλαχάρα (Μεξικό).

Κατηγορία:


Αμοιβαία και εξασφαλισμένη καταστροφή

0


Γράφει ο Θόδωρος Κουλουμπής 

Καθώς βλέπουμε τον ήλιο να δύει, το ένα δειλινό μετά το άλλο, μέσα από το νέφος που απλώνεται πάνω από τα μολυσμένα νερά της γενέθλιας γης μας, θα πρέπει να αναρωτηθούμε σοβαρά αν θέλουμε πραγματικά κάποιος μελλοντικός παγκόσμιος ιστορικός σε έναν άλλο πλανήτη να γράψει για εμάς: 

«Παρ’ όλη την ευφυΐα τους, και παρά τις ικανότητές τους, τελικά εξάντλησαν προνοητικότητα, αέρα, τροφή, νερό και ιδέες...» ή «συνέχιζαν να παίζουν πολιτικά παιγνίδια, μέχρι που όλος ο κόσμος κατέρρευσε ολόγυρά τους» ή «όταν τελικά ξύπνησαν, ήταν ήδη πολύ αργά».
ΟΥ ΘΑΝΤ,
Γενικός γραμματέας του ΟΗΕ
(1961-1971)Τα γεγονότα της τρέχουσας σύγκρουσης στην Ουκρανία έχουν προκαλέσει έντονο και ανησυχητικό σχολιασμό στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Υποστηρίζεται από πολλούς αναλυτές ότι αν δεν προσέξουμε θα ξαναγυρίσουμε σε έναν αναπαλαιωμένο Ψυχρό Πόλεμο μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας στα εδάφη της Ευρώπης. Αξίζει εδώ να θυμηθούμε μερικά από τα φρικτά στατιστικά στοιχεία του 20ού αιώνα, της φονικότερης περιόδου στη σύντομη ιστορία της ανθρωπότητας: Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε είκοσι εκατομμύρια νεκρούς και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος άλλα εξήντα. Ευτυχώς, ο Ψυχρός Πόλεμος που ακολούθησε μετά το 1947 δεν πέρασε ποτέ το κατώφλι μιας θερμής αναμέτρησης λόγω της ισορροπίας του πυρηνικού τρόμου.

Η λογική της πυρηνικής ισορροπίας του τρόμου βασίστηκε σε μια μακάβρια υπόθεση εργασίας, που με απλά λόγια διακήρυττε ότι «ύστερα από έναν πυρηνικό πόλεμο θα είμαστε όλοι νεκροί». Στην εξειδικευμένη γλώσσα των μελετητών της στρατηγικής, η σχέση αποτροπής ενός γενικευμένου πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Σοβιετικής Ενωσης αποκλήθηκε «Αμοιβαία και Εξασφαλισμένη Καταστροφή» (Mutually Assured Destruction, με το κατάλληλο για την περίπτωση αρκτικόλεξο MAD). Συγκεκριμένα, υποστήριζαν οι στρατηγικοί εγκέφαλοι ένθεν κακείθεν του Τείχους του Βερολίνου ότι ασχέτως του ποιος θα έπληττε τον άλλον πρώτος (με πυρηνικά όπλα) θα αντιμετώπιζε ακαριαία πυρηνικά αντίποινα, που θα εκτοξεύονταν από τα άτρωτα υποβρύχια και τα αεροπλάνα του πρώτου βληθέντος. Το απαράδεκτο κόστος ενός πυρηνικού Αρμαγεδδώνα υπολογιζόταν σε πολλές δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς στις μεγάλες πόλεις και των δύο μονομάχων. Επομένως, και οι δύο πλευρές προτιμούσαν να αφήνουν τις πρωτεύουσές τους αμοιβαία εκτεθειμένες – χωρίς την εγκατάσταση αντιπυραυλικών και αντιαεροπορικών συστημάτων στον περίγυρό τους. Ο κίνδυνος της κλιμάκωσης μιας κρίσης κρινόταν απλώς απαράδεκτος! Ετσι, παρά τη σημαντικότερη διμερή κρίση των σοβιετικών πυραύλων στην Κούβα (1962), φτάσαμε στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, χωρίς οι υπερδυνάμεις να έχουν αποτολμήσει σε άμεσες συγκρούσεις μεταξύ τους (π.χ., Κορέα, Βουδαπέστη, Βιετνάμ, Ιράκ, Αφγανιστάν) τη χρήση συμβατικών δυνάμεων.

Η πρώτη, και μοναδική μέχρι σήμερα, χρήση πυρηνικών όπλων μαζικής καταστροφής σε καιρό πολέμου έγινε από τους Αμερικανούς στις αρχές Αυγούστου του 1945 με τη ρίψη δύο ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι. Το τίμημα του εγχειρήματος ήταν 300 χιλιάδες νεκροί Ιάπωνες –κυρίως άμαχοι– στις δύο αυτές τραγικές πόλεις. Και το αποτέλεσμά του ήταν η άμεση συνθηκολόγηση και παράδοση άνευ όρων της Ιαπωνίας. Ακολούθησαν στην απόκτηση της ιδιότητας της πυρηνικής δύναμης, με την εξής σειρά, η Σοβιετική Ενωση (1949), το Ηνωμένο Βασίλειο (1952), η Γαλλία (1960), η Κίνα (1964), το Ισραήλ (χωρίς ποτέ επισήμως να το δηλώσει, το 1967), η Ινδία (1974), το Πακιστάν (1998) και η Βόρεια Κορέα (2006). Για τις εννέα αυτές χώρες, όπως φαίνεται μέχρι στιγμής, η απόκτηση πυρηνικών οπλισμών δύναται να λειτουργήσει μόνο για την αποτροπή επίθεσης κάποιου άλλου – με δεδομένες τις αμοιβαία καταστροφικές επιπτώσεις μιας πυρηνικής αναμέτρησης.

Αλλά στο σημείο αυτό τα πράγματα περιπλέκονται και στηρίζουν, μεταξύ άλλων, την παρακάτω παραδοχή: Καθώς αυξάνεται ο αριθμός των πυρηνικών δυνάμεων, αντίστοιχα μεγαλώνει και η πιθανότητα έκρηξης (από ατύχημα ή από ιδιαίτερα προβληματική ηγετική προσωπικότητα) μιας πυρηνικής αντιπαράθεσης. Επομένως, συμφωνίες που εγγυώνται τη μη χρήση πυρηνικών από τους «εννέα» εναντίον άλλων κρατών –που δεσμεύονται εθελοντικά σε καθεστώς αποπυρηνικοποίησης– θα μειώσουν προσωρινά την ταχύτητα της αναπόφευκτης εξάπλωσης των πυρηνικών εξοπλισμών σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Φυσικά, η «δέσμευση» ορισμένων ηγεσιών (π.χ. της Βόρειας Κορέας) για τη μη πρώτη χρήση πυρηνικών όπλων δεν μπορεί και δεν πρέπει να θεωρηθεί ιδιαίτερα πειστική.

Σε τελευταία ανάλυση, η αναμενόμενη αύξηση του αριθμού πυρηνικών δυνάμεων θα πρέπει να οδηγήσει στη θέσπιση αποτελεσματικών διεθνών καθεστώτων αμοιβαίας επαλήθευσης των πυρηνικών οπλοστασίων, όπου αυτά βρίσκονται και όποτε αυτά αναπτύσσονται. Και εδώ ίσως κρύβεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το μέλλον της ανθρωπότητας στον πλανήτη μας. Συγκεκριμένα, η απόκτηση όπλων μαζικής καταστροφής από τρομοκρατικές οργανώσεις (με ηγεσίες τύπου αυτόχειρα βομβιστή) μπορεί τελικά να αναιρέσει τη λογική της «αμοιβαίας και εξασφαλισμένης καταστροφής». Δυστυχώς, ένα μείγμα θρησκευτικής ή ιδεολογικής πίστης για την κατοχή της μοναδικής και απόλυτης αλήθειας (που χωρίζει τον κόσμο σε δυνάμεις του καλού και του κακού) μπορεί τελικά να καταλήξει σε νέα –ίσως τα τελευταία– ολοκαυτώματα σε έναν κόσμο που θα τρεμοσβήνει.

* Ο κ. Θ. Κουλουμπής είναι ομότιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Κατηγορία:


Νανόπουλος: "Παραλογισμός στην Κόρινθο με τη στάθμευση" (video)

0



Η τρέχουσα Δημοτική Αρχή φέρνει προς ψήφιση δήθεν λύσεις με συστήματα ενημέρωσης που δεν έχουν κανένα πρακτικό αποτέλεσμα την ώρα που οι πολίτες ταλαιπωρούνται. Κυκλοφοριακό χάος παρατηρείται καθημερινά στην πόλη ενώ ταυτόχρονα αστυνομεύεται για παράνομη στάθμευση χωρίς οι πολίτες να έχουν μια διέξοδο για να μην παρανομούν.

Κατηγορία: , ,


Ο θρόνος του Προέδρου και η Δημοκρατία μας

0



Καυχόμαστε όλοι μας  ότι είμαστε  δημοκράτες και ακούμε ευχαρίστως τον κ. Πρωθυπουργό να μας  ομιλεί περί «εξόδου από την κρίση και ανάπτυξη», ότι ανήκουμε εις την Ευρωπαϊκή Ένωση και ότι πρωταρχικός στόχος της Κυβέρνησης είναι η έξοδος από τα Μνημόνια. Όμως αν θέλομε να είμαστε ρεαλιστές το όνειρο αυτό δεν πρόκειται  να εκπληρωθεί εφόσον δεν προηγηθεί κάτι βασικότερο. Η αλλαγή της νοοτροπίας και η κοινωνική εξίσωση με τους Ευρωπαίους, από τους οποίους μας χωρίζουν αιώνες ολόκληροι. Πολλά σχετικά παραδείγματα θα μπορούσαν να αναφερθούν. Όμως επειδή το μέγεθος του άρθρου δεν επιτρέπει μια εκτενή περιγραφή των διαφορών μας με τους Ευρωπαίους, θα περιορισθούμε σε μερικά απλά παραδείγματα:

Η οικονομική και η κοινωνική ανάπτυξη μίας χώρας στηρίζεται πρωτίστως εις την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό ενός λαού, έννοιες οι οποίες πηγάζουν από την ισονομία και ισοτιμία. Εις την Ελλάδα όμως οι αξίες αυτές ουδέποτε απέκτησαν βάθος, παρά τα υφιστάμενα και γνωστά ευρωπαϊκά πρότυπα. Αυτά, λένε,  είναι συνέπειες της Τουρκοκρατίας. Για τον λόγο αυτόν επικρατούν εις την «σύγχρονη Ελλάδα»  νοοτροπίες και συμπεριφορές που θυμίζουν άλλες εποχές.

O Γάλλος ή ο Γερμανός Πρόεδρος, οι Αρχηγοί Κρατών, οι Βασιλείς της Ολλανδίας ή των Σκανδιναβικών Χωρών κ.ο.κ. κυκλοφορούν άνετα μεταξύ των πολιτών των χωρών των και οι φρουροί των είναι σχεδόν αόρατοι. Αντιθέτως  εις την Ελλάδα επικρατεί η αντίληψη, ότι ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας πρέπει να περιφέρεται ανά την χώρα μας με κουστωδία ένστολων και «μανδαρίνων». Εις δημόσιες εκδηλώσεις, είτε αυτές λαμβάνουν χώρα εντός μίας Εκκλησίας είτε σε εθνικές εκδηλώσεις από την Κρήτη μέχρι την Θράκη, πρέπει να εξευρεθεί ένας θρόνος δια τον κ. Πρόεδρο.
Ο κ. Ολάντ της Γαλλίας δεν κάθεται εις κάποιον θρόνο, όταν παρακολουθεί μία ομιλία, ούτε ο Γερμανός Πρόεδρος κ. Γκάουκ. Εις τον σύγχρονο κόσμο ισχύει η αρχή του  Primus inter pares, δηλαδή του Πρώτου μεταξύ ΄Ισων. Ποιος τα οργανώνει αυτά εις την Ελλάδα και πως τα ανέχεται ο καθ' όλα σεμνός κ. Παπούλιας; Ο οποίος, ως γνωστόν, διαμένει και εις την Κολωνία της Γερμανίας.  Μπορεί να φαντασθεί κανείς  τι αλγεινή εντύπωση προκαλεί εις το εξωτερικό η νοοτροπία αυτή εις την Ελλάδα; Δεν διακατέχονται όμως μόνον αυτοί που οργανώνουν τις περιοδείες του κ. Προέδρου από μεσαιωνική νοοτροπία;

Το πρόβλημα όμως είναι γενικότερο. Η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ  κατήργησε εις την ουσία τις  προγραμματισμένες 400 πεζές περιπολίες αστυνομικών εις τις γειτονιές  της Αθήνας. Αλλά και εις τις πόλεις της Περιφέρειας. Την ίδια στιγμή η εγκληματικότητα σε εθνική κλίμακα κάμνει θραύση  και οι διαρρήκτες  έχουν γίνει συνέταιροι εις το σπιτικό κάθε πολίτη. Οι λόγοι της έλλειψης  αστυνομικών οργάνων είναι πολλοί. Μεταξύ αυτών όμως και διότι σχεδόν κάθε επώνυμος κυβερνητικός, βουλευτής ή επώνυμη πολιτική προσωπικότητα αλλά και μεγαλοδημοσιογράφος απαιτεί και αποκτά σωματοφύλακα. Χιλιάδες αστυνομικοί απασχολούνται για τον σκοπό αυτόν. Βεβαίως όλοι γνωρίζομε, ότι πολλοί εξ αυτών «απασχολούνται» ως ένστολες «Φιλιππινέζες» από τα διάφορα «τσόκαρα», που νομίζουν ότι έχουν πιάσει τον Πάπα από τα γένια….!

Την ίδια στιγμή η Κυβέρνηση διαμαρτύρεται, ότι πολλά δημοσιεύματα του Διεθνούς Τύπου εκφράζουν ανησυχίες και αμφιβολίες για το ποιόν της δημόσιας ασφάλειας εις την Ελλάδα. Δικαίως διαμαρτύρεται η Κυβερνητική Εκπρόσωπος;  Να έχει χάριν όμως, ότι δεν ευρέθη κάποιος «κουτόφραγκος» να την ερωτήσει: «Μα εφόσον δεν έχετε πρόβλημα δημόσιας ασφάλειας και τρομοκρατίας εις την Ελλάδα, τι τους θέλουν τόσους σωματοφύλακες οι πολιτικοί σας;» Πως εξηγείται το απαράδεκτο φαινόμενο, ότι πλέον του ενός τρίτου των Αστυνομικών Δυνάμεων της Χώρας υπηρετεί την φύλαξη χιλιάδων πολιτικών προσώπων και προσωπικοτήτων και όχι τους Έλληνες πολίτες;»  Τι θα τους απαντήσει η κ. Βούλτεψη,  ότι «εδώ είναι Ελλάδα»;

Πρόκειται και εδώ περί μιας πολύ καθυστερημένης αντιλήψεως και νοοτροπίας των Ελλήνων που ανέχονται αυτήν την κατάσταση, αλλά και πολλά άλλα. Δεν είναι ανάγκη ούτε να απεργήσουμε δια την κατάσταση αυτήν ούτε να προσφύγουμε εις την βία κατά των φαινομένων αυτών, τα οποία μας μειώνουν ως Λαό, ως «αξιοσέβαστους» ανθρώπους, και ως «δήθεν» δημοκρατικούς πολίτες. Χρειάζεται μόνον διαμαρτυρία δια του ήρεμου λόγου και της γραφής. Τουλάχιστον δια να γνωρίζουν όλοι, ότι βλέπουμε και ακούμε. Βεβαίως τα «τσόκαρα» δεν ενδιαφέρονται για το τι βλέπουμε, τι λέγομε και τι γράφουμε εμείς όλοι. Αυτά την «Φιλιππινέζα» των να έχουν. Οι άλλοι όμως;

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης
    
Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας.

Κατηγορία:


Ανακύκλωση συσκευασιών σε μπλε κάδους

0


Μπορεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο η Ελλάδα να βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις κατάταξης των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς τη διάδοση της ανακύκλωσης, ωστόσο το θετικό σημείο είναι ότι έχει αυξηθεί σημαντικά το ποσοστό των πολιτών που ανακυκλώνουν.

Οφείλουμε όμως, και εμείς ως πολίτες να συνειδητοποιήσουμε ότι η μείωση του όγκου των απορριμμάτων και η αύξηση των ποσοστών ανακύκλωσης δεν είναι κάτι που μας επιβάλλεται, αλλά μια προσπάθεια που οφείλουμε να δώσουμε, ώστε να κερδίσει το περιβάλλον, η οικονομία, η δημόσια υγεία αλλά και εμείς οι ίδιοι.

Βλέποντας τους μπλε κάδους, το μυαλό μας πηγαίνει πλέον, απευθείας στην ανακύκλωση συσκευασιών (χαρτί, γυαλί , πλαστικό, αλουμίνιο). Παρόλ' αυτά, επειδή ακόμα και σήμερα, γίνονται πολλά λάθη στο διαχωρισμό των υλικών, χρειάζεται να ενημερωνόμαστε συνεχώς.

Στον ΜΠΛΕ ΚΑΔΟ μπορούμε να ρίξουμε τα εξής: 
Χαρτί, εφημερίδες, περιοδικά κτλ. 
Χάρτινες συσκευασίες και χαρτοκιβώτια (διπλώνουμε τα χαρτοκιβώτια). 
Συσκευασίες tetrapack, π.χ. γάλακτος και χυμών. 
Συσκευασίες από αλουμίνιο, π.χ. κουτάκια από αναψυκτικά, μπύρες κτλ. 
Σιδηρούχες συσκευασίες, π.χ. από γάλατα εβαπορέ, κονσέρβες κ.α. 
Σπρέι καλλυντικών (πρέπει να είναι τελείως άδεια, - χωρίς το πλαστικό καπάκι, εάν έχουν). 
Πλαστικές συσκευασίες, π.χ. από μπουκάλια νερού, απορρυπαντικών, λαδιού κ.α., πλαστικές σακούλες. 
Γυάλινα μπουκάλια (προσοχή, όχι σπασμένα και μικρά κομμάτια από γυαλί, διότι υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού στο διαχωρισμό των υλικών). 

Δεν πετάμε στον μπλε κάδο τα υλικά μας μέσα σε δεμένες σακούλες, τα ρίχνουμε χύμα.

Δεν πετάμε ποτέ κοινά σκουπίδια στους μπλε κάδους ανακύκλωσης.

Η ορθή προσέγγιση προστάζει να ξεπλένουμε τις ανακυκλώσιμες συσκευασίες, αλλά να το κάνουμε με ενεργειακά αποδοτικό τρόπο. 
Ξεπλύνετε τις συσκευασίες με τα απόνερα από τη λάντζα. 
Όταν πλένετε τα πιάτα στο νεροχύτη, βάλτε τις συσκευασίες (από πλαστικό και αλουμίνιο) κάτω από τα τρεχούμενα νερά και τις σαπουνάδες. 
Καθαρίστε τις συσκευασίες με χαρτί κουζίνας, ακόμη και χρησιμοποιημένο. 

Γιατί πρέπει να πλένουμε τις συσκευασίες; 
Γίνεται πιο εύκολη η διαλογή των ανακυκλώσιμων υλικών. 
Προστατεύεται η υγεία των εργαζομένων στην ανακύκλωση. 
Δεν μαζεύονται έντομα και άλλα ζώα από τα υπολείμματα τροφής, όσο οι συσκευασίες παραμένουν στους κάδους. 
Σπαταλάται λιγότερη ενέργεια κατά την ανακύκλωση καθαρών συσκευασιών. 

Ασημακοπούλου Φωτεινή

Γεωτεχνολόγος, Μηχανικός Περιβάλλοντος


Κατηγορία: ,


Ο Δήμος Τρίπολης διοργανώνει ενημερωτική ημερίδα με θέμα την εφαρμογή του ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ ΕΓΓΥΗΜΕΝΟΥ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ

0


Ο Δήμος Τρίπολης διοργανώνει ενημερωτική ημερίδα την Τετάρτη 29-10-2014 και ώρα 19.00, στο Πνευματικό Κέντρο Τρίπολης, με θέμα  την εφαρμογή του ΕΛΑΧΙΣΤΟΥ ΕΓΓΥΗΜΕΝΟΥ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ, από το Δήμο μας.
Υψηλόβαθμο κλιμάκιο από το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας θα παραβρεθεί όπου θα δώσει τις κατευθύνσεις, τις στοχεύσεις και τον τρόπο υλοποίησης του προγράμματος.
Θα ενημερωθούν οι πολίτες για το πρόγραμμα αυτό και ποιοι μπορούν να ενταχθούν.
Γι' αυτό καλούνται όλοι οι Φορείς που εμπλέκονται, όλοι οι φορείς που μπορούν να αξιοποιήσουν την πληροφόρηση αυτή, ώστε να φτάσουμε πιο γρήγορα στον άμεσα ενδιαφερόμενο, όλοι οι ευαισθητοποιημένοι πολίτες που μπορούν να μεταδώσουν την είδηση ώστε να  βοηθηθούν κάποιοι συνάνθρωποι μας. 
Κατηγορία:


Τεράστια μαγκιά Μπουφόν με Ρομπέρτο! (ΦΩΤΟ)

0



Ο Ρομπέρτο όχι μόνο... πήρε μόνος του τη μεγάλη νίκη του Ολυμπιακού, αλλά στο φινάλε του ματς «υποχρέωσε» τον μεγάλο Ιταλό τερματοφύλακα να τον συγχαρεί. Κι όχι μόνο...

Σε... πελάγη ευτυχίας έπλεε ο Ρομπέρτο μετά τη μεγάλη νίκη του Ολυμπιακού επί της Γιουβέντους με 1-0 και δικαίως πανηγύριζε σαν... τρελός, αφού με τις φοβερές αποκρούσεις του κράτησε Όρθια την ομάδα και χάρισε στο Λιμάνι ένα ιστορικό τρίποντο.

Οι φοβερές επεμβάσεις του όμως κατά την διάρκεια του ματς, «υποχρέωσε» τον Τζίτζι Μπουφόν να φτάσει στην λήξη του αγώνα μέχρι τη μεσαία γραμμή και να συγχαρεί τον Ισπανό γκολκίπερ που έκανε απίστευτα πράγματα.

Μεγάλη μαγκιά από τον Ιταλό πορτιέρο, ο οποίος με την κίνηση αυτή έδειξε σε όλους ποιος ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής της βραδιάς.

Βέβαια, πάνω στον Ρομπέρτο έτρεξαν και όλοι οι συμπαίκτες του για να τον συγχαρούν, ενώ έξαλλος έτρεξε στην αγκαλιά του ο Μίτσελ!


Κατηγορία:


Έδειραν τον ...μπόγια του Μπέου στο Βόλο (ΒΙΝΤΕΟ)

0



Χαμός στον Βόλο το απόγευμα της Κυριακής, όταν φιλόζωοι πολίτες επιτέθηκαν στον «μπόγια» που είχε βγάλει ο Αχιλλέας Μπέος για να μαζέψει και να απομακρύνει από την παραλία της πόλης τα αδέσποτα σκυλιά. Δεν πρόλαβε να περάσει λίγη ώρα και η παραλία μετατράπηκε σε πεδίο μάχης, μόλις οι κάτοικοι είδαν τον νέο δήμαρχο να φτάνει στο σημείο μαζί με ιδιοκτήτη επιχείρησης κατοικίδιων και εκπαιδευτή σκύλων.

airetos.gr

Κατηγορία: ,


Δέδες: «Η Περιφερειακή ηγεσία να εγκαταλείψει το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου»

0


Το φλέγον θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων αποτέλεσε αντικείμενο πολύωρης συζήτησης κατά την συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου της 20ης Οκτωβρίου 2014.

Τα βουνά των σκουπιδιών χθες στην Καλαμάτα και σήμερα στην Τρίπολη, ταυτόχρονα με το θολό τοπίο που παρουσιάζεται στους εμπλεκόμενους με το ζήτημα θεσμικούς φορείς (Δήμοι, ΦΟΔΣΑ), παρουσιάζουν την εικόνα της σημερινής διαχείρισης των απορριμμάτων και δείχνουν τη σημαντική επιδείνωση του προβλήματος που αντικρούει τις μέχρι σήμερα βαρύγδουπες εξαγγελίες του Περιφερειάρχη για πιλοτική διαδικασία διαχείρισης των απορριμμάτων στην Πελοπόννησο με πρωτοποριακό χαρακτήρα για όλη την χώρα.

Τρεις παρατάξεις του Περιφερειακού Συμβουλίου, η Δημοκρατική Πελοποννησιακή Συνεργασία, η Πελοπόννησος Πρώτα και η Πελοπόννησος Οικολογική, κατέθεσαν στο Περιφερειακό Συμβούλιο κοινή γραπτή εισήγηση με την οποία ζητούν σαφείς θέσεις και υπευθυνότητα από την Περιφερειακή ηγεσία, ανοιχτό δημόσιο διάλογο και άμεση και οριστική λύση του προβλήματος με την εξασφάλιση της μείζονος κοινωνικής συναίνεσης.

Στην εισήγηση που πραγματοποίησε κατά την συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου, ο επικεφαλής της Δημοκρατικής Πελοποννησιακής Συνεργασίας, Γιώργος Δέδες, εξέφρασε σε τρεις βασικούς άξονες τα σημεία αντιπαράθεσης με την έκβαση του διαγωνισμού της Περιφέρειας για τα απορρίμματα, αλλά και την σύμβαση που προβλέπεται να υπογραφεί.

Το πρώτο αφορά στο τελικό κόστος για τον δημότη. Ο κ. Δέδες επισήμανε πως η Περιφέρεια δεν έχει καταστήσει σαφές το τελικό κόστος για τον πολίτη και σε δηλώσεις στελεχών της αναφέρεται το κόστος κατά προσέγγιση, χωρίς να συνυπολογίζονται σε αυτό το κόστος μεταφοράς των απορριμμάτων και ο ΦΠΑ.

Η δεύτερη παρατήρηση του κ. Δέδε, αφορά στην προβλεπόμενη από την σύμβαση ελάχιστη εγγυημένη ποσότητα στερεών απορριμμάτων (150.000 τόνοι), η οποία είναι επώδυνη για το ελληνικό Δημόσιο και επιβαρύνει περαιτέρω το κόστος της διαχείρισης .

Ιδιαίτερη μνεία έγινε στην χωροθέτηση των μονάδων διαχείρισης (Καλλιρόη, Παλαιοχούνη), για τις οποίες υπάρχουν τεράστιες εκκρεμότητες και προσφυγή των κατοίκων στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ).

Το κύριο βάρος στην τοποθέτηση του κ. Δέδε δόθηκε στην προσωρινή διαχείριση των απορριμμάτων και ο ίδιος χαρακτηριστικά τόνισε:

« Εκτίμησή μας είναι ότι το στάδιο της προσωρινής διαχείρισης επιμηκύνεται πολύ χρονικά, πέραν της διετίας. Η Περιφέρεια δεν έχει καταστρώσει κανένα σχέδιο για το ενδιάμεσο στάδιο και πλέον αρνείται να συνεργαστεί με τους Δήμους και τον ΦΟΔΣΑ, εμφανιζόμενη ως Πόντιος Πιλάτος σε κρίσιμες καταστάσεις που έχουν δημιουργηθεί, όπως χτες στην Καλαμάτα και σήμερα στην Τρίπολη».

Επισήμανε ταυτόχρονα πως η πολιτική της περιφερειακής ηγεσίας είναι πλέον εκτός του χρονοδιαγράμματος που η ίδια είχε εξαγγείλει κι έκανε λόγο για συνεχιζόμενα προβλήματα ανάλογα με αυτό της Τρίπολης, που θα παρουσιάζονται σε ολόκληρη τη φάση της προσωρινής διαχείρισης.

Παράλληλα, τόνισε πως η έλλειψη σχεδιασμού από την Περιφέρεια και η μη συνεργασία με την Α’θμια Αυτοδιοίκηση για το στάδιο της προσωρινής διαχείρισης έχει σαν αποτέλεσμα να υπολειτουργούν τα τρία ΚΔΑΥ στην Περιφέρεια, να δημιουργούνται τεράστια προβλήματα στην διαλογή και στην ανακύκλωση στους Δήμους, σημαντικά προβλήματα λειτουργίας στους υπάρχοντες ΧΥΤΑ και ανυπαρξία διαδημοτικού ΧΥΤΥ.

Ο κ. Δέδες δήλωσε επιπλέον πως δεν αποτελεί λύση η αντιμετώπιση του θέματος με καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και σαφώς υπογράμμισε πως δεν μπορεί η Περιφέρεια να πετάει το μπαλάκι των ευθυνών πότε στους Δήμους και πότε στο Κράτος, αλλά απαιτείται να αναλάβει τις ευθύνες της.Τόνισε χαρακτηριστικά:

«Δεν μπορεί η Περιφέρεια να παριστάνει τον λέοντα σε ότι έχει να κάνει με πόρους, έργα και χρηματοδοτήσεις, τα οποία ορθώς διεκδίκησε και όταν βρίσκεται στο κόκκινο η διαχείριση των απορριμμάτων να γίνεται λαγός…»

Ολοκληρώνοντας την εισήγησή του, ο Γιώργος Δέδες, επισήμανε πως επιβάλλεται τώρα η άμεση συνεργασία της Περιφέρειας με τους Δήμους και τον ΦΟΔΣΑ της Πελοποννήσου και την Αποκεντρωμένη Διοίκηση για την διαμόρφωση σχεδίου για την προσωρινή διαχείριση με καταληκτικό χρονοδιάγραμμα.
Κατηγορία:


“Ντου” φοιτητών στο γραφείο του Φορτσάκη! (Βίντεο)

0


Ένα… απίστευτο γεγονός συνέβη σήμερα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Φοιτητές αριστερών παρατάξεων, «μπούκαραν» με το έτσι θέλω στο γραφείο του πρύτανη Θεόδωρου Φορτσάκη, χωρίς την άδεια του προκειμένου να συζητήσουν μαζί του. Και ακολούθησε έντονος διάλογος ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Ο ίδιος ο Θεόδωρος Φορτσάκης περιέγραψε το περιστατικό ως εξής: “Υπήρξε μια εισβολή φοιτητών στο γραφείο μου χωρίς την άδειά μου, οι οποίοι με περιστοίχισαν και εξέφρασαν τα αιτήματά τους. Η πρυτανική αρχή είναι πάντα ανοιχτή στον διάλογο, αλλά ο διάλογος προϋποθέτει ηρεμία, ευγένεια, διαλλακτικότητα και προϋποθέτει επίσης ότι και από τις δύο πλευρές υπάρχουν αντιπρόσωποι που είναι ίσοι στον αριθμό και λίγοι στον αριθμό, διαφορετικά δεν έχουμε διάλογο, έχουμε οχλοκρατία. Είμαστε ανοιχτοί στον διάλογο, περιμένουμε τους φοιτητικούς συλλόγους να έρθουν με εκπροσώπους, όχι όλοι μαζί, χωρίς βία και ύβρεις, και είμαστε διατεθειμένοι να συζητήσουμε όλα τα προβλήματα, υπό τον όρο όμως ότι θα έχουμε αυτό το δημοκρατικό πλαίσιο”.

Θεόδωρος Φορτσάκης στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 90,1: “Είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε με τους καταληψίες”

«Νομίζω ότι πρέπει να επικρατήσει η δύναμη της λογικής και πρέπει να με την πειθώ να αποχωρήσουν όσοι είναι μέσα στο χώρο των κεντρικών κτηρίων της Πρυτανείας, χωρίς άλλα μέτρα. Εμείς είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε οτιδήποτε με τους καταληψίες», δήλωσε στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 90,1 και στην εκπομπή ΠΑΡΑΦΙΛΟΛΟΓΙΕΣ, με τον Νίκο Ευαγγελάτο, ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θεόδωρος Φορτσάκης.

Ο κ. Φροτσάκης, ωστόσο, ανέφερε πως «Η ιδιωτική εταιρεία φύλαξης πρέπει να εγκατασταθεί στην Πρυτανεία. Το ίδιο συνέβη και επί του κ. Πελεγρίνη, την εταιρεία μάλιστα, έχει εγκατασταθεί από τον πρώην Πρύτανη τον κ. Πελεγρίνη. Τότε δεν υπήρχε θέμα, αλλά προέκυψε με την αλλαγή Πρύτανη. Την εταιρεία και την σύμβαση την βρήκαμε δεν την υπογράψαμε εμείς».

Ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών διέψευσε ότι κατέθεσε μήνυση διευκρινίζοντας: «Δεν κατέθεσα μήνυση, ανέφερα στην αστυνομία, ως όφειλα ότι το Πανεπιστήμιο δεν έχει φύλαξη αυτή τη στιγμή, κι ότι όμως δεν επιθυμώ την ποινική δίωξη των καταληψιών».

Παραδέχτηκε ωστόσο, ότι οι καταληψίες δεν προκάλεσαν προβλήματα στη λειτουργία της Πρυτανείας, σημειώνοντας: «Είναι 15 με 20 άτομα μέσα αυτή τη στιγμή. Πρέπει να πω ότι δεν δημιουργήθηκαν προβλήματα στην λειτουργία της Πρυτανείας, δεν εμπόδισαν κανέναν να πάει στο γραφείο του. Το ζήτημα είναι ότι κάποιοι βρίσκονται στον προαύλιο χώρο, ενώ δεν θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί»

Κατηγορία: , ,


Το αστείο παρατράβηξε με τον Λαζόπουλο και το δίωρο προπαγανδιστικό σόου του ΣΥΡΙΖΑ

0


Ο Λάκης Λαζόπουλος έχει πλέον ξεφύγει και αυτό που κάνει δεν είναι σάτιρα. Είναι ένα δίωρο προπαγανδιστικό σόου του ΣΥΡΙΖΑ

Το αστείο παρατράβηξε. Ο Λάκης Λαζόπουλος, ο εθνικός κονφερανσιέ, έχει πλέον ξεφύγει και αυτό που κάνει δεν είναι σάτιρα. Είναι ένα δίωρο προπαγανδιστικό σόου του ΣΥΡΙΖΑ στον Alpha και είναι απορίας άξιον πώς κάποιοι του επιτρέπουν να κάνει ένα τέτοιο θέατρο της πιο χαμηλής υποστάθμης.

Δεν είναι απλά το «μακρύ χέρι» του Τσίπρα που χτυπάει όποιον δεν αρέσει στην Κουμουνδούρου. Είναι ό,τι πιο λαϊκίστικο υπάρχει αυτή τη στιγμή στην ελληνική τηλεόραση.

Δεν κάνει σάτιρα, δεν έχει καμιά σχέση με την επιθεώρηση, δεν είναι σε καμιά περίπτωση πολιτιστικό προϊόν. Είναι προσωπικές επιθέσεις, είναι λάσπη στον ανεμιστήρα και κυρίως είναι κομματική εκδήλωση από τις χειρότερες που έχουμε δει. Κάθε Τρίτη στο Τσαντήρι του ο Λαζόπουλος απλά εκτελεί ανθρώπους. Το έχει κάνει πολλάκις αλλά τότε όλοι γελούσαν. Τη μία τον πείραζε η Ντενίση, την άλλη ο Πρέκας. Στη συνέχεια ανέλαβε εργολαβία να χτυπά τον Γ. Παπανδρέου, τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο και να αποθεώνει ότι «αριστερό» θεωρεί αυτός καλό. Βρίζει τον Θεοδωράκη, βρίζει όλους όσοι είναι απέναντι στον Τσίπρα αλλά ούτε μιλιά για τις αθλιότητες που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Τον ακούσατε να σατιρίζει την «μπούκα» των Συριζαίων βουλευτών στο Πανεπιστήμιο; Είπε τίποτε για την Ζωή Κωνσταντοπούλου που οδηγεί τους Έλληνες ένα βήμα πριν το ψυχιατρείο; Είπε κάτι για την Ραχήλ Μακρή που εξευτέλισε και εξευτελίστηκε η ίδια τις προηγούμενες ημέρες;

Όχι, μόνο ό,τι δεν κάνει καλό στον ΣΥΡΙΖΑ και στην επέλαση προς την εξουσία είναι αντικείμενο της πλάκας του. Χοντροκομμένης πλάκας, κακόγουστων σκετς που απευθύνεται σε αδαείς και αμόρφωτους.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η εκπομπή του Λαζόπουλου είναι μια… τηλεοπτική Αυριανή, αλλά έχει πλάκα και ποιος την κάνει. Ο Λαζόπουλος πολεμάει το σύστημα; Τα βάζει με τα κακά πολιτικά κόμματα και τη διαφθορά; Προστάτης των φτωχών ο Λάκης που όπου βρει επιχειρηματία και από κοντά; Δε βγάζει το πόθεν έσχες του στη φόρα για να δούμε με ποιον έχουμε να μιλάμε; Και στη συνέχεια δεν ανακοινώνει τους μισθούς που πληρώνει τους εργαζόμενους – ηθοποιούς και μη στα θέατρά του; Τότε θα γελάσει ο κάθε πικραμένος για χαμηλούς μισθούς και εγγυημένο εισόδημα. Η πιάτσα ξέρει ποιος είναι ο Λάκης, ο κολλητός κάποτε της Μιμής και του πασοκιστάν. Ο πολύς ο κόσμος δεν ξέρει και μπορεί να γελάει με τις ανοησίες που ακούει, όμως, το έχει πάρει χαμπάρι και σύντομα θα τον αποβάλλει.

antinews.gr
Κατηγορία:


Εργατικό Κέντρο Κορίνθου : Απλήρωτοι οι εργαζόμενοι στην εταιρεία «Γενική Καλωδίων»

0


Μετά από την επίσκεψη κλιμακίου του ΣΥΡΙΖΑ με επικεφαλής τον βουλευτή Δ. Στρατούλη στην οποία ενημερώθηκαν για τα τοπικά προβλήματα, με προεξέχον θέμα αυτό του εργοστασίου της Γενικής Καλωδίων και αφού άκουσαν τις θέσεις μας, κατάθεσαν ερώτηση στην βουλή, βασισμένη σε αυτές, την οποία επισυνάπτουμε.

Θέλουμε και δημόσια να εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας στον κ. Στρατούλη που αν και δεν είναι τοπικός μας βουλευτής ενδιαφέρθηκε σε μεγαλύτερο βαθμό από αυτούς.

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΤΕΜΗΣ 
Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΑΝΤΩΝΗΣ ΡΑΠΑΝΑΚΗΣ

Η εταιρεία «Γενική Καλωδίων Αφοί Ορφανίδη ΑΒΕΤΕ» το 2012 απασχολούσε 120 εργαζόμενους, ενώ σήμερα στην εταιρεία εργάζονται μόλις 62 άτομα. Παρά το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι έχουν υποστεί μειώσεις μισθών, τους έχει επιβληθεί εκ περιτροπής εργασίας και έχουν υποχρεωθεί σε άδειες άνευ αποδοχών, η εταιρεία εξακολουθεί να μην καταβάλλει εμπρόθεσμα τη μισθοδοσία του προσωπικού με αποτέλεσμα να σημειώνονται μεγάλες καθυστερήσεις σε δεδουλευμένα και επιδόματα αδείας.

Στα διαρκή αιτήματα των εναπομεινάντων εργαζομένων για τακτικές πληρωμές και για πλήρη και σταθερή εργασία, το μόνιμο επιχείρημα της εταιρείας είναι η έλλειψη κεφαλαίων κίνησης προκειμένου να εκκινήσει η παραγωγική διαδικασία. Συγκεκριμένα, η εταιρεία ισχυρίζεται ότι η εκπλήρωση των υποχρεώσεών της αλλά και η συνέχιση της λειτουργίας του εργοστασίου εξαρτάται από την εκταμίευση ενός εγκεκριμένου δανείου ύψους 1.500.000 ευρώ.

Επειδή, μέσα σε δυο χρόνια έχουν απολυθεί οι μισοί περίπου εργαζόμενοι και οι υπόλοιποι έχουν υποστεί τεράστιες περικοπές στις αποδοχές τους και παραμένουν απλήρωτοι.

Επειδή, οι εκπρόσωποι της εταιρείας σε συνεχόμενες τριμερείς συναντήσεις στην Επιθεώρηση Εργασία, διαρκώς υπόσχονται εκπλήρωση των υποχρεώσεων της εταιρείας προς τους εργαζομένους χωρίς όμως να τηρούνται τελικά οι υποσχέσεις αυτές.

Ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί:

1)Σε ποιες ενέργειες θα προχωρήσουν τα Υπουργεία που εποπτεύουν προκειμένου να διασφαλιστεί η καταβολή των δεδουλευμένων και η απρόσκοπτη καταβολή της μισθοδοσίας τους;

2)Σε ποιες ενέργειες θα προχωρήσουν τα Υπουργεία που εποπτεύουν προκειμένου να συνεχίσει η παραγωγική λειτουργία της επιχείρησης;

Οι ερωτώντες βουλευτές

Στρατούλης Δημήτρης

Καραγιαννίδης Χρήστος

Μπάρκας Κώστας

Μπόλαρη Μαρία

Σταθάς Γιάννης

Χαραλαμπίδου Δέσποινα

Κανελλοπούλου Μαρία

Κοδέλλας Δημήτρης

Πετράκος Θανάσης

Χατζηλάμπρου Βασίλης
Κατηγορία: , ,


Πας μη Καραμανλικός... ας το πει

0


Ο πρώην υπουργός της ΝΔ και νυν βουλευτής Ροδόπης, Ευριπίδης Στυλιανίδης είναι από τους πολιτικούς που – όπως λέμε – δεν «μασάει» τα λόγια του. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην κάμερα του Newsbomb και στον Κώστα Τσιτούνα μίλησε για όλους και για όλα.

Στην συνέντευξή του δεν διστάζει να πάρει ξεκάθαρη θέση για την εσωτερική γκρίνια που υπάρχει στη ΝΔ, ξεκαθαρίζοντας ωστόσο ότι ο «Καραμανλισμός» δεν είναι κάποια τάση στο εσωτερικό της παράταξης, αλλά είναι το κεντρικό ρεύμα: «Όποιος δεν είναι Καραμανλικός να βγει να το δηλώσει δημοσίως» λέει χαρακτηριστικά.

Θεωρούμε τον συναισθηματισμό ως βασικό χαρακτηριστικό των Ελλήνων πολιτικών μετά τη μεταπολίτευση και σε προσωπικό επίπεδο θεωρούμε θεμιτό κάποιος να μην ξεχνάει ποιος τον ανέδειξε αφού πρώτα τον εμπιστεύτηκε και τον προωθήσει στην Κεντρική πολιτική σκηνή. Τώρα με ποια σειρά αυτό έγινε δε μας αφορά.

Η απορία μας, βέβαια , μετά από τέτοιες δηλώσεις είναι αν οι θεωρητικοί του Καπιταλισμού και του Σοσιαλισμού πριν αρχίσουν να γράφουν έλαβαν υπόψη τους τις εκδοχές ,Καραμανλικός, Παπανδρεϊκός,Βενιζελικός ( ο νυν και ο πρώην) κλπ. 

Τέλος πάντων αναμένουμε Δημόσιες δηλώσεις περι Καραμανλισμού!!!

Κατηγορία:


Ποιος θυμάται το ΠΑΣΟΚ και την ”εδώ και τώρα αλλαγή”;

0



18 Οκτώβρη 1981: Μέρα ΠΑΣΟΚ, Αλλαγής και Αθροίσματος Δημοκρατικών Δυνάμεων.

Στις 19 Οκτώβρη το ΚΚΕ και ο Ριζοσπάστης πανηγύριζαν για τη ”ΜΕΓΑΛΗ ΝΙΚΗ” και έκαναν λόγο για ”σαφή λαϊκή εντολή για ουσιαστική αλλαγή”, καθώς και για ”Ξέσπασμα χαράς του λαού”.

Οι διθύραμβοι αυτοί εγκαινίαζαν μια νέα περίοδο πολιτικής ουράς του ΚΚΕ (και ακόμη περισσότερο του ΚΚΕ εσωτ.) απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, με ορισμένα πολιτικά συνθήματα και εκτιμήσεις/κλισέ:
”Το ΠΑΣΟΚ μιλάει για ΑΛΛΑΓΗ, εμείς για ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ”
”Αλλαγή δε γίνεται χωρίς το ΚΚΕ”
”Άλλο ηγεσία, άλλο η βάση του ΠΑΣΟΚ. Αλλά για να κερδίσουμε τους κάτω χρειάζετα πολιτική ενότητας με τους πάνω”.
”Το μαζικό κίνημα να παλέψει και να στηρίξει την πραγματική αλλαγή”
”Στηρίζουμε τα θετικά της κυβέρνησης, αντιπαλεύουμε τα αρνητικά”

Όλα αυτά τα αφιερώνουμε σε όσους επιμένουν πως το πρόβλημα της αριστεράς δεν ήταν η υπόκλιση στο κάθε φορά ανερχόμενο ρεφορμιστικό ρεύμα και τελικά η υποταγή στο σύστημα, αλλά ο σεχταρισμός που αυτή δημιουργούσε ως συμμετρική αντανάκλαση. Ή αλλιώς, η γνωστή ιστορία ”βλέπουμε το δέντρο, αλλά χάνουμε το δάσος”…

Μεταξύ κουτοπόνηρων λεκτικών ακροβασιών, τυπικής τετράγωνης λογικής και ονειροφαντασιών, η αριστερά έλεγε πολλά, σχεδόν τα πάντα (λιβανίζοντας φυσικά και την κλειδωμένη στην κατάψυξη επανάσταση), για να κάνει λάθος στο ουσιώδες και βασικό: Ποιός ήταν ο χαρακτήρας του ΠΑΣΟΚ ως κόμματος και ποιά η ταξική βάση της πολιτικής του;

Αν τα πράγματα λέγονταν με το όνομά τους, ότι δηλαδή το ΠΑΣΟΚ ήταν ένα αστικό εκσυγχρονιστικό κόμμα, τα παραπάνω θα φάνταζαν ”άλλα λόγια να αγαπιόμαστε”. Με το εφεύρημα ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν ένα ”ιδιότυπο σοσιαλρεφορμιστικό μικροαστικό κόμμα με εργατική αναφορά και στήριξη”, όλα μπορούσαν να βολευτούν. Και βολεύτηκαν, έως ότου ο εκφυλισμός του ΠΑΣΟΚ πνίξει με τη δυσωδία του και τους αριστερούς χαϊδολόγους του, που έψαχναν να βρουν δρόμο προς την πολιτική αναγνώριση και την ”προοδευτική κυβέρνηση των δημοκρατικών δυνάμεων”.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1989, μέσα και στην μπόχα των ΠΑΣΟΚικών σκανδάλων, της πρώιμης εκείνης περιόδου αναδόμησης ολόκληρου του πολιτικού συστήματος και ευρύτερου εκσυγχρονισμού του συστήματος, σύμπασα η αριστερά (ΚΚΕ, ΕΑΡ κλπ) συνενωμένη στον ενιαίο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, έξαλλη και οργισμένη ως απατημένη σύζυγος από ένα ΠΑΣΟΚ που την είχε αφοπλίσει εντελώς, περνούσε στο φαινομενικά αντίθετο άκρο: ”Στο ΠΑΣΟΚ είναι κατά βάση κλέφτες και χρειάζεται μια συμμαχία ΚΑΘΑΡΣΗΣ για να βάλουμε τον Παπανδρέου στη φυλακή και βλέπουμε”. Και έτσι ήρθε η κυβέρνηση Τζανετάκη (ΝΔ, ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ). Αυτά τον ένα μήνα, διότι τον άλλο η ”ευλύγιστη τακτική, με πάντα σταθερή την κομμουνιστική στρατηγική”, απαιτούσε κυβέρνηση οικουμενική με Ζολώτα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ)

Με τούτα και με εκείνα όλη εκείνη η περισπούδαστη σοφία ”Στηρίζουμε τα θετικά της κυβέρνησης, αντιπαλεύουμε τα αρνητικά” και η κοινότυπη επίκληση της ”ενότητας με την αριστερή βάση”, το μόνο που κατάφεραν ήταν να ευτελίσουν την ίδια την αριστερά, προκαλώντας απέχθεια στον κόσμο που απομακρυνόταν από το ΠΑΣΟΚ και ωθώντας τον αλλού, ακόμη και στη ΝΔ.

Εκείνη την περίοδο, της διάλυσης του έρωτα με το ΠΑΣΟΚ, έχει σημασία να το θυμηθούμε, η λογική ”να γίνει ένα βήμα να ανασάνουμε”, πάλι με ιδεολογικό υποβολέα την ηγεσία της αριστεράς, έπαιρνε συχνά πυκνά μέσα στον κόσμο τούτη τη μορφή: ‘‘Ακόμη και ΝΔ για να γλυτώσουμε από τις γλίτσες του ΠΑΣΟΚ”. Ο Μίκης Θεωδαράκης, από μεγάλος μέντορας της ενότητας της αριστεράς και της συνεύρεσης Φλωράκη-Κύρκου, γίνεται βουλευτής και Υπουργός του Μητσοτάκη και λανσάρει την θεωρία της επίθεσης στους ”ενδιάμεσους γύφτους” (ΠΑΣΟΚ). Ο Μίμης Ανδρουλάκης, μέλος τότε του ΠΓ του ΚΚΕ, μαζί με άλλους όπως η Αλέκα Παπαρήγα και ο Δημήτρης Γόντικας, το θέτουν …μαρξιστικά: ”Μια τακτική συμμαχία με τη ΝΔ, θα διαλύσει το νεφέλωμα του ΠΑΣΟΚ και μετά θα γίνει καθαρή πολιτική πάλη με τον βασικό αντίπαλο”.

Για κάθε γραμμή, υπάρχει συνεπώς μιαςδικαιολογητική βάση. Το ερώτημα ωστόσο θα βαραίνει πάντα το περιεχόμενο της πολιτικής γραμμής, από άποψη κοινωνική, ταξική.

Κάθε τακτική επιλογή, μπορεί να βρίσκει πάντα μια βολική θέση εν μέσω ενός ευρύτερου πλαισίου και φυσικά με ”σταθερή τη στρατηγική”. Το ερώτημα ωστόσο, θα αφορά πάντα την ιεράρχηση του συνόλου των πολιτικών στοχεύσεων και τη διαλεκτική σύνδεσή τους, όχι μηχανιστικά, αλλά με την ένταξή τους στη λογική του αγώνα των εργαζομένων για απελευθέρωση από την εκμετάλλευση και το δεσποτισμό, ενάντια και έξω από την καπιταλιστική κυριαρχία. Αυτά αν μιλάμε βέβαια για την αριστερά και ειδικά την κομμουνιστική. Αν όχι, ησυχάζει κανείς και σε αυτή την περίπτωση, αργά ή γρήγορα τερματίζεται και ο διχασμός συνείδησης και μας ξεπηδούν 1, 2, 3 ακομπλεξάριστες ΔΗΜΑΡ.

Υπάρχουν πάντα τρία βαριά ερωτήματα για μια εργατική πολιτική γραμμή, που θέλει να μιλήσει με όρους εργατικής χειραφέτησης, ανατρεπτικής αντικαπιταλιστικής δυνατότητας και σύγχρονης κομμουνιστικής προοπτικής.

Ποια είναι η σύγχρονη εποχή του κεφαλαίου και του καπιταλισμού;

Ποιός είναι ο πυρήνας, το βάθρο, το περιεχόμενο μιας εργατικής απελευθερωτικής απάντησης;

Ποιο είναι το βασικό πεδίο των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων όπου αυτή θα κριθεί;

Υπάρχουν χιλιάδες διαρέσεις και υποδιαιρέσεις της αριστεράς που θα ορκιστούν σε ένα νέο σοσιαλισμό ενάντια στο βάρβαρο καπιταλισμό και με πρωταγωνιστές τους ”κάτω”. Λαμπρά…

Αυτά καθόλου δεν τους φέρνουν κοντά, ούτε εξασφαλίζουν την ενότητα, ούτε καν την αλληλοεκτίμηση και την κοινή δράση μεταξύ τους. Οχι για λόγους ”χρόνιων διχαστικών παθολογιών”. Αλλά διότι, πολύ απλά, τα προηγούμενα εύηχα και δημαγωγικά, όταν αναμετρηθούν και κριθούν στην αδυσώπητη διάσταση του πολιτικού χρόνου, της επιτακτικής ανάγκης των ιεραρχήσεων και του δραματικού ερωτήματος ”ποιός, πώς και σε ποιό πεδίο;”, παίρνουν τις εξής μορφές απαντήσεων:

1. ”Άλλο η εποχή, άλλο η περίοδος, άλλο το στάδιο, άλλο η φάση, άλλο η συγκυρία, άλλο η στιγμή. Τα χτεσινά ξεχασμένα, τα αυριανά άγνωστα, ΤΩΡΑ, διαμορφώνουμε μια γραμμή με βάση την πολιτική στιγμή”. Με τη σοφιστική διολίσθηση, ως δια μαγείας, όλα τα υποσύνολα και οι ιδιαίτερες ματιές, χάνουν την επαφή τους με το βασικό πλαίσιο: Ένα καπιταλισμό, ολοκληρωτικό, υπερώριμο, σαπισμένο, επιθετικό και περισσότερο από ποτέ ΑΜΕΣΑ αντεργατικό και ανθρωποκτόνο. Μα και ένα καπιταλισμό που, επιπλέον, λέει τα πράγματα με το όνομά τους, μιλώντας ανοιχτά για το κοινωνικό ζήτημα και τη σχέση των βασικών τάξεων μεταξύ τους. Σε αντίθεση με τις κυρίαρχες τάσεις στην αριστερά…

2. Αφού έτσι κομματιάζεται και αφυδατώνεται από τις υλικές διαστάσεις της η καπιταλιστική πραγματικότητα, εντελώς αντίστοιχα αραδιάζονται εκατοντάδες προγράμματα ποικίλης χρήσης και χρονικής αναφοράς. Για μεθαύριο, για αύριο, για σήμερα, για τώρα. Για το στάδιο, την περίοδο, την εποχή, τη φάση, τη συγκυρία. Τελικά τη ”στιγμή”. Και η ”στιγμή” λέει κατά περίπτωση: Να φύγει η δεξιά και να έρθει το ΠΑΣΟΚ ή ο ΣΥΡΙΖΑ, ή ”επιβίωση- και έχει ο θεός”, ”ανακούφιση- και ες αύριον τα σπουδαία”. Παρά όλη τους αυτή την αφθονία, όλα αυτά τα πλούσια, γειωμένα και ευέλικτα προγράμματα, συνήθως και πολύ ευρηματικά και πρωτότυπα, δημιουργούν ένα νεφέλωμα, αλλά συντείνουν και σε μια καθόλου τυχαία κοινή σχεδόν διαπίστωση: ”Η αντικαπιταλιστική πολιτική και πολύ περισσότερο η αντικαπιταλιστική επανάσταση, αποτελούνιδεολογική εγωιστική, ιδιοτελή τοποθέτηση”. Ενώ, κάθε άλλη ιεράρχηση και προσέγγιση, συνιστά ανώτερη πολιτική σοφία….

3. Μα αν η εποχή σφραγίζεται από μια ”στιγμή” αποσυνδεμένη από τη ροή του χρόνου (ως ένα τυχαίο σημείο, μέσα σε ένα άτακτο σωρό) και αν το πρόγραμμα εν τέλει δε μπορεί να είναι τίποτα άλλο από την ”ανακούφιση τώρα”, μάλλον είναι λογικό το πεδίο οικοδόμησης και συγκρότησης της άμεσης πολιτικής πρότασης, να μην είναι τίποτα άλλο παρά οι εκλογές, το κοινοβούλιο και η κυβέρνηση. Όλα αυτά, σε πολλές εκδοχές, με ουσιώδεις διαφορές, αλλά όχι διαφορετικό πυρήνα. Για κάποιους, όσους δεν είναι καθόλου ”φοβικοί” η προοπτική της κυβέρνησης έρχεται κοντά ακόμη και με τους ΑΝΕΛ ή τη ΔΗΜΑΡ ή τα ξέφτια του ΠΑΣΟΚ. Για άλλους η απόσταση είναι μεγαλύτερη και επομένως τώρα, δύο πράγματα είναι απαραίτητα: Από τη μια, η συντήρηση της θεωρίας ότι ”ναι, γιατί όχι συμμετοχή σε μια κάποια κυβέρνηση κάποτε, εντός του καπιταλισμού; τι φοβία είναι αυτή;”. Από την άλλη, στο βαθμό που είμαστε ακόμη μακριά από αυτό, πρώτο ζήτημα είναι η πολιτική και κατά βάση κοινοβουλευτική, ”εκλογική επιβίωση” (αδελφάκι της ”κοινωνικής ανακούφισης”), ώστε να είμαστε στο παιχνίδι. Και βλέπουμε…

Ας θυμηθούμε κάτι χρήσιμο από εκείνη την εποχή που ακουγόταν συχνά στις γραμμές του ΚΚΕ: ”Πολιτική γραμμή δεν είναι αυτή που γράφουμε στα κείμενα ή συζητάμε στα γραφεία, αλλά αυτή που φτάνει στον κόσμο”.

Καμία αξία λοιπόν δεν έχουν οι σιδηρόδρομοι μιας γραμμής που τα έχει όλα σε χρωματιστά βαγονάκια, όταν στη θέση του μηχανοδογού κυριαρχεί σχεδόν πάντα η ”γραμμή της παρέμβασης σε αυτή τη φάση”. Με αυτή τη συλλογιστική, το τυπικά λογικά ορθό ”μα τώρα δεν είναι ώριμο να γίνουν αυτά”, μετατρέπεται μοιραία σε μια πραγματικότητα όπου το ανέφικτο και ανώριμο σήμερα, θα παραμένει πάντα ”ανέφικτο και ανώριμο” και αύριο. Δηλαδή για πάντα. Η ουσία και ο πυρήνας του κονφορμισμού…

Η ιστορικών διαστάσεων κοινωνική αναμέτρηση την οποία ζούμε, κατά βάση με πρωτοβουλία του κεφαλαίου και όχι του κινήματος της εργατικής τάξης, απαιτεί μια βαθύτερη επανεξέταση της ηττοπαθούς και τελικά απόλυτα υποταγμένης γραμμής της παραδοσιακής αριστεράς ειδικά στον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο.

Αυτό θέτει επί τάπητος με νέο τρόπο το ζήτημα της πρωτοπορίας σε όλα τα επίπεδα.

Του κομμουνιστικού κόμματος και μιας επαναθεμελιωμένης κομμουνιστικής επαναστατικής στρατηγικής.

Του αναγκαίου αντικαπιταλιστικού μετώπου και προγράμματος.

Ενός αναγεννημένου εργατικού κινήματος με πολιτικούς στόχους γενικής κοινωνικής αναφοράς που θα συνιστούν καθολικό πόλεμο με την καπιταλιστική επίθεση και θα θέτουν εν τέλει ζήτημα ανατροπής της κυριαρχίας του κεφαλαίου.

Από όλες τις ”γραμμές” και τις ποικιλίες τους ανάλογα με το ”χρόνο” και το ”πεδίο” που αναφέρονται, το απλό είναι να πεί κάποιος: Χρειαζόμαστε ένα συνδυασμό, ένα ”μίγμα”.

Ναι, αλλά ποιόν συνδυασμό;

Ένας σύντροφος πρόσφατα είπε σε μια εκδήλωση: ”Τα καθαρά στοχεία είναι ακίνδυνα ή άχρηστα, ενώ τα μίγματα δύνανται να είναι εκρηκτικά ή χρήσιμα. Το ατσάλι μόνο του δεν κάνει κάτι, χρειάζεται και λίγο κάρβουνο”.

Είναι η μισή μόνο αλήθεια, άρα δεν είναι αλήθεια. Λίγο κάρβουνο (άνθρακας) ή και άλλα στοιχεία στο σίδηρο είναι χρήσιμα, αλλά σε ελάχιστες ποσότητες παραπάνω, κάθε μεταλλουργός ή εργάτης χαλυβουργίας ή σιδεράς γνωρίζει καλά, τον αχρηστεύει τελείως και τον οδηγεί να σπάζει ξαφνικά-και φαινομενικά αναίτια- σαν αγγούρι. Και τέτοια θραύσματα έφαγαν πολλά στην πλάτη τους οι κομμουνιστές και οι αγωνιστές της αριστεράς.

Και όχι μόνο στην ξεχασμένη και ασυζήτητη ΠΑΣΟΚική περίοδο…Η συζήτηση για τη στάση απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και την προοπτική συγκρότησης ”κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας”, έχει να πάρει πολλά αν σκύψουμε σε αυτή την περίοδο, με όλες τις διαφορές που υπάρχουν.

Λάθη θα κάνουμε πολλά διότι ο επαναστατικός δρόμος είναι εξ ορισμού αχαρτογράφητος και πάντα πρωτότυπος, το κρίμα θα ήταν να κάνουμε ακριβώς τα ίδια λάθη με πριν. Και θα τα ξανακάνουμε, αν δε συζητάμε αυστηρά, αλλά σε βάθος, με τεκμηρίωση και πολιτικό πολιτισμό, που δε θα δανείζεται από τη δύναμη της κυρίαρχης λογικής για να συντρίψει την αριστερή κριτική και προσέγγιση. Μα και όσο δεν γίνεται αυτοκριτική συζήτηση για το παρελθόν.

Το ΚΚΕ αστράφτει και βροντά σήμερα ενάντια στον ”οπορτουνισμό”, αλλά μαζί με την άρνηση να δώσει και κάποια ζέση στον ανικυβερνητικό αγώνα και την ανάγκη της κοινής δράσης για την ανατροπή του μαύρου μετώπου κυβέρνησης-κεφαλαίου και ΕΕ, ξεχνά να μιλήσει αυτοκριτικά για το μορατόριουμ με το ΠΑΣΟΚ και τιςσυγκυβερνήσεις με την αστική τάξη στη συνέχεια (συχνά πυκνά τις ονομάζει ”βραχύβιας διάρκειας”!).

Και τότε σωστά και τώρα ολόσωστα, δεν γίνεται…
Κατηγορία: ,


Και ως δια μαγείας, τα έργα στην Καστανιά ξανάρχισαν…

0


Πείτε μας καχύποπτους πείτε μας περίεργους αλλά μην μας χαρακτηρίστε κακεντρεχείς. Δεν φταίμε εμείς.

Τρεις εβδομάδες πριν με την ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟΥ στο "Πολιτιστικό Βήμα Φενεού" σας κάναμε γνωστό ότι οι εργασίες στον δρόμο Λαύκας-Καστανιάς είχαν σταματήσει εδώ και ένα μήνα κι ενώ δεν υπήρχε κάτι σε μηχάνημα εργάτη ή εργαλείο ο δρόμος παρέμεινε κλειστός.

Σήμερα 22 Οκτωβρίου τα έργα ξανάρχισαν, ΝΑΙ είναι γεγονός άρχισαν οι εργασίες σε πυρετώδεις ρυθμούς για να μπορέσουμε να προλάβουμε τον επερχόμενο χειμώνα…. φυσικά ο δρόμος είναι κλειστός λόγω των εργασιών για την ασφάλεια των διερχομένων αυτοκινήτων αλλά και για την απρόσκοπτη εργασία των συνεργείων…

Εμείς όμως είμαστε εδώ σε επιφυλακή , ας μας συγχωρέσουν οι υπεύθυνοι που ακόμα και τώρα είμαστε άπιστοι "Θωμάδες", άλλωστε τριάντα χρόνια όπως έλεγε και η μακαρίτισσα η μάνα μου « τι να σου θυμηθώ κρεμμυδάκι μου ; την καούρα σου !!

Κατηγορία: , ,


 

ΕΛΛΑΔΑ

ΚΟΣΜΟΣ

ΑΡΧΕΙΟ

ΜΗΝΙΑΙΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

ΜΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ Copyright © 2010 | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | Converted by: Parakato administrator