ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ ΑΝΩ ΤΡΙΚΑΛΩΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Η ιστορική διαδρομή της περιώνυμης Ιεράς Μονής Αγίου Βλασίου, στην Άνω Συνοικία Τρικάλων της ορεινής Κορινθίας και μία συνοπτική παρουσίαση των εγκαταστάσεων της [...]

ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Δ’)

Μία παρουσίαση των θεάτρων του Φλιούντα και της Στυμφάλου, καθώς και των θεατρικών και αγωνιστικών χώρων άλλων αρχαίων περιφερειακών πόλεων του νομού Κορινθίας [...]

ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Γ’)

Το θέατρο και το στάδιο της αρχαίας Σικυώνας: Δύο εντυπωσιακά μνημεία με ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά γνωρίσματα, αντάξια της αίγλης της αρχαίας πόλης [...]

ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Β’)

Το αρχαίο θέατρο της Ισθμίας και τα αρχαία στάδια της Ισθμίας και της Νεμέας: Όταν στους ιερούς τόπους διεξάγονταν Πανελλήνιοι αθλητικοί αγώνες [...]

ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Α’)

Το θέατρο, το ωδείο και το αμφιθέατρο της αρχαίας Κορίνθου: Η μετάλλαξη από τις θεατρικές παραστάσεις και τους μουσικούς αγώνες στις αρένες των μονομαχιών [...]

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΤΥΜΦΑΛΟ (ΜΕΡΟΣ Α’)

Η ιστορία της αρχαιοελληνικής πολίχνης όπως αναδύεται μέσα από το μυθολογικό πλαίσιο έως τις ανασκαφικές έρευνες της σύγχρονης εποχής [...]

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΤΥΜΦΑΛΟ (ΜΕΡΟΣ Β’)

Η περιγραφή των σωζόμενων μνημείων και της πολεοδομίας της αρχαιοελληνικής πολίχνης μέσα από ένα διερευνητικό πρίσμα [...]

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΛΕΧΟΒΑΣ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Μία ιστορική επισκόπηση και η περιγραφή ενός εκκλησιαστικού μνημείου των μέσων Βυζαντινών χρόνων στην ορεινή Κορινθία [...]

ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Μία συλλογή θρύλων και δοξασιών από περιοχή της Κορινθίας μέσα από το έργο «Παραδόσεις» του πρωτοπόρου λαογράφου μας Νίκου Πολίτη [...]

ΜΟΝΗ ΖΑΡΑΚΑ: ΕΝΑ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΟ ΑΒΒΑΕΙΟ ΤΩΝ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΣΤΗΝ ΣΤΥΜΦΑΛΙΑ

Η αναζήτηση της ιστορίας και η περιγραφή της μεσαιωνικής μονής Ζαρακά, που ιδρύθηκε από το Ρωμαιοκαθολικό τάγμα των Κιστερκιανών μοναχών στην περιοχή της λίμνης Στυμφαλίας [...]

ΤΟ ΜΥΚΗΝΑΪΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΩΝ ΑΗΔΟΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟΥ ΘΗΣΑΥΡΟΥ ΤΟΥ

Το χρονικό της συναρπαστικής περιπέτειας ενός αρχαίου θησαυρού κοσμημάτων από το μυκηναϊκό νεκροταφείο των Αηδονιών Νεμέας και η περιγραφή ενός σημαντικού αρχαιολογικού χώρου της Κορινθίας [...]

ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΙ ΠΕΝΤΕΣΚΟΥΦΙ: Ο ΕΠΙΤΗΡΗΤΗΣ ΑΚΡΟΚΟΡΙΝΘΟΥ

Η αναζήτηση των ψηφίδων της ιστορίας του μικρού μεσαιωνικού οχυρού Πεντεσκούφι και της σχέσης του με το γειτονικό εμβληματικό φρούριο του Ακροκορίνθου [...]

Η ΑΡΧΑΙΑ ΤΙΤΑΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΤΗΣ

Μία παρουσίαση ενός αρχέγονου ιεροθεραπευτηρίου στην επικράτεια της αρχαίας Σικυωνίας, μέσα από τις μαρτυρίες των περιηγητών και την αρχαιολογική έρευνα [...]

«ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΒΡΑΧΟΥ»: ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΩΔΕΣ ΜΟΝΥΔΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΤΑΡΣΟΥ

Ένα ιδιόρρυθμο μοναστηριακό κτίσμα της μεταβυζαντινής περιόδου, οικοδομημένο μέσα σε μία ρηγμάτωση του βραχώδους σχηματισμού των «Κορινθιακών Μετεώρων» στην περιοχή της Κάτω Ταρσού [...]

ΤΟ ΠΥΡΓΟΣΠΙΤΟ ΤΟΥ ΚΙΑΜΗΛ ΜΠΕΗ ΣΤΗ ΣΥΚΙΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ

Μία παρουσίαση της παραθαλάσσιας οχυρής έπαυλης των Οθωμανών αυθεντών της Κορινθίας στα προεπαναστατικά χρόνια [...]

ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΡΩΜΑΪΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΩΝ ΚΕΓΧΡΕΩΝ

Μία συνοπτική περιγραφή του καταπληκτικού ταφικού συμπλέγματος της Ρωμαϊκής περιόδου, με τους υπόγειους θαλαμωτούς τύμβους και τους υπόσκαφους λακκοειδείς τάφους στην τοποθεσία «Ράχη Κουτσογκίλλα» Κεγχρεών [...]

Παλαιοχριστιανική Βασιλική Κιάτου (Κάτω Σικυώνος)

Ένα παραμελημένο κόσμημα της πόλης του Κιάτου, στο οποίο αρμόζει να αναδειχθεί και να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τον Δήμο Σικυωνιών. Άποψη του εκκλησιαστικού συγκροτήματος της παλαιοχριστιανικής βασιλικής Κιάτου από τα [...]

Ο ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΤΟΥ ΚΙΑΤΟΥ

Μία μεμονωμένη οχύρωση στην τοποθεσία «Μαγούλα» στα νοτιοδυτικά του συνοικισμού του Πασίου Κιάτου και ο διαφαινόμενος συσχετισμός της με την επονομαζόμενη «μάχη του Βασιλικού» στις 12 Αυγούστου 1822, όπου σκοτώθηκε ο οπλαρχηγός Αναγνώστης Πετιμεζάς [...]

Την έσωσαν οι «φασίστες αστυνομικοί» - ΒΙΝΤΕΟ

0



Του Σάκη Μουμτζή

Να ξεκαθαρίσω ευθύς εξαρχής πως:

1. Προέχει να αποθεραπευθεί η δικηγόρος κυρία Α. Τσουκαλά.

2. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά της να υπερασπίζεται όποιον θέλει. Είναι, εκ του επαγγέλματός της, υποχρέωση.

3. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά της να έχει τις όποιες ιδεολογικές προτιμήσεις.

4. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά της να παρίσταται όπου θέλει, όπως όλοι οι πολίτες, αρκεί να μην παρανομεί.

5. Και βέβαια, είναι αναφαίρετο δικαίωμά μας να την κρίνουμε.

Όλα αυτά είναι βασικά χαρακτηριστικά της φιλελεύθερης δημοκρατίας, που αγωνίζονται να καταστρέψουν αυτοί τους οποίους υπερασπίζεται. Ακόμα ένα δείγμα του μεγαλείου και της ανωτερότητας του συγκεκριμένου πολιτεύματος.

Διαβάζοντας το βιογραφικό της και την ενασχόλησή της με τα ζητήματα της βίας των οργάνων της τάξεως κατά των πολιτών --διετέλεσε και σύμβουλος του Χρ. Παπουτσή στο υπουργείο Προστασίας του πολίτη το 2010-12— αποκομίζει κάποιος την εντύπωση πως πρόκειται για κάποια τεχνοκράτη που προσφέρει τις υπηρεσίες της.

Δεν είναι, όμως, ακριβώς έτσι. Δεν υπερασπίζεται τα δικαιώματα των πολιτών, αλλά αγωνίζεται για να αποφύγουν την σύλληψη και την τιμωρία οι δράστες αξιόποινων πράξεων.

Ποιες είναι αυτές οι αξιόποινες πράξεις; Εναντίον ποιου στρέφονται; Κατά του κράτους και των οργάνων του; Όχι βέβαια. Στρέφονται ενάντια στην περιουσία των απλών πολιτών, βάζουν σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα, τους εμποδίζουν να ασκούν βασικά συνταγματικά τους δικαιώματα.

Σε αυτή την κατάσταση ανομίας που χαρακτηρίζει συγκεκριμένες περιοχές της Αθήνας, η κυρία Α. Τσουκαλά έχει πάρει θέση, που εκφεύγει των ορίων των επαγγελματικών της καθηκόντων.

Είναι αλληλέγγυα με τους δράστες των ποινικά κολάσιμων πράξεων. Δεν τους υπερασπίζεται. Δεν προσπαθεί, με το κύρος που έχει σε αυτούς τους χώρους, να τους αποτρέψει από το να προβαίνουν στις πράξεις βανδαλισμού και καταστροφών. Επεμβαίνει μετά την τέλεσή τους επιδιώκοντας τη μη τιμωρία των δραστών και συμβάλλοντας έτσι— στο μέτρο των δυνάμεών της-- στη συντήρηση της ανομίας στην Αθήνα.

Έχει τοποθετηθεί απέναντι στο κράτος, από το οποίο όμως, κατά παράδοξο τρόπο, αμείβεται συγχρόνως. Αρκετά αντιφατικά όλα αυτά, που αποδυναμώνουν την ηθική διάσταση του έργου της.

Ως γνωστόν, ένα κομμάτι της ριζοσπαστικής Αριστεράς συμπλέει με την επαναστατική Αριστερά στην αμφισβήτηση του μονοπωλίου της βίας από το κράτος.

Και αυτές οι «συλλογικότητες» διεκδικούν μερίδιο στη βία που εκπορεύεται από την αντίληψή τους, πως κατέχουν την απόλυτη αλήθεια. Και, ως εκ τούτου, μπορεί να καταφεύγουν σε οποιαδήποτε πράξη που βοηθεί στην πραγμάτωση αυτής της αλήθειας.

Εξάλλου, αυτός ο πολιτικός χώρος δεν αναγνωρίζει τους θεσμούς και τους κανόνες που χαρακτηρίζουν τη φιλελεύθερη δημοκρατία. Ως εκ τούτου η έννοια της παραβατικότητας είναι άγνωστη σε αυτούς. Τι παραβαίνουν με τις πράξεις τους, όταν δεν δέχονται τα όρια εντός των οποίων θα πρέπει αυτές ασκηθούν;

Πέραν όλων αυτών, το θύμα χαρακτήρισε συλλήβδην τους αστυνομικούς ως φασίστες, λόγω των αυξημένων ποσοστών που έλαβε η Χρυσή Αυγή σε συγκεκριμένα εκλογικά τμήματα, όπου αυτοί ψήφιζαν. Απέδωσε έτσι τις κατασταλτικές τους λειτουργίες στα ακραία ιδεολογικά τους φρονήματα.

Το πρόβλημα με το θύμα και με όσους ασπάζονται παρόμοιες απόψεις βρίσκεται στο ότι δεν δέχονται πως η καταστολή είναι μέρος της λειτουργίας των σωμάτων ασφαλείας. Θέλουν τον ευνουχισμό τους, κάτι που πέτυχαν επί συγκυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Ευτυχώς βρέθηκαν κάτι παλικάρια από αυτά που αποκαλούσε φασίστες και την έσωσαν από τα πυρά αυτών που υπερασπιζόταν. Αυτές είναι οι περίεργες καταστάσεις της ζωής!

Οι εμπειρίες ζωής, όπως λέμε.

Κατηγορία: ,
Blogger Widgets

“Ο ΦΟΙΒΟΣ” και το Κοινωνικό Φροντιστήριο Δήμου Κορινθίων

0


Την Κυριακή 19 Νοεμβρίου 2017, στο Δημοτικό Θέατρο Κορίνθου, ο Όμιλος φίλων ποιοτικού τραγουδιού, “Ο ΦΟΙΒΟΣ”, η Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας, ο Δήμος Κορινθίων και το ΚΕ.Π.Α.Π. του Δήμου Κορινθίων πραγματοποίησαν Μουσική Εκδήλωση με Ελληνικά Χορωδιακά Τραγούδια.

Την χορωδία, που διηύθυνε ο μαέστρος κ. Νίκος Μαρκούτσης, συνόδευε ΛαΪκή Ορχήστρα.

Στην εκδήλωση, την οποία παρακολούθησε πολύς κόσμος, αρχικά, τιμήθηκαν οι Καθηγητές του Κοινωνικού Φροντιστηρίου Δήμου Κορινθίων για τις υπηρεσίες, που - αφιλοκερδώς - προσφέρουν και στην συνέχεια, τιμήθηκε ο αριστεύσας, στις Πανελλαδικές Εξετάσεις του σχολ. έτους 2016 - 2017, Γεώργιος Περόγαμπρος.

Η μεγάλη σημασία της αγάπης και της προσφοράς, που ήταν διάχυτη σε ολόκληρη την εκδήλωση, εκφράστηκε με επιτυχία και καταχειροκροτήθηκε από το κοινό!

Τσέτσι Τσάνκοβ
Φωτογράφος
Ανεξάρτητος Δημοσιογράφος-Φωτορεπόρτερ
Μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Ανταποκριτών Ελληνικού Τύπου Εξωτερικού
www.eaete.gr
tel.6937650867
phototsetsi.gr
email. phototsetsi@gmail.com
facebook.com/phototsetsi

Κατηγορία: , ,

Ο Σύλλογος ΑΜΕΑ Κορινθίας καλεί τη Θεατρική Σκηνή Κορίνθου "ΑΝΕΜΗ" - ΒΙΝΤΕΟ

0



Ο Σύλλογος ΑΜΕΑ Κορινθίας τιμά την "ΑΝΕΜΗ" προσκαλώντας την να δώσει μια παράσταση με τον "Κατά Φαντασίαν Ασθενή" του Μολιέρου, στο Δημοτικό Θέατρο Θωμάς Θωμαίδης , το Σάββατο 25 Νοεμβρίου , στις 20:30 .

Σαν Θεατρική Ομάδα, αισθανόμαστε ιδιαίτερη τιμή και ευγνωμοσύνη που ένας τόσο σημαντικός σύλλογος, γνωστός για το έργο του, ζήτησε από μας , να συνδράμουμε με μια παράσταση.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να ανταποδώσουμε αυτή την εμπιστοσύνη, είναι να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας επί σκηνής και να είμαστε παρόντες όποτε χρειαστεί...

Οι άνθρωποι της Θεατρικής Σκηνής Κορίνθου "ΑΝΕΜΗ"


Κατηγορία: , , , ,

«Ενός δε έστι χρεία»…

0



Η ασθένεια, οι αντιδράσεις
και ο μονόδρομος της θεραπείας

Του Νεκτάριου Δαπέργολα

Τραγικές στιγμές περνά η πατρίδα μας και αυτή είναι μία κυρίαρχη διαπίστωση σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς. Μια χώρα υπό πολιτική και πνευματική κατοχή, που καθημερινά βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στον βούρκο της οικονομικής εξαθλίωσης, της κοινωνικής κατάρρευσης, της δημογραφικής αποσύνθεσης, της πολιτικής διαφθοράς, της πολιτιστικής ασυναρτησίας. Και κυρίως βέβαια στον βούρκο της βαθύτατης πνευματικής κρίσης, όπου πνίγεται στερημένη πια από τα βασικά δομικά στοιχεία της ταυτότητάς της, σε πλήρη αποστασία από τον Θεό, αποξενωμένη απ’ όλες τις αξίες της, ιστορικά αμνησιακή και πνευματικά ευνουχισμένη.

Όλα αυτά είναι αναμφισβήτητα, όπως αναμφισβήτητη είναι και η αύξηση της αγωνίας σε μεγάλο μέρος του λαού μας. Και ειδικά βέβαια το τελευταίο χρονικό διάστημα, κατά το οποίο «η οδός η απάγουσα εις την απώλειαν» δείχνει να έχει γίνει ακόμη πιο απότομα κατηφορική, από τη στιγμή δηλαδή που μία δράκα αφιονισμένων εθνομηδενιστών κι εκκλησιομάχων με ψευτοπροοδευτικό ιδεασμό έχει βαλθεί να τινάξει στον αέρα και να αποτελειώσει με συνοπτικές διαδικασίες και τα τελευταία που έχουν απομείνει ακόμη όρθια μετά από μια μακρά περίοδο σταθερής αποδόμησης και αποσάθρωσης του τόπου από τις προγενέστερες (ούτως ή άλλως επίσης νεοταξίτικες) κυβερνήσεις. Από την - πασιφανώς χρήζουσα ψυχιατρικής μελέτης - άκρατη λαθρομεταναστολαγνεία και τις νομοθετικές θεσμοθετήσεις της ψευτο-ιθαγένειας, της αλλαγής φύλου και κάθε άλλης ανωμαλίας, που πραγματοποιήθηκαν ή βρίσκονται ακόμη επί θύραις, έως τα τελευταία (αλλά ασφαλώς όχι και στερνά) μέτρα για τη μετατροπή του δημόσιου σχολείου σε εκτροφείο νεοταξίτικης διαστροφής (με όσα ισχύουν πια σχετικά με τον εκκλησιασμό, τη σημαία, το μάθημα των Θρησκευτικών), η τεράστια αλυσίδα είναι γνωστή και δεν χρειάζεται να την αναλύσουμε περισσότερο. Όπως γνωστή είναι και η αλυσίδα από όλες εκείνες τις εξελίξεις που βαθαίνουν την οικονομική ύφεση, την ανεργία, τη φτώχεια, την υποτέλεια, το ξεπούλημα της χώρας στα αρπακτικά της διεθνούς πολιτικοοικονομικής μεγαλομαστρωπείας. Αν προσθέσουμε στα παραπάνω και τις συνεχόμενες ταπεινώσεις που γνωρίζουμε ως χώρα στην εξέλιξη των εθνικών μας θεμάτων, με πιο πρόσφατες τις διώξεις των Ελλήνων ομογενών από το αλβανικό καθεστώς και τη νέα επίδειξη προκλητικής συμπεριφοράς επικυριαρχίας στη Θράκη από τον αντιπρόεδρο του Ερντογάν (και ενώ επίκειται, όπως όλα δείχνουν, άλλη μία καταστροφική υποχώρηση στο θέμα των Σκοπίων), αντιλαμβανόμαστε πόσο ασφυκτικά βαραίνει το τοπίο και πόσο αυξάνουν η αγωνία, η οργή, η αγανάκτηση. Αυτό το διαπιστώνεις πράγματι καθημερινά, από τις καθημερινές σου συναναστροφές μέχρι την κλιμακούμενη αρθρογραφία και την εμφανώς διογκούμενη κατακραυγή στο διαδίκτυο και σε άλλα μέσα μαζικής επικοινωνίας.

Και πολύ ορθώς φυσικά αυξάνουν. Μόνο που στη Θράκη δεν έγινε την προηγούμενη βδομάδα κάτι τόσο τρομακτικά καινοφανές, ώστε να πρέπει να εκπλαγούμε. Επειδή είναι πολλά χρόνια τώρα που μιλούμε και γράφουμε για το θέμα της τουρκικής απειλής, είμαστε σε θέση να διαβεβαιώσουμε ότι είναι ακριβώς η ίδια ιστορία που επαναλαμβάνεται εδώ και πολλά χρόνια, μέσα στο γνωστό πλέον κάδρο της νεο-οθωμανικής επεκτατικής πολιτικής συνεχούς διείσδυσης και συνεχούς επίδειξης ισχύος αφ’ ενός και της ημετέρας πολιτικής ανυπαρξίας αφ’ ετέρου. Ποιος ανακάλυψε δηλαδή τώρα ξαφνικά την Αμερική; Ή ποιος την ανακάλυψε τώρα, όσον αφορά τα έτερα εθνικά μας θέματα (Αλβανία, Σκόπια), όπου η επίσημη εξωτερική μας πολιτική εδώ και πολλές δεκαετίες δεν είναι απλώς φοβική και ενδοτική, αλλά αγγίζει σταθερά (και κατά καιρούς ξεπερνά κιόλας) τα όρια της εθνικής μειοδοσίας; Ή ποιος την ανακάλυψε στις άλλες εξελίξεις, όπου η μισελληνική παράνοια της ψυχωσικής συμμορίας που παριστάνει τη νυν ελληνική κυβέρνηση επιτάχυνε σαφώς μεν, αλλά ουδόλως ήταν εκείνη που γέννησε και επί το πλείστον προχώρησε το υλικό και πνευματικό ξεχαρβάλωμα της χώρας; Όλα αυτά είναι, επαναλαμβάνουμε, καταστάσεις που εξελίσσονται εδώ και πολλά χρόνια. Όσοι κοιμούνταν επί χρόνια τον μακάριο ύπνο τους και τώρα αρχίζουν σιγά-σιγά να ξυπνούν (επειδή προφανώς η ένταση των τωρινών γεγονότων τους αναγκάζει πια να βγάλουν το κεφάλι από την άμμο, όπου το είχαν βυθίσει ως στρουθοκάμηλοι) έχουν ξεκάθαρες ευθύνες για την έως σήμερα στάση τους. Για όλη την απάθεια, την ανοχή και συνεπώς και τη συνενοχή τους. Έστω κι έτσι όμως, η αφύπνιση όσων συνέρχονται έστω και την υστάτη ώρα και η προσέλευσή τους στον πραγματικό κόσμο (από την τεχνητή μακαριότητα του… Μάτριξ, μέσα στην οποία ζούσαν έως σήμερα) είναι αναμφίβολα ένα ευχάριστο γεγονός.

Από εκεί και πέρα πάντως, ας μη γελιόμαστε. Όσο και αν είναι κατ’ αρχάς θετική αυτή η κλιμακούμενη λαϊκή κατακραυγή για τους νέους τερατώδεις νόμους που ψηφίζονται ή για τον συνεχή εκπαιδευτικό κατήφορο ή για τη Θράκη που κινδυνεύει, είναι φανερό πως υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος μέσα μας που πρέπει να διανυθεί. Γιατί κάποια στιγμή οφείλουμε επιτέλους και να κατανοήσουμε ότι δεν είναι απλά εν κινδύνω η ηθική μας ή η δημόσια εκπαίδευση ή η Θράκη, αλλά συνολικά όλη η πατρίδα. Όπως ακριβώς δεν μπορείς να απομονώσεις τα άθλια σχολικά βιβλία των Θρησκευτικών και τα υπόλοιπα αποδομητικά σκουπίδια της νεοταξίτικης ατζέντας από την ευρύτερη απόπειρα νόθευσης της ορθόδοξης πίστης εξαιτίας της οικουμενιστικής παναίρεσης (γιατί ακριβώς ο Οικουμενισμός - ως κινητήρια δύναμη του γενικότερου νεοεποχίτικου θρησκευτικού συγκρητισμού και της προετοιμασίας της παγκόσμιας Πανθρησκείας - είναι η αιτία της νόσου, ενώ τα άλλα απλώς συμπτώματα, οπότε αν «εξεγείρεσαι» κατά των συμπτωμάτων, αλλά δεν λες κουβέντα για την αιτία, είσαι ή υποκριτής ή στην καλύτερη περίπτωση τραγικά ανίδεος, και εν πάση περιπτώσει η όποια αντίδρασή σου δεν μπορεί να καρποφορήσει), το ανάλογο ακριβώς ισχύει και σε όλα τα άλλα θέματα. Εδώ η αρρώστια που τρώει και σαπίζει επί δεκαετίες τις σάρκες μας και τις ψυχές μας είναι πολύ βαριά και πολύ προχωρημένη - και αποτελεί συνεπώς θλιβερή και τραγικά ανόητη ματαιοπονία να πιστεύει κανείς πως σποραδικές απόπειρες συμπτωματικής απλώς αντιμετώπισής της θα μπορούσαν να έχουν το οποιοδήποτε νόημα.

Ξεκάθαρα τα πράγματα λοιπόν. Η λύση στο πρόβλημα δεν πρόκειται να έρθει ούτε με ευχολόγια, ούτε με διαδηλώσεις, ούτε με ομιλίες και άρθρα (και σε αυτά μπορείτε βεβαίως να συγκαταλέξετε και το κείμενο που διαβάζετε αυτή τη στιγμή), ούτε με κραυγές στο facebook ή άλλες σπασμωδικές (όσο και γραφικές) ανοησίες, ούτε με έτερες δήθεν «πιέσεις» βασισμένες σε ψευδαισθήσεις και σε χίμαιρες. Λες και υπάρχει δηλαδή η παραμικρή πιθανότητα να αλλάξουμε την πολιτική και τα μυαλά του αμαρτωλού συρφετού που διαφεντεύει εδώ και δεκαετίες τη χώρα. Και στο κάτω-κάτω ποιοι είμαστε άραγε εμείς για να τα αλλάξουμε; Μήπως οι…αναμάρτητοι; Αφού το πρόβλημα που τρώει τις σάρκες της πατρίδας είναι συνολικό (και είναι ασφαλώς 1000% πνευματικό, με όλες τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές παθογένειες να αποτελούν απλώς παρεπόμενες προεκτάσεις, δηλαδή - για να το πούμε ξεκάθαρα - τα οψώνια της αμαρτίας), μοιραία και η λύση, αν ποτέ έρθει, θα πρέπει να είναι και αυτή συνολική. Και να είναι φυσικά επίσης πνευματική. Αλλιώς, πολύ απλά, δεν θα είναι λύση. Και η λύση ασφαλώς είναι μία και λέγεται μετάνοια. Μετάνοια πραγματική και έμπρακτη (που θα συνοδεύεται δηλαδή και από αλλαγή του τρόπου ζωής μας). Μετάνοια, μήπως και επισύρουμε πάνω μας και πάνω στην πατρίδα μας το έλεος του Θεού. Πριν πάντως σκεφτούμε καν ότι μπορούμε να επηρεάσουμε ή να αλλάξουμε τα πράγματα έξω από εμάς, ας προσπαθήσουμε να αλλάξουμε πρώτα λίγο τους άθλιους εαυτούς μας. Αυτή είναι η απολύτως αναγκαία συνθήκη, η μείζων και βασική προϋπόθεση. Η πρωταρχική και κυρίαρχη ανάγκη.

Από εκεί και πέρα, κανείς δεν μηδενίζει ασφαλώς τη σημασία και των άλλων δράσεων, που πρέπει ανθρωπίνως να πραγματοποιούνται για τα επιμέρους εθνικά, εκπαιδευτικά ή πολιτικά ζητήματα, για τα επιμέρους δηλαδή «συμπτώματα» της αρρώστιας. Σίγουρα πρέπει «κακείνα μη αφιέναι».
Από μόνα τους όμως όλα αυτά, δίχως τη βασική προϋπόθεση, είναι σκύβαλα και ασημαντότητες επί ματαίω. Όσο αρνούμαστε να το συνειδητοποιήσουμε αυτό, πολύ απλά θα συνεχίσουμε να αναλωνόμαστε σε μία εντελώς άσκοπη και αποπροσανατολιστική σπατάλη ενέργειας (με ανούσιες «διαπιστώσεις», αναλύσεις, κριτικές και άλλες μάταιες «δράσεις»).
Και θα εξακολουθήσουμε να τρώμε συνεχείς σφαλιάρες, σε έναν ολοένα και πιο τραχύ κατήφορο…

Κατηγορία:

Προπαγάνδα με παιδιά

0



Ο πρωθυπουργός ξέχασε να συναντηθεί με τους ευέλπιδες, που έπεσαν θύματα ξυλοδαρμού

Από τον Αθανάσιο Γκουρνέλο
Πολιτικό αναλυτή

Οι φωτογραφίες με παιδιά ήταν πάντοτε πρώτη προτεραιότητα των πολιτικών. Οχι μόνο των Ελλήνων, αλλά όλων των πολιτικών, σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Γιατί; Γιατί η πολιτική, και δη οι δημόσιες σχέσεις, φωτογραφίσεις και κινήσεις των πολιτικών είναι κατά κύριο λόγο θεατρικές πράξεις.

Εχουν σκοπό να προσπεράσουν τον εγκέφαλο του δέκτη πολίτη και να απευθυνθούν κατευθείαν στο συναίσθημα. Το συναίσθημα είναι κάτι πολύ πιο εύκολα διαχειρίσιμο από τη λογική. Και τα παιδιά, αυτά τα μικρά, ανυπεράσπιστα πλάσματα, έχουν πολύ μεγαλύτερη επιρροή στο συναίσθημα από οτιδήποτε άλλο, καθώς απευθύνονται στο ένστικτο του γονέα, επί της ουσίας δηλαδή στο ίδιο το ένστικτο συλλογικής επιβίωσης. Αρα, η αξία τους στην πολιτική προπαγάνδα είναι τεράστια...
Φυσικά, οι Ελληνες πολιτικοί το γνωρίζουν αυτό και πολλές φορές χρησιμοποιούν τα παιδιά για να περάσουν τα δικά τους μηνύματα. Πρόκειται για ένα κλασικό παράδειγμα προπαγάνδας του χειρίστου είδους, που αψηφά κάθε ίχνος λογικής σκέψης και απευθύνεται απευθείας στο θυμικό.

Η συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον μικρό Αφγανό Αμίρ, με μοναδικό λόγο την επίθεση που φέρεται ότι δέχθηκε το σπίτι του, χωρίς ευτυχώς να υπάρχει κανείς τραυματίας, ανήκει σε αυτή τη λογική.
Τη στιγμή που ο Ελληνας πρωθυπουργός παρέλειψε να συναντηθεί με τους ευέλπιδες οι οποίοι έπεσαν θύματα ξυλοδαρμού, που ξέχασε να συναντηθεί με τον νεαρό ποδηλάτη στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος επίσης έπεσε θύμα ξυλοδαρμού επειδή φορούσε μπλούζα με το σύνθημα «Μολών Λαβέ», τη στιγμή που του ξέφυγε να συναντηθεί με την ηλικιωμένη από την Κυψέλη η οποία βασανίστηκε από ληστές, βρήκε τον χρόνο για να δει τον μικρό Αμίρ.

Η ουσία, όμως, είναι ότι αυτές οι κινήσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά πράξεις πολιτικής προπαγάνδας, που για να έχουν ευρύτερη επίδραση χρησιμοποιούν τα παιδιά. Προκειμένου να εντυπωθεί στη συνείδηση των Ελλήνων ποιος είναι ο νέος ορισμός του Ελληνα - και, πολύ περισσότερο, του «Ελληνα» με πρόσβαση στον πρωθυπουργό. Το πρόβλημα δεν έγκειται στην ύπαρξη αυτού καθεαυτού του είδους προπαγάνδας, αλλά στην απόλυτη ανυπαρξία αντίδρασης σε αυτή την προπαγάνδα.

Καθόλου τυχαία, λοιπόν, αυτή η πράξη του Αλέξη Τσίπρα, αλλά κομμάτι μιας συγκεκριμένης πολιτικής. Φτηνό προπαγανδιστικό τρικ, θα έλεγε κανείς. Πετυχημένο, όμως, καθώς είναι «σιγουράκι».

"Δημοκρατία"
Κατηγορία:

ΗΜΕΡΙΔΑ ΑΚΑΔΗΜΙΩΝ ΤΟΥ ΑΟ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ ΛΟΥΤΡΑΚΙΟΥ

0








Το Σάββατο 18 Νοεμβρίου 2017 πραγματοποιήθηκε από τον Α.Ο. Ποσειδώνα Λουτρακίου, τμήμα στίβου, αθλητική ημερίδα. Συμμετείχαν επτά σύλλογοι με αριθμό των αθλητών που ανήλθε σε 300. Συγκεκριμένα έλαβαν μέρος στους αγώνες οι Γ.Ε. Αργολίδας, Αργολίδα 2000, Α.Ο. Ακρίτας 2016 Καλαμάτας, Ολυμπιάδα Καλαμάτας, Γ.Σ. Αρκαδίας και Α.Ο. Νεμέας. Οι αγώνες ξεκίνησαν με τους αθλητές να δίνουν τον ομώνυμο όρκο, ενώ στην συνέχεια με κέφι και χαρά για την συμμετοχή τους, αγωνίστηκαν σε δρόμους ταχύτητας, μήκους και ρίψεων και χειροκροτήθηκαν από τους γονείς και τους φιλάθλους, που έδωσαν ένα εντυπωσιακό παρόν στην κερκίδα του σταδίου. Συγχαρητήρια σε όλους τους αθλητές και αθλήτριες των οποίων οι επιδόσεις ήταν αξιόλογες και πολλά υποσχόμενες.
Κατηγορία: , , ,

Βία και εγκληματικότητα

0



H νεκρική σιγή των Ελλήνων, ιδιαίτερα μετά τη δολοφονία της τελευταίας τους ελπίδας, δεν πρέπει να ερμηνεύεται λανθασμένα – αφού μία κοινωνία χωρίς καμία ελπίδα για το μέλλον της, βυθισμένη σε προβλήματα όπως το δημογραφικό, η μαζική φυγή των νέων, το μεταναστευτικό κοκ., είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.


Η Ελλάδα είχε πάρα πολλές δυνατότητες στο παρελθόν, για να αντιμετωπίσει την κρίση χρέους, στην οποία οδηγήθηκε με την πιθανή συμβολή της ΕΛΣΤΑΤ. Ορισμένες από αυτές ήταν η εξυπηρέτηση των χρεών της με δικά της μέσα (εθνικά ομόλογα), ο μηδενισμός τους (ανάλυση), μία αντίστοιχη συμπεριφορά με αυτήν των Ισλανδών ή να ακολουθήσει το παράδειγμα της Ιρλανδίας.

Ειδικότερα, οι Ισλανδοί πλημμύρισαν τους δρόμους χωρίς να χάσουν καθόλου χρόνο όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με την υπερχρέωση των τραπεζών τους (1000% του ΑΕΠ), αρνούμενοι να αναλάβουν τα χρέη τους απέναντι στους ξένους πιστωτές – ενώ επέβαλλαν τη δικαστική τιμωρία όλων των υπευθύνων. Στη συνέχεια υπέφεραν τα πάνδεινα για 1-2 έτη, αλλά τελικά επέστρεψαν σε πορεία ανάπτυξης.

Ανάλογα συμπεριφέρθηκαν με τα «Panama papers», όταν αποκαλύφθηκε πως ο πρωθυπουργός της χώρας τους είχε τοποθετήσει τα περιουσιακά του στοιχεία στο εξωτερικό σε μία εταιρεία offshore, παρακάμπτοντας την κοινοβουλευτική του υποχρέωση να τα δηλώσει – κάτι που δεν ήταν μεν ποινικά κολάσιμο, αλλά δεν εμπόδισε τους Ισλανδούς να πλημμυρίσουν τους δρόμους, απαιτώντας και επιτυγχάνοντας τελικά την παραίτηση του.

Αντίθετα, οι Έλληνες συνεχίζουν για 8η συνεχή χρονιά να μην αντιδρούν και να μη διαμαρτύρονται, ενώ δεν έχουν απαιτήσει την τιμωρία κανενός εκ των υπευθύνων – ισχυριζόμενοι πως δεν αποδίδουν τέτοιου είδους ενέργειες, όπως η ειρηνική έξοδος 2.000.000 ή περισσοτέρων ανθρώπων στους δρόμους, ενώ στην Ισλανδία πέτυχαν επειδή είναι μία πολύ μικρή χώρα!

Οι Ιρλανδοί τώρα, ως μέλη της Ευρωζώνης, ακολούθησαν έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο – ενδίδοντας στους εκβιασμούς της ΕΚΤ και αναλαμβάνοντας ένα μέρος των χρεών των τραπεζών τους. Εν τούτοις, απαίτησαν και πήραν σοβαρότατα ανταλλάγματα από την Τρόικα – όπως ένα δάνειο με λήξη το 2040 (κρυφό τύπωμα χρημάτων), την ανοχή των τεράστιων παραποιήσεων στα στατιστικά τους στοιχεία (ανάλυση), η οποία τους εξασφάλισε την πρόσβαση στις αγορές και την έξοδο από τα μνημόνια, τη διατήρηση του φορολογικού συντελεστή τους στο 12,5% (όπως συνέβη επίσης με την Κύπρο), μέσω του οποίου εξασφαλίζουν την παραμονή των αμερικανικών πολυεθνικών στη χώρα τους κοκ.

Αντίθετα, οι ελληνικές κυβερνήσεις έδωσαν τα πάντα, κυριολεκτικά τα κλειδιά της χώρας, χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα – ενώ οι Πολίτες κρύφτηκαν στα σπίτια τους, όταν η πρώτη τους μεγάλη διαδήλωση «πνίγηκε» με το συμβάν της MARFIN.

Σήμερα, παρά το ότι η Ελλάδα ευρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση, απειλούμενη ως Έθνος κυριολεκτικά με τον αφανισμό της, συνεχίζεται η εκκωφαντική σιωπή των αμνών – ενώ αρκετοί Έλληνες ισχυρίζονται πως οι μαζικές διαμαρτυρίες και το πλημμύρισμα των δρόμων είναι είτε αναχρονιστικές ενέργειες, είτε χαρακτηριστικό των κομμουνιστικών κομμάτων.

Αναζητείται λοιπόν (θεωρητικά) ένας προικισμένος ηγέτης, ο οποίος θα προτείνει επιστημονικά τεκμηριωμένες λύσεις, για να ξεφύγει η χώρα από την κρίση – κάτι που φυσικά δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ, αφού ούτε προικισμένοι ηγέτες υπάρχουν, ούτε μαγικές λύσεις μετά από όλα όσα έχουν υπογραφεί και συμβεί.
Η άλλη όψη του νομίσματος
Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση κατηγορείται πως δεν είναι σε θέση να ελέγξει την αύξηση της βίας και της εγκληματικότητας – η οποία γίνεται όλο και περισσότερο αντιληπτή τις τελευταίες ημέρες. Εν προκειμένω, δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν οι Έλληνες τον τρόπο αντίδρασης των ανθρώπων, όταν χάνουν τα περιουσιακά τους στοιχεία και την αξιοπρέπεια τους, από εξωγενείς κυρίως αιτίες – όταν υπερχρεώνονται, μένουν άνεργοι, εξαθλιώνονται, λιμοκτονούν και δεν βλέπουν καμία προοπτική για το μέλλον τους.

Αναλυτικότερα, είναι σαφές πως κάποιοι αυτοκτονούν – ενώ ορισμένοι άλλοι πεθαίνουν από καρδιακές ή άλλες παθήσεις, οι οποίες οφείλονται κυρίως στο άγχος ή στη μη οικονομική δυνατότητα τους να επισκεφθούν τους γιατρούς τους. Υπάρχει όμως και μία τρίτη μεγάλη κατηγορία, μη παθητική όπως οι προηγούμενες, η οποία αφορά τις νεαρότερες συνήθως ηλικίες: οι πάσης φύσεως βίαιες και εγκληματικές πράξεις, οι οποίες κορυφώνονται σε τέτοιες περιόδους,όπως έχει τεκμηριωθεί πολλές φορές από εκείνες τις χώρες που προσέφυγαν στο ΔΝΤ. Υπενθυμίζουμε εδώ από το άρθρο μας για την κρίση της Βραζιλίας (πηγή) τα εξής:
«Το 2001, λιγότερο από τρία χρόνια μετά την παροχή του δανείου εκ μέρους του ΔΝΤ, στις μεγαλουπόλεις της νοτιοανατολικής πλευράς και του κέντρου της Βραζιλίας, είχε ξεσπάσει ένας απίστευτος «ταξικός» πόλεμος, ένας εμφύλιος πόλεμος δηλαδή τεραστίων διαστάσεων – με 40.000 θύματα συμπλοκών και πολυάριθμους βίαιους θανάτους. Το 90% της βίας, η οποία είχε καταλάβει τη χώρα, ήταν το αποτέλεσμα της εξτρεμιστικής φτώχειας, στην οποία είχε «υποχρεωθεί» ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού – μόλις το 10% καταλογιζόταν στο οργανωμένο, διεθνές έγκλημα.
Στο Sao Paulo, οι πάμπλουτοι επιχειρηματίες μετακινιόντουσαν μόνο με ελικόπτερα, ενώ οι απλά ευκατάστατοι πολίτες, με αλεξίσφαιρες λιμουζίνες. Ιδιωτικοί αστυνομικοί, με στρατιωτική εκπαίδευση και οπλισμό, καθώς επίσης τείχη ύψους τουλάχιστον τεσσάρων μέτρων, προστάτευαν τις πολυτελείς κατοικίες, ενώ ακόμη και η πρόσκληση επίσκεψης ενός φίλου της ανώτερης εισοδηματικής τάξης της χώρας, ισοδυναμούσε με πολεμική εκστρατεία.
Για να φτάσει δηλαδή κανείς στο σπίτι κάποιου φίλου του, για να χρησιμοποιήσει τον ανελκυστήρα ή για να εισέλθει σε κάποιον όροφο, ήταν απαραίτητη η γνώση και η χρήση μίας σειράς μυστικών κωδικών, μέσω των οποίων προστατευόταν οι χώροι διαμονής των ευκατάστατων πολιτών. Όλες οι πόρτες των σπιτιών ήταν ειδικά ασφαλισμένες, καλυμμένες με ανθεκτικά μέταλλα και πολλαπλές κλειδαριές, ενώ ακόμη και η μεσαία εισοδηματική τάξη ζούσε σε διαμερίσματα που θύμιζαν χρηματοκιβώτια» (πηγή: J.Ziegler).
Φυσικά η Ελλάδα δεν είναι Βραζιλία, ενώ ευρίσκεται σε μία επικίνδυνη γεωπολιτική θέση, περικυκλωμένη από εχθρικές, χαμηλού επιπέδου χώρες – γεγονός που καθιστά τους Έλληνες προσεκτικούς εάν όχι φοβισμένους, όσον αφορά τη συμπεριφορά τους. Εν τούτοις, η εξαθλίωση, όταν υπερβεί ένα κρίσιμο μέγεθος, υπερνικά το φόβο – οπότε τίποτα δεν μπορεί να αποκλεισθεί.
Επίλογος
Ολοκληρώνοντας η νεκρική σιγή των Ελλήνων, ιδιαίτερα μετά την προδοσία του δημοψηφίσματος, τη δολοφονία της τελευταίας τους ελπίδας από τη σημερινή κυβέρνηση, το ψήφισμα των μνημονίων από την πλειοψηφία των κομμάτων το 2015, καθώς επίσης την παραπλάνηση που ακολούθησε με τα παράλληλα προγράμματα, τον αφελληνισμό των τραπεζών κοκ., δεν πρέπει να ερμηνεύεται λανθασμένα – αφού μία κοινωνία χωρίς καμία ελπίδα για το μέλλον της, βυθισμένη σε τεράστια προβλήματα όπως το δημογραφικό, η μαζική φυγή των νέων της, το μεταναστευτικό, τον τρομακτικό δείκτη εξάρτησης κοκ. είναι εξαιρετικά επικίνδυνη.

Η βία εν προκειμένω και η έξαρση της εγκληματικότητας, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι θα συμβούν – ειδικά όταν δεν έχει τιμωρηθεί απολύτως κανένας από τους υπευθύνους της χρεοκοπίας, ενώ τα κόμματα συνεχίζουν να συμπεριφέρονται όπως στο παρελθόν. Πόσο μάλλον όταν η κυβέρνηση, για να καλύψει τις απίστευτες αδυναμίες της, δηλώνει πως εφαρμόζει συνειδητά μία ταξική πολιτική – η οποία όμως καταστρέφει μεθοδικά όλες τις εισοδηματικές τάξεις κατ’ εντολή των δανειστών, ο στόχος των οποίων είναι αποκλειστικά και μόνο η αλλαγή της ιδιοκτησίας της χώρας.

Analyst
Κατηγορία:

Οι υπνοβάτες των Αθηνών και οι «αυτόνομοι» της Θράκης

0



Ο κίνδυνος για δραματική μεταβολή της κατάστασης στην περιοχή είναι ορατός
Η Άγκυρα περιμένει να «ωριμάσουν» τα πράγματα. H πολιτική τάξη της χώρας ούτε στη διάρκεια της μεταπολίτευσης αξιολόγησε όπως έπρεπε την υπόθεση της Θράκης. Γνωστό ήταν στα πολιτικά παρασκήνια και τους δημοσιογραφικούς κύκλους ότι οι θρακικοί νομοί προκαλούσαν επί δεκαετίες το έντονο ενδιαφέρον της Αθήνας μόνον σε περιόδους εκλογών, με τα κόμματα -ιδιαίτερα τα μεγάλα- να προσπαθούν να εξασφαλίσουν χρήσιμα ποσοστά από κοινωνικούς χώρους της μουσουλμανικής μειονότητας.

Από εκεί και πέρα είχαμε τα εξής: Σειρά ποικίλων διοικητικών «πιέσεων» από κρατικούς μηχανισμούς στη μειονοτική κοινωνία, βλακώδη «πολιτική» απομόνωσης των Πομάκων, που κατέληξε σε τουρκοποίησή τους, και καμία σχεδιασμένη αναπτυξιακή πολιτική στη Θράκη, τη μόνη πολιτική που θα άλλαζε εντελώς εκεί τα οικονομικά και κοινωνικά πράγματα και θα αποδυνάμωνε κάθε «παρεμβατική» πολιτική της Άγκυρας.
Είναι, δε, χαρακτηριστικό της άθλιας διαχείρισης αυτής της υπόθεσης από την Αθήνα, το γεγονός ότι όποτε κατευθύνθηκαν στη Θράκη κονδύλια για έργα με στόχο την οικονομική ενίσχυσή της, οι εξελίξεις οδήγησαν πολλά χρήματα σε τσέπες «ατσίδων» και σε χρέη του κράτους προς επιχειρηματίες που προσπαθούν να κινήσουν εκεί την οικονομία.

Κατάσταση αηδής. Όλα αυτά είναι γνωστά στους πάντες, πολιτικούς και πολίτες της Ελλάδας, χάρη κυρίως στα πολλά και εξαιρετικά δημοσιογραφικά ρεπορτάζ που έχουν καλύψει όλες τις πτυχές της υπόθεσης. Όσο για τους πολιτικούς, είναι κυριολεκτικά μετρημένοι στα δάχτυλα αυτοί που και σήμερα θέτουν με σοβαρότητα ζήτημα Θράκης στη δημόσια σκηνή, δυστυχώς «εις ώτα μη ακουόντων».
Σήμερα πλέον η εγκληματική πολιτική αδράνεια της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας έχει φέρει τους πλούσιους «μαύρους καρπούς» της:
Η Άγκυρα «αλωνίζει» όσο ποτέ άλλοτε σε Κομοτηνή και Ξάνθη, το τουρκικό προξενείο έχει καταστεί αφανής «διοικητής» των μειονοτικών περιοχών, οι μυστικές υπηρεσίες της γείτονος κινούνται εκεί με άνεση (τους είναι αδιάφορο το πόσο στενά παρακολουθούνται από την ΕΥΠ), Τούρκοι πολιτικοί περιοδεύουν αφειδώς για «επαφές» με τους «συμπατριώτες» τους. Και η Τουρκία, με ποικίλες «προσφορές» και με πολιτικές των τραπεζών της, ενισχύει οικονομικά τους μουσουλμάνους και με αγορές που στόχο έχουν να είναι στο προσεχές μέλλον πλειοψηφική η ιδιοκτησία γης από τη σημερινή μειονότητα.
Επιπλέον, η Άγκυρα ξεκάθαρα απαιτεί από την Αθήνα να αποδεχτεί ότι είναι «τουρκική» η μειονότητα στη Θράκη.
Ο κίνδυνος για δραματική μεταβολή της κατάστασης στη Θράκη είναι πλέον απολύτως ορατός.

Η Άγκυρα απλώς περιμένει να «ωριμάσουν» τα πράγματα. Από τη μία το «προηγούμενο» των αλλαγών του βαλκανικού χάρτη και από την άλλη η αύξηση των αποσχιστικών εστιών στην Ευρώπη ενθαρρύνουν την Τουρκία στον στόχο της για «αυτονομία» εντός της ελληνικής επικράτειας δύο «τουρκικών» θρακικών νομών, που θα μπορούν να παρουσιάζουν στη διεθνή σκηνή πληθυσμιακή μουσουλμανική πλειοψηφία και πλειοψηφική κατοχή γης.
Η Άγκυρα έχει κάθε λόγο να είναι αισιόδοξη.
Η μεν Αθήνα, πλαδαρή και αδύναμη, παρακολουθεί σαν υπνωτισμένη την επιθετική τουρκική πολιτική στη Θράκη.
Η δε Ευρώπη είναι βέβαιο ότι δεν θα είναι σε θέση να υπερασπιστεί τους θρακικούς νομούς ως «ευρωπαϊκά» εδάφη.

Η Τουρκία διαπιστώνει ότι μπορεί «αναίμακτα» να πετύχει ένα «ειδικό καθεστώς» στους νομούς Ξάνθης και Ροδόπης. Με επιδέξια νομική χρήση επιλεγμένων διατάξεων του διεθνούς δικαίου και με αξιοποίηση ελληνικών λαθών, αλλά και με πολιτική πίεση προς την Αθήνα, η Τουρκία υπολογίζει ότι θα πετύχει τον στόχο της σ' έναν «κατάλληλο» χρόνο. Έλληνες διπλωμάτες επισημαίνουν ότι κατά βάση η Άγκυρα ακολουθεί και στη Δ. Θράκη και στο Αιγαίο μία τακτική: Σταθερή πίεση διαρκείας για επίτευξη των στόχων τελικώς «αναίμακτα», με πολιτικές συμφωνίες που θα έχουν υποχρεώσει την Αθήνα να αποδεχτεί τις «πραγματικότητες» σ' αυτά τα μέτωπα.
Περιττό βεβαίως να ειπωθεί το τι θα σήμαιναν τέτοιες εξελίξεις για τη γεωπολιτική υπόσταση του ελληνικού εθνικού κράτους σε Βαλκάνια, Αιγαίο και Μεσόγειο.
Γνωρίζει πολύ καλά, πάντως, τι θα σήμαιναν ο κ. Ταγίπ Ερντογάν, τον οποίον έχουμε προσκαλέσει να επισκεφτεί την Αθήνα.

Παραπολιτικά
Κατηγορία:

Γεμίσαμε ήρωες

0



Πολλοί βοήθησαν πολλούς στην πλημμύρα της Μάνδρας, αλλά δεν το έκαναν βούκινο. Και δεν λέω για τον συμπαθέστατο φίλο, που έσωσε τρεις γριές. Άλλωστε και μόνο το ότι η μία ήταν η πεθερά του δείχνει πραγματικά ηρωικό ήθος. Ίσως μάλιστα να μην επιδίωξε καν την προβολή του, ή να επιδίωξε να μιλήσει (και πολύ σωστά) για το πρόβλημα με το ρέμα· γεγονός είναι, ότι ήταν πράγματι πολύ σεμνός. Η δήμαρχος έσωσε βέβαια την μητέρα της, έκανε η γυναίκα ότι μπορούσε, αλλά βρήκε ευκαιρία και για λίγο αυτοπροβολή. Δεν πειράζει· αυτό απαιτεί ο μέσος ψηφοφόρος.

Από εκεί και πέρα όμως δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστο το καραγκιοζιλίκι, όσων πούλησαν ηρωισμό αβρόχοις ποσίν. Από τον περίπατο του Τσίπρα μέχρι την μήνυση της Δούρου και μέχρι τους αγανακτισμένους νεοδημοκράτες και ΠΑΣΟΚους για τα μπαζωμένα ρέματα!!! Σε κάθε τέτοια περίπτωση όμως βρίσκεται κάποιος που ξεπερνάει τους άλλους σε γελοιότητα. Τρεις μέρες μετά, στην εκπομπή του Αυτιά παρουσιάστηκε ο δημοσιογράφος –αντιπεριφερειάρχης Καραμέρος με στολή πυροσβέστη, αλλά εντελώς ατσαλάκωτος φυσικά με έναν φάκελο με χαρτιά, για να βάλει τα πράγματα στην θέση τους… Με το στιλάκι του ανθρώπου της δράσης ανέπτυξε τα «επιχειρήματα» του με φράσεις όπως «διόρθωνα τα πρανή», «έβαζα σακιά με άμμο» και άλλες τέτοιες ταπεινοφροσύνες και αμέσως μετά σηκώθηκε κι έφυγε, μάλλον για να πάει να ξεφορτώσει κι άλλα σακιά..

Παρεμπιπτόντως, μια και μιλάμε για καραγκιοζιλίκια. Μετά την ΓΑΔΑ, ο Ρουβίκωνας μπήκε και στο ΓΕΕΘΑ!!!!!!!! Αν είναι τόσο ικανοί, να τους προσλάβουμε στις μυστικές υπηρεσίες βρε παιδιά. Έτσι κι αλλιώς, το μόνο που μένει, είναι να μπούνε στα γραφεία της ΕΥΠ, που δεν θα εκπλαγούμε πλέον. Πάντως πρέπει να τους ευχαριστήσουμε, γιατί μας δείχνουν αναίμακτα, πόσο «οχυρωμένοι» είμαστε σαν κράτος. Κάνουν, ότι κάνουν και τα κομμάντα στους απλούς φαντάρους, όταν κοιμούνται στην σκοπιά. Δυστυχώς όμως δεν είναι οι Ρουβίκωνες πολύ ικανοί, αλλά οι άλλοι πολύ ανίκανοι.

Π. Ρέππας
Κατηγορία:

Το απίστευτο tweet της Ελληνικής Αστυνομίας

0


Ένα βίντεο με δύο μοναδικά σκυλάκια, στο πλέον ενδεδειγμένο παιχνίδι

Με ένα μοναδικό βίντεο, η Ελληνική Αστυνομία συνοδεύει την ανακοίνωσή-υπενθύμισή της για τον τρόπο επικοινωνίας σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Δύο σκυλιά που παίζουν "κλέφτες κι αστυνόμους" εμφανίζονται στο βίντεο που χρησιμοποίησε η ΕΛΑΣ στο μήνυμά της στο Twitter.


Κατηγορία:

«Αλωπεκίζειν προς ετέραν αλώπεκα»

0



Του Στέλιου Παπαθεμελή

«Εν λόγω ελληνικώ που είν’ ο φορεύς της φήμης» (Καβάφης) συνοψίστηκε, συμπυκνώθηκε, «χώρεσε», ολόκληρο το νόημα της Εθνικής Επετείου.

Εν αρχή ην ο λόγος του επισμηναγού της ομάδας ΖΕΥΣ που κατέπληξε με τις αριστοτεχνικές κινήσεις της:

«Το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου του ’40 αποτελεί συνέχεια του ‘μολών λαβέ’ του Λεωνίδα. Δείχνει το σθένος και το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. Σ’ αυτή την επέτειο πρέπει να θυμόμαστε ότι οι ήρωες πολεμούν ως Έλληνες. Χρόνια Πολλά, Ελλάδα!».Και η ακεραίωση του μηνύματος δια στόματος του Προέδρου της Δημοκρατίας ως εκφραστή του Ελληνικού Έθνους:

«Τα φτερά της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας στέλνουν παντού το μήνυμα του ανθρωπισμού και της ειρήνης. Στέλνουν, όμως, σε κάθε ιταμό εισβολέα το διαχρονικό μήνυμα: «Μολών λαβέ». Το Έθνος μας είναι υπερήφανο για εσάς. Και η Παναγία, η Υπέρμαχος Στρατηγός, να σας συνοδεύει στις πτήσεις σας».Αυτές οι δύο παράγραφοι συνιστούν την πεμπτουσία του πνεύματος της μεγάλης επετείου. Προτείνουμε να αναπαραχθούν σ’ ένα καλαίσθητο μονόφυλλο και να δοθούν στα σχολεία σε όλα τα Ελληνόπουλα ως «κτήμα ες αεί».

Ερώτηση κρίσεως: «Τί γυρεύει ο Ερντογάν στην Αθήνα;»

Αυθόρμητη απάντηση ό,τι και η αλεπού στο παζάρι! Τα έχει βρει σκούρα με όλους και σε όλα και «ψάχνεται». Πάντως για να πάρει έρχεται, όχι να δώσει. Ν’ αρπάξει θέλει. Το ερώτημα είναι πόσο οι ημέτεροι θα μπορέσουν «αλωπεκίζειν προς ετέραν αλώπεκα», να το παίξουν ικανότερες αλεπούδες, ή εχίνοι (=αχινοί), καθώς «πολλ’ οίδ’ αλώπηξ, αλλ’ εχίνος εν μέγα»!

Αν κρίνουμε πάντως από τις ακατάπαυστες κατεδαφίσεις του (τουρκ)αλβανού στη Χειμάρρα, ούτε «αλωπεκίζουμε», ούτε ως «εχίνοι» λειτουργούμε.

Δεν ξέραμε, ούτε τότε επί Σημίτη, ούτε τώρα τι ακριβώς συζητήθηκε πίσω από τις κλειστές πόρτες του «Οβάλ Γραφείου» για τα μείζονα εθνικά μας και εν γένει για ό,τι μας αφορά. Επί Σημίτη το μάθαμε κατά δόσεις: Ίμια, γκρίζες ζώνες, Μαδρίτη (ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο), Ελσίνκι (=Χάγη)κλπ. Για τα διαμειφθέντα στη πρόσφατη συζήτηση αρχίζουμε να υποψιαζόμαστε και να «ψηλαφούμε». Ο κ. Κοτζιάς είναι οπωσδήποτε ευφυής. Μας είναι ωστόσο ανεξήγητη η πρεμούρα να λειτουργήσουμε ως επισπεύδοντες στα «βαλκανικά». Ο ΥπΕξ π.χ. δεν έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του στο ζήτημα της σκοπιανής ονομασίας. Εμμένουμε ναι, ή όχι, στο «ονομασία χωρίς το Μακεδονία ή παράγωγα;», τη μόνη επιστημονικά, πολιτικά και εθνικά σωστή θέση που υπεράσπισαν και οι ιστορικοί πολιτικοί ηγέτες Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου; Ή έχουμε (παρα)συρθεί στην πολιτικά αφελή και εθνικά επικίνδυνη «θέση» του 2007: «Μακεδονία με γεωγραφικό προσδιορισμό», που μόνο για τους ολιγόνοες δεν σημαίνει σκέτο Μακεδονία και άρα απεμπόληση του αναπαλλοτριώτου δικαιώματος από το οποίο κανείς Έλλην δεν δικαιούται να παραιτηθεί. Ο ΥπΕξ οφείλει ένα δημόσιο ξεκαθάρισμα για να μάθουμε πού και γιατί πάμε.

Οι Η.Π.Α. μας έβλεπαν ως χθες ως ενιαίο γεωπολιτικό σύνολο με την Τουρκία. Τώρα η Άγκυρα βόσκει σε άλλα βοσκοτόπια. Αυτό σημαίνει γεωπολιτική και γεωστρατηγική μοναδικότητα Ελλάδας – Κύπρου. Ατού διαπραγματεύσιμο και ανταλλάξιμο. Ακριβύναμε πολύ και πρέπει να «πληρωθούμε» ανάλογα. Από την πολιτικοδιπλωματική ικανότητα του πολτικού μας προσωπικού εξαρτώνται όλα. Μας έχουν απόλυτη ανάγκη.

Αντίθετα η Τουρκία είναι σήμερα γεωπολιτικά επί ξύλου κρεμάμενη. Χρειάζεται την Ελλάδα. Ο Ερντογάν αναζητεί στην Αθήνα κάποια «σανίδα σωτηρίας». Οι γείτονες δεν φημίζονται για τιμιότητα λογαριασμών, το ξέρουμε. Αλλά το μήνυμα που θα εισπράξει ο επισκέπτης πρέπει να είναι: άρση του casus belli, παύση παραβιάσεων – παραβάσεων στο Αιγαίο, αναγνώριση διεθνούς προσωπικότητας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλαγή στάσης στο Κυπριακό, αποτελεσματικός έλεγχος των μεταναστευτικών ροών (το περασμένο τρίμηνο μας έστειλαν 15000 έναντι 3800 το 2016).

Οι ξένοι που γνωρίζουν τους μοναδικούς αρχαιολογικούς θησαυρούς μας τραβούν τα μαλλιά τους διαπιστώνοντας ότι ο ένας μετά τον άλλο αρχαιολογικός χώρος κλείνει, «ελλείψει φυλάκων». Είμαστε κατάπτυστοι. Αν δεν βρίσκουμε άλλο τρόπο πληρωμής του προσωπικού να στείλουμε επιδοτούμενους ανέργους. Ο γράφων φωνάζει, εις ώτα μη ακουόντων χρόνια τώρα, ότι τιμιότερο και αποτελεσματικότερο να μετατραπεί το λεγόμενο επίδομα ανεργίας σε επίδομα εργασίας, έτσι και ο επιδοτούμενος «εργαζόμενος – άνεργος» θα αισθάνεται ότι προσφέρει και έργο θα παράγεται.

Εξ άλλου είναι άκρατος παραλογισμός το κράτος να «ψάχνεται» και για την τελευταία δεκάρα και να απεμπολεί χειροπιαστό εισόδημα από εισιτήρια και αναμνηστικά των οποίων την πώληση έχει περιέργως απαγορεύσει, όπως καταγγέλλει ο αποδεδειγμένος Φιλλέλην, καθηγητής Μίλλερ («Κ» 27/10/17) για τη Νεμέα.

Περί του πεφιλημένου μας δρος Σόιμπλε εξ οικείων (του αντικαγκελαρίου και ΥπΕξ της Γερμανίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ) τα βέλη:

«Μετέτρεψε την Ευρώπη σε έναν σωρό από ερείπια, που θα πρέπει τώρα να τα μαζέψουν άλλοι», «Κατάφερε να στρέψει όλα τα κράτη - μέλη εναντίον της Γερμανίας!».Αυτά για κείνον. Και εκείνος για τους ημετέρους:

«Εγώ ζήτησα από την ελληνική κυβέρνηση να περικόψει τα προνόμια των εφοπλιστών, αλλά αυτή απεφάσισε να περικόψει τις συντάξεις» (Frankfurter Allgemeine).Η «ιδέα» για τη φορολόγηση του εφοπλιστικού κεφαλαίου είναι ελκυστική, αλλά τα καράβια πλέουν στους ωκεανούς της οικουμένης με σημαίες ευκαιρίας. Άρα άνθρακες ο θησαυρός τους για τον φορολογικό νομοθέτη, Herr Doktor!

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης
E-mail: stpapathemelis@gmail.com, danagennisi.press@gmail.com
Κατηγορία:

Το διχαστικό κλίμα επανέρχεται στην ελληνική κοινωνία

0



Με τη διχαστική πολιτική, απευθυνόμενοι στα πιο πρωτόγονα ανακλαστικά του ατόμου και της κοινωνίας διαλύουν ό,τι είχε οικοδομηθεί με χρόνο και με κόπο

Προξενεί εντύπωση το γεγονός, ότι ενώ η αναφορά των κυβερνώντων στην ενότητα, κατά τις ομιλίες και δηλώσεις επί τη εθνική επετείω, ήταν εν αφθονία, στην άσκηση της πολιτικής προτιμητέα είναι η διχαστική τακτική, είτε λόγω "ρεβανσισμού", είτε για λόγους μικροπολιτικής.

Και βεβαίως, ουδόλως τους απασχόλησε η διαπίστωση, και συνάμα προειδοποίηση, του Διονυσίου Σολωμού στον "Ύμνο στην Ελευθερία", «Εάν μισούνται ανάμεσό τους / Δεν τους πρέπει ελευθεριά», γι’ αυτό και σκοπίμως και προκλητικώς εορτάσθηκε η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου με... αντάρτικα τραγούδια από την ορχήστρα του Στρατού Ξηράς στην εορτή του ΥΕΘΑ, στην Λέσχη Αξιωματικών της Αθήνας. Η μπάντα παιάνιζε το «Ήρωες, άπαρτα βουνά», τον κομμουνιστικό "ύμνο" του Πέτρου Πανδή, ενώπιον των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ ο διοργανωτής υπουργός, Βίτσας, χαμογελούσε πονηρά.

Βεβαίως, ο κ. Βίτσας γνωρίζει πως το αντάρτικο του ΕΑΜ άρχισε να διοργανώνεται το καλοκαίρι του 1941, και η ένοπλη φάση του εκκίνησε τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους, λόγω της συμμαχίας ναζιστών και κομμουνιστών, του Χίτλερ με τον Στάλιν. Και μόνον όταν ο Χίτλερ επετέθη στη "μάνα" των απανταχού κομμουνιστών, την Σοβιετική Ένωση, το ΚΚΕ θυμήθηκε το αντάρτικο.

Τον Οκτώβριο του 1940, δεν υπήρχε αντάρτικο, ούτε ΕΑΜ και ΕΠΟΝ. Υπήρχε όμως η ΕΟΝ, άκρως δυσφημισθείσα, για να υποτιμηθεί και να προβληθεί η κομμουνιστική νεολαία. Αυτό το ομολογεί ένας νεολαίος της ΕΟΝ, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος αποθεώνει τον Ιωάννη Μεταξά. Εξηγεί σε βίντεο που κυκλοφορεί στο youtube, ότι κανείς δεν τον υποχρέωσε να εγγραφεί στην ΕΟΝ, όπου διαπαιδαγωγήθηκε σε "υγιή εθνικισμό". Και δημοσίευσε ποίημά του στο περιοδικό Νεολαία της 4ης Αυγούστου, με το όνομα Μιχαήλ Θεοδωράκης, για τα τέσσερα χρόνια του καθεστώτος: «Τέσσερα άστρα γύρω-γύρω / Κι είναι στη μέση ήλιος λαμπρός / Τέσσερα χρόνια όλο μύρο / Κι ο ήλιος ο Αρχηγός».

Ο κ. Βίτσας, και οι σύντροφοί του, διαστρεβλώνοντας σκοπίμως τα γεγονότα, ίσως και λόγω υποκρυπτόμενης ενοχής για την συμμαχία των κομμουνιστών με τους ναζί εις βάρος της Ελλάδος, επαναφέρουν την αγνοηθείσα από τους σημερινούς νέους και υιοθετούν την διχαστική πολιτική, επενδύοντας στον διχασμό ως επιτυχημένη τακτική, αρχικώς για την κατάληψη και εν συνεχεία διατήρηση της εξουσίας.

Επιτυγχάνουν δι’ αυτού του τρόπου δύο τινά: Αφ’ ενός την συσπείρωση των οπαδών τους, "πουλώντας" αριστεροσύνη, προς κάλυψη της πλήρους υποταγής στα νεοφιλελεύθερα κελεύσματα των δανειστών, αφετέρου εκφοβίζουν τους αστούς, όχι μόνον με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς και στοχοποιήσεις, αλλά και εμπράκτως με αναξιοκρατικούς διορισμούς και ευνοϊκές τοποθετήσεις των "ημετέρων".

Το μήνυμα είναι σαφές: Όποιος δεν είναι μ’ εμάς, είναι εναντίον μας. Το ξαναείδαμε κι αυτό με τους "πρασινοφρουρούς" κατά την δεκαετία του ’80. Άλλωστε, το είπε και ο Λένιν, ότι και οι "ουδέτεροι" είναι αντίπαλοι.

Με την διχαστική πολιτική, απευθυνόμενοι στα πιο πρωτόγονα ανακλαστικά του ατόμου και της κοινωνίας διαλύουν ό,τι είχε οικοδομηθεί με χρόνο και με κόπο. Η απελευθέρωση του μίσους και των παθών, καθώς και η πρόκληση φόβου στους πολιτικώς αντιθέτους στην πολιτική σκηνή της χώρας μας, λες και αποτελεί μίμηση -σε ηπιότερη βεβαίως μορφή- της πολιτικής που ακολουθεί ο Ερντογάν στην Τουρκία, αλλά και όλοι οι ηγέτες αυταρχικών καθεστώτων.

Επέλεξαν, δυστυχώς, οι κυβερνητικοί, τον λαϊκισμό. Ο ταξικός, κοινωνικός, ιδεολογικός και κάθε άλλος διχασμός αποτελεί εργαλείο για την εδραίωση και την πολιτική επιβίωσή τους. Ακόμη και τα εμφύλια πάθη, που έτειναν να λησμονηθούν, τα αναμόχλευσαν, για να θεωρήσουν ότι αποτελούν συνέχεια των ανδρών που ηττήθηκαν από τον ελληνικό στρατό. Τα ρήγματα που ανοίγονται στην κοινωνία, θα περάσουν δεκαετίες για να κλείσουν, αν κλείσουν.

Η θεραπεία, βρίσκεται στα χέρια του αστικού κόσμου, της συντριπτικής πλειονότητας του λαού, που όμως σιωπά, ίσως επειδή δεν έχει αντιληφθεί τη σοβαρότητα της καταστάσεως.

Μακεδών
Πηγή Voria
Κατηγορία:

Ένα ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ... (Η δική μας Νατάσα)

0


Η Νατάσα Μερτίκα από το Λουτρό Κορινθίας, κόρη του Χαράλαμπου Μερτίκα, ενός ήρωα της Εθνικής Αντίστασης. Την περίοδο της Χούντας, η Νατάσα, μια νεαρή πανέμορφη κοπέλα, ήταν έγκυος μερικών μηνών, όταν τη συνέλαβε η Χούντα και την οδήγησε στην Μπουμπουλίνας, όπου βασανίστηκε έγκυος ούσα και έχασε το μωρό της από τα βασανιστήρια. Αλλά και μετά την αποβολή οι βασανιστές εξακολουθούσαν το έργο τους, σαν να μη συνέβη τίποτα προηγούμενα, χωρίς ίχνος ευσπλαχνίας, χωρίς λίγο συμπόνια για μια μάνα που έχασε το παιδί της, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει ποτέ η Νατάσα να ξαναγίνει μητέρα.

Η Νατάσα κατόρθωσε και δραπέτευσε στο εξωτερικό και έκανε καταθέσεις στο Συμβούλιο Ευρώπης. Η περιπέτειά της είχε διεθνή απήχηση και ήταν από τα πρώτα χαστούκια που δέχτηκε η Χούντα από ανθρωπιστικούς διεθνείς Οργανισμούς.

Η Νατάσα έχει πάρει σύνταξη και ζει σε ένα ξύλινο σπιτάκι στο χωριό της, με μια πανοραμική θέα στον κορινθιακό κόλπο. Εκεί η Νατάσα «μονάζει» διαβάζοντας λογοτεχνία και ποίηση. Αυτή είναι η λύτρωσή της από τα τραύματα της θηριωδίας των βασανιστών της.

Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψει κανείς με λόγια το μέγεθος της φρίκης και να αναλύσει την πηγή της δυστυχίας αυτών των ατόμων σαν τη Νατάσα που υπέστησαν βασανιστήρια και που υπερβαίνουν κάθε σύλληψη και φαντασία.

Όταν μεταφέρθηκε στην Μπουμπουλίνας, δήλωσε στους δεσμοφύλακες και στον αρχιβασανιστή Μάλλιο, πως είναι έγκυος. Αφού τη βασάνιζαν σωματικά επί μέρες, μετά την πετούσαν ημιλιπόθυμη σε ένα υγρό και σκοτεινό κελί. Σ’ αυτό το κελί χάνεται η έννοια του χρόνου. Δεν γνωρίζεις αν είναι μέρα ή νύχτα, ούτε ποια μέρα της εβδομάδας είναι. Το σκοτάδι του κελιού επιβάλλεται και στη συνείδηση του θύματος. Η «στιγμή» της ζωής ενός ατόμου που ζει στο δικό του πολιτιστικό πλαίσιο, είναι αυτό που συνδέει το παρελθόν του με το μέλλον του. Τη «στιγμή» θυμάσαι τα πάντα στη ζωή σου και με τη «στιγμή» σχεδιάζεις για το μέλλον. Η «στιγμή» συνδέει το παρελθόν με το μέλλον. Όταν σου αφαιρούν τη «στιγμή» ή με άλλα λόγια το «τώρα», δεν υπάρχει ούτε παρελθόν ούτε μέλλον. Αυτό συμβαίνει στο θύμα. Όταν δεν ζεις τη «στιγμή» έχεις ήδη πεθάνει πριν από τον θάνατό σου. Τη μέρα σε βασανίζουν αλλά το βράδυ, πάλι μέσα στο σκοτάδι, σε μεταφέρουν στην ταράτσα για την αναπαράσταση του εικονικού θανάτου. Σε κρεμούν στο κενό και το θύμα είναι γαντζωμένο στα χέρια του βασανιστή.

Καθ’ όλη τη διάρκεια των βασανιστηρίων το θύμα νιώθει τον εξευτελισμό της ανθρώπινης ύπαρξης και τη γελιοποίηση της ανθρώπινης συνείδησης.

Μετά ημιλιπόθυμο, όπως είναι το θύμα, το πετούν σαν σκουπίδι μέσα στο σκοτεινό κελί. Τότε δεν ζεις πια αλλά υπάρχεις. Κι αυτό το επιβεβαιώνεις μόνο από τη βαριά αναπνοή σου. Κάθε προηγούμενη ταυτότητα παύει να υπάρχει κι αυτή η ταυτότητα που επικρατεί είναι η ταυτότητα του θανάτου.

Αυτά υφίστατο η Νατάσα επί μέρες. Αλλά μια μέρα, έτσι ημιλιπόθυμη όπως ήταν στο κελί, δεν ήξερε αν ζει ή αν κοιμάται. Ένιωσε κάτι στα σκέλη της και έβαλε τα χέρια της και διαπίστωσε ότι ήταν πλημμυρισμένη στο αίμα. Το αίμα του θανάτου του γιου της. «Και τι έκανες Νατάσα εκείνη τη στιγμή» ; «Κραύγαζα και ούρλιαζα μόνο» είπε η Νατάσα. Η Μοίρα όμως της Νατάσας της επιφύλαξε και μια άλλη όψη του θανάτου. Μετά το χάσιμο του δικού της αγοριού, την παρηγορούσε πάντα το μοναδικό αγόρι της οικογενείας της, ένα αγοράκι 13 χρονών που λάτρευε η Νατάσα γιατί έβλεπε μέσα του και το δικό της χαμένο της γιο. Αυτό το αγοράκι έπεσε κατά λάθος από τον έκτο όροφο μιας πολυκατοικίας. Μάτωσε για μια ακόμη φορά η καρδιά της. Αυτός ο θάνατος άραγε έχει όνομα; Η Νατάσα αντέχει ακόμα στα βέλη που ρίχνονται στην καρδιά της. Είναι γενναία γυναίκα.

Καθώς αφήναμε το κάτω Λουτρό και ανηφορίζαμε προς το Άνω Λουτρό, όπου είναι το σπίτι της, ο Κορινθιακός Κόλπος είχε ένα σκούρο γκρι χρώμα και τα απέναντι βουνά της στερεάς ήταν σκεπασμένα με μαύρα σύννεφα που έμοιαζαν σαν ομπρέλες και έκανε το τοπίο πολύ μελαγχολικό. Στο βάθος του ορίζοντα ο ήλιος έβαφε τα σύννεφα με πορτοκαλί και μωβ χρώματα. Η Νατάσα μας υποδέχτηκε έχοντας στην αγκαλιά της ένα μαύρο γατάκι. Αυτό το μαύρο γατάκι έχει το όνομα Μους-Μους. Κι όταν πεθάνει αυτό το γατάκι υιοθετεί πάλι ένα άλλο μαύρο γατάκι που κι αυτό έχει το ίδιο όνομα. Αυτή η ιστορία έχει σχέση με την αντιστασιακή ηρωΐδα, την Αμαλία Φλέμινγκ που κι εκείνη υπέστη τα βασανιστήρια στο ΕΑΤ-ΕΣΑ που ήλεγχε ο πιο σκληρός βασανιστής της Χούντας που άκουγε στο όνομα «Θεοφιλογιαννάκος», κατ’ ευφημισμό, βέβαια. Καθίσαμε μπροστά στο τζάκι και συζητούσαμε τι άλλο παρά για τα πολιτικά δρώμενα της εποχής μας. Η Μους-Μους ξαπλωμένη μπροστά από το τζάκι ήταν το σύμβολο μιας ομιλούσας σιωπής της ιστορικής μνήμης.

Η Νατάσα αποφεύγει να συζητάει για κείνη την περίοδο των βασανιστηρίων. Η περίοδος αυτή είναι περίοδος μια θλιβερής σιωπής, μοιάζει να είναι βουβή.

► Νατάσα, σκέφτηκες ποτέ να καθίσεις να γράψεις όλη την ιστορία των βασανιστηρίων σου;

Η Νατάσα έπαψε για λίγο να σκαλίζει τα ξύλα, έστρεψε το βλέμμα της προς εμάς και καθηλώθηκε πάνω μας για ελάχιστα δευτερόλεπτα. Σαν να έλεγε «τι μου λέτε τώρα;». Ξανάστρεψε το πρόσωπό της προς το τζάκι και με ένα απλανές βλέμμα συνέχιζε να σκαλίζει τα μισοσβησμένα ξύλα πιο έντονα και οι σπίθες να πετάγονται όπως οι μνήμες. Ν΄ ανάβουν και να σβήνουν συγχρόνως χωρίς να προλαβαίνουν να εκφραστούν, σαν τους κομήτες που δεν προλαβαίνεις καν να πεις την ευχή.

● Πολλοί φίλοι μου έκαναν την ίδια ερώτηση. Πάντα απαντούσα με τη φράση: «Μου είναι αδύνατο αλλά δεν ξέρω γιατί». Το σκέφτηκα αρκετά. Όταν βασανίζεσαι σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, και μετά σε πετάνε ημιλιπόθυμη σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, είσαι ήδη νεκρή πριν από τον θάνατό σου. Ένας νεκρός δεν έχει μνήμη. Θα μπορούσα όμως να τα περιγράψω ως θεατής ή ως μάρτυρας ή ακόμα ως πληρεξούσιος αλλά με κανένα λόγο ως ανθρώπινη ύπαρξη που τα βίωσε. Δεν νομίζεις ότι αυτό που θα έγραφα δεν θα είχε την αυθεντικότητά τους; Ο μόνος τρόπος αληθινής έκφρασης είναι η κραυγή. Αλλά η κραυγή είναι άναρθρος λόγος που δεν την καταλαβαίνει κανείς κι ούτε συγκινεί κανέναν.

Η φωτιά στο τζάκι αναζωπυρώθηκε μετά το σκάλισμα. Η Μους-Μους φαίνεται ότι δεν άντεξε τη πολλή ζέστη και πήδηξε στην αγκαλιά της Νατάσας. Η Νατάσα άρπαξε το γατάκι, το έσφιξε στην αγκαλιά της και άρχισε να το χαϊδεύει με μια τρυφερότητα που απάλυνε τον πόνο που νιώθαμε μετά από αυτή την εξομολόγηση.

► Νατάσα, τι έχεις να πεις για τους βασανιστές. Καλά δεν έχουν ίχνος συμπόνιας για τα θύματα; Ο πατέρας μου που ήταν στο ΕΑΜ και αντιστάθηκε στη γερμανική λαίλαπα, μεταφέρθηκε στη Γυάρο ως εξόριστος. Εκεί είχαν βάλει ως δεσμοφύλακες συνεργάτες των Γερμανών. Μάλιστα μέσα στα βασανιστήρια ήταν κι εκείνο, που τους ποδοπατούσαν με τις μπότες τους. Μάλιστα έβαζαν τις μπότες στη φωτιά και αφού καιγόταν χοροπηδούσαν πάνω στο σώμα με τις μπότες τους, οπότε αυτές άφηναν τα σημάδια τους στο κορμί. Μέχρι που πέθανε ο πατέρας μου διακρίνονταν στο κορμί του η πατημασιά της μπότας. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο αυτό το γεγονός.

● Όχι, καθόλου τυχαίο. Δεν γνωρίζεις ότι στο Άουσβιτς οι δεσμοφύλακες χοροπηδούσαν πάνω στο πρόσωπο των Εβραίων μέχρι που να πεθάνουν; Το ίδιο ακριβώς έκαναν και οι βασανιστές στα ελληνικά κέντρα στρατοπέδων. Αν κρίνουμε την προσωπικότητα ενός βασανιστή θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως σύμφωνα με τον ανθρώπινο Λόγο πρόκειται περί μιας διεστραμμένης προσωπικότητας. Ένας βασανιστής μισεί το αδύναμο και αγαπάει τον δυνατό, αυτόν που κυριαρχεί. Οι δωσίλογοι και συνεργάτες με τους Γερμανούς έπασχαν ακριβώς από αυτό το φασιστικό σύνδρομο που πρόκειται περί διαστροφής. Επίσης όταν μας βασάνιζαν έβαζαν μουσική όπως ακριβώς στο Άουσβιτς. «Τη μουσική δεν την έβαζαν μόνο για να καλύπτουν τις οιμωγές των θυμάτων αλλά να παρέχουν κι ένα ψυχολογικό άλλοθι στους βασανιστές». Ήταν άνθρωποι χωρίς πνεύμα και χωρίς καρδιά. Οτιδήποτε καλό που είναι αδύναμο το μισούν.

► Ο βασανιστής σου ο Μάλλιος, Νατάσα, ήταν ένα τέτοιο άτομο και μάλιστα εκπαιδευμένο από τη CIA, όπως φημολογείτο, ο οποίος αργότερα δολοφονήθηκε. Τι ένιωσες όταν στο ανακοίνωσαν;

● Πήγα στο γραφείο μου και ένας συνάδελφός μου μου είπε: «το καθάρισαν το παλιοκαθίκι» νομίζοντας ότι ήξερα για το γεγονός. «Ποιον καθάρισαν», είπα. «Τον βασανιστή σου τον Μάλλιο». Να σας πω την αλήθεια, ενδόμυχα ένιωσα μια ικανοποίηση αλλά πολύ γρήγορα μ’ έπιασε μια ακαθόριστη θλίψη. Για μια στιγμή αναβίωσαν μέσα μου σκηνές από τα βασανιστήρια, ιδιαίτερα όταν με πετούσε από την ταράτσα κι εγώ ήμουνα γαντζωμένη και ούρλιαζα λέγοντας: «ότι θα πέσεις κι εσύ μαζί μου καθίκι». Αυτή η σκηνή καρφώθηκε για λίγα λεπτά στη μνήμη μου. Είπα μέσα μου, υπάρχει θεία δίκη και τελικά «αυτός έπεσε από την ταράτσα». Έφυγα να πάω σπίτι μου καταβεβλημένη με ανάκατα συναισθήματα. Στο σπίτι είχαν μαζευτεί φίλοι μου, οι οποίοι με υποδέχτηκαν όλοι τους σχεδόν με ένα βλέμμα ικανοποίησης που το προσφέρει η εκδίκηση που έχουμε μέσα μας. Εκδίκηση, μίσος, αγάπη, πόνος, χαρά και ευχαρίστηση, δυστυχία όλα ανακατεμένα να χοροπηδούν μέσα μου. Όλοι οι φίλοι μου κρεμόταν από τα χείλη μου. Έπρεπε να πω κάτι που να με αντιπροσωπεύει αλλά μου ήταν πολύ δύσκολο. Θάμπωσαν τα μάτια μου κι έτρεξα στο λουτρό να μείνω μόνη μου για να ηρεμήσει αυτός ο ανεμοστρόβιλος των συναισθημάτων μέσα μου. Μόλις πήγα στο λουτρό ξέσπασα στο κλάμα, ένα βουβό κλάμα για να μη γίνω αντιληπτή από τους φίλους μου. Αυτό με βοήθησε τελικά. Ποτέ στη ζωή μου δεν χάρηκα για τον θάνατο κανενός πλάσματος. Γιατί άραγε να χαρώ τώρα; Βγήκα έξω και είπα στους φίλους μου: το να σκοτώσεις ένα όργανο του φασισμού είναι απλά μια εκδίκηση και η δική μου ιδεολογία δεν πιστεύει στην εκδίκηση. Όποιος μπορέσει και «σκοτώσει» την απειλή του φασισμού που παραμονεύει παντού τότε είναι που θα χαρώ.

Κατηγορία:

Απίστευτο βίντεο: Έκαψαν όλη την κάβα και πέταξαν τα λουλούδια, κοσμικού κέντρου διασκέδασης των Αθηνών

0



Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε το πρόγραμμα γνωστού κοσμικού κέντρου διασκέδασης των Αθηνών, με πρωταγωνιστές τον Γιώργο Βελισσάρη και την Γιώτα Γρίβα , έχει σχολιαστεί ποικιλοτρόπως μετά τα γεγονότα που είδαν το φως της δημοσιότητας όπως το παρακάτω βίντεο που ακολουθεί μέσα από τη σελίδα του flashstars, όπου φαίνεται καθαρά οι σκηνές με τις οποίες αποθέωσαν τους δύο καλλιτέχνες από την πρώτη στιγμή που πάτησαν το πόδι τους στην πίστα , μέχρι τα μέσα της βραδιάς όπου κυριολεκτικά τελείωσε η τροφοδοσία μπουκαλιών στα τραπέζια και η προμήθεια λουλουδιών, μετα από συνεχόμενη καύση τους και παρατεταμένο πέταμα λουλουδιών πάνω τους και όλα αυτά από ένα συγκεκριμένο τραπέζι που κυριολεκτικά ισοπέδωσε ένα μαγαζί θυμίζοντάς μας μία ταινία που είχε τίτλο "Ηλία ρίχτο" ….

Τα υπόλοιπα μπορείτε να τα δείτε μόνοι σας με την αποθέωση που διαδραματίστηκε στο εν λόγω μαγαζί

Δείτε το βίντεο:

Flashstars.gr






Κατηγορία: ,

Εγγυήσεις...

0



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Δεσμεύτηκε η κυβέρνηση μέσω της φυματικής Τσαλακωτής σαρανταποδαρούσας για την προστασία των συμβολαιογράφων, και την ομαλή συνέχιση των πλειστηριασμών.
Δεν είναι η πρώτη φορά στα μνημονιακά χρόνια που κυβέρνηση δωσιλόγων σαν κοινός νταβατζής εγγυάται την προστασία των πορνών του και την ευταξία του μπ@@@δέλου του, για την όσο πιό ήσυχη και ολοκληρωμένη απόλαυση των τοκογλύφων-πελατών της.

Όμως για να δούμε: Πολλές φορές πολλές κυβερνήσεις δεσμεύτηκαν και εγγυήθηκαν πράγματα που δεν μπουρούσαν να πραγματοποιήσουν στα σίγουρα.
Κι αυτό γιατί δεσμεύτηκαν στο όνομα (και σε βάρος) του λαού, του λαού βέβαια που καμία όρεξη είχε, και καμία παρόμοια εντολή δέσμευσης είχε δώσει (όπως και τώρα) για την ίδια την σφαγή του και την λεηλασία της περιουσίας του.

Παράδειγμα η κυβέρνηση Τσολάκογλου, που κι εκείνη εγγυήθηκε σε κείνους τους πρώτους γερμανούς κατακτητές την ηρεμία, την συναίνεση του λαού στην κατοχή, και την ασφάλεια των κατοχικών στρατευμάτων.
Μιλούσε κι εκείνη τάχα εξ ονόματος του λαού, υποστηρίζοντας κι εκείνη πως είναι τάχα κυβέρνηση των ελλήνων και πως θα πατάξει την όποια προσπάθεια εξέγερσης ή αντίστασης εναντίον της "έννομης τάξης" των κατοχικών νόμων.

Την απάντησή της εκείνη η κυβέρνηση-νταβατζής της πρώτης Κατοχής, καθώς και οι κατακτητές, την πήραν απ΄την θηριώδη ανάπτυξη της Εθνικής Αντίστασης, τον μεγαλειώδη ένοπλο αγώνα των υπόδουλων ελλήνων, που κατέταξε την αντίσταση εκείνη εναντίον εκείνων των πρώτων γερμανών ναζιστών σε μία απ΄ τις δύο καλύτερα οργανωμένες αντιστάσεις, μαζί μ' εκείνη των γάλλων ανταρτών.

Οι απόγονοι (όχι όλοι, οι πιό προσκυνημένοι στον βωμό του χρήματος και της εξουσίας) των αγωνιστών εκείνων, σε αγαστή σύμπνοια και συνεργασία με τους απογόνους (όλους) των τότε δωσιλόγων, "συνεργατών", και μαυραγοριτών, είναι αυτοί που σήμερα παρέχουν εγγυήσεις στους σημερινούς νεοναζιστές κατακτητές της Ευρωπαϊκής "Ένωαης" για την απρόσκοπτη και ομαλή συνέχιση του εξανδραποδισμού του λαού και της τελικής λεηλασίας της περιουσίας του.

Είναι όμως στο χέρι και στην απόφαση του ίδιου του λαού να ισχύσουν ή όχι αυτές οι δεσμεύσεις των δωσιλόγων και απατεώνων (απατεώνας είναι αυτός που άλλα λέει ότι θα κάνει, κι άλλα κάνει) κυβερνητών του.

Αυτή τη φορά βέβαια θα είναι πιό δύσκολα τα πράγματα, αφού ο δωσιλογισμός των τάχα αριστερών έχει αποπροσανατολίσει τον λαό, και έχει μπερδέψει την λογική και το θυμικό του.

Τα πράγματα όμως είναι πολύ απλά:
Ή είσαι με τον κατακτητή, ή όχι.
Ή σκύβεις και ρημάζεις ή αντιστέκεσαι.

Οι δεσμεύσεις κι οι εγγυήσεις προς τον κατακτητή είναι για τους προδότες.
Η αντίσταση είναι για τον λαό!...

"Ουδέν Σχόλιον"
Κατηγορία:
 

ΕΛΛΑΔΑ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΜΟΡΕΑΣ

ΑΡΧΕΙΟ

ΚΟΣΜΟΣ

ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ

ΠΡΟΑΣΤΙΑΚΟΣ

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ Copyright © 2010 | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | Converted by: Parakato administrator