ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ ΑΝΩ ΤΡΙΚΑΛΩΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Η ιστορική διαδρομή της περιώνυμης Ιεράς Μονής Αγίου Βλασίου, στην Άνω Συνοικία Τρικάλων της ορεινής Κορινθίας και μία συνοπτική παρουσίαση των εγκαταστάσεων της [...]

ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Δ’)

Μία παρουσίαση των θεάτρων του Φλιούντα και της Στυμφάλου, καθώς και των θεατρικών και αγωνιστικών χώρων άλλων αρχαίων περιφερειακών πόλεων του νομού Κορινθίας [...]

ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Γ’)

Το θέατρο και το στάδιο της αρχαίας Σικυώνας: Δύο εντυπωσιακά μνημεία με ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά γνωρίσματα, αντάξια της αίγλης της αρχαίας πόλης [...]

ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Β’)

Το αρχαίο θέατρο της Ισθμίας και τα αρχαία στάδια της Ισθμίας και της Νεμέας: Όταν στους ιερούς τόπους διεξάγονταν Πανελλήνιοι αθλητικοί αγώνες [...]

ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Α’)

Το θέατρο, το ωδείο και το αμφιθέατρο της αρχαίας Κορίνθου: Η μετάλλαξη από τις θεατρικές παραστάσεις και τους μουσικούς αγώνες στις αρένες των μονομαχιών [...]

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΤΥΜΦΑΛΟ (ΜΕΡΟΣ Α’)

Η ιστορία της αρχαιοελληνικής πολίχνης όπως αναδύεται μέσα από το μυθολογικό πλαίσιο έως τις ανασκαφικές έρευνες της σύγχρονης εποχής [...]

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΤΥΜΦΑΛΟ (ΜΕΡΟΣ Β’)

Η περιγραφή των σωζόμενων μνημείων και της πολεοδομίας της αρχαιοελληνικής πολίχνης μέσα από ένα διερευνητικό πρίσμα [...]

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΛΕΧΟΒΑΣ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Μία ιστορική επισκόπηση και η περιγραφή ενός εκκλησιαστικού μνημείου των μέσων Βυζαντινών χρόνων στην ορεινή Κορινθία [...]

ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Μία συλλογή θρύλων και δοξασιών από περιοχή της Κορινθίας μέσα από το έργο «Παραδόσεις» του πρωτοπόρου λαογράφου μας Νίκου Πολίτη [...]

ΜΟΝΗ ΖΑΡΑΚΑ: ΕΝΑ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΟ ΑΒΒΑΕΙΟ ΤΩΝ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΣΤΗΝ ΣΤΥΜΦΑΛΙΑ

Η αναζήτηση της ιστορίας και η περιγραφή της μεσαιωνικής μονής Ζαρακά, που ιδρύθηκε από το Ρωμαιοκαθολικό τάγμα των Κιστερκιανών μοναχών στην περιοχή της λίμνης Στυμφαλίας [...]

ΤΟ ΜΥΚΗΝΑΪΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΩΝ ΑΗΔΟΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟΥ ΘΗΣΑΥΡΟΥ ΤΟΥ

Το χρονικό της συναρπαστικής περιπέτειας ενός αρχαίου θησαυρού κοσμημάτων από το μυκηναϊκό νεκροταφείο των Αηδονιών Νεμέας και η περιγραφή ενός σημαντικού αρχαιολογικού χώρου της Κορινθίας [...]

ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΙ ΠΕΝΤΕΣΚΟΥΦΙ: Ο ΕΠΙΤΗΡΗΤΗΣ ΑΚΡΟΚΟΡΙΝΘΟΥ

Η αναζήτηση των ψηφίδων της ιστορίας του μικρού μεσαιωνικού οχυρού Πεντεσκούφι και της σχέσης του με το γειτονικό εμβληματικό φρούριο του Ακροκορίνθου [...]

Η ΑΡΧΑΙΑ ΤΙΤΑΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΤΗΣ

Μία παρουσίαση ενός αρχέγονου ιεροθεραπευτηρίου στην επικράτεια της αρχαίας Σικυωνίας, μέσα από τις μαρτυρίες των περιηγητών και την αρχαιολογική έρευνα [...]

«ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΒΡΑΧΟΥ»: ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΩΔΕΣ ΜΟΝΥΔΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΤΑΡΣΟΥ

Ένα ιδιόρρυθμο μοναστηριακό κτίσμα της μεταβυζαντινής περιόδου, οικοδομημένο μέσα σε μία ρηγμάτωση του βραχώδους σχηματισμού των «Κορινθιακών Μετεώρων» στην περιοχή της Κάτω Ταρσού [...]

ΤΟ ΠΥΡΓΟΣΠΙΤΟ ΤΟΥ ΚΙΑΜΗΛ ΜΠΕΗ ΣΤΗ ΣΥΚΙΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ

Μία παρουσίαση της παραθαλάσσιας οχυρής έπαυλης των Οθωμανών αυθεντών της Κορινθίας στα προεπαναστατικά χρόνια [...]

ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΡΩΜΑΪΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΩΝ ΚΕΓΧΡΕΩΝ

Μία συνοπτική περιγραφή του καταπληκτικού ταφικού συμπλέγματος της Ρωμαϊκής περιόδου, με τους υπόγειους θαλαμωτούς τύμβους και τους υπόσκαφους λακκοειδείς τάφους στην τοποθεσία «Ράχη Κουτσογκίλλα» Κεγχρεών [...]

Παλαιοχριστιανική Βασιλική Κιάτου (Κάτω Σικυώνος)

Ένα παραμελημένο κόσμημα της πόλης του Κιάτου, στο οποίο αρμόζει να αναδειχθεί και να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τον Δήμο Σικυωνιών. Άποψη του εκκλησιαστικού συγκροτήματος της παλαιοχριστιανικής βασιλικής Κιάτου από τα [...]

Ο ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΤΟΥ ΚΙΑΤΟΥ

Μία μεμονωμένη οχύρωση στην τοποθεσία «Μαγούλα» στα νοτιοδυτικά του συνοικισμού του Πασίου Κιάτου και ο διαφαινόμενος συσχετισμός της με την επονομαζόμενη «μάχη του Βασιλικού» στις 12 Αυγούστου 1822, όπου σκοτώθηκε ο οπλαρχηγός Αναγνώστης Πετιμεζάς [...]

Το διχαστικό κλίμα επανέρχεται στην ελληνική κοινωνία

0



Με τη διχαστική πολιτική, απευθυνόμενοι στα πιο πρωτόγονα ανακλαστικά του ατόμου και της κοινωνίας διαλύουν ό,τι είχε οικοδομηθεί με χρόνο και με κόπο

Προξενεί εντύπωση το γεγονός, ότι ενώ η αναφορά των κυβερνώντων στην ενότητα, κατά τις ομιλίες και δηλώσεις επί τη εθνική επετείω, ήταν εν αφθονία, στην άσκηση της πολιτικής προτιμητέα είναι η διχαστική τακτική, είτε λόγω "ρεβανσισμού", είτε για λόγους μικροπολιτικής.

Και βεβαίως, ουδόλως τους απασχόλησε η διαπίστωση, και συνάμα προειδοποίηση, του Διονυσίου Σολωμού στον "Ύμνο στην Ελευθερία", «Εάν μισούνται ανάμεσό τους / Δεν τους πρέπει ελευθεριά», γι’ αυτό και σκοπίμως και προκλητικώς εορτάσθηκε η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου με... αντάρτικα τραγούδια από την ορχήστρα του Στρατού Ξηράς στην εορτή του ΥΕΘΑ, στην Λέσχη Αξιωματικών της Αθήνας. Η μπάντα παιάνιζε το «Ήρωες, άπαρτα βουνά», τον κομμουνιστικό "ύμνο" του Πέτρου Πανδή, ενώπιον των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ ο διοργανωτής υπουργός, Βίτσας, χαμογελούσε πονηρά.

Βεβαίως, ο κ. Βίτσας γνωρίζει πως το αντάρτικο του ΕΑΜ άρχισε να διοργανώνεται το καλοκαίρι του 1941, και η ένοπλη φάση του εκκίνησε τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους, λόγω της συμμαχίας ναζιστών και κομμουνιστών, του Χίτλερ με τον Στάλιν. Και μόνον όταν ο Χίτλερ επετέθη στη "μάνα" των απανταχού κομμουνιστών, την Σοβιετική Ένωση, το ΚΚΕ θυμήθηκε το αντάρτικο.

Τον Οκτώβριο του 1940, δεν υπήρχε αντάρτικο, ούτε ΕΑΜ και ΕΠΟΝ. Υπήρχε όμως η ΕΟΝ, άκρως δυσφημισθείσα, για να υποτιμηθεί και να προβληθεί η κομμουνιστική νεολαία. Αυτό το ομολογεί ένας νεολαίος της ΕΟΝ, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος αποθεώνει τον Ιωάννη Μεταξά. Εξηγεί σε βίντεο που κυκλοφορεί στο youtube, ότι κανείς δεν τον υποχρέωσε να εγγραφεί στην ΕΟΝ, όπου διαπαιδαγωγήθηκε σε "υγιή εθνικισμό". Και δημοσίευσε ποίημά του στο περιοδικό Νεολαία της 4ης Αυγούστου, με το όνομα Μιχαήλ Θεοδωράκης, για τα τέσσερα χρόνια του καθεστώτος: «Τέσσερα άστρα γύρω-γύρω / Κι είναι στη μέση ήλιος λαμπρός / Τέσσερα χρόνια όλο μύρο / Κι ο ήλιος ο Αρχηγός».

Ο κ. Βίτσας, και οι σύντροφοί του, διαστρεβλώνοντας σκοπίμως τα γεγονότα, ίσως και λόγω υποκρυπτόμενης ενοχής για την συμμαχία των κομμουνιστών με τους ναζί εις βάρος της Ελλάδος, επαναφέρουν την αγνοηθείσα από τους σημερινούς νέους και υιοθετούν την διχαστική πολιτική, επενδύοντας στον διχασμό ως επιτυχημένη τακτική, αρχικώς για την κατάληψη και εν συνεχεία διατήρηση της εξουσίας.

Επιτυγχάνουν δι’ αυτού του τρόπου δύο τινά: Αφ’ ενός την συσπείρωση των οπαδών τους, "πουλώντας" αριστεροσύνη, προς κάλυψη της πλήρους υποταγής στα νεοφιλελεύθερα κελεύσματα των δανειστών, αφετέρου εκφοβίζουν τους αστούς, όχι μόνον με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς και στοχοποιήσεις, αλλά και εμπράκτως με αναξιοκρατικούς διορισμούς και ευνοϊκές τοποθετήσεις των "ημετέρων".

Το μήνυμα είναι σαφές: Όποιος δεν είναι μ’ εμάς, είναι εναντίον μας. Το ξαναείδαμε κι αυτό με τους "πρασινοφρουρούς" κατά την δεκαετία του ’80. Άλλωστε, το είπε και ο Λένιν, ότι και οι "ουδέτεροι" είναι αντίπαλοι.

Με την διχαστική πολιτική, απευθυνόμενοι στα πιο πρωτόγονα ανακλαστικά του ατόμου και της κοινωνίας διαλύουν ό,τι είχε οικοδομηθεί με χρόνο και με κόπο. Η απελευθέρωση του μίσους και των παθών, καθώς και η πρόκληση φόβου στους πολιτικώς αντιθέτους στην πολιτική σκηνή της χώρας μας, λες και αποτελεί μίμηση -σε ηπιότερη βεβαίως μορφή- της πολιτικής που ακολουθεί ο Ερντογάν στην Τουρκία, αλλά και όλοι οι ηγέτες αυταρχικών καθεστώτων.

Επέλεξαν, δυστυχώς, οι κυβερνητικοί, τον λαϊκισμό. Ο ταξικός, κοινωνικός, ιδεολογικός και κάθε άλλος διχασμός αποτελεί εργαλείο για την εδραίωση και την πολιτική επιβίωσή τους. Ακόμη και τα εμφύλια πάθη, που έτειναν να λησμονηθούν, τα αναμόχλευσαν, για να θεωρήσουν ότι αποτελούν συνέχεια των ανδρών που ηττήθηκαν από τον ελληνικό στρατό. Τα ρήγματα που ανοίγονται στην κοινωνία, θα περάσουν δεκαετίες για να κλείσουν, αν κλείσουν.

Η θεραπεία, βρίσκεται στα χέρια του αστικού κόσμου, της συντριπτικής πλειονότητας του λαού, που όμως σιωπά, ίσως επειδή δεν έχει αντιληφθεί τη σοβαρότητα της καταστάσεως.

Μακεδών
Πηγή Voria
Κατηγορία:
Blogger Widgets

Ένα ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ... (Η δική μας Νατάσα)

0


Η Νατάσα Μερτίκα από το Λουτρό Κορινθίας, κόρη του Χαράλαμπου Μερτίκα, ενός ήρωα της Εθνικής Αντίστασης. Την περίοδο της Χούντας, η Νατάσα, μια νεαρή πανέμορφη κοπέλα, ήταν έγκυος μερικών μηνών, όταν τη συνέλαβε η Χούντα και την οδήγησε στην Μπουμπουλίνας, όπου βασανίστηκε έγκυος ούσα και έχασε το μωρό της από τα βασανιστήρια. Αλλά και μετά την αποβολή οι βασανιστές εξακολουθούσαν το έργο τους, σαν να μη συνέβη τίποτα προηγούμενα, χωρίς ίχνος ευσπλαχνίας, χωρίς λίγο συμπόνια για μια μάνα που έχασε το παιδί της, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει ποτέ η Νατάσα να ξαναγίνει μητέρα.

Η Νατάσα κατόρθωσε και δραπέτευσε στο εξωτερικό και έκανε καταθέσεις στο Συμβούλιο Ευρώπης. Η περιπέτειά της είχε διεθνή απήχηση και ήταν από τα πρώτα χαστούκια που δέχτηκε η Χούντα από ανθρωπιστικούς διεθνείς Οργανισμούς.

Η Νατάσα έχει πάρει σύνταξη και ζει σε ένα ξύλινο σπιτάκι στο χωριό της, με μια πανοραμική θέα στον κορινθιακό κόλπο. Εκεί η Νατάσα «μονάζει» διαβάζοντας λογοτεχνία και ποίηση. Αυτή είναι η λύτρωσή της από τα τραύματα της θηριωδίας των βασανιστών της.

Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψει κανείς με λόγια το μέγεθος της φρίκης και να αναλύσει την πηγή της δυστυχίας αυτών των ατόμων σαν τη Νατάσα που υπέστησαν βασανιστήρια και που υπερβαίνουν κάθε σύλληψη και φαντασία.

Όταν μεταφέρθηκε στην Μπουμπουλίνας, δήλωσε στους δεσμοφύλακες και στον αρχιβασανιστή Μάλλιο, πως είναι έγκυος. Αφού τη βασάνιζαν σωματικά επί μέρες, μετά την πετούσαν ημιλιπόθυμη σε ένα υγρό και σκοτεινό κελί. Σ’ αυτό το κελί χάνεται η έννοια του χρόνου. Δεν γνωρίζεις αν είναι μέρα ή νύχτα, ούτε ποια μέρα της εβδομάδας είναι. Το σκοτάδι του κελιού επιβάλλεται και στη συνείδηση του θύματος. Η «στιγμή» της ζωής ενός ατόμου που ζει στο δικό του πολιτιστικό πλαίσιο, είναι αυτό που συνδέει το παρελθόν του με το μέλλον του. Τη «στιγμή» θυμάσαι τα πάντα στη ζωή σου και με τη «στιγμή» σχεδιάζεις για το μέλλον. Η «στιγμή» συνδέει το παρελθόν με το μέλλον. Όταν σου αφαιρούν τη «στιγμή» ή με άλλα λόγια το «τώρα», δεν υπάρχει ούτε παρελθόν ούτε μέλλον. Αυτό συμβαίνει στο θύμα. Όταν δεν ζεις τη «στιγμή» έχεις ήδη πεθάνει πριν από τον θάνατό σου. Τη μέρα σε βασανίζουν αλλά το βράδυ, πάλι μέσα στο σκοτάδι, σε μεταφέρουν στην ταράτσα για την αναπαράσταση του εικονικού θανάτου. Σε κρεμούν στο κενό και το θύμα είναι γαντζωμένο στα χέρια του βασανιστή.

Καθ’ όλη τη διάρκεια των βασανιστηρίων το θύμα νιώθει τον εξευτελισμό της ανθρώπινης ύπαρξης και τη γελιοποίηση της ανθρώπινης συνείδησης.

Μετά ημιλιπόθυμο, όπως είναι το θύμα, το πετούν σαν σκουπίδι μέσα στο σκοτεινό κελί. Τότε δεν ζεις πια αλλά υπάρχεις. Κι αυτό το επιβεβαιώνεις μόνο από τη βαριά αναπνοή σου. Κάθε προηγούμενη ταυτότητα παύει να υπάρχει κι αυτή η ταυτότητα που επικρατεί είναι η ταυτότητα του θανάτου.

Αυτά υφίστατο η Νατάσα επί μέρες. Αλλά μια μέρα, έτσι ημιλιπόθυμη όπως ήταν στο κελί, δεν ήξερε αν ζει ή αν κοιμάται. Ένιωσε κάτι στα σκέλη της και έβαλε τα χέρια της και διαπίστωσε ότι ήταν πλημμυρισμένη στο αίμα. Το αίμα του θανάτου του γιου της. «Και τι έκανες Νατάσα εκείνη τη στιγμή» ; «Κραύγαζα και ούρλιαζα μόνο» είπε η Νατάσα. Η Μοίρα όμως της Νατάσας της επιφύλαξε και μια άλλη όψη του θανάτου. Μετά το χάσιμο του δικού της αγοριού, την παρηγορούσε πάντα το μοναδικό αγόρι της οικογενείας της, ένα αγοράκι 13 χρονών που λάτρευε η Νατάσα γιατί έβλεπε μέσα του και το δικό της χαμένο της γιο. Αυτό το αγοράκι έπεσε κατά λάθος από τον έκτο όροφο μιας πολυκατοικίας. Μάτωσε για μια ακόμη φορά η καρδιά της. Αυτός ο θάνατος άραγε έχει όνομα; Η Νατάσα αντέχει ακόμα στα βέλη που ρίχνονται στην καρδιά της. Είναι γενναία γυναίκα.

Καθώς αφήναμε το κάτω Λουτρό και ανηφορίζαμε προς το Άνω Λουτρό, όπου είναι το σπίτι της, ο Κορινθιακός Κόλπος είχε ένα σκούρο γκρι χρώμα και τα απέναντι βουνά της στερεάς ήταν σκεπασμένα με μαύρα σύννεφα που έμοιαζαν σαν ομπρέλες και έκανε το τοπίο πολύ μελαγχολικό. Στο βάθος του ορίζοντα ο ήλιος έβαφε τα σύννεφα με πορτοκαλί και μωβ χρώματα. Η Νατάσα μας υποδέχτηκε έχοντας στην αγκαλιά της ένα μαύρο γατάκι. Αυτό το μαύρο γατάκι έχει το όνομα Μους-Μους. Κι όταν πεθάνει αυτό το γατάκι υιοθετεί πάλι ένα άλλο μαύρο γατάκι που κι αυτό έχει το ίδιο όνομα. Αυτή η ιστορία έχει σχέση με την αντιστασιακή ηρωΐδα, την Αμαλία Φλέμινγκ που κι εκείνη υπέστη τα βασανιστήρια στο ΕΑΤ-ΕΣΑ που ήλεγχε ο πιο σκληρός βασανιστής της Χούντας που άκουγε στο όνομα «Θεοφιλογιαννάκος», κατ’ ευφημισμό, βέβαια. Καθίσαμε μπροστά στο τζάκι και συζητούσαμε τι άλλο παρά για τα πολιτικά δρώμενα της εποχής μας. Η Μους-Μους ξαπλωμένη μπροστά από το τζάκι ήταν το σύμβολο μιας ομιλούσας σιωπής της ιστορικής μνήμης.

Η Νατάσα αποφεύγει να συζητάει για κείνη την περίοδο των βασανιστηρίων. Η περίοδος αυτή είναι περίοδος μια θλιβερής σιωπής, μοιάζει να είναι βουβή.

► Νατάσα, σκέφτηκες ποτέ να καθίσεις να γράψεις όλη την ιστορία των βασανιστηρίων σου;

Η Νατάσα έπαψε για λίγο να σκαλίζει τα ξύλα, έστρεψε το βλέμμα της προς εμάς και καθηλώθηκε πάνω μας για ελάχιστα δευτερόλεπτα. Σαν να έλεγε «τι μου λέτε τώρα;». Ξανάστρεψε το πρόσωπό της προς το τζάκι και με ένα απλανές βλέμμα συνέχιζε να σκαλίζει τα μισοσβησμένα ξύλα πιο έντονα και οι σπίθες να πετάγονται όπως οι μνήμες. Ν΄ ανάβουν και να σβήνουν συγχρόνως χωρίς να προλαβαίνουν να εκφραστούν, σαν τους κομήτες που δεν προλαβαίνεις καν να πεις την ευχή.

● Πολλοί φίλοι μου έκαναν την ίδια ερώτηση. Πάντα απαντούσα με τη φράση: «Μου είναι αδύνατο αλλά δεν ξέρω γιατί». Το σκέφτηκα αρκετά. Όταν βασανίζεσαι σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, και μετά σε πετάνε ημιλιπόθυμη σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, είσαι ήδη νεκρή πριν από τον θάνατό σου. Ένας νεκρός δεν έχει μνήμη. Θα μπορούσα όμως να τα περιγράψω ως θεατής ή ως μάρτυρας ή ακόμα ως πληρεξούσιος αλλά με κανένα λόγο ως ανθρώπινη ύπαρξη που τα βίωσε. Δεν νομίζεις ότι αυτό που θα έγραφα δεν θα είχε την αυθεντικότητά τους; Ο μόνος τρόπος αληθινής έκφρασης είναι η κραυγή. Αλλά η κραυγή είναι άναρθρος λόγος που δεν την καταλαβαίνει κανείς κι ούτε συγκινεί κανέναν.

Η φωτιά στο τζάκι αναζωπυρώθηκε μετά το σκάλισμα. Η Μους-Μους φαίνεται ότι δεν άντεξε τη πολλή ζέστη και πήδηξε στην αγκαλιά της Νατάσας. Η Νατάσα άρπαξε το γατάκι, το έσφιξε στην αγκαλιά της και άρχισε να το χαϊδεύει με μια τρυφερότητα που απάλυνε τον πόνο που νιώθαμε μετά από αυτή την εξομολόγηση.

► Νατάσα, τι έχεις να πεις για τους βασανιστές. Καλά δεν έχουν ίχνος συμπόνιας για τα θύματα; Ο πατέρας μου που ήταν στο ΕΑΜ και αντιστάθηκε στη γερμανική λαίλαπα, μεταφέρθηκε στη Γυάρο ως εξόριστος. Εκεί είχαν βάλει ως δεσμοφύλακες συνεργάτες των Γερμανών. Μάλιστα μέσα στα βασανιστήρια ήταν κι εκείνο, που τους ποδοπατούσαν με τις μπότες τους. Μάλιστα έβαζαν τις μπότες στη φωτιά και αφού καιγόταν χοροπηδούσαν πάνω στο σώμα με τις μπότες τους, οπότε αυτές άφηναν τα σημάδια τους στο κορμί. Μέχρι που πέθανε ο πατέρας μου διακρίνονταν στο κορμί του η πατημασιά της μπότας. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο αυτό το γεγονός.

● Όχι, καθόλου τυχαίο. Δεν γνωρίζεις ότι στο Άουσβιτς οι δεσμοφύλακες χοροπηδούσαν πάνω στο πρόσωπο των Εβραίων μέχρι που να πεθάνουν; Το ίδιο ακριβώς έκαναν και οι βασανιστές στα ελληνικά κέντρα στρατοπέδων. Αν κρίνουμε την προσωπικότητα ενός βασανιστή θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως σύμφωνα με τον ανθρώπινο Λόγο πρόκειται περί μιας διεστραμμένης προσωπικότητας. Ένας βασανιστής μισεί το αδύναμο και αγαπάει τον δυνατό, αυτόν που κυριαρχεί. Οι δωσίλογοι και συνεργάτες με τους Γερμανούς έπασχαν ακριβώς από αυτό το φασιστικό σύνδρομο που πρόκειται περί διαστροφής. Επίσης όταν μας βασάνιζαν έβαζαν μουσική όπως ακριβώς στο Άουσβιτς. «Τη μουσική δεν την έβαζαν μόνο για να καλύπτουν τις οιμωγές των θυμάτων αλλά να παρέχουν κι ένα ψυχολογικό άλλοθι στους βασανιστές». Ήταν άνθρωποι χωρίς πνεύμα και χωρίς καρδιά. Οτιδήποτε καλό που είναι αδύναμο το μισούν.

► Ο βασανιστής σου ο Μάλλιος, Νατάσα, ήταν ένα τέτοιο άτομο και μάλιστα εκπαιδευμένο από τη CIA, όπως φημολογείτο, ο οποίος αργότερα δολοφονήθηκε. Τι ένιωσες όταν στο ανακοίνωσαν;

● Πήγα στο γραφείο μου και ένας συνάδελφός μου μου είπε: «το καθάρισαν το παλιοκαθίκι» νομίζοντας ότι ήξερα για το γεγονός. «Ποιον καθάρισαν», είπα. «Τον βασανιστή σου τον Μάλλιο». Να σας πω την αλήθεια, ενδόμυχα ένιωσα μια ικανοποίηση αλλά πολύ γρήγορα μ’ έπιασε μια ακαθόριστη θλίψη. Για μια στιγμή αναβίωσαν μέσα μου σκηνές από τα βασανιστήρια, ιδιαίτερα όταν με πετούσε από την ταράτσα κι εγώ ήμουνα γαντζωμένη και ούρλιαζα λέγοντας: «ότι θα πέσεις κι εσύ μαζί μου καθίκι». Αυτή η σκηνή καρφώθηκε για λίγα λεπτά στη μνήμη μου. Είπα μέσα μου, υπάρχει θεία δίκη και τελικά «αυτός έπεσε από την ταράτσα». Έφυγα να πάω σπίτι μου καταβεβλημένη με ανάκατα συναισθήματα. Στο σπίτι είχαν μαζευτεί φίλοι μου, οι οποίοι με υποδέχτηκαν όλοι τους σχεδόν με ένα βλέμμα ικανοποίησης που το προσφέρει η εκδίκηση που έχουμε μέσα μας. Εκδίκηση, μίσος, αγάπη, πόνος, χαρά και ευχαρίστηση, δυστυχία όλα ανακατεμένα να χοροπηδούν μέσα μου. Όλοι οι φίλοι μου κρεμόταν από τα χείλη μου. Έπρεπε να πω κάτι που να με αντιπροσωπεύει αλλά μου ήταν πολύ δύσκολο. Θάμπωσαν τα μάτια μου κι έτρεξα στο λουτρό να μείνω μόνη μου για να ηρεμήσει αυτός ο ανεμοστρόβιλος των συναισθημάτων μέσα μου. Μόλις πήγα στο λουτρό ξέσπασα στο κλάμα, ένα βουβό κλάμα για να μη γίνω αντιληπτή από τους φίλους μου. Αυτό με βοήθησε τελικά. Ποτέ στη ζωή μου δεν χάρηκα για τον θάνατο κανενός πλάσματος. Γιατί άραγε να χαρώ τώρα; Βγήκα έξω και είπα στους φίλους μου: το να σκοτώσεις ένα όργανο του φασισμού είναι απλά μια εκδίκηση και η δική μου ιδεολογία δεν πιστεύει στην εκδίκηση. Όποιος μπορέσει και «σκοτώσει» την απειλή του φασισμού που παραμονεύει παντού τότε είναι που θα χαρώ.

Κατηγορία:

Απίστευτο βίντεο: Έκαψαν όλη την κάβα και πέταξαν τα λουλούδια, κοσμικού κέντρου διασκέδασης των Αθηνών

0



Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε το πρόγραμμα γνωστού κοσμικού κέντρου διασκέδασης των Αθηνών, με πρωταγωνιστές τον Γιώργο Βελισσάρη και την Γιώτα Γρίβα , έχει σχολιαστεί ποικιλοτρόπως μετά τα γεγονότα που είδαν το φως της δημοσιότητας όπως το παρακάτω βίντεο που ακολουθεί μέσα από τη σελίδα του flashstars, όπου φαίνεται καθαρά οι σκηνές με τις οποίες αποθέωσαν τους δύο καλλιτέχνες από την πρώτη στιγμή που πάτησαν το πόδι τους στην πίστα , μέχρι τα μέσα της βραδιάς όπου κυριολεκτικά τελείωσε η τροφοδοσία μπουκαλιών στα τραπέζια και η προμήθεια λουλουδιών, μετα από συνεχόμενη καύση τους και παρατεταμένο πέταμα λουλουδιών πάνω τους και όλα αυτά από ένα συγκεκριμένο τραπέζι που κυριολεκτικά ισοπέδωσε ένα μαγαζί θυμίζοντάς μας μία ταινία που είχε τίτλο "Ηλία ρίχτο" ….

Τα υπόλοιπα μπορείτε να τα δείτε μόνοι σας με την αποθέωση που διαδραματίστηκε στο εν λόγω μαγαζί

Δείτε το βίντεο:

Flashstars.gr






Κατηγορία: ,

Εγγυήσεις...

0



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Δεσμεύτηκε η κυβέρνηση μέσω της φυματικής Τσαλακωτής σαρανταποδαρούσας για την προστασία των συμβολαιογράφων, και την ομαλή συνέχιση των πλειστηριασμών.
Δεν είναι η πρώτη φορά στα μνημονιακά χρόνια που κυβέρνηση δωσιλόγων σαν κοινός νταβατζής εγγυάται την προστασία των πορνών του και την ευταξία του μπ@@@δέλου του, για την όσο πιό ήσυχη και ολοκληρωμένη απόλαυση των τοκογλύφων-πελατών της.

Όμως για να δούμε: Πολλές φορές πολλές κυβερνήσεις δεσμεύτηκαν και εγγυήθηκαν πράγματα που δεν μπουρούσαν να πραγματοποιήσουν στα σίγουρα.
Κι αυτό γιατί δεσμεύτηκαν στο όνομα (και σε βάρος) του λαού, του λαού βέβαια που καμία όρεξη είχε, και καμία παρόμοια εντολή δέσμευσης είχε δώσει (όπως και τώρα) για την ίδια την σφαγή του και την λεηλασία της περιουσίας του.

Παράδειγμα η κυβέρνηση Τσολάκογλου, που κι εκείνη εγγυήθηκε σε κείνους τους πρώτους γερμανούς κατακτητές την ηρεμία, την συναίνεση του λαού στην κατοχή, και την ασφάλεια των κατοχικών στρατευμάτων.
Μιλούσε κι εκείνη τάχα εξ ονόματος του λαού, υποστηρίζοντας κι εκείνη πως είναι τάχα κυβέρνηση των ελλήνων και πως θα πατάξει την όποια προσπάθεια εξέγερσης ή αντίστασης εναντίον της "έννομης τάξης" των κατοχικών νόμων.

Την απάντησή της εκείνη η κυβέρνηση-νταβατζής της πρώτης Κατοχής, καθώς και οι κατακτητές, την πήραν απ΄την θηριώδη ανάπτυξη της Εθνικής Αντίστασης, τον μεγαλειώδη ένοπλο αγώνα των υπόδουλων ελλήνων, που κατέταξε την αντίσταση εκείνη εναντίον εκείνων των πρώτων γερμανών ναζιστών σε μία απ΄ τις δύο καλύτερα οργανωμένες αντιστάσεις, μαζί μ' εκείνη των γάλλων ανταρτών.

Οι απόγονοι (όχι όλοι, οι πιό προσκυνημένοι στον βωμό του χρήματος και της εξουσίας) των αγωνιστών εκείνων, σε αγαστή σύμπνοια και συνεργασία με τους απογόνους (όλους) των τότε δωσιλόγων, "συνεργατών", και μαυραγοριτών, είναι αυτοί που σήμερα παρέχουν εγγυήσεις στους σημερινούς νεοναζιστές κατακτητές της Ευρωπαϊκής "Ένωαης" για την απρόσκοπτη και ομαλή συνέχιση του εξανδραποδισμού του λαού και της τελικής λεηλασίας της περιουσίας του.

Είναι όμως στο χέρι και στην απόφαση του ίδιου του λαού να ισχύσουν ή όχι αυτές οι δεσμεύσεις των δωσιλόγων και απατεώνων (απατεώνας είναι αυτός που άλλα λέει ότι θα κάνει, κι άλλα κάνει) κυβερνητών του.

Αυτή τη φορά βέβαια θα είναι πιό δύσκολα τα πράγματα, αφού ο δωσιλογισμός των τάχα αριστερών έχει αποπροσανατολίσει τον λαό, και έχει μπερδέψει την λογική και το θυμικό του.

Τα πράγματα όμως είναι πολύ απλά:
Ή είσαι με τον κατακτητή, ή όχι.
Ή σκύβεις και ρημάζεις ή αντιστέκεσαι.

Οι δεσμεύσεις κι οι εγγυήσεις προς τον κατακτητή είναι για τους προδότες.
Η αντίσταση είναι για τον λαό!...

"Ουδέν Σχόλιον"
Κατηγορία:

Ο Αμίρ και η σκηνοθεσία ειδήσεων - ΒΙΝΤΕΟ

0



29 κατασκευαστές πλυντηρίων συνειδήσεων συνιστούν: Η μάνα του μικρού Αμίρ δεν πρέπει να γελά αφηγούμενη μια δυσάρεστη εμπειρία της

O σοι από εσάς έχετε πρόσβαση στο διαδίκτυο και πρόθεση να αποκτήσετε μερικές ιδιαίτερες… εμπειρίες (αλλά και απορίες), να πληκτρολογήσετε την ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση: https://www.youtube.com/watch?v=EOeiUGIRRSU


Εκεί θα δείτε τη μητέρα του μικρού Αμίρ να αφηγείται με γέλια και φαρδιόπλατα χαμόγελα τη φρικτή εμπειρία της ρατσιστικής επίθεσης. Ακόμα κι ο μεταφραστής της δεν μπορεί, με τον πηγαίο τρόπο της, που παραπέμπει σε ξεκαρδιστικές κωμωδίες του ελληνικού σινεμά του ’60, να συγκρατήσει τα γέλια του.

Ο οπερατέρ τραβάει το πλάνο και ο δημοσιογράφος (ή κάποιος άλλος, άραγε;) λέει αυστηρά: «Πες της να μη γελάει, όμως! Σε όλα γελάει!»
Ωωωω, οποία έκπληξις! Σε όλα τα πλάνα γελάει; Παράξενο δεν είναι; Μειδιά ακόμα και τη στιγμή που επιδεικνύει στην κάμερα την πέτρα που της έσπασε το παράθυρο (φωτό 3, 4).

Τι ήταν τελικά όσα είδαμε; Πλάνα από δελτία ειδήσεων ή σκηνές από το σίκουελ της ταινίας «Το κυνήγι της ευτυχίας» με τον Γουίλ Σμιθ; Ποιος σκηνοθετεί τις εντυπώσεις μας; Ο τύπος που τσαντίστηκε επειδή η μητέρα του Αμίρ δεν λειτουργούσε σύμφωνα με το… σενάριο ποιος είναι; Με τι ασχολείται; Είναι δημοσιογράφος; Αν ναι, δεν πρέπει να δώσει μια διάλεξη στην ΕΣΗΕΑ για τη διαφορά μεταξύ κινηματογραφικής ταινίας και δελτίου ειδήσεων; Ποιος θέλει σώνει και καλά να δημιουργήσει συναισθήματα αυτοενοχοποίησης στον ελληνικό λαό, ώστε να παραμείνει απαθής, παραδομένος στις τύψεις που του καλλιεργούν τα ΜΜΕ, στον εποικισμό της χώρας μας;

Αν αυτός που έδωσε σκηνοθετικές οδηγίες στη μητέρα του Αμίρ ασκεί το δημοσιογραφικό λειτούργημα (το οποίο, καθώς είδαμε, το θάβει αλειτούργητο), πρέπει να μάθουμε το όνομά του. Αν εργάζεται σε τηλεοπτικό σταθμό, να μας εξηγήσει ο διευθυντής του τον δεοντολογικό κώδικα βάσει του οποίου συντάσσει το δελτίο του. Αν είναι υπάλληλος υπηρεσίας, μυστικής ή φανερής, δημόσιας ή ιδιωτικής, ντόπιας ή ξένης, πάλι πρέπει να μάθουμε ποιος είναι. Θα γίνει περιζήτητος στη βιομηχανία της παραγωγής εντυπώσεων.

Αξιος ο μισθός του σκηνοθέτη, μεγάλο το ταλέντο του!

Παναγιώτης Λιάκος
"Δημοκρατία"
Κατηγορία: ,

Παραβατικότητα και αριστερισμός

0



Δεν είναι οι χειρισμοί των ανθρώπων ξέχωροι και άσχετοι με τη φύση των ανθρώπων και των πραγμάτων. Ο νόμος Παρασκευόπουλου, που αποσυμφόρησε τις φυλακές από επικίνδυνους εγκληματίες και γέμισε τα νεκροταφεία με αθώα θύματα, δεν είναι άσχετος με την ιδεολογία του πρώην υπουργού, την πολιτική διαδρομή του, την πνευματική συγκρότησή του, το αξιακό σύστημά του αλλά και το κόμμα το οποίο τον επέλεξε για να εφαρμόσει ακριβώς αυτή την ατζέντα.

Ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Παρασκευόπουλος μαζί με αρκετούς άλλους πρώην και νυν υπουργούς και στελέχη της κρατικής μηχανής δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να εκδηλώνει τη φύση των πραγμάτων. Τούτη η φύση, βέβαια, των πραγμάτων της Αριστεράς είναι πρώτα και κύρια αντικοινωνική, απάνθρωπη και εντελώς ασύμβατη με τις ανάγκες της πλειοψηφίας, αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει ιδιαίτερα τους πάσης φύσεως ιδεοληπτικούς.

Στην Αριστερά η ιδεολογία είναι πέρα και πάνω από τις ανθρώπινες ανάγκες. Αποτελεί αυταξία, κίνητρο και σκοπό ταυτόχρονα. Η επιδίωξη της τέλειας εφαρμογής της, όπως έχει αποδειχτεί ιστορικά, περνάει πάνω από αναρίθμητα πτώματα και πάνω από τις ελευθερίες των πολλών, το εισόδημά τους, τις σχέσεις τους και τις προσωπικές αντιλήψεις τους.

Η Αριστερά ως κίνημα ξεκίνησε ως παραβατική δραστηριότητα και δύσκολα μπορεί να απογαλακτιστεί από αυτή την κατάσταση. Απογαλακτίζεται μόνο σε περιπτώσεις όπου της έχει επιτραπεί να θεωρεί εγκληματική δραστηριότητα οτιδήποτε δεν συνάδει με τη δική της θέαση της... αλήθειας. Πολλά τέτοια είδε η ανθρωπότητα σε τυραννικά καθεστώτα τύπου Στάλιν, Κάστρο, Πολ Ποτ κ.ά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Παρασκευόπουλος δεν αιφνιδίασαν νομοθετώντας ευνοϊκά για τους σκληρούς ποινικούς. Είναι αμέτρητες οι φορές που οι πολίτες είδαν στα ΜΜΕ στελέχη αυτού του κόμματος να μιλούν με απεριόριστο σεβασμό για τους παραβατικούς (τους οποίους θεωρούσαν σχεδόν συλλήβδην αθώους) και ταυτόχρονα να ειρωνεύονται τους «νοικοκυραίους» - μια λέξη που πρόφεραν πάντοτε με μια δόση περιφρόνησης και αηδίας.

Οι φιλήσυχοι νοικοκυραίοι, λοιπόν, καλούνται να πληρώσουν πάλι τα σπασμένα μιας χρεοκοπημένης ιδεολογίας.

"Δημοκρατία"
Κατηγορία:

Fake news, fake politics, fake citizens…

0



Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Η κουβέντα σχετικά με τα fake news (που εξυπηρετούν πάντα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα) ολοένα και αυξάνει, δίνοντας διέξοδο στους ό,ποιους εμπλεκόμενους όταν εμφανίζεται κάτι που τους εκθέτει.

Η κουβέντα για τα fake politics και τους fake politicians πότε, επιτέλους, θα ανοίξει από τα κατά τα άλλα "λαλίστατα" ΜΜΕ και τους "αντικειμενικούς" δημοσιογράφους; Ή μήπως οι "υπεύθυνοι" περί της ενημέρωσής μας δημοσιογράφοι φοβούνται το τι θα συμβεί εάν ανοίξει η απαγορευμένη κουβέντα για τα fake media;

Ερώτηση κάνω, απάντηση δεν περιμένω, γιατί εδώ είναι Ελλάδα, ένας χώρος που ο κάθε επώνυμος, θεσμικός παράγοντας και κάθε πολιτικός μπορεί να κάνει οτιδήποτε και να παραμένει ατιμώρητος.
Κι αυτό επειδή η πολιτική "συντεχνία" έχει φροντίσει να απαλλάξει πλήρως και προκαταβολικά από κάθε ευθύνη...
Όλους εκείνους που με σύστημα (ή και με σχέδιο;) κατέστρεψαν ή καταστρέφουν νομότυπα τη χώρα.
Όλους εκείνους που παραβιάζουν με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία το σύνολο σχεδόν του Συντάγματος.
Όλους εκείνους που επιτίθενται λυσσαλέα στους ιστορικούς πυλώνες της χώρας με άμεσο στόχο να αποδομήσουν οτιδήποτε μπορεί να την επαναφέρει...

Εις βάρος των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων των πολιτών...

Εις βάρος της αξιοπρέπειας και των εθνικών συμφερόντων και υπέρ των προσωπικών τους επιδιώξεων έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε δουλοπαροικία (εις το διηνεκές), χώρο πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών πειραματισμών της Νέας Τάξης Πραγμάτων, αλλά και σε ανοιχτή φυλακή και διαλογητήριο φτηνών εργατών - σκλάβων.

Οι λέξεις χώρα, κράτος, πολίτης και άνθρωπος έχουν μεταβληθεί άρδην και υπό το καθεστώς της πολιτικής ορθότητας παίρνουν νέο νόημα στην Ελλάδα των δήθεν κυβερνώντων και των απαξιωτών κάθε αυτονόητου, στην Ελλάδα των κυβερνο-μπαχαλάκηδων και των αριστερών εθνομηδενιστών με τις βαθιές δεξιές τσέπες...

Κοιτώ τους 300 εν Βουλή εφιάλτες...
Κοιτώ και τους εκατοντάδες ή χιλιάδες πρόθυμους νέους μασκαρεμένους "εθνοσωτήρες" και "διασώστες".
Όλοι τους ζούνε ή θέλουν να ζήσουν το όνειρό τους...
Όλοι τους απολαμβάνουν ή θέλουν να απολαύσουν τις χαρές της εξουσίας...
Όλοι τους ζούνε ή θέλουν να ζήσουν το μύθο τους...
Όλοι τους χωρίς προτάσεις, ή χωρίς ολοκληρωμένες θέσεις...
Όλοι τους πρόθυμοι "να παίξουν το παιχνίδι" για να ικανοποιήσουν το εγώ τους ή την τσέπη τους...
Όλοι τους έχουν κάτι να πουλήσουν...
Άλλος πουλάει πατρίδα…
Άλλος πουλάει Χριστό…
Άλλος πουλάει τρόμο...

Και όλοι μαζί, συνεργάζονται ακόμη και με τον διάβολο για να επιτύχουν τον σκοπό τους, για να γίνουν εραστές μιας λαθραίας εξουσίας.
Μιας εξουσίας που δεν έχει κανένα σχέδιο διάσωσης…
Μιας εξουσίας που υπηρετεί και εκτελεί σχέδια καταστροφής…
Μιας αρρωστημένης αδίστακτης εξουσίας που αναζητά πιστούς εκτελεστές – δημίους μιας χώρας κι ενός λαού…
Και όλοι ετούτοι συνωστιζόμενοι στις βιτρίνες της ψευδοπολιτικής και στα παζάρια των εθνών, απευθυνόμενοι στο "πόπολο" σε σύνθημα συμφωνούν: "Αν δεν μας επιλέξετε θα καταστραφείτε"...

Καημένη Ελλάδα.
Έγινες ένα τεράστιο παζάρι ανθρώπων και ψυχών.
Ένας χώρος που η λογική έπαψε να υπάρχει.
Μια, κάποτε, χώρα, τώρα ζούγκλα ανθρώπων και, που τα χειρότερα ακόμη δεν ήρθαν... αλλά έρχονται ταχύτατα, επειδή σε αυτή τη χώρα κατοικούν fake citizens (πολίτες), που μετατρέπονται σε δούλους επειδή φοβούνται να αντιμετωπίσουν (και να τιμωρήσουν παραδειγματικά) τα σκιάχτρα που τους κυβερνούν ή θέλουν να τους κυβερνήσουν...

Είναι καιρός τώρα που έχω πάψει να αναρωτιέμαι τι πρέπει να γίνει, και ρωτάω τον ίδιο μου τον εαυτό τι πρέπει να κάνω πρώτος εγώ για να γίνει τελικά αυτό που πρέπει, αυτό που κραυγάζει εκείνη η φωνή «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά»...

Κατηγορία:

Koloxarta Papers

0



Όταν στις αρχές του ’80, στη σύσκεψη της εφημερίδας χρειαζόταν να βρούμε οικονομικά στοιχεία για ρεπορτάζ, για οποιονδήποτε παράγοντα, παίρναμε από τη βιβλιοθήκη της αίθουσας τον αντίστοιχο μπλε αλφαβητικό τόμο του υπουργείου Οικονομικών με τις φορολογικές δηλώσεις όλων των φορολογούμενων, και δουλεύαμε. Εδώ και χρόνια το πολιτικό σύστημα αναλίσκεται σε κατηγορίες εκατέρωθεν για οικονομική διαφθορά, ενώ ταυτόχρονα κρύβεται στο σκοτάδι της μυστικότητας των περιουσιακών στοιχείων. Και του ίδιου. Σ ένα όργιο υποκρισίας.

Αυτές τις μέρες η ίδια υποκρισία ξεχειλίζει στην πολιτική ζωή, ενώ παράλληλα το υπουργείο Οικονομικών απειλεί να δημοσιοποιήσει λίστες με ιδιώτες και επιχειρήσεις που εντοπίστηκαν να φοροδιαφεύγουν.

Πριν από 2.000 χρόνια, και για εκατοντάδες χρόνια, εδώ, στην Ελλάδα, το όνομα κάθε επώνυμου ή υπεύθυνου παράγοντα που πιανόταν να κλέβει το δημόσιο ταμείο, χαραζόταν σε στήλες, που ήταν σε περίοπτη θέση είτε στις αγορές των πόλεων είτε στα στάδια. Η ίδια διαπόμπευση περίμενε και όσους αθλητές ή παράγοντες έκλεβαν στους Ολυμπιακούς αγώνες. Τα ονόματά τους χαράζονταν έξω από το στάδιο της Ολυμπίας!

Αυτά γινόντουσαν όταν δεν υπήρχε η απάτη των προσωπικών δεδομένων, που δήθεν θα προστάτευε τους πολίτες, ενώ αποδείχτηκε στην πράξη ότι έγινε και λειτουργεί για να κρύβονται οι πλούσιοι, οι κλέφτες και οι διεφθαρμένοι.

Διαπόμπευση. Αυτή είναι η μαγική λέξη- κλειδί, που ανοίγει την πόρτα της καθαρότητας, απειλώντας τη δήθεν αγιοσύνη του καθένα που κυκλοφορεί δίπλα μας. Είτε είναι οικονομικός, είτε πολιτικός, είτε ανώνυμος παράγοντας.

Στην εποχή της ξετσιπωσιάς; Θα ρωτήσει κανείς. Στην εποχή που, κυρίως πολιτικοί, αποκαλύπτεται ότι νομοθετούν για το λαό την ώρα που έχουν περιουσίες εδώ και έξω, και δεν ιδρώνει το αυτάκι τους; Ναι. Σ αυτήν.

Ας αφήσουμε τα πολιτικά κόλπα. Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Ας ξεκινήσουμε από το κεφάλι, απ όπου βρωμάει τα ψάρι. Το πόθεν έσχες των πολιτικών δεν είναι ούτε πόθεν ούτε έσχες. Αυτοί που ψηφίζουν τους νόμους που σφραγίζουν τη ζωή μας δηλώνουν στην πράξη ότι έχουν ό,τι θέλουν γιατί δεν ελέγχονται. Οι δύο τελευταίοι που πιάστηκαν να έχουν «ξεχάσει» να δηλώσουν κάτι εκατομμύρια δεν είχαν πρακτικά καμιά επίπτωση. Ο Γ Σταθάκης και ο Γ Παπαντωνίου. Έξω κυκλοφορούν με τα λεφτά.

Από πού τα βρήκαν τα λεφτά οι πολιτικοί; Σκοτάδι. Με πόσα μπήκαν στη Βουλή και πόσα πραγματικά έχουν τώρα και μετά; Άγνωστο. Μπορεί να ελεγχθεί; Φυσικά. Ευκολότατα. Από Αρχή που δεν επηρεάζεται από τη Βουλή! Επιτρέπουν οι Έλληνες πολιτικοί όλων των κομμάτων αυτή τη λύση; Όχι!

Πάμε στο άλλο κέντρο. Στους οικονομικούς παράγοντες. Πού βρίσκονται οι φορολογικές τους δηλώσεις; Στις εφορίες, στα άδυτα του υπουργείου Οικονομικών. Κοινό μυστικό τα τηλεφωνήματα σε διευθυντές εφοριών και σε παράγοντες του ΣΔΟΕ και της Υπηρεσίας ελέγχου μεγάλου πλούτου. Πού βρίσκονται τα στοιχεία των επιχειρήσεών τους; Σήμερα πουθενά!! Η υποχρεωτική δημοσίευση ισολογισμών στον Τύπο για τις ΕΠΕ και ΑΕ καταργήθηκε, μετά από κολεγιά των δανειστών (λέγε με καπιταλισμό) με την εγχώρια συμφωνία οικονομικής και πολιτικής ελίτ!

Υπάρχει λύση; Φυσικά. Η επαναφορά της δημοσίευσης όλων των οικονομικών στοιχείων όλων των φορολογούμενων από το υπουργείο Οικονομικών, είτε έχουν να δηλώσουν είτε όχι, και η επαναφορά της υποχρεωτικής δημοσίευσης στον Τύπο των ισολογισμών των εταιριών κάθε εξάμηνο.

Έχω ακούσει χίλιες μύριες ενστάσεις. Από τον κίνδυνο να πέσουν θύματα ληστείας οι πλούσιοι φορολογούμενοι μέχρι το δικαίωμα στο απόρρητο. Προφάσεις εν αμαρτίαις. Οι κλέφτες και οι ληστές, όπως έχει αποδειχτεί, ξέρουν καλύτερα από το υπουργείο Οικονομικών ποιος και πού έχει λεφτά!

Όσο για το απόρρητο, σε μια οργανωμένη κοινωνία, που το εισόδημα του καθενός είναι το αποτέλεσμα της εργασίας των υπολοίπων (κι αυτό ισχύει για όλους) όλοι έχουν δικαίωμα να ξέρουν πού πηγαίνουν τα χρήματά τους και ο κόπος τους. Όλοι και για όλους. Ο πλούτος είναι αποτέλεσμα δημόσιας διεργασίας μιας κοινωνίας, με βάση νόμους της κοινωνίας, ακόμα κι όταν παράγεται σε ιδιωτικές μονάδες. Επιπλέον επηρεάζει πολλαπλώς την καθημερινή ζωή όλων. Όλοι πρέπει να ξέρουν με πόσα και πώς συμμετέχει ο καθένας στη ζωή όλων. Από τον άνεργο μέχρι τον πετρελαιά.

Η δημοσίευση των φορολογικών δηλώσεων μέχρι τα τέλη του ’80 υπηρετούσε αυτήν ακριβώς την ιδέα. Της Δημοκρατίας. Ακόμα και όταν δεν είχαμε Δημοκρατία. Ακόμα και που κανείς σχεδόν δεν ήξερε και δεν ενδιαφερόταν για τα δημοσιευμένα στοιχεία. Σήμερα δεν είναι έτσι. Πολύ μεγαλύτερο κομμάτι πολιτών έχει πολιτική συνείδηση, ξέρει και θέλει να ξέρει. Έχει δικαίωμα να ξέρει.

Και έχει δικαίωμα, γιατί η διαφάνεια είναι ο μόνος τρόπος ΕΛΕΓΧΟΥ. Ο έλεγχος με τη σειρά του είναι ο μόνος τρόπος άσκησης της Δημοκρατίας. Δεν υπάρχει Έλεγχος, δεν υπάρχει Δημοκρατία. Και δεν υπάρχει καλύτερος ελεγκτής από τον ίδιο τον πολίτη που ξέρει. Αυτός εκλέγει. Αυτός πρέπει να ξέρει. Ακριβώς τι γίνεται γύρω του. Από το τι δηλώνει ο υδραυλικός του μέχρι το πόσα και πού είναι τα λεφτά αυτών που ζητάνε την ψήφο του.

Αυτός είναι ο πιο κοντινός τρόπος να διστάζει ο υδραυλικός να δηλώνει 2.000 ευρώ το χρόνο, την ώρα που όλη η γειτονιά ξέρει πόσα βγάζει απ αυτήν την ημέρα. Είναι ο πιο κοντινός τρόπος να πάψει να κυκλοφορεί με θράσος ο γιατρός που δηλώνει 12.000 ευρώ το χρόνο, ενώ όλος ο ντουνιάς ξέρει ότι τόσα βγάζει το μήνα. Κι αυτό ισχύει για τον πιο φτωχό και για τον πιο πλούσιο.

Και είναι δικαίωμα το καθενός να ξέρει έτσι ποιος συνεισφέρει και με πόσα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ στα δημόσια βάρη. Για να μην αισθάνεται κανείς κορόιδο ότι πληρώνει ενώ οι γύρω του τη σκαπουλάρουν.

Κάθε σκυλοκαυγάς στην Ελλάδα για τα εκατομμύρια των πολιτικών οικογενειών, όπου κι αν ανήκουν κομματικά δεν έχει καμιά αξία. Ένα σύστημα χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και ουσιαστική Γνώση του λαού είναι βρώμικο. Και παράγει βρωμιά. Όλα τα άλλα είναι πολιτικάντικες κορώνες χωρίς πρακτικό αποτέλεσμα.

Τα Panama Papers όπως και τα Paradise Papers δεν είναι τίποτε άλλο από τις μαύρες και «ευέλικτες» τσέπες ενός οικονομικού συστήματος που υπάρχει από πριν το 400 προ Χριστού! Με εξαίρεση τα 50 χρόνια της Αθηναϊκής Δημοκρατίας ως το 404. Που είχε τρομερές ποινές και έλεγχο. Οι τράπεζες και οι σαράφηδες και οι τοκογλύφοι υπάρχουν από τη ρωμαϊκή εποχή, με τρομερή άνθηση επί φεουδαρχίας. Ο πλουτισμός δε γεννήθηκε χτες. Και δεν παλεύεται με αφορισμούς και αερολόγες καταγγελίες. Αλλά, με Διαφάνεια και Έλεγχο.

Το αποκορύφωμα της υποκρισίας είναι να καμώνεσαι ότι δεν ξέρεις σε ποιο οικονομικό σύστημα ζεις, την ώρα μάλιστα που το υπηρετείς πιστά κι εσύ και ο περίγυρός σου, με πλουτισμένους δίπλα σου, και να καταγγέλλεις τους απέναντι ότι είναι όργανα αυτού που υπηρετείς!

Αναρωτιέμαι από ποιόν κινδυνεύει περισσότερο ο λαός. Απ αυτόν που είναι φανερός και ξέρει με ποιόν έχει να κάνει και πώς να τον αντιμετωπίσει; Ή απ’ αυτόν που ενώ παριστάνει τον επαναστάτη εξαπατά το λαό, υπηρετώντας άλλα απ αυτά που λέει;

Πριν ασχοληθεί με τα Paradise Papers το ελληνικό πολιτικό σύστημα, καλό θα ήταν να ασχοληθεί με τις τρύπες των νόμων και την αδιαφάνεια πίσω από την οποία βολεύεται. Γιατί, με την ανικανότητα και την απροθυμία του να κυνηγήσει τον πλούτο που διαφεύγει από το δημόσιο ταμείο, όλες αυτές οι λίστες έχουν αποδειχτεί στην πράξη Koloxarta Papers.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Liberal
Κατηγορία:

Μητροπολίτες καλούν γονείς σε «επανάσταση» για τα νέα Θρησκευτικά

0



«Επανάσταση» κατά των βιβλίων των Θρησκευτικών κήρυξαν στα ποίμνιά τους ο μητροπολίτης Παύλος στη νοτιοανατολική Αττική και ο Χρυσόστομος στα Δωδεκάνησα και προέτρεψαν τους γονείς να ζητήσουν από τους εκπαιδευτικούς τα παιδιά τους στα Θρησκευτικά να μη διδαχθούν τα νέα προγράμματα σπουδών.

Ο μητροπολίτης Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης και Βάρης, Παύλος με εγκύκλιο που εξέδωσε προτρέπει τους γονείς και τους μαθητές να επιστρέψουν τους Φακέλους του Μαθητή ως απαράδεκτους και να ζητήσουν από το σχολείο, τα παιδιά να διδαχθούν τα προηγούμενα βιβλία των Θρησκευτικών. Μεταξύ άλλων, ο κ. Παύλος υποστηρίζει ότι με τα νέα προγράμματα σπουδών που περιέχουν υλικό από διδασκαλίες πολλών θρησκειών, επέρχεται σύγχυση στην ορθόδοξη διαπαιδαγώγηση των παιδιών.

Από την πλευρά του, ο μητροπολίτης Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου, Χρυσόστομος σε εγκύκλιό του λέει:
«Ως ελάχιστη μορφή διαμαρτυρίας απέναντι στην αλλοίωση της θρησκευτικής εκπαιδεύσεως των ελληνοπαίδων, προτρέπω τους ευσεβείς γονείς της επαρχίας μας να προβούν στην επαναστατική και πρωτοφανή στα παγκόσμια εκπαιδευτικά χρονικά ενέργεια, αυτήν της επιστροφής στο υπουργείο Παιδείας –μέσω των σχολείων– των βιβλίων των θρησκευτικών, που πλέον τείνει να λάβει χαρακτηριστικά μαζικού πανελληνίου κινήματος εναντίον της αντορθόδοξης εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης».
Πάντως και σε πλήρη αντιδιαστολή με τους μητροπολίτες, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έχει δηλώσει ότι υπάρχει συμφωνία της Εκκλησίας με το υπ. Παιδείας οι Φάκελοι του Μαθητή, που βασίζονται στα νέα προγράμματα σπουδών και έχουν μοιραστεί αντί βιβλίων φέτος στους μαθητές, να αξιολογηθούν τον Σεπτέμβριο από την Εκκλησία.

ΠΗΓΗ
Κατηγορία: ,

Σύγχρονη επιστήμη και αγνωσιολογία

0


Angeli Giuseppe (Ιταλία 1712-1798) – Μάθημα αστρονομίας

Ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της σύγχρονης επιστήμης είναι ότι ενώ συνθέτει μια ηγεμονική κουλτούρα, ταυτόχρονα είναι και από τις λιγότερο κατανοητές και ομαλά ενσωματωμένες κουλτούρες σε κοινωνικό επίπεδο. Υπάρχουν ακόμα πάρα πολλές παρεξηγήσεις για το τι είναι και πώς λειτουργεί πραγματικά, για το ποια είναι τα ιδιαίτερα και θεμελιώδη χαρακτηριστικά της που τη διαφοροποιούν από άλλες μορφές γνώσης.

Τα αίτια αυτής της ακατανοησίας είναι πολλά, και από αυτά δεν εξαιρούνται η σχολική διδασκαλία αλλά και η υπεραφθονία στην διάδοση επιστημονικών πληροφοριών από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το ίντερνετ. Η εκπαίδευση και τα ΜΜΕ στα πλαίσια μιας προφανούς επιστημονικής προόδου και σε μια εποχή όπου αυτοπροσδιορίζεται ως «εποχή της γνώσης», περιορίζονται σε μια στενή «διδακτική» των πληροφοριών και σε μια απλοϊκή απεικόνιση των γεγονότων, αντί να συμβάλλουν αποφασιστικά στην εξάπλωση των λογικών, εννοιολογικών και μεθοδολογικών εργαλείων τα οποία αποσκοπούν στην απόκτηση δεξιοτήτων επιστημονικής αντίληψης. Περισσότερο χειραγωγούν, προκαλούν σύγχυση και αποπροσανατολισμό σε έναν αχανή ωκεανό πληροφορίων, παρά προάγουν την κριτική σκέψη και την ικανότητα διαχείρισης επιστημονικών ζητημάτων. Η διαπίστωση αυτή εξηγεί, έστω μερικά, τα αίτια αυτής της σύγχρονης επιστημονικής ηγεμονίας, αλλά και τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά.

Θεωρία και προβληματισμοί

Σε γενικές γραμμές το αποτέλεσμα αυτού του συνδυασμού σχολικής εκπαίδευσης και μαζικής επικοινωνίας είναι ότι σήμερα πολλοί άνθρωποι μοιάζει να είμαστε απροετοίμαστοι να κατανοήσουμε και επομένως να εκτιμήσουμε κατάλληλα τα σημερινά μεγάλα ζητήματα όπως η ρύπανση του περιβάλλοντος, η κλιματική αλλαγή, η διαχείριση των ενεργειακών πόρων, τα εμβόλια, οι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί (ΓΤΟ), τα βλαστοκύτταρα, η αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού, κ.λπ. Γιατί έχει σημασία να μπορούμε να διακρίνουμε ένα γεγονός από μια άποψη, τα αποτελέσματα μιας μεμονωμένης μελέτης από εκείνα μιας σειράς πολυετών ερευνών, τη γνώμη ενός μεμονωμένου επιστήμονα από το ανώτατο επίπεδο τεχνικής (state of the art). Επίσης η επιστημονική συναίνεση η οποία κωδικοποιείται μέσα από την επανεξέταση πρέπει να γνωρίζουμε ότι δεν είναι μια διαδικασία με την οποία η επιστήμη έχει ως σκοπό της να χαρακτηριστεί αλάθητη, αυτοαναφορική ή αδιαμφισβήτητη θεματοφύλακας της αλήθειας, αλλά να βελτιώσει την προσέγγισή της. Τα παραπάνω στοιχεία μπορούν να καθορίσουν την κρίση και τη στάση μας απέναντι σε σοβαρά και μεγάλα προβλήματα. Διότι οι επιστημονικές πληροφορίες όχι μόνο δεν χαρακτηρίζονται πάντα από την προβλεπόμενη ουδετερότητα, αλλά πολύ συχνά μας μεταφέρονται διαστρεβλωμένες, με ανακρίβειες ή αποσπασματικά. Ας αναρωτηθούμε λοιπόν μήπως, πέρα από τον παραμορφωτικό φακό των ΜΜΕ, σήμερα υπάρχουν πάρα πολλοί επιστήμονες που στην ουσία προδίδουν την επιστήμη τους συγχέοντάς την με τις προσωπικές τους αντιλήψεις για τη ζωή ή με τα ιδιωτικά τους συμφέροντα.

Επίσης θα πρέπει να γίνει σαφές εξαρχής ότι η στενή οπτική της επιστήμης που καθορίζεται από τις «μαθηματικές αναπαραστάσεις», και αποκλείει αυτές που αυτοαποκαλούνται σήμερα «επιστήμες του ανθρώπου» ή αλλιώς «ανθρωπιστικές επιστήμες», όπως η ιστορία ή η φιλολογία, περιορίζει και υποβαθμίζει την επιστήμη σε αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε σύγχρονη, ή νεωτερική, ή εμπειρική, ή πειραματική, ή αλλιώς τεχνοεπιστήμη. Επίσης υπάρχει η άποψη ότι αυτή η σύγχρονη επιστήμη είναι και η «βασική μορφή γνώσης». Ο γράφοντας το απεύχεται ρητά όμως κάποιοι θα ήθελαν να είναι όχι μόνο η βασική αλλά και η μοναδική μορφή γνώσης. Ας σκεφτούμε λοιπόν ότι υπάρχουν ολόκληροι τομείς γνώσης περισσότερο σημαντικοί για την ανθρώπινη ζωή οι οποίοι βρίσκονται έξω από τα διάφορα εμπειρικά πεδία της επιστήμης. Ένα παράδειγμα αποτελεί η φιλοσοφία της λογικής και η ηθική, για την οποία ο R. Feynman γράφει:

Οι φυσικές επιστήμες δεν διδάσκουν άμεσα τι είναι καλό και τι είναι κακό, οι ηθικές αξίες βρίσκονται έξω από την εμβέλεια της επιστήμης. [1]

Στην πραγματικότητα η φυσική επιστήμη εισήλθε και στον τομέα των ηθικών αξιών και μάλιστα δυναμικά. Αυτό συνέβη, εκτός των άλλων, γιατί κατά κάποιο τρόπο έπεισε τον άνθρωπο ότι μόνον αυτή μπορεί να εξετάσει αντικειμενικά και ως ένα βαθμό να κατανοήσει με ουδετερότητα τα διάφορα σύνθετα συστήματα που υπάρχουν στον κόσμο. Σύνθετα συστήματα είναι η συντριπτική πλειοψηφία των φαινομένων που απαντώνται στη φύση, τα βιολογικά συστήματα, τα οικοσυστήματα, το κλίμα, οι γνωστικές διαδικασίες, τα οικονομικά και τα διάφορα κοινωνικά συστήματα. Όλα αυτά ορίζονται ως σύνθετα γιατί χαρακτηρίζονται από μια συνεχή διακοπή της συμμετρίας και μια επακόλουθη αναδιοργάνωση των σχέσεων συστήματος-περιβάλλοντος. Δεν είναι τυχαίο ότι ο φυσικός Mario Ageno τα ονομάζει (βιολογικά) [2],[3] ως «γη του κανενός», για να υπογραμμίσει το κενό που υπάρχει μεταξύ των συστημικών προσεγγίσεων που χρησιμοποιούνται συχνά, για παράδειγμα, στη μελέτη της διαδικασίας της ζωής και στη δυνατότητα να εφαρμοστούν τα αντίστοιχα μαθηματικά μοντέλα. Τα σύνθετα συστήματα είναι εξαιρετικά πολύπλοκα, γιατί είναι δύσκολο ή αδύνατο να μελετηθούν με απλουστευτικές μεθόδους· αποτελούν έτσι την μεγαλύτερη επιστημολογική πρόκληση των τελευταίων δεκαετιών.

Η φυσική ή αλλιώς πειραματική επιστήμη δεν θα πρέπει επομένως να συγχέεται με τα άλλα είδη επιστημών, όπως η φιλολογία, η γλωσσολογία, η ιστορία, τα μαθηματικά, κ.λπ. Θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι η φυσική επιστήμη κάνει «μόνο» το εξής: ξεκινώντας από τα υφιστάμενα πράγματα έρχεται να μελετήσει το πώς αυτά μεταμορφώνονται και μετασχηματίζονται. Δεν αναρωτιέται γιατί υπάρχουν αυτά τα πράγματα, ενώ θα μπορούσε να «υπάρχει» για παράδειγμα το τίποτα. Αυτά τα ερωτήματα ανήκουν στη φιλοσοφία. Έτσι η φυσική ενώ μπορεί να μιλήσει (με αρκετά μεγάλη αβεβαιότητα) για τις πρώτες στιγμές του σύμπαντος και την Μεγάλη Έκρηξη, δεν μπορεί να αποφανθεί για την προέλευση του σύμπαντος, μπορεί δηλαδή απλά να διασχίσει την περιοχή της μεταφυσικής που αφορά το σύμπαν. Η προέλευση του σύμπαντος δεν είναι ένα από εκείνα τα ερωτήματα που δεν έχουν ακόμη απαντηθεί από την επιστήμη, αλλά ένα από τα ερωτήματα που δεν της ανήκουν. Ο διαχωρισμός επιστήμης και φιλοσοφίας πρέπει να είναι σαφής, όπως σαφής θα πρέπει να είναι και ο διαχωρισμός της επιστήμης από την πολιτική.

Επομένως σήμερα η επιστήμη, δεν στοχεύει κυρίως στον οντολογικό σκοπό της αλήθειας, όπως σε άλλες εποχές, αλλά στη μεθοδολογική αναζήτησή της. Στην πραγματικότητα η «επιστημονική αλήθεια» αντιστοιχεί μόνο σε μια επιβεβαίωση που έχει υποβληθεί σε μια δοκιμασμένη διαδικασία επικυρωμένη στιγμιαία με κάποιο ορισμένο βαθμό εμπιστοσύνης, αλλά που μπορεί να αναθεωρηθεί ανά πάσα στιγμή με την εμφάνιση νέων δεδομένων και νέων παρατηρήσεων. Θα πρέπει επομένως να γίνει κατανοητό ότι μιλάμε για μια αυστηρή μεθοδολογική συμφωνία μεταξύ επιστημόνων. Και εδώ χρειάζεται προσοχή γιατί η συμφωνία της υπόλοιπης κοινωνίας δεν μπορεί να υπονοείται ακόμη και αν η αδράνεια της μοιάζει να ταυτίζεται με συναίνεση. Το ερώτημα επομένως που προκύπτει αβίαστα δεν είναι μόνο φιλολογικό διότι αλήθεια και επιβεβαίωση δεν ταυτίζονται πάντα.

Πέρα από τα θεωρητικά ζητήματα της επιστήμης, παραμένει η έξυπνη άγνοιά της, σε αντίθεση με τη θεολογία, η οποία ως φιλοσοφικό και πολιτισμικό στοιχείο είναι σημαντική και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, αλλά πρέπει ωστόσο, να διακρίνεται προσεκτικά προκειμένου να αποφευχθεί αυτή η στείρα εννοιολογική σύγκρουση. Για την επιστήμη η αναπαραγωγή της υπόθεσης και ο καθολικός έλεγχος του πειράματος είναι θεμελιώδη στοιχεία. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι η λεγόμενη επιστημονική αυθεντία παρουσιάζει τάσεις «θεοποιητικής» μετεξέλιξης. Πράγματι σήμερα υπάρχουν επιστήμονες ή επιστημονικές ομάδες των οποίων ο λόγος έχει γίνει σχεδόν ιερός. Εάν κατά τη θεοκρατία οι εκκλησίες είχαν στα χέρια τους την άσκηση της πολιτικής αλλά και ρύθμιζαν την καθημερινή ζωή των ανθρώπων, τι μας λέει ότι αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί ξανά από μια αυταρχική «επιστημοκρατία» που θα στρατεύσει χιλιάδες φανατικούς λάτρεις της «επιστημονικής ορθότητας»; Ποιος μας αποκλείει μια σφοδρή μελλοντική σύγκρουση, για παράδειγμα, ανάμεσα σε «μιλλεναριστές» [4] και «επιστημονιστές» με πρώτο θύμα την ίδια τη λογική;

Χρησιμότητα, επιπτώσεις και όρια

Είναι γνωστό ότι η επιστήμη συνδέεται στενά με την τεχνική και την τεχνολογία, δεδομένου ότι ορισμένες επιστημονικές γνώσεις χρησιμοποιούνται για το σχεδιασμό και την κατασκευή αντικειμένων, οργάνων, έργων και υποδομών. Από την άλλη η τεχνολογία προσφέρει στην επιστήμη όλο και πιο προηγμένα εργαλεία και όργανα μέτρησης-παρατήρησης. Ο K. Popper έχει εκφράσει με ακρίβεια τους σοβαρούς κινδύνους που συνδέονται με την παθητικότητα και με την εξειδίκευση και που πλέον απειλούν ανοιχτά τόσο την επιστήμη όσο και τον ίδιο τον πολιτισμό μας.

Για τον γράφοντα, εάν όντως για την φυσική επιστήμη ισχύει «αυτό που δεν μπορώ να αναδημιουργήσω, τότε δεν το καταλαβαίνω» και εφόσον υπάρχει η θεωρία των πιθανοτήτων, οι στατιστικές και όλες οι άλλες μαθηματικές θεωρίες, τότε ένας ερευνητής -κυρίως όταν αυτός πληρώνεται από τους φορολογούμενους- δεν μπορεί να δρα αυθαίρετα και ασύδοτα κλεισμένος σε ένα εργαστήριο. Ειδικά όταν τα πορίσματά του δεν μπορούν να αναπαραχθούν και δεν είναι δυνατό να ελεγχθούν με πραγματικό πειραματισμό (in vivo). Και πάνω από όλα δεν μπορεί η χρησιμότητα της έρευνάς του ή της τεχνολογίας που αναπτύσσει να θεωρείται από πριν δεδομένη. Αντιθέτως, τόσο η χρησιμότητά της όσο και οι επιπτώσεις της εφαρμογής της για τον άνθρωπο, θα πρέπει να βρίσκονται συνεχώς υπό κριτική αμφισβήτηση. Οι εταιρείες αλλά και οι κυβερνήσεις του δυτικού κόσμου πολύ συχνά χρηματοδοτούν με τεράστια ποσά απολύτως άχρηστες ή επιβλαβείς για τον άνθρωπο επινοήσεις μόνο και μόνο για να αβγατίσουν ή να (μετα)κινηθούν κεφάλαια. Τα διάφορα προγράμματα Έρευνας και Ανάπτυξης (R&D) διεξάγονται υπό καθεστώς ιδιωτικού απόρρητου ώστε να εξασφαλιστούν τα στενά επιχειρηματικά οφέλη. Η επιστήμη στις μέρες μας, στις καλύτερες των περιπτώσεων, είναι «ανοιχτή» μόνο στο εξαιρετικά τυπικό σκέλος των δράσεών της. Η προς τα εμπρός εξέλιξη της τεχνολογίας μας παρουσιάζεται στο σύνολό της ως ένα αυτονόητο, καθολικό και γραμμικό φαινόμενο που μοιάζει σε πολλά να ταυτίζεται με το ιδεολόγημα της αέναης προόδου. Ο Ηράκλειτος με το «Τα πάντα ρει και ουδέν μένει» υποστήριξε ότι όλα κινούνται, όχι όμως προς μια μόνον κατεύθυνση και μάλιστα προκαθορισμένη.

Το ζητούμενο, που θα μπορούσε να συμβάλει στην ανακοπή αυτής της ξέφρενης πορείας, είναι η με σοβαρότητα απομυθοποίηση της τεχνοεπιστήμης αλλά και η προσπάθεια εκλαΐκευσης της επιστήμης -όπου αυτό είναι δυνατό. Ίσως ο «Νέος Ορθολογισμός» που χρειαζόμαστε να έχει ως βασικό του στοιχείο μια νέα, διαφορετική αυτή τη φορά, απομάγευση. Ασφαλώς με σοβαρότητα γιατί όποιος αμφισβητεί την επίσημη άποψη της επιστημονικής κοινότητας δεν πάει να πει ότι αυτομάτως γίνεται και ωφέλιμος κριτικός σκεπτικιστής. Φυσικά είναι ακόμη χειρότερος ο ελιτισμός της πεφωτισμένης αριστοκρατίας που κάθε αμφισβήτηση και κριτική την βαπτίζει αυτόματα ανορθολογισμό και συνωμοσιολογία. Η αμφισβήτηση της αυθεντίας πρέπει να έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και η ποιότητά της να μπορεί να αξιολογηθεί από κάθε άνθρωπο. Όσο κι αν αυτό ακούγεται αντιφατικό το περιεχόμενο αυτό, δεν θα πρέπει να καθοριστεί από επιστήμονες. Πάντα θα υπάρχει ο κίνδυνος να ζούμε με την ψευδαίσθηση ότι οι αντιεμβολιαστές, για παράδειγμα, είναι φορείς μιας υγειούς αμφισβήτησης, ενώ στην πραγματικότητα είναι μόνον επικίνδυνοι για την δημόσια υγεία. Το πρόβλημα είναι πολυσύνθετο και όντως παρουσιάζει αντιφάσεις, διότι πολλά γεγονότα έχουν (δικαίως) τραυματίσει την εμπιστοσύνη μας στα πορίσματα των επιστημόνων, ενώ ταυτόχρονα διατηρούμε μια τυφλή εμπιστοσύνη σε αυτούς.

Πιο συγκεκριμένα η ιατρική επιστήμη εδώ και χρόνια έχει κατανοήσει αρκετά καλά την ιδιαίτερα λεπτή ισορροπία του ανοσοποιητικού συστήματος στον ανθρώπινο οργανισμό. Η ανοσία σε διάφορα παθογόνα στοιχεία μπορεί ασφαλώς να γίνει και με φυσικό τρόπο δηλαδή απλά με την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων μιας μόλυνσης (όπως ο πυρετός), δίνοντας έτσι τη «δυνατότητα» και τον «χρόνο» στον οργανισμό μας να αναπτύξει τις φυσικές άμυνές του. Το ζήτημα είναι ότι η κλινική εμπειρία και η στατιστική επιστήμη έχει πλέον δείξει για συγκεκριμένα νοσήματα όπως η ευλογιά (variola vera), για παράδειγμα, ότι το κόστος αυτής της φυσικής αμυντικής διαδικασίας είναι πολύ μεγάλο τόσο για τον άνθρωπο που νοσεί (καθώς η θνησιμότητα είναι υψηλή) όσο και για την κοινότητα που θα νοσήσει δεδομένων των ιδιαίτερα αρνητικών επιδημιολογικών χαρακτηριστικών της συγκεκριμένης ασθένειας. Εάν όντως θέλουμε κάθε επιστημονική πληροφορία να διατυπώνεται με τρόπο που ο παραλήπτης της να την καταλαβαίνει και να είναι σε θέση να την αξιολογήσει, αυτό σημαίνει και προϋποθέτει ταυτόχρονα τουλάχιστον δύο πράγματα: να το απαιτήσουμε και να εκπαιδευτούμε.

Αληθινή επιστήμη είναι η πίστη στην άγνοια των ειδικών (Richard Feynman).

Επίσης, εσφαλμένη είναι και η άποψη ότι η επιστήμη δεν έχει όρια και περιορισμούς. Μέχρι στιγμής είναι τουλάχιστον δύο οι πιο γνωστές περιπτώσεις από τις οποίες φαίνεται ότι η επιστήμη έχει εγγενείς περιορισμούς, οι οποίοι δεν οφείλονται στην έλλειψη, για παράδειγμα, αρκετά εξελιγμένων οργάνων μέτρησης. Ο πρώτος περιορισμός περιγράφεται από την αρχή της απροσδιοριστίας του Heisemberg, που μας λέει ότι στον υποατομικό κόσμο δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ταυτόχρονα και την θέση ενός υποατομικού σωματιδίου και την ορμή του (που είναι βασικοί εννοιολογικοί πυρήνες της κβαντικής φυσικής), ενώ ο δεύτερος περιγράφεται από τα μαθηματικά θεωρήματα της μη πληρότητας του Gödel τα οποία υποδεικνύουν τους έμφυτους περιορισμούς σε όλα τα τυπικά συστήματα των μαθηματικών. Ένα ακόμη παράδειγμα προσφέρεται από τις εξελικτικές ή ιστορικές επιστήμες, όπως πολλοί κλάδοι της βιολογίας ή της κλιματολογίας, όπου δεν είναι πάντοτε δυνατόν να βασιστούν στα κλασικά (επαναλήψιμα) επιστημονικά πειράματα και που ενέχουν ιδιότητες όπως η μη αναστρεψιμότητα, η τυχαιότητα και η μη προβλεψιμότητα. Οι επιστημονικοί αυτοί κλάδοι στην πραγματικότητα το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να προσπαθήσουν να περιγράψουν όσο το δυνατόν πιστότερα και καλύτερα μια υποθετική διαδοχή μοναδικών, μη επαναλαμβανόμενων περιοδικά, γεγονότων που παράγονται από μια πολύπλοκη σειρά ενδεχομένων, αιτιών και φαινομένων. Θα πρέπει λοιπόν να είμαστε επιφυλακτικοί τόσο όταν οι επιστήμονες μας λένε το αυτονόητο, όσο και όταν αποφαίνονται με βεβαιότητα πάνω σε τέτοιου είδους πολυσύνθετα ζητήματα για τα οποία στην ουσία μόνο υποθέσεις είναι σε θέση να αναπτύξουν. Πάντα θα υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ των μοντέλων και των θεωριών που χρησιμεύουν για να περιγράψουμε τον κόσμο και τον ίδιο τον κόσμο. Αυτό το χάσμα άλλωστε προσπαθεί να γεφυρώσει η επιστημονική έρευνα όταν, χρησιμοποιώντας τη φαντασία της, η οποία πράγματι δεν έχει όρια, εκφράζει τον πιο «δημιουργικό» και «πολιτικό» της χαρακτήρα.

Οι πραγματικές ιδιότητες του φυσικού κόσμου εκτός από εγγενή όρια έχουν και απροσδιόριστα χαρακτηριστικά. Όχι επειδή ακόμη δεν τα έχουμε προσδιορίσει, αλλά γιατί είναι «φύσει» απροσδιόριστα.

Δυστυχώς οι αναφορές μας στη σύγχρονη επιστήμη δεν μπορούν να είναι καθόλου ρόδινες. Δεν μπορεί για παράδειγμα να αποσιωπηθεί ο ισχυρός και αδιαφανής δεσμός που έχει δημιουργηθεί μεταξύ των επιστημονικών-τεχνολογικών ιδρυμάτων και πανεπιστημίων από τη μία πλευρά, με τις κυβερνήσεις, το πολυεθνικό χρήμα και γενικά με τη πολιτική εξουσία από την άλλη. Ένας δεσμός συμφερόντων που μοιάζει με «αόρατο» λεκέ, ένα σάπιο βασίλειο που ενώ γνωρίζουμε ότι υπάρχει και εξαπλώνεται, συνεχίζουμε να το στηρίζουμε απορροφημένοι από την ευχαρίστηση και την απόλαυση της υπερ-τεχνολογικής Εδέμ που χρησιμοποιεί ως παραπέτασμα.

Τα παραπάνω φυσικά δεν μπορούν να εξαντληθούν σε ένα περιορισμένου μεγέθους κείμενο, μάλιστα είναι προτιμότερο να παραμείνουν ανοιχτά ως ερωτήματα για προβληματισμό. Ωστόσο εκτός από τη διασπορά της γνώσης και την κατανόηση του τι είναι επιστήμη, αυτό που επίσης παρουσιάζει έντονο ενδιαφέρον είναι ο σχεδιασμός, η καλλιέργεια και διάδοση της άγνοιας.

Η αληθινή γνώση της άγνοιας είναι το προοίμιο κάθε πραγματικής προόδου στην επιστήμη (C. Maxwell).

Αγνωσιολογία

Στο Πανεπιστήμιο Columbia στη Νέα Υόρκη υπάρχει πλέον ένα ειδικό τμήμα «Αγνωσιολογίας ή αγνωτολογίας[5]» (ο αγγλικός όρος είναι «Αgnotology» από το αρχαίο ελληνικό άγνωτος). Σε αντίθεση με αυτό που πρέσβευε ο Maxwell με την παραπάνω ρήση του, το τμήμα αυτό μελετάει την διασπορά της άγνοιας ή της αμφιβολίας, συμπεριλαμβανομένων όλων εκείνων των πραγματικών ή υποτιθέμενων στρατηγικών μηχανισμών που χρησιμοποιούνται από τα συστήματα εξουσίας ώστε να διατηρήσουν ή να διαδώσουν ένα ορισμένο καθεστώς άγνοιας. Εμβληματικό παράδειγμα αποτελεί η ιστορία του καπνίσματος. Πράγματι οι τρομερά δυσμενείς επιπτώσεις των τσιγάρων στην υγεία, για πολλά χρόνια είχαν αποκρύβει μέσω της σιωπής, με την διασπορά αμφιβολιών και με παραπλανητικές «επιστημονικές» δημοσιεύσεις που χρηματοδοτούσε το ισχυρό λόμπι του καπνού μέχρι και σχεδόν τα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Αμέτρητοι επιστήμονες, εξαγορασμένοι από τις καπνοβιομηχανίες, ζούσαν μέσα στη σιωπή και την άρνηση. Χρειάστηκε πολύς χρόνος και κυρίως η όλο και αυξανόμενη οικονομική πίεση από το τεράστιο κόστος για τα συστήματα υγείας του δυτικού κόσμου, ώστε η επιστημονική κοινότητα να καταγγείλει σύσσωμη επιτέλους αυτή την εγκληματική ανοησία με κόστος εκατομμύρια θύματα. Μάλιστα ο Rudolph Virchow, πατέρας της σύγχρονης παθολογίας, είχε γράψει ότι η ιατρική είναι μια πολιτική επιστήμη. Σήμερα περισσότερο από την ιατρική, ο ίδιος καρκίνος μοιάζει να έχει γίνει μια ξεχωριστή πολιτική επιστήμη.

Χαρακτηριστικό επίσης είναι αυτό που συνέβη πρόσφατα με την εμφάνιση του ηλεκτρονικού καπνίσματος. Με την είσοδο στην αγορά αυτής της εναλλακτικής μεθόδου διακοπής του τσιγάρου είδαμε πολλές αρνητικές δημοσιεύσεις σε μεγάλα ξένα και ελληνικά μέσα ενημέρωσης (όπως λ.χ. το Πρώτο Θέμα) με ελάχιστους επιστήμονες να στηρίζουν την αντίθετη άποψη μέσα σε μια «επιστημονική» έρημο τρομοκρατίας και παραπληροφόρησης. Σήμερα οι πωλήσεις του ηλεκτρονικού τσιγάρου ισχυροποιήθηκαν κάνοντάς το δυστυχώς μια νέα καταναλωτική μόδα ακόμη και για τους μέχρι χθες μη καπνίζοντες εφήβους και νέους ανθρώπους. Παράλληλα οι μεγάλες καπνοβιομηχανίες οργάνωσαν την αγορά με δικές τους επενδύσεις στην νέα αυτή τεχνολογία αλλά και με εναλλακτικές λύσεις καπνίσματος, όπως αυτή με τη συσκευή θέρμανσης του καπνού. Έτσι οι «επιστημονικές» αυτές οι δημοσιεύσεις κατά του ηλεκτρονικού τσιγάρου, ενώ δεν έχουν εξαφανιστεί, φαίνεται σταδιακά να μειώνονται, πιθανότατα σε μια σταδιακή μετάβαση μέχρι τελικά να ξεχαστούν. Άλλωστε σήμερα ο κόσμος δεν θα μπορούσε να πιστέψει ότι ο ατμός του ηλεκτρονικού τσιγάρου κρύβει μέσα του ένα δαιμόνιο που με κάθε ρουφηξιά μας εξασφαλίζει μια σίγουρη θέση στην κόλαση. Θα μπορούσε όμως να τρομοκρατηθεί όταν διασπείρονται ειδήσεις από υποτιθέμενες μελέτες που παρουσιάζουν συγκριτικά πολλαπλάσιες και άμεσες αρνητικές επιπτώσεις για την υγεία (όπως το πνευμονικό οίδημα).

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά γιατί εάν η επιστήμη παράγει και προάγει την παραπληροφόρηση και την άγνοια και η άγνοια με τη σειρά της τροφοδοτεί την επιστήμη, τότε τι γίνεται με τα μεγάλα ερωτήματα που δεν έχουν ακόμη απαντηθεί με σαφήνεια όπως η αύξηση της θερμοκρασίας στον πλανήτη και η κλιματική αλλαγή ή η προέλευση της ζωής και της συνείδησης; Ακόμη κι αν πιστέψουμε ότι σχεδόν όλα μπορούν δυνητικά να εξηγηθούν από την επιστήμη, πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι κάποιοι δεν θα βάλουν τα κατάλληλα παραμορφωτικά φίλτρα, τους όρους και τα όρια; Άλλωστε σήμερα πάρα πολλοί επιστήμονες ζουν τελείως αποκομμένοι από την κοινωνική πραγματικότητα και από τον καθημερινό μόχθο ώστε να ξεπουλιόνται με μεγαλύτερη ευκολία για μια καλύτερη θέση λ.χ. στην πυραμίδα μιας εταιρείας που θα τους ανεβάσει ένα ακόμη επίπεδο άνεσης και κατανάλωσης.

Η Londa Schiebinger είναι ιστορικός της επιστήμης στο Stanford και φέρνει σε αντιπαράθεση την αγνωσιολογία με την επιστημολογία και λέει ότι η επιστημολογία αναζητά το πώς γνωρίζουμε ενώ η αγνωσιολογία αναζητά το γιατί δεν γνωρίζουμε. Σε αντιστοιχία με τον αγώνα για γνώση για την αγνωσιολογία η άγνοια δεν είναι μόνο η έλλειψη γνώσης, αλλά και το αποτέλεσμα ενός συστηματικού πολιτιστικού και πολιτικού αγώνα. Σε σημείο που σήμερα κατά πάσα πιθανότητα περισσότερα καταλαβαίνει κανείς από αυτά που δεν λέγονται, παρά από όσα λέγονται και μάλιστα κατ’ επανάληψη. Ίσως τελικά η μελέτη των «γιατί» της άγνοιας να είναι σήμερα τόσο σημαντική όσο και η ίδια η μετάδοση των γνώσεων. Το 1995 Robert N.Proctor, έχοντας κατά νου τα προβλήματα από την ραγδαία ανάπτυξη του ίντερνετ, εισήγαγε τον όρο αγνωσιολογία. Από τότε έχουν περάσει πάνω από δυο δεκαετίες και λίγα έχουν αλλάξει ως προς την προσέγγιση της άγνοιας. Οι ιστορικοί αλλά και η ίδια η φιλοσοφία της επιστήμης τείνουν να αντιμετωπίζουν την άγνοια ως ένα συνεχώς αυξανόμενο κενό το οποίο απορροφά τη γνώση – ή ακόμη και, όπως το έθεσε κάποτε ο Johannes Kepler, ως τη μητέρα που θα πρέπει να πεθάνει ώστε να γεννηθεί η επιστήμη. Η άγνοια, όμως, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι είναι ένα φαινόμενο πολύ πιο σύνθετο και περίπλοκο. Έχει την δική του πολιτική γεωγραφία η οποία είναι ευμετάβλητη και πολύ συχνά αποτελεί εξαιρετικό δείκτη των ιδιαίτερων πολιτικών που εφαρμόζονται σε μια δεδομένη περιοχή.

Η άγνοια έχει πολλά υποκατάστατα και επικαλύψεις στις μυριάδες των τρόπων που την δημιουργούν από την μυστικότητα, την ανοησία, την απάθεια, τη λογοκρισία, την παραπληροφόρηση, την πίστη, όλα καταλήγουν να «ακουμπούν» κατά κάποιο τρόπο στην επιστήμη. Επίσης η άγνοια είναι καλά κρυμμένη στις σκιές της φιλοσοφίας ενώ συχνά η κοινωνιολογία την βλέπει με καλό μάτι. Οι Robert N.Proctor και Londa Schiebinger διακρίνουν τρεις κατηγορίες άγνοιας [6]:
  • Την άγνοια ως μια «εγγενή» κατάσταση (ή πηγή αλλαγής): κάτι που πρέπει να ξεπεραστεί, ένα αίτημα δηλαδή για γνώση. Η εγγενής (ή πρωταρχική) άγνοια περιλαμβάνει το έλλειμμα που οφείλεται στην έλλειψη εμπειρίας της νεολαίας αλλά και σε ένα ελλειμματικό εκπαιδευτικό σύστημα. Η ιστορία της ελληνικής φιλοσοφίας φέρνει το Σωκράτη, όπως αναφέρεται από τον Πλάτωνα, ως το παράδειγμα όπου η συνειδητοποίηση της άγνοιας είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την φώτιση μέσω της γνώσης. Η αναγεννητική δύναμη της άγνοιας λοιπόν καθιστά βιώσιμο και το επιστημονικό εγχείρημα.
  • Την άγνοια ως «χαμένο βασίλειο» (ή παθητικό κατασκεύασμα). Εδώ η άγνοια είναι προϊόν της ανθρώπινης απροσεξίας και της αμέλειας, είναι κάτι που ενώ το συναντάμε αποφασίζουμε να το παραβλέψουμε. Για αυτό το είδος της άγνοιας η Londa Schiebinger δίνει ένα ενδιαφέρον ιστορικό παράδειγμα που αφορά τα κριτήρια με τα οποία επελέγησαν τα μπαχαρικά που πρέπει να εισάγονται στην Ευρώπη από την Αμερική. Ειδικότερα, οι Ευρωπαίοι δεν ενδιαφέρθηκαν για τα βότανα που οδηγούσαν σε αποβολές και με τα οποία οι ινδιάνοι έλεγχαν τις γεννήσεις και επομένως τους πληθυσμούς τους, προτίμησαν την εισαγωγή βοτάνων κατά της ελονοσίας (κινίνη), της διάρροιας (Jalapa, Quassia) και κατά της κατάθλιψης (κακάο).
  • Την άγνοια ως «στρατηγικό τέχνασμα» (ή ενεργό κατασκεύασμα). Σε αυτή την περίπτωση είναι η αβεβαιότητα ή η αμφιβολία που δημιουργείται, διατηρείται και διαχέεται χειραγωγώντας τους ανθρώπους. Αυτός ο τύπος άγνοιας συνεπάγεται την οικοδόμηση αμφιβολίας και αβεβαιότητας ως κάτι που κατασκευάζεται χρησιμοποιώντας συγκεκριμένους επιστημονικούς κλάδους. Με άλλα λόγια, η άγνοια είναι ξεκάθαρα ένα προϊόν σχεδιασμού που υλοποιείται. Αυτή η κατηγορία, που είναι και η αγαπημένη των ΜΜΕ και των επονομαζόμενων Τρολ του διαδικτύου (Internet trolls), περιλαμβάνει διάφορες επικοινωνιακές τεχνικές οι οποίες μπορούν να πάρουν τη μορφή διαστρέβλωσης, ημιτελούς παρουσίασης, σύγχυσης, ανακρίβειας, αμφιβολίας, κ.λπ.

Ένα παράδειγμα ανακρίβειας και διαστρέβλωσης αποτελεί μια είδηση που εμφανίστηκε πριν λίγο καιρό κατά την οποία οι επιστήμονες βρήκαν το μόνο πλάσμα στην γη που γνωρίζουμε ότι ζει αιώνια, ένα είδος μεδουσών, το turritopsis nutricola. Υπήρξαν πολλά δημοσιεύματα που έγραφαν ότι αυτός είναι ο μόνος οργανισμός στον οποίο κρύβεται το μυστικό της νεότητας και της αιώνιας ζωής, μια πραγματική επανάσταση, έγραφαν, στον επιστημονικό κόσμο. Όμως ο εντυπωσιακός τίτλος: The strange life of the immortal jellyfish: Η παράξενη ζωή της αθάνατης μέδουσας, δεν έλεγε την αλήθεια. Η μέδουσα αυτή μπορεί να πεθάνει και μάλιστα πεθαίνει όπως κάθε άλλος οργανισμός. Το επιστημονικό ενδιαφέρον στη φυσιολογία της συγκεκριμένης μέδουσας βρίσκεται στο ότι μπορεί να αντιστρέψει τη κυτταρική της γήρανση και να ανακτήσει ολόκληρη την κυτταρική της δομή -η σαλαμάνδρα, για παράδειγμα, μπορεί να ανακτήσει μόνο την ουρά της εάν αυτή κοπεί. Έτσι η μέδουσα επιστρέφει στην αρχική κατάσταση του πολύποδα, που είναι και η πρώτη φάση της ζωής της. Η αναγέννηση όμως αυτή γίνεται μόνο μια φορά μετά από την σεξουαλική της ωρίμανση. Σε αυτό το στάδιο της ζωής τους οι μέδουσες αυτές πεθαίνουν όπως κάθε άλλος πολύποδας, δεν είναι επομένως καθόλου αθάνατες. Βέβαια το πρόβλημα δεν οφείλεται μόνο σε εκείνους που αναπαράγουν μια επιστημονική είδηση αλλά και στους ίδιους τους επιστήμονες-ερευνητές όταν δείχνουν μια έντονη, ναρκισσιστικού τύπου, συμπάθεια στους εντυπωσιακούς και πιασάρικους τίτλους.

Ασφαλώς δεν είναι κακή οποιαδήποτε άγνοια. Είναι κατά πολύ προτιμότερο για παράδειγμα να μην γνωρίζουν οι άνθρωποι πώς να κατασκευάσουν βιολογικά όπλα ή να δημιουργήσουν έναν ιό όπως αυτός του Έμπολα ή του AIDS. Επίσης είναι κατά πολύ προτιμότερος ο σεβασμός της ιδιωτικής ζωής του ατόμου από τον σεβασμό της εταιρικής privacy. Άλλωστε δεν είναι καθόλου απαραίτητο να γνωρίζουμε τα πάντα και ανά πάσα στιγμή για ένα συγκεκριμένο άτομο, άλλα πρέπει να έχουμε το δικαίωμα και τη δυνατότητα να αποκτήσουμε ουσιαστικές γνώσεις και πληροφορίες για όλες τις δραστηριότητες μιας εταιρείας, ειδικά όταν αυτή μας πουλάει τεχνολογία και επιστήμη.

Θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι αν δεν γνωρίζουμε κάτι, τα αίτια δεν πρέπει να αποδίδονται αυτόματα και αόριστα στις γενικές κοινωνικό-εκπαιδευτικές διαδικασίες και ελλείψεις. Θα πρέπει ταυτόχρονα να εξετάζουμε και τους συγκεκριμένους πολιτισμικούς και οικονομικούς παράγοντες που οδηγούν στη δημιουργία ψευδών πεποιθήσεων πάνω σε ορισμένα θέματα, δηλαδή θα πρέπει πάντα να εξετάζουμε και την πολιτική τους διάσταση. Το γεγονός πως αισθανόμαστε ότι είναι άδικο και ανήθικο να υπάρχουν φορολογικοί παράδεισοι, κάθε λογής επιστήμονες που χρηματίζονται για να παρουσιάζουν το άσπρο ως μαύρο και εκατοντάδες εκατομμύρια να ξοδεύονται στην λεγόμενη «αισθητική ιατρική», δεν οφείλεται σε καμία επιστήμη, αλλά στα ψίχουλα κοινής λογικής και ηθικής που μας έχουν απομείνει. Από την άλλη η επιστήμη, στην καλύτερη δυνατή έκφρασή της, μπορεί να πει πολλά για τον φυσικό κόσμο που μας περιβάλλει, αλλά και να συμβάλλει πρακτικά στην βελτίωση της ζωής μας, όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να μας υποδείξει ούτε το «αγαθό», ούτε το «γενικό καλό», ούτε φυσικά το πώς θα ζούμε σε κοινωνία.

———— / ————

[1] Richard P. Feynman. The Meaning of It All: Thoughts of a Citizen-Scientist, Penguin Books 2007.
[2] Mario Ageno. Le origini della irreversibilità, Bollati Boringhieri 1992.
[3] Mario Ageno. Le radici della biologia, Feltrinelli 1986.
[4] Βλ. Επιστήμη, πρόοδος και μιλλεναρισμός.
[5] Robert N.Proctor. The Cancer Wars: How Politics Shapes What We Know and Don’t Know About Cancer, 1996.
[6] Robert N.Proctor και Londa Schiebinger, Agnotology – The making and unmaking of ignorance, 2008.

Γιώργος Κουτσαντώνης
Κατηγορία:

Έρχονται αναδρομικές μειώσεις μισθών για τους ένστολους

0



Μειώσεις των μηνιαίων αποδοχών τους θα δουν το 2018 χιλιάδες εν ενεργεία ένστολοι που έχουν καταταγεί στις υπηρεσίες τους πριν από την 1η-1-1993.

Σύμφωνα με τον «Ελεύθερο Τύπο», οι μειώσεις στρατιωτικών, αστυνομικών, λιμενικών και πυροσβεστών θα υποστούν μειώσεις ως συνέπεια της εφαρμογής των ρυθμίσεων του ν. 4472/2017 για τα νέα ειδικά μισθολόγια, αναδρομικά από την 1η-1-2017.

Βάσει υπολογισμών, οι μειώσεις στις τρέχουσες αποδοχές θα φθάνουν έως και τα 225 ευρώ το μήνα ή τις 2.700 ευρώ το χρόνο, ενώ αν ληφθούν υπόψη και οι επιπτώσεις από την αναδρομική εφαρμογή των νέων ρυθμίσεων οι συνολικές εισοδηματικές απώλειες το 2018 θα φθάσουν τα 450 ευρώ το μήνα ή τις 5.400 ευρώ σε ετήσια βάση.

Ο λόγος για τον οποίο από το νέο έτος θα επιβληθούν σημαντικές μειώσεις στις καθαρές αποδοχές χιλιάδων υπηρετούντων στις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας είναι το γεγονός ότι, ταυτόχρονα με την αναδρομική από 1ης-1-2017 εφαρμογή των ρυθμίσεων των νέων ειδικών μισθολογίων του ν. 4472/2017 η οποία αναμένεται τον Ιανουάριο του 2018, θα τεθεί σε ισχύ, αναδρομικά από την 1η-1-2017, μια διάταξη-βόμβα που ψηφίστηκε από τη Βουλή τον περασμένο Σεπτέμβριο και προβλέπει για πολλούς από τους αμειβόμενους με ειδικά μισθολόγια, την αύξηση της βάσης υπολογισμού των παρακρατούμενων εισφορών για κύρια σύνταξη, επικουρική σύνταξη, περίθαλψη και εφάπαξ.

Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για τη διάταξη του άρθρου 3 του ν. 4488/2017, σύμφωνα με την οποία:

- Για όσους υπηρετούν στο Δημόσιο και αμείβονται με ειδικά μισθολόγια, από 1ης-1-2017 και εξής ως συντάξιμες αποδοχές, επί των οποίων υπολογίζονται ασφαλιστικές εισφορές, θεωρούνται το σύνολο των μηνιαίων τακτικών αποδοχών, με εξαίρεση μόνο:

την «προσωπική διαφορά», την αποζημίωση πενθημέρου (46 €/ημέρα) και τη νυχτερινή αποζημίωση (2,77 €/ώρα).

- Οι συντάξιμες αποδοχές που προσδιορίζονται στις προηγούμενες παραγράφους λαμβάνονται υπόψη και κατά τον υπολογισμό των ασφαλιστικών εισφορών για επικουρική ασφάλιση, υγειονομική περίθαλψη και εφάπαξ παροχή.

Η παραπάνω διάταξη δεν έχει ακόμη εφαρμοστεί, καθώς δεν έχει ξεκινήσει ακόμη ο υπολογισμός των αποδοχών των ενστόλων με βάση τις διατάξεις του ν. 4472/2017 για τα νέα ειδικά μισθολόγια.

Από τη στιγμή όμως που οι αρμόδιες υπηρεσίες εκκαθάρισης μισθοδοσίας του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους θα προσδιορίσουν τις αποδοχές με βάση τα νέα ειδικά μισθολόγια, αναμένεται να εφαρμοστεί ταυτόχρονα και η διάταξη του άρθρου 3 του ν. 4489/2017 για τη διεύρυνση της βάσης υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών.

Δίωξη σε βάρος αστυνομικών για την απόδραση τριών κρατουμένων μεταναστών στη Μόρια

Δίωξη ασκήθηκε σε βάρος τεσσάρων αστυνομικών, που ήταν το βράδυ της περασμένης Τρίτης βάρδια στο προαναχωρησιακό κέντρο στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης στη Μόρια, γιατί τρεις κρατούμενοι μετανάστες απέδρασαν.

Στο προαναχωρησιακό κέντρο κρατούνται σήμερα 140 μετανάστες που είτε έχει απορριφθεί το αίτημα ασύλου που έχουν υποβάλει είτε έχουν συλληφθεί για διάφορα αδικήματα. Τρεις από αυτούς σκαρφάλωσαν στην περίφραξη του κλειστού κέντρου και δυο από αυτούς κατάφεραν να διαφύγουν, ενώ ο τρίτος συνελήφθη αμέσως.

Όπως προβλέπεται σε περίπτωση απόδρασης, οι τέσσερις από τους αστυνομικούς βάρδιας που ήταν υπεύθυνοι οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα, ο οποίος τους άφησε ελεύθερους. Σημειώνεται ότι στον Εισαγγελέα οδηγήθηκαν και οι τρεις φυγάδες, αφού, εν τω μεταξύ, οι δυο που είχαν διαφύγει συνελήφθησαν περιφερόμενοι στην πόλη της Μυτιλήνης.

Μιλώντας στο Σταθμό Αιγαίου της ΕΡΤ ο γραμματέας της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων, Απόστολος Παπαδέλλης, σημείωσε πως «ως Ένωση είχαν προειδοποιήσει γι' αυτή την εξέλιξη. Οι ελλείψεις στο κέντρο αυτό είναι τραγικές, δεν πληρεί τις προϋποθέσεις για κέντρο κράτησης και την πληρώνουν οι συνάδελφοί μας. Δε λειτουργούν οι κάμερες ασφαλείας, δεν υπάρχει ασφάλεια του χώρου, γύρω γύρω είναι γεμάτο τρύπες, όλα είναι φτιαγμένα πρόχειρα. Για τις ελλείψεις είχαμε ενημερώσει από την αρχή τον εισαγγελέα, αλλά και το αρχηγείο, μέσω της ομοσπονδίας μας. Δε γίνεται να διώκονται εργαζόμενοι για τις παραλήψεις της κεντρικής διοίκησης».

Κατηγορία:

Τρενάκι του τρόμου η Ευρώπη!

0



Εδώ και κάποια χρόνια, λίγο η οικονομική κρίση, λίγο η αθρόα (λαθρο)μετανάστευση, λίγο οι αποτυχίες της Ευρώπης να αντεπεξέλθει στο όραμα της ολοκλήρωσης, είχαν σαν αποτέλεσμα το θέριεμα της ξενοφοβίας και την στροφή προς τον ακραίο λαϊκισμό.

Πουθενά αυτό δεν είναι πιο εύγλωττο από τις άλλοτε κομμουνιστικές χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, που φαίνεται να πήγαν μέσα σε 20-30 μόλις χρόνια από το ένα άκρο στο άλλο. Από τον κομμουνιστικό διεθνισμό και την παγκόσμια αλληλεγγύη, στην επιστροφή στον πλέον κακώς εννοούμενο ακραίο εθνικισμό και στα κλειστά σύνορα.

Την αρχή έκανε η Ουγγαρία με τον Βίκτωρα Ορμπάν το 2010, ο οποίος από την αρχή έδειξε το «απολυταρχικό» του πρόσωπο, το οποίο με αφορμή την μεταναστευτική κρίση έγινε όλο και πιο φανερό, με τον λαό του να τον σιγοντάρει. Ο Ορμπάν είναι εκείνος που πρώτος αγνόησε τις «ντιρεκτίβες» της ΕΕ όσον αφορά στο πόσους «πρόσφυγες» θα πρέπει να δέχεται η κάθε χώρα, επικαλούμενος την ασφάλεια της δικής του, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις «ανθρωπιστικές» ντιρεκτίβες που λέγαμε.

Στη συνέχεια, στο παιχνίδι αυτό μπήκε η Πολωνία, με μια άκρως συντηρητική κυβέρνηση που εξελέγη το 2015, η οποία επίσης τα έβαλε με τις Βρυξέλλες, κυρίως όσον αφορά τους Μουσουλμάνους μετανάστες που «έφεραν την χολέρα στην Ελλάδα», όπως είπε χαρακτηριστικά ο Jarosław Kaczyński, ο οποίος θεωρείται ως ο ντε φάκτο και σκιώδης πρωθυπουργός της χώρας του.

Πριν από ενάμιση μήνα η ακροδεξιά της Γερμανίας κατάφερε κι αυτή να πετύχει τα καλύτερα εκλογικά αποτελέσματα από την εποχή των Ναζί, ενώ στην γενέτειρα του Χίτλερ Αυστρία, οι εκεί ακροδεξιοί «ισλαμοφάγοι» πέτυχαν το εντυπωσιακό ποσοστό 26%. Και όπως όλα δείχνουν, αν δεν αλλάξει κάτι, έπεται συνέχεια.

Τελευταία είδαμε κάτι ανάλογο να συμβαίνει και στην Τσεχία, εκεί όπου ο συντηρητικός λαϊκιστής Andrej Babiš πήρε σχεδόν 30% στις τελευταίες εκλογές.

Για να μην αναφερθούμε στην δική μας Χρυσή Αυγή, που είναι τρίτο κόμμα στη βουλή, κάτι που όλοι μας δείχνουμε να το συνηθίσαμε και δεν ανοίγει μύτη…

Τι συνέβη λοιπόν σε όλα αυτά τα κράτη που μέχρι πρότινος αποτελούσαν «σοσιαλιστικούς παραδείσους»; Τι συνέβη στη μισή Γερμανία που κι αυτή ζούσε επί δεκαετίες το σοσιαλιστικό όνειρο; Ή στην Αυστρία με τις τεράστιες ενοχές της εξαιτίας του παρελθόντος της; Τι πήγε στραβά και από τον κομμουνιστικό διεθνισμό πέρασαν στην απομόνωση και στην ξενοφοβία; Από τον κομμουνισμό στον εθνικισμό μέσω του καπιταλισμού; Άλλαξε η φύση των ανθρώπων μέσα σε μόλις 25 χρόνια; Φταίει μήπως ο σκληρός και ανάλγητος καπιταλισμός που επανήλθε και που αλλοίωσε τα χαρακτηριστικά των λαών προς το χειρότερο, όπως θα έλεγε ο… σπινθηροβόλος Στρατούλης ή έστω ο σκληροπυρηνικός Κουτσούμπας; Τι φταίει άραγε;

Μια λογικοφανής απάντηση θα ήταν πως δεκαετίες μονοκομματικού κομμουνισμού κατάφεραν να αποχαυνώσουν τους λαούς των κρατών αυτών, με αποτέλεσμα να μην είναι ψιλιασμένοι όταν εμφανίζεται από το πουθενά ένας λαϊκιστής πολιτικός, με την δική του κρυφή ατζέντα, ο οποίος τους χειραγωγεί πείθοντάς τους πως για τα όποια προβλήματά τους, οικονομικά και μη, υπάρχει ένας εχθρός. Παλιά ήταν οι Εβραίοι, σήμερα είναι οι ξένοι. Μετανάστες και μη. Και πως μπορείς να τους αντιμετωπίσεις; Με πλέρια δημοκρατία και ισονομία; Μπα… Μόνο με απολυταρχικά καθεστώτα, ενδεδυμένα τον μανδύα της δημοκρατίας. Κάτι στο οποίο είχαν συνηθίσει άλλωστε οι πολίτες των άλλοτε κομμουνιστικών αυτών χωρών.

Εν ολίγοις, οι μάζες ήταν ήδη ευεπίφορες στα λαϊκίστικα επιχειρήματα και στις απλοϊκές πολιτικές προτάσεις, καθώς οι περισσότεροι έτσι είχαν μεγαλώσει επί κομμουνισμού. Με μασημένη τροφή, με σκληρή προπαγάνδα, μαθημένοι να κατηγορούν για τα χάλια τους έναν εξωτερικό εχθρό, συνήθως τον κακό καπιταλισμό της Δύσης. Σήμερα, ελλείψει εξωτερικού εχθρού θα έπρεπε να βρεθεί ένας άλλος πιο βολικός, προκειμένου να τους συσπειρώσει. Και βρέθηκε… καλώς ή κακώς.

Παράλληλα, να μη ξεχνάμε, πως οι χώρες αυτές που στέναζαν από την ανέχεια και την οικονομική δυσπραγία όταν ήταν κομμουνιστικές, σήμερα ζουν κι αυτές το καπιταλιστικό όνειρο, τον καταναλωτισμό, την ελευθερία κλπ. Γι’ αυτό ίσως αισθάνονται ή συμπεριφέρονται ως νεόπλουτοι, οι οποίοι σπάνια θέλουν να χάσουν την όψιμη ευμάρειά τους, την οποία ακόμη δεν πρόλαβαν να χορτάσουν και δεν θέλουν να την μοιραστούν, ιδιαίτερα με κάποιους πεινασμένους (λαθρο)μετανάστες , μιας εντελώς διαφορετικής κουλτούρας, που κάποιοι απόμακροι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες θέλουν να τους φορτώσουν για ποιος ξέρει ποιους ιδιοτελείς λόγους.

Μη ξεχνάμε και τα δικά μας, με τους «κακοί ξένοι τοκογλύφοι, που μας ζηλεύουν αφού», επιχείρημα που είχε ως αποτέλεσμα το αντίθετο με αυτό που συνέβη στις πρώην κομμουνιστικές χώρες. Σε εμάς συντέλεσε στο να στραφούμε προς… τα αριστερά και να πήξουμε στην «διεθνή αλληλεγγύη» αλά κυρά Τασία και Μουζάλα. Βοήθειά μας δηλαδή.

Όσον αφορά την Γερμανία (τουλάχιστον την πρώην Δυτική) και την Αυστρία, το ενοχικό τους παρελθόν τις οδήγησε σε μια χρόνια ενοχική συμπεριφορά, η οποία όμως δοκιμάστηκε έντονα τα τελευταία χρόνια, αφενός λόγω της οικονομικής βοήθειας προς τρίτες χώρες αποτελούμενες από τους λεγόμενους «τεμπέληδες του Νότου», αφετέρου από το γεγονός ότι ήδη έζησαν στο πετσί τους την νέα multi culti κατάσταση από καιρό, με τις εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκους μετανάστες και τις νέες πιο πρόσφατες αφίξεις εκατοντάδων χιλιάδων από όπου γης Μουσουλμάνων, που η πλανεμένη Μέρκελ υποδέχτηκε με ανοικτές αγκάλες, και σήμερα τα λούζεται με αποτέλεσμα να τρέμει για την καρέκλα της.

Κι αν οι «ενοχικές» κυβερνήσεις δεν μπορούν να πουν όχι στην ΕΕ, τότε το λένε οι λαοί τους, οι οποίοι βαρέθηκαν την εγκληματικότητα και την οικονομική δυσπραγία που συνοδεύουν τις «ορδές» των μεταναστών, βαρέθηκαν να εργάζονται σαν ρομπότ για να πληρώνουν παροχές και επιδόματα στους Σενεγαλέζους και Μαροκινούς «πρόσφυγες πολέμου», χώρια την δημογραφική αλλά και θρησκευτική αλλοίωση που όλοι αυτοί επέφεραν στις χώρες τους.

Είπαμε, το μέλλον της Ευρώπης είναι ρευστό και δυστοπικό. Ουδείς ξέρει που θα καταλήξουν όλες αυτές οι τεκτονικές αλλαγές που ζούμε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε 10-20 χρόνια από σήμερα τίποτα στην Ευρώπη δεν θα είναι πια το ίδιο με αυτά που ξέραμε. Το αν θα είναι καλύτερα ή χειρότερα τα πράγματα, απομένει να το δούμε στην πράξη. Προς το παρόν προσδεθείτε…

Strange Attractor
AntiNews
Κατηγορία:

Συγκλονιστικό βίντεο: Η στιγμή που η φωτοβολίδα χτυπάει την γυναίκα στα Εξάρχεια

0


Φωτογραφία: George Vitsaras / SOOC

Συγκλονιστικές είναι οι στιγμές που καταγράφει το παρακάτω βίντεο. Η γυναίκα που δέχθηκε την φωτοβολίδα στο γόνατο στα Εξάρχεια σφαδάζει από τον πόνο με την καιόμενη φωτοβολίδα να καίει ακόμη.

Πρόκειται για 50χρονη δικηγόρο, που διαμένει στην περιοχή, η οποία συνομιλούσε με φωτορεπόρτερς στην οδό Σπύρου Τρικούπη στα Εξάρχεια. Ξαφνικά, μια φωτοβολίδα ευθείας βολής, η οποία εκτοξεύτηκε από την πλευρά των κουκουλοφόρων καρφώθηκε στο αριστερό γόνατό της.

Οι εικόνες που κατέγραψε η κάμερα του euronews είναι συγκλονιστικές.

Η γυναίκα πέφτει στο έδαφος και σφαδάζει από τους πόνους.

Οι άνδρες των ΜΑΤ επιχειρούν με όποιο διαθέσιμο μέσο έχουν να σβήσουν την φωτοβολίδα, η οποία συνεχίζει να καίει για περίπου ένα λεπτό!

Επιχείρησαν αρχικά να κατασβέσουν την αναμμένη φωτοβολίδα με πυροσβεστήρα, ωστόσο δεν τα κατάφεραν. Στη συνέχεια επιχείρησαν να σβήσουν τη φωτοβολίδα με τα πόδια.

Λίγα λεπτά μετά τη μετέφεραν στην οδό Κουντουριώτου, όπου έσπευσαν περίοικοι, και όχι μόνο, για να τις προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ που την μετέφερε στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός.

Η φωτοβολίδα έσπασε το πόδι της γυναίκας η οποία και εισήχθη άμεσα στο χειρουργείο.

Δείτε το video από το euronews -Προσοχή: Σκληρές εικόνες


Πηγή: iefimerida.gr
Κατηγορία: ,

Ειδοποιητήριο έξωσης στον καταληψία της Κεντροαριστεράς

0


Του Κώστα Στούπα

Η σημαντική προσέλευση κόσμου στην ανοιχτή ψηφοφορία για την ανάδειξη επικεφαλής της Κεντροαριστεράς προσθέτει νέα δεδομένα στις πολιτικές εξελίξεις και επιπρόσθετους πονοκεφάλους στην κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ που είχαν καταλάβει με ρεσάλτο το χώρο.

Ο βασικός στρατηγικός προσανατολισμός του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ μετά την "κωλοτούμπα” του 2015 ήταν η μετάλλαξη σιγά-σιγά από κόμμα της "παλαβής” αριστεράς σε κόμμα της κεντροαριστεράς.

Η πολιτική "μετάσταση” του μεγαλύτερου μέρους της στελεχιακής και εκλογικής βάσης του πελατειακού βαθέος ΠΑΣΟΚ αποτέλεσε το όχημα της εκτόξευσης του ΣΥΡΙΖΑ από το 4 στο 35%. Το σενάριο μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ σε διάδοχο του Παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ είχε περισσότερες ελπίδες όσο το ΠΑΣΟΚ και τα διάδοχα σχήματα όπως η ΔΗΣΥ, το ΚΙΔΗΣΟ κλπ τελούσαν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Το μέγεθος της συμμετοχής στην εκλογή αρχηγού της Κεντροαριστεράς αλλάζει τα δεδομένα καθώς δείχνει πως ο χώρος αυτός όχι μόνο ανθίσταται στην παθητική ενσωμάτωση αλλά είναι πολιτικά "ζωντανός” και ανοίγει τις αγκάλες του στους προδομένους από την ασυγκράτητη ψευδολογία και "αρλουμπολογία” του ΣΥΡΙΖΑ.

Στις τελευταίες εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 η ΔΗΣΥ και το ΠΟΤΑΜΙ είχαν λάβει από 340 και 222 χιλ. ψήφους αντίστοιχα. Στις προηγούμενες εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 είχαν λάβει 289 χιλ. και 373 χιλ. Τότε είχε λάβει και 150 χιλ. το ΚΙΔΗΣΟ του Γ. Παπανδρέου.

Με βάση τις 550 χιλ. ψήφους που έλαβαν στις τελευταίες εκλογές ΔΗΣΥ και Ποτάμι, η συμμετοχή 200 χιλ. στις διαδικασίες ανάδειξης αρχηγού θεωρείται ιδιαίτερα δυναμικός αριθμός ενδιαφερομένων. Συνήθως όσοι συμμετέχουν στην εκλογή αρχηγού μιας παράταξης αποτελούν κλάσμα της δυνητικής εκλογικής βάσης της παράταξης.

Στη διαδικασία ανάδειξης αρχηγού της ΝΔ στις αρχές του 2016 όταν εξελέγη ο κ. Μητσοτάκης συμμετείχαν περί τις 400 χιλ. άτομα όταν στις τελευταίες εκλογές η ΝΔ είχε λάβει 1,5 εκατ. ψήφους.

Σε αντίθεση με τις εκλογές η φανερή συμμετοχή στην εκλογή αρχηγού μιας παράταξης αποτελεί για πολλούς ευκαιρία επίδειξης "παλιννόστησης” ή αποστασιοποίησης από την παράταξη που έχει πάρει την κάτω βόλτα...

Ο μεγάλος αριθμός της συμμετοχής στην ανάδειξη αρχηγού της Κεντροαριστεράς καταγράφει ρεύμα πολιτικής επιστροφής και δημιουργεί μια επιπλέον δυναμική στις πολιτικές εξελίξεις.

Τα νέα δεδομένα

Θα έχει ενδιαφέρον τις προσεχείς ημέρες και εβδομάδες να παρατηρήσουμε αν θα έχει κάποια επίδραση στις δημοσκοπήσεις αυτή η δυναμική. Αν ο νέος φορέας καταφέρει να εμφανίσει διψήφιο ποσοστό, όσο δηλαδή άθροισαν ΔΗΣΥ και ΠΟΤΑΜΙ στις τελευταίες εκλογές (6,2%+4,09%), ο ΣΥΡΙΖΑ που αθροίζει περί το 20% θα πλαγιοκοπηθεί συστηματικά.

Αν το νέο σχήμα καταφέρει να εμφανίσει διπλάσιο ποσοστό ενώ μέρος των Κεντροαριστερών που ψήφισαν ΔΗΣΥ-Ποτάμι το 2015 έχει ήδη μετακινηθεί προς τη ΝΔ μετά την εκλογή του Κ. Μητσοτάκη που έχει έντονα κεντρώο προφίλ, σημαίνει πως προσελκύει ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ ή όσους επέλεξαν την αποχή...

Οι νικητές του πρώτου γύρου της ψηφοφορίας για την ανάδειξη ηγεσίας στο χώρο της Κεντροαριστεράς είναι η κ. Φ. Γεννηματά με 42,5% και ο κ. Ν. Ανδρουλάκης με 25,14%. Αμφότεροι δεν μπορούμε να πούμε πως εκπροσωπούν τις εκσυγχρονιστικές δυνάμεις της Κεντροαριστεράς.

Για να αντιληφθεί κάποιος τα νέα δεδομένα που δημιουργούν οι εξελίξεις θα πρέπει να απαντήσει στα εξής ερωτήματα.

Αν είχαν πρωτεύσει ο κ. Καμίνης με τον κ. Θεοδωράκη ο νέος φορέας δυνητικά θα προσέλκυε ψήφους από το ΣΥΡΙΖΑ ή από την ΝΔ;

Με τα 2/3 των δυνάμεων του νέου φορέα να εκφράζονται από την κ. Γεννηματά και τον κ. Ανδρουλάκη δυνητικά από ποιο από τα δυο μεγάλα κόμματα μπορούν να διεκδικήσουν ψήφους;

Ο νέος φορέας της Κεντροαριστεράς απευθύνεται κατά ένα μεγάλο μέρος στο ίδιο κοινό που απευθύνεται και ο ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικά αυτό ενδέχεται να τον καταστήσει και δορυφόρο του...

Για να γίνει όμως αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ θα χρειαστεί να εμφανίσει δυναμική ανάκαμψης και επιτυχούς διακυβέρνησης. Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ στοχεύει στην ανάκαμψη της οικονομίας και την κατοχύρωση της καταπάτησης στην πολυκατοικία της Κεντροαριστεράς.

Οι εξελίξεις αμφισβητούν αυτό το σενάριο. Ούτε η οικονομία αποδίδει τα αναμενόμενα ούτε η καταπάτηση της πολυκατοικίας φαίνεται διατηρήσιμη.

Μέχρι στιγμής η αντεπίθεση που ξεκίνησε το θέρος στην οικονομία και η επίδειξη ενός φιλοεπιχειρηματικού προφίλ εξελίσσεται σε Βατερλό καθώς οι επιχειρήσεις που φεύγουν είναι περισσότερες από αυτές που έρχονται.

Οι εξελίξεις στην Κεντροαριστερά μάλλον θα ολοκληρώσουν την προσχώρηση των κεντρώων προς τη ΝΔ του κ. Μητσοτάκη και θα εντείνουν τη διαπάλη για την επικράτηση στο χώρο της πέραν του Κέντρου αριστεράς.

Θα πρέπει να σημειώσουμε όμως πως τα τελευταία χρόνια όταν οι Τσίπρας, Καμμένος, Βαρουφάκης έπαιζαν τη χώρα, την ευρωπαϊκή της προοπτική και τους δημοκρατικούς θεσμούς στα "ζάρια” η κ. Γεννηματά και ο κ. Ανδρουλάκης επέδειξαν ωριμότητα.

Μπορεί κάποιος να διαφωνεί με απόψεις, πεπραγμένα και λεχθέντα αλλά οφείλει να αναγνωρίζει την υπευθυνότητα σε κρίσιμες αποφάσεις, ιδίως όταν η χώρα βρίσκεται στα χέρια πολιτικά και συναισθηματικά ανισόρροπων....

Κατά τα λοιπά οι εξελίξεις για άλλη μια φορά επιβεβαιώνουν πως ως λαός έχουν αδυναμία στα συναισθηματικά φορτισμένα λόγια που εμφανίζονται ατάκτως ερριμμένα και συνήθως δεν βγάζουν λογικά συμπεράσματα.

Ουδεμία έκπληξη σ΄αυτή τη χώρα πως ο Τσοχατζόπουλος κόντεψε να γίνει πρωθυπουργός, ο Σώρρας έχει κόμμα με χιλιάδες οπαδούς, ο Βαρουφάκης έγινε υπουργός και μας κυβερνάνε οι Τσιπροκαμμένοι...

Το νέο στοιχείο στις εξελίξεις είναι το ειδοποιητήριο συνιδιοκτησίας της πολυκατοικίας της Κεντροαριστεράς που έλαβε ο κ. Τσίπρας. Ένα ειδοποιητήριο που εύκολα θα μπορούσε να εξελιχθεί σε πλειστηριασμό του ακινήτου λόγω ληξιπρόθεσμων οφειλών.

kostas.stoupas@capital.gr
Κατηγορία:

ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ: Η εκλογική επιτροπή είπε ΝΑΙ στον Σωτήρη Μουρίκη

0



«ΜΕΘ’ ΟΡΜΗΣ ΑΚΑΘΕΚΤΟΥ»

Συνήλθε σήμερα Παρασκευή 17 Νοεμβρίου η Εκλογική Επιτροπή του Επιμελητηρίου Κορινθίας και ανακήρυξε ως υποψήφιους τους 5 συνδυασμούς που είχαν καταθέσει τις αντίστοιχες υποψηφιότητες.
Το ρεύμα νίκης που έχει δημιουργηθεί γύρω από το συνδυασμό μας ΔΕΝ πρόκειται να ανακοπεί παρά τις φιλότιμες προσπάθειες αντιπάλων κι εχθρών.

Παραμένουμε πιστοί στις δεσμεύσεις μας για έναν καθαρό αγώνα χωρίς χτυπήματα κάτω από τη μέση και προχωρούμε με το πρόγραμμά μας δίπλα στους σκληρά δοκιμαζόμενους Κορίνθιους επιχειρηματίες.
Παραμένουμε συνεπείς στις προσδοκίες του επιχειρηματικού κόσμου που βλέπει στο συνδυασμό μας και τον επικεφαλής του Σωτήρη Μουρίκη τον ηγέτη και εγγυητή της επόμενης ημέρας στο Κορινθιακό επιχειρείν.
Κατηγορία: ,
 

ΕΛΛΑΔΑ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΜΟΡΕΑΣ

ΑΡΧΕΙΟ

ΚΟΣΜΟΣ

ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ

ΠΡΟΑΣΤΙΑΚΟΣ

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ Copyright © 2010 | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | Converted by: Parakato administrator