Γεώργαρης και Μουρίκης ενώνουν τις δυνάμεις τους για το Επιμελητήριο Κορινθίας

O Σωτήρης Μουρίκης επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης του ΙΚΤΕΟ Κορινθίας Autovision, πρώην πρόεδρος των ιπτάμενων φροντιστών της Ολυμπιακής Αεροπορίας, πρώην αντιδήμαρχος Σικυωνίων και ο Βασίλης Γεώργαρης επιχειρηματίας, Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Κορίνθου [...]

ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Δ’)

Μία παρουσίαση των θεάτρων του Φλιούντα και της Στυμφάλου, καθώς και των θεατρικών και αγωνιστικών χώρων άλλων αρχαίων περιφερειακών πόλεων του νομού Κορινθίας [...]

ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Γ’)

Το θέατρο και το στάδιο της αρχαίας Σικυώνας: Δύο εντυπωσιακά μνημεία με ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά γνωρίσματα, αντάξια της αίγλης της αρχαίας πόλης [...]

ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Β’)

Το αρχαίο θέατρο της Ισθμίας και τα αρχαία στάδια της Ισθμίας και της Νεμέας: Όταν στους ιερούς τόπους διεξάγονταν Πανελλήνιοι αθλητικοί αγώνες [...]

ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Α’)

Το θέατρο, το ωδείο και το αμφιθέατρο της αρχαίας Κορίνθου: Η μετάλλαξη από τις θεατρικές παραστάσεις και τους μουσικούς αγώνες στις αρένες των μονομαχιών [...]

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΤΥΜΦΑΛΟ (ΜΕΡΟΣ Α’)

Η ιστορία της αρχαιοελληνικής πολίχνης όπως αναδύεται μέσα από το μυθολογικό πλαίσιο έως τις ανασκαφικές έρευνες της σύγχρονης εποχής [...]

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΤΥΜΦΑΛΟ (ΜΕΡΟΣ Β’)

Η περιγραφή των σωζόμενων μνημείων και της πολεοδομίας της αρχαιοελληνικής πολίχνης μέσα από ένα διερευνητικό πρίσμα [...]

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΛΕΧΟΒΑΣ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Μία ιστορική επισκόπηση και η περιγραφή ενός εκκλησιαστικού μνημείου των μέσων Βυζαντινών χρόνων στην ορεινή Κορινθία [...]

ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Μία συλλογή θρύλων και δοξασιών από περιοχή της Κορινθίας μέσα από το έργο «Παραδόσεις» του πρωτοπόρου λαογράφου μας Νίκου Πολίτη [...]

ΜΟΝΗ ΖΑΡΑΚΑ: ΕΝΑ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΟ ΑΒΒΑΕΙΟ ΤΩΝ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΣΤΗΝ ΣΤΥΜΦΑΛΙΑ

Η αναζήτηση της ιστορίας και η περιγραφή της μεσαιωνικής μονής Ζαρακά, που ιδρύθηκε από το Ρωμαιοκαθολικό τάγμα των Κιστερκιανών μοναχών στην περιοχή της λίμνης Στυμφαλίας [...]

ΤΟ ΜΥΚΗΝΑΪΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΩΝ ΑΗΔΟΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟΥ ΘΗΣΑΥΡΟΥ ΤΟΥ

Το χρονικό της συναρπαστικής περιπέτειας ενός αρχαίου θησαυρού κοσμημάτων από το μυκηναϊκό νεκροταφείο των Αηδονιών Νεμέας και η περιγραφή ενός σημαντικού αρχαιολογικού χώρου της Κορινθίας [...]

ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΙ ΠΕΝΤΕΣΚΟΥΦΙ: Ο ΕΠΙΤΗΡΗΤΗΣ ΑΚΡΟΚΟΡΙΝΘΟΥ

Η αναζήτηση των ψηφίδων της ιστορίας του μικρού μεσαιωνικού οχυρού Πεντεσκούφι και της σχέσης του με το γειτονικό εμβληματικό φρούριο του Ακροκορίνθου [...]

Η ΑΡΧΑΙΑ ΤΙΤΑΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΤΗΣ

Μία παρουσίαση ενός αρχέγονου ιεροθεραπευτηρίου στην επικράτεια της αρχαίας Σικυωνίας, μέσα από τις μαρτυρίες των περιηγητών και την αρχαιολογική έρευνα [...]

«ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΒΡΑΧΟΥ»: ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΩΔΕΣ ΜΟΝΥΔΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΤΑΡΣΟΥ

Ένα ιδιόρρυθμο μοναστηριακό κτίσμα της μεταβυζαντινής περιόδου, οικοδομημένο μέσα σε μία ρηγμάτωση του βραχώδους σχηματισμού των «Κορινθιακών Μετεώρων» στην περιοχή της Κάτω Ταρσού [...]

ΤΟ ΠΥΡΓΟΣΠΙΤΟ ΤΟΥ ΚΙΑΜΗΛ ΜΠΕΗ ΣΤΗ ΣΥΚΙΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ

Μία παρουσίαση της παραθαλάσσιας οχυρής έπαυλης των Οθωμανών αυθεντών της Κορινθίας στα προεπαναστατικά χρόνια [...]

ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΡΩΜΑΪΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΩΝ ΚΕΓΧΡΕΩΝ

Μία συνοπτική περιγραφή του καταπληκτικού ταφικού συμπλέγματος της Ρωμαϊκής περιόδου, με τους υπόγειους θαλαμωτούς τύμβους και τους υπόσκαφους λακκοειδείς τάφους στην τοποθεσία «Ράχη Κουτσογκίλλα» Κεγχρεών [...]

Παλαιοχριστιανική Βασιλική Κιάτου (Κάτω Σικυώνος)

Ένα παραμελημένο κόσμημα της πόλης του Κιάτου, στο οποίο αρμόζει να αναδειχθεί και να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τον Δήμο Σικυωνιών. Άποψη του εκκλησιαστικού συγκροτήματος της παλαιοχριστιανικής βασιλικής Κιάτου από τα [...]

Ο ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΤΟΥ ΚΙΑΤΟΥ

Μία μεμονωμένη οχύρωση στην τοποθεσία «Μαγούλα» στα νοτιοδυτικά του συνοικισμού του Πασίου Κιάτου και ο διαφαινόμενος συσχετισμός της με την επονομαζόμενη «μάχη του Βασιλικού» στις 12 Αυγούστου 1822, όπου σκοτώθηκε ο οπλαρχηγός Αναγνώστης Πετιμεζάς [...]

Γεωστρατηγικοί σχεδιασμοί που προδιαγράφουν το μέλλον μας;

0



Του Βασίλη Κοψαχείλη

Η φαινομενική «ησυχία» στα παγκόσμια πράγματα, φέτος - σε σχέση με το περσινό καλοκαίρι - δεν αποτελεί αντιπροσωπευτική εικόνα των εξελίξεων.

Μετά την εκλογή του «καταλύτη» Donald Trump στην Προεδρία των ΗΠΑ τον περασμένο Νοέμβρη, έχει ξεκινήσει μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η πολιτική, διπλωματική, στρατιωτική και επιχειρηματική κινητικότητα είναι ασυνήθιστα έντονη. Σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται, δυνάμεις αναδιατάσσονται, νέες συμμαχίες δημιουργούνται και αρχίζει να διαφαίνεται σταδιακά το νέο τοπίο στις διεθνείς σχέσεις.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει η περιοχή μας, περιοχή στην οποία συγκλίνουν ταυτόχρονα ισχυρά και ανταγωνιστικά γεωπολιτικά, γεω-οικονομικά και γεω-επιχειρηματικά συμφέροντα.

Μία απλή καταγραφή της διάταξης και των συμφερόντων των κύριων παικτών στην περιοχή μας είναι δηλωτική του νέου περιφερειακού μας περιβάλλοντος και της θέσης που αυτό το νέο σκηνικό επιφυλάσσει σε εμάς στην Ελλάδα. Ωστόσο, είναι νωρίς ακόμη για την εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων, διότι η παγκόσμια ρευστότητα επηρεάζει καταλυτικά τις εξελίξεις σε περιφερειακό επίπεδο και ανά πάσα στιγμή μπορεί να υπάρξουν ανατροπές.

ΗΠΑ, οριακά παρούσα…

Όπως έχουμε πολλές φορές διατυπώσει με τη σχετική μας αρθρογραφία, ήδη από τις αρχές του 2013 η ΗΠΑ έχουν σχεδιάσει την πολιτική τους στην περιοχή, που αποσκοπεί στην ελάχιστη και οριακή φυσική τους παρουσία αλλά και στην προάσπιση και ισχυροποίηση των συμφερόντων τους στην ευρύτερη περιοχή μέσα από εργαλεία έξυπνης ισχύος.

Σε ότι αφορά την Ελλάδα, το ενδιαφέρον των ΗΠΑ εστιάζει στο νότιο τομέα της χώρας που περιλαμβάνει την Κρήτη και τον θαλάσσιο χώρο πέριξ αυτής, δηλαδή το νότιο Αιγαίο, το Κρητικό Πέλαγος, το Λιβυκό Πέλαγος, και την Ανατολική Μεσόγειο. Εκεί συγκεντρώνονται τα συμφέροντα των ΗΠΑ σε γεωπολιτικό επίπεδο. Γεω-οικονομικά τα συμφέροντά τους έχουν ενεργειακό πρόσημο και περιλαμβάνουν το σύνολο σχεδόν της Ανατολικής Μεσογείου, ενώ γεω-επιχειρηματικά το ενδιαφέρον τους είναι χαμηλό καθώς εκτιμούν πως η Ελληνική αγορά είναι πολύ μικρή και δεμένη στο άρμα της υπερρυθμισμένης (hyper regulated) Ευρωπαϊκής αγοράς.

Ο Σινο-Γερμανικός άξονας

Η πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη που μας αφορά έχει να κάνει με την διαμόρφωση ενός στρατηγικού Σινο-Γερμανικού άξονα, για τον οποίο η ηπειρωτική Ελλάδα έχει κομβικό ρόλο στο συνολικό σχεδιασμό.

Με τον έλεγχο του λιμένα του Πειραιά, το Πεκίνο έθεσε τη χώρα μας σε εξέχουσα θέση στον παγκόσμιο γεωστρατηγικό σχεδιασμό του. Σε παγκόσμιο επίπεδο, λοιπόν, η χώρα μας για την Κίνα αποτελεί ένα από τα 4-5 πιο σημαντικά-στρατηγικά τους σημεία.

Παράλληλα, στα πλαίσια ενός πολυετούς στρατηγικού διαλόγου μεταξύ των δύο σημαντικότερων βιομηχανικών κρατών της Ευρώπης και της Ασίας και πριν την πρόσφατη σύνοδο των G-20 στη Γερμανία, αποφασίστηκε μεταξύ Κίνας και Γερμανίας η δημιουργία ενός στρατηγικού άξονα συνεργασίας στην Ευρώπη. Ο άξονας αυτός εκκινεί από τις ηπειρωτικές ακτές της χώρας μας και τα στρατηγικά λιμάνια του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης και της Ηγουμενίτσας, και καταλήγει στις βόρειες ακτές της Γερμανίας. Άρα, και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η χώρα μας έχει σημαντικότατο ρόλο να διαδραματίσει.

Θέλω να δώσετε, ωστόσο, προσοχή στην κατάτμηση της χώρας μας σε ζώνες ενδιαφέροντος και επιρροής μεταξύ των Αμερικανικών και των Σινο-Γερμανικών συμφερόντων, με τους Αμερικανούς να «ελέγχουν» τον νότιο-θαλάσσιο τομέα και τους Σινο-Γερμανούς να ασκούν «έλεγχο» στον υπόλοιπο ηπειρωτικό χώρο. Η παρατήρηση έχει την αξία της για μελλοντικό προβληματισμό…

Ο Ρωσικός παράγοντας

Πιθανότατα και παρά τα φαινόμενα, οι εξελίξεις στη γειτονική Τουρκία έχουν διευκολύνει τα μέγιστα στην εξισορρόπηση των συμφερόντων μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας στην περιοχή.
Η Ρωσία ήθελε νότια διέξοδο για τα ενεργειακά της συμφέροντα προς την Ευρώπη και έπαθλο μια βιώσιμη νέα ενεργειακή αγορά, όπως είναι αυτή της Τουρκίας, έναντι της «απώλειας» της μη βιώσιμης αγοράς της Ουκρανίας.

Οι προβληματικές σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ και Τουρκίας-ΕΕ έχουν διευκολύνει πάρα πολύ τους Ρώσους στον δικό τους γεωστρατηγικό σχεδιασμό, και αυτό είναι κάτι που το γνωρίζουν άριστα οι Αμερικανοί και το αφήνουν να εξελιχθεί. Αυτή η αλληλοκατανόηση φέρνει ισορροπία, η οποία εκτιμάται δεόντως μεταξύ των δύο αυτών σημαντικών και ώριμων διεθνών δρώντων και επιβεβαιώνεται καθημερινά στις δημόσια αφανείς τους συναντήσεις και στους υπόγειους διαύλους επικοινωνίας τους.

Κανείς από αυτούς τους δύο σημαντικούς παίκτες δεν θα επιχειρήσει να ανατρέψει στρατηγικά τους σχεδιασμούς του άλλου στην περιοχή. Τουλάχιστο, για όσο ο Henry Kissinger θα συμβουλεύει αμφότερους σε Κρεμλίνο και Λευκό Οίκο!

Ερώτημα αποτελεί ο τρίτος πόλος που γεννάται μεταξύ τους, δηλαδή ποια θα είναι η στάση των δύο έναντι του Σινο-Γερμανικού άξονα στην περιοχή ή πως θα μοιράσουν το παιχνίδι – αν θα το μοιράσουν και υπό ποιες συνθήκες θα μοιραστεί – μεταξύ των τριών;

Οι φιλοδοξίες της Γαλλίας

Στην ευρύτερη περιοχή μας αρχίσει σε στρατιωτικό, ενεργειακό και επιχειρηματικό επίπεδο να κάνει έντονη της παρουσία της και η Γαλλία.

Ιστορικά, η κόντρα μεταξύ Γαλλίας και Βρετανίας, με έπαθλο τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου είναι παλιά και γνωστή. Ωστόσο, σήμερα η Γαλλία εκτιμά πως υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας για εκείνη να ανακάμψει στην περιοχή. Η προσήλωση της Βρετανίας στην περιπέτεια του Brexit και τα εμφανή, πλέον, προβλήματά της στην διατήρηση σημαντικής ναυτικής ισχύος ή στην απουσία πολιτικής βούλησης για Μεσογειακό στρατιωτικό-ναυτικό ρόλο, ενθαρρύνουν τις φιλοδοξίες του Παρισιού.

Στην Ελλάδα φαίνεται πως το Γαλλικό ενδιαφέρον μετακινείται από το στρατιωτικό επίπεδο και επικεντρώνεται στα ενεργειακά και επιχειρηματικά συμφέροντα. Αξιοσημείωτο είναι πως δίπλα στους Γάλλους προσπαθούν να έχουν ρόλο και οι Ιταλοί, κυρίως στα ενεργειακά.

Μερικά πρώτα συμπεράσματα…

Παρότι, όπως είπαμε, ο χάρτης συμφερόντων στην περιοχή μας και γύρω από τη χώρα μας, είναι υπό διαμόρφωση και οι διεθνείς εξελίξεις μπορούν ανά πάσα ώρα και στιγμή να φέρουν ανατροπές στο περιφερειακό μας περιβάλλον, η εξαγωγή ορισμένων πρώτων συμπερασμάτων κωδικοποιείται στα κάτωθι:
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η μετακίνηση του κέντρου βάρους στη λήψη των αποφάσεων από τις Βρυξέλλες στο Βερολίνο, έχει υποβιβάσει τον στρατηγικό ρόλο της ΕΕ (περισσότερο ως προσδοκία παρά ως πραγματικότητα…) και έχει αναβαθμίσει το ρόλο της Γερμανίας. Άρα το Βερολίνο δεν μπορούμε να το αγνοούμε… καθώς και τις νέες πολιτικές ισορροπίες που θα προκύψουν στη χώρα μετά τις γενικές τους εκλογές τον προσεχή Σεπτέμβρη.
Ο Αμερικανικός και ο Βρετανικός παράγοντας στην περιοχή θα εξυπηρετούν τα οριακά τους συμφέροντα με ελάχιστη φυσική παρουσία και εμπλοκή. Κυρίως σε ότι αφορά τις ΗΠΑ, το ελάχιστη φυσική παρουσία θα πρέπει να ερμηνεύεται πάντα σε σχέση με το παρελθόν, καθώς και στα πλαίσια της γεωγραφικής κάλυψης των συμφερόντων τους. Φαίνεται πως οι παλιές ναυτικές δυνάμεις δίνουν, για λόγους που επιδέχονται πολλαπλές ερμηνείες και αναλύσεις, χώρο και πεδίο δράσης στη νέα ναυτική δύναμη - την Κίνα - στη χώρα μας.
Η Ρωσία φαίνεται ικανοποιημένη από το deal που έχει με τις ΗΠΑ στην περιοχή.
Η Γαλλία και η Ιταλία διεκδικούν ένα νέο ρόλο στην περιοχή, που είναι αμφίβολο αν έχουν τις δυνάμεις και την αντοχή να διατηρήσουν, αν και εφόσον πυκνώσουν τα ανταγωνιστικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο. Ενδεχομένως Γαλλία και Ιταλία να προσπαθήσουν να διαμορφώσουν έναν δικό τους άξονα συμφερόντων για να αντισταθμίσουν περιφερειακά και οριακά την Σινο-Γερμανική ισχύ. Αυτό όμως σταδιακά θα διαλύσει την «Ευρω-Ενωσιακή Συνεννόηση» και θα οδηγήσει σε μία ανεξέλεγκτη πολιτική αξόνων στην Γηραιά Ήπειρο, ξυπνώντας μνήμες από το «βάρβαρο» παρελθόν μας…
Τα παραπάνω αφορούν πρώιμες εκτιμήσεις ενός τοπίου υπό διαμόρφωση. Από το φθινόπωρο και μετά τις Γερμανικές εκλογές, έρχονται πιθανότατα νέες εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο που ίσως μεταβάλλουν και το περιφερειακό σκηνικό.
Σε αναμονή των εξελίξεων, λοιπόν…

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής

Πηγή Liberal
Κατηγορία:
Blogger Widgets

Αριθμοί που σκοτώνουν

0



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Παλιά έλεγαν συχνά ότι όταν ευημερούν οι αριθμοί δεν είναι απαραίτητο ότι ευημερούν και οι άνθρωποι. Σωστά. Τι γίνεται όμως όταν οι αριθμοί όχι απλώς δεν ευημερούν, αλλά, αντιθέτως, προκαλούν ίλιγγο;

Τρεις οικονομικές ειδήσεις κυριάρχησαν χθες στην ελληνική επικαιρότητα και, συνθετικά, αποδίδουν σε μεγάλο βαθμό την πραγματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα.

Η πρώτη, αφορά την αδυναμία πληρωμής των οφειλών των πολιτών προς το κράτος. Εντός μόνον 21 εργάσιμων ημερών του περασμένου Ιουνίου έγιναν 20.954 κατασχέσεις καταθέσεων και ενοικίων από την ΑΑΔΕ. Υπολογίζονται σε περίπου δύο κατασχέσεις το λεπτό! Περισσότεροι από 950.000 φορολογούμενοι, δηλαδή πολύ μεγάλο μέρος των νοικοκυριών της χώρας, βρίσκεται στην πορεία της διαδικασίας αναγκαστικής κατάσχεσης για ένα ποσό που τον Ιούλιο έφτασε στα 5,47 δις ευρώ, ενώ μόλις τον Ιούνιο βρισκόταν στα 4,7 δις ευρώ. Πίσω από αυτά, υπάρχουν και περισσότερα από 90 δις ευρώ συσσωρευμένων ληξιπρόθεσμων οφειλών μέχρι το 2016! Τα νούμερα είναι, από πάσης απόψεως, αστρονομικά. Και σε αυτά δεν συμπεριλαμβάνεται το πάσης φύσεως, επίσης τεράστιο, ιδιωτικό χρέος.

Την ίδια στιγμή, η δεύτερη είδηση αφορά το χρέος του δημοσίου προς τους πολίτες, το οποίο, σύμφωνα με τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου ανέρχεται πλέον σε πάνω από 5,1 δις ευρώ, τα οποία επίσης δεν υπάρχουν για να καταβληθούν, αλλά, όπως φαίνεται, σε πολύ μεγάλο βαθμό, δεν υπάρχει ούτε και η δυνατότητα ή η πρόθεση να συμψηφιστούν με τα προηγούμενα χρέη όπου τουλάχιστον αυτό θα ήταν θεωρητικά εφικτό.

Τέλος, τρίτη είδηση, η εργασία: το 52% είναι πλέον μερικής μορφής, έναντι του 48% που παραμένει πλήρους. Τι αποδίδει η πρώτη; Οι κυρίαρχες πλέον «ευέλικτες μορφές απασχόλησης», που η τάση τους είναι διαρκώς ανοδική, κινούνται στον άξονα των 400 ευρώ μηνιαίως, ενώ όπου υπάρχει ακόμα κανονική εργασία, αυτή υφίσταται διαρκή συρρίκνωση και σε όγκο και σε απολαβές.

Τα στοιχεία προκαλούν τρόμο. Όχι μόνον για τους πολίτες, αλλά και για τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, και, κυρίως, για τις προοπτικές της, οι οποίες, με τη σειρά τους είναι και αυτές θλιβερές: χρήματα μπορεί να φέρει και πλούτο μπορεί να δημιουργήσει μόνον ο ιδιωτικός τομέας με τις επενδύσεις του για τις οποίες επικρατεί ουσιαστικά εχθρότητα – το δείχνουν αυτό ξεκάθαρα ο τρόπος που το κράτος χειρίζεται πολλές από αυτές που υποφέρουν, καθώς και η συνακόλουθη αδυναμία προσέλκυσης άλλων, νέων επενδύσεων.

Αυτά είναι τα δεδομένα – και όλα μαζί απασχόλησαν την επικαιρότητα μόνον σε μία ημέρα, αφήνοντας στην άκρη το δημόσιο χρέος, την ανάλυση της φορολογικής επιβάρυνσης, τα κόκκινα δάνεια, τη συρρίκνωση του ΑΕΠ, τα ζητήματα ρευστότητας κοκ.

Οι αριθμοί αυτοί σκοτώνουν. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Είναι απλώς δολοφονικοί. Αβίωτοι. Και φυσικά, η κυβέρνηση, που με τόση ευκολία θριαμβολογεί για τα επιτεύγματά της, γνωρίζει πολύ καλά το ατέρμονο έρεβος που αντιπροσωπεύουν...

Πηγή "Το Βήμα"
Κατηγορία:

Δήμαρχος Κορινθίων: "Ανθρώπινο χέρι έβαλε τη φωτιά στο δάσος της Σολυγείας" - ΒΙΝΤΕΟ

0



Τις ευχαριστίες του προς όσους συνέβαλλαν να θέσουν τη φωτιά (δείτε εδώ) ελεγχόμενη στο δάσος Σολυγείας εξέφρασε ο Δήμαρχος Κορινθίων κ. Αλέξανδρος Πνευματικός, στην Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης Χιλιομοδίου που τον συναντήσαμε  λίγο μετά το ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ της Παναγίας που πήγε να προσευχηθεί και να ανάψει ένα κερί για να σβήσει η φωτιά η οποία είναι επικίνδυνη όπως είπε.

Ο κ. δήμαρχος αφού έκανε ιδιαίτερη μνεία στις εθελοντικές ομάδες του Δήμου Κορινθίων σχολίασε πως η φωτιά δεν μπήκε από μόνη της αλλά κάποιο ανθρώπινο χέρι την έβαλε.


Κατηγορία: , ,

Η βροχή έσωσε το δάσος του Σοφικού - ΒΙΝΤΕΟ

0




Οι συνήθεις υπεράνθρωπες προσπάθειες της Πυροσβεστικής αλλά και η απογευματινή μπόρα έσωσαν το δάσος στο Ρυτό Κορινθίας από την πυρκαγιά που ξέσπασε το μεσημέρι στο πιο ευαίσθητο δασικό κομμάτι του νομού Κορινθίας.

Η φωτιά πήρε γρήγορα ανεξέλεγκτες διαστάσεις αφού στο σημείο σύμφωνα με μαρτυρία πρώην δημάρχου, του δημάρχου Κορινθίων στο βίντεο αλλά και κατοίκων της περιοχής επιχειρούσαν κατ'αρχήν μόνο δύο πυροσβεστικά αεροπλάνα (!!!) και οι ενισχύσεις έφτασαν όταν ήδη είχε επεκταθεί.

Τα  550 παιδιά από την κατασκήνωση στο Ράντσο μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στο Γυμνάσιο Σοφικού.

Δείτε φωτογραφίες κατοίκων από την αρχή της φωτιάς και μέχρι την εξέλιξή της.



Κατηγορία: , ,

Ποιοι απελευθέρωσαν τι στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

0


Τη κ. Μαρία Γιαννακάκη, Γενική Γραμματέα Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, αποστομώνει με παράθεση ιστορικών στοιχείων σχετικά με την απελευθέρωση των ναζιστικών στρατοπέδων  συγκέντρωσης το 1945, ο γνωστός συγγραφέας κ. Απόστολος Δοξιάδης.

Λεπτομερέστερα,  κάτω από τον τίτλο «Ποιοι απελευθέρωσαν τι στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», ο κ. Δοξιάδης, σε γνωστό μέσο κοινωνικής δικτύωσης, γράφει:

«Στον τοίχο της Maria Tsakos διαβάζω με ανθρωπολογικό ενδιαφέρον την ανάρτησή της για τα σχόλια της κυρίας Γιαννακάκη σε κάποιο ραδιοφωνικό σταθμό για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Β Παγκοσμίου Πολέμου, την ‘παραχάραξη της ιστορίας από τον Ρομπέρτο Μπενίνι που λέει στην ταινία του Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ότι τάχα απελευθέρωσαν οι Αμερικάνοι στρατόπεδα συγκέντρωσης’, ενώ ‘τα απελευθέρωσαν μόνο οι σοβιετικοί’ και άλλα που με κάνουν να θαυμάζω για τις δυνατότητες αποκοπής από την πραγματικότητα που διαθέτει ο ανθρώπινος νους.

Δυστυχώς, δεν ξέρω την κυρία Γιαννακάκη, αλλά από τα σχόλιά της οδηγούμαι στο ασφαλές συμπέρασμα ότι α) δεν ξέρει τα ιστορικά γεγονότα, β) δεν έχει καμία διάθεση να τα μάθει--αλλά και αμφιβάλλω αν θα τα δεχθεί, αν δεν της τα πει κάποιος φίλος ή ομοϊδεάτης της.

Δε μπαίνω στον κόπο να σχολιάσω τα λεγόμενά της εν γένει, καθώς και το τι σήμαινε ο όρος ‘απελευθέρωση’ εν προκειμένω, σε κάθε περίπτωση--που είναι ένα ζήτημα. Από εκεί και πέρα, η αλήθεια είναι ότι τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης απελευθερώθηκαν από τρεις στρατούς, δηλαδή (αλφαβητικά) τον αμερικάνικο, τον βρετανικό και τον σοβιετικό, ανάλογα με τη γεωγραφική τους θέση και την περιοχή προέλασης του στρατού τους. Κυρίως οι σοβιετικοί απελευθέρωσαν αυτά που ήταν στην Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής, ενώ οι Αμερικάνοι και οι Άγγλοι στη Γερμανία.

Συγκεκριμένα απελευθέρωσαν τα στρατόπεδα ως εξής (αναφέρω τα πιο γνωστά):

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ:

Buchenwald
Dora-Mittelbau
Flossenbürg
Dachau
Mauthausen

ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ:

Neuengamme
Bergen-Belsen

ΟΙ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΙ:

Majdanek
Belzec
Sobibor
Treblinka
Auschwitz
Stutthof
Sachsenhausen
Ravensbrueck

Κλείνω με τις καλύτερες ευχές μου στην κυρία Γιαννακάκη, που μπορεί να ησυχάσει. Ο Ρομπέρτο Μπενίνι δεν παραχάραξε την ιστορία, οπότε μπορεί και να μετριάσει το πάθος της κατά του χαριτωμένου και ευφυέστατου ιταλού κωμικού. Για να κοιμάται μάλιστα καλύτερα τα βράδια, της λέω ότι, εκτός από τον Ρομπέρτο Μπενίνι, ο πιο φημισμένος στην Ελλάδα κρατούμενος που απελευθερώθηκε από τους Αμερικάνους ήταν ο Νίκος Ζαχαριάδης, ΓΓ του ΚΚΕ, που κρατείτο στο Dachau. Μπορεί κάλλιστα να το δει σε όποια ιστορία του ΚΚΕ των ετών εκείνων, την οποία ελπίζω να εμπιστεύεται».
Κατηγορία: ,

Ο δημοφιλής προπονητής πυγμαχίας του ΠΑΟ Γιάννης Αϊδινιώτης στο Χιλιομόδι με τον πρόεδρο Δημήτρη Μπίτζιο

0



Στο Χιλιομόδι βρέθηκε σήμερα ο προπονητής της Πυγμαχίας του Παναθηναϊκού Γιάννης Αϊδινιώτης κατά την περιφορά της εικόνας της Παναγίας της Φανερωμένης !...
Ο κ. Αϊδινιώτης επισκέπτεται το Χιλιομόδι στη γιορτή της Παναγίας για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, αφού τον συνδέει και βαθιά φιλία με τον Πρόεδρο Δημήτρη Μπίτζιο !
Κατηγορία: ,

Αύγουστος 1949: Γράφεται το τέλος της Κομμουνιστικής Ανταρσίας - 17 Αυγούστου, καταλαμβάνεται το Βίτσι. Απομένει ο Γράμμος

0



Τρία γεγονότα ξεχωρίζουν σε ολόκληρο το 1949. Πρώτον, η συντριβή των ανταρτών της Πελοποννήσου από τον στρατηγό Θρασύβουλο Τσακαλώτο (φωτο), πρίν το τέλος Ιανουαρίου 1949. Δεύτερον, η ανάθεση της αρχιστρατηγίας του Ελληνικού Στρατού στον Αλέξανδρο Παπάγο(φωτο) με απεριόριστες εξουσίες, και τρίτον, η απόφαση του Ζαχαριάδη (φωτο) να συγκεντρώσει στον Γράμμο και στο Βίτσι το μεγαλύτερο μέρος της δύναμης του λεγόμενου ΔΣΕ, που ήδη στην πλειοψηφία του αποτελείτο από βιαίως στρατολογημένους και Σλαβόφρονες.

Αυτή η λανθασμένη απόφαση του Ζαχαριάδη, παρμένη από τον ίδιο ή σε συναργασία με τους «στρατηγούς» του, ίσως και εκ της ανάγκης για στήριξη από τους γείτονες, εξυπηρετούσε άριστα τις επιχειρήσεις του Ελληνικού Στρατού και έφερε πιό γρήγορα το τέλος της ανταρσίας.

Παραθέτω συνοπτικό κείμενο από παλαιότερο έργο μου για το Παιδομάζωμα: «..Η επίθεση του Ελληνικού Στρατού εκδηλώθηκε στο τέλος Ιουλίου 1949 με αντικειμενικό σκοπό την εξολόθρευση ή αιχμαλωσία των μαχητών του λεγόμενου ΔΣΕ που ήταν πιά συγκεντρωμένοι στους δύο ορεινούς όγκους του Γράμμου και του Βιτσίου. Οι δυνάμεις του Ελληνικού Στρατού πού έλαβαν μέρος στην τελική πάλη ανέρχονταν σε 60,000 άνδρες περίπου, και είχαν να αντιμετωπίσουν γύρω στις 10,000 αντάρτες καλά οχειρομένους και έτοιμους να τους αντιμετωπίσουν σε αγώνα μέχρι τελικής πτώσεως. Η επιχείρηση εκτελέσθηκε σε τρείς διαδοχικές φάσεις με τις κοδικές ονομασίες ΠΥΡΣΟΣ Α’, ΠΥΡΣΟΣ Β’, και ΠΥΡΣΟΣ Γ’.

Ο ΠΥΡΣΟΣ Α’ ήταν περιορισμένης εμβέλειας, έκδηλώθηκε την 1-ην Αυγούστου στο Γράμμο, και είχε σκοπό να πείσει την ηγεσία του ΔΣΕ ότι ήταν η κύρια επίθεση ώστε να προετοιμασθεί ο ΠΥΡΣΟΣ Β’, πού είχε σκοπό να καταλάβει το Βίτσι. Ο ΠΥΡΣΟΣ Β’ άρχισε στις 10 Αυγούστου και μετά από αμφίροπες, θανατηφόρες μάχες, στις 15 Αυγούστου είχε επιτύχει όλους τους αντικειμενικούς του σκοπούς. Στις 17 Αυγούστου το Βίτσι είχε εκκαθαρισθεί τελειώς απο τους αντάρτες του λεγόμενου ΔΣΕ. Γύρω στις 5-6,000 αντάρτες διέφυγαν στην Αλβανία. Απο εκεί οι πλέον επίλεκτοι 2,500 πέρασαν στον Γράμμο να συνεχίσουν τον αγώνα.».

Θα ακολουθήαει ο ΠΥΡΣΟΣ Γ’ στις 25 Αυγούστου,και θα φέρει το τέλος εντός 4 ημερών!

Κατηγορία: ,

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 1944: ΛΥΝΤΣΑΡΙΣΜΑ ΚΑΙ ΣΦΑΓΗ 24 ΛΙΜΝΙΩΤΩΝ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝΟΡΙ (Μέρος ΙΙΙ, τελευταίο της σειράς)

0


Οι γονείς Νοταίοι με τα 5 αγόρια τους!

Στο προαύλιο αυτής της εκκλησίας, της Κοίμησης της Θεοτόκου Αγιονορίου, έγινε το λυντσάρισμα των 4 Νοταίων στις 21 Αυγούστου 1944.

Το Αγιονόρι.


«...νά, ἐδῶ στεκόμουνα, μέ τή μάνα μου. Ὁ πατέρας τῶν παιδιῶν, δίψαγε καί φώναζε. Παρακαλοῦσε: - «Χριστιανοί, λίγο νερό». Ἡ μάνα μου μέ ἔστειλε καί ἔφερα μ᾽ ἕνα κατσαρολάκι, ἀλλά ἕνας ἀπ᾽ αὐτούς μοῦ τό πέταξε.

- «Φύγε ἀπό κεῖ μωρή, πού θά τούς δώσεις νερό!», μοῦ εἶπε...».

Αυτό είναι κτυπητό παράδειγμα της «ηθικής ανωτερότητας» της Αριστεράς σε όλο της το μεγαλείο!

Στις έρευνές μου για τα γεγονότα της Κόκκινης Τρομοκρατίας του 1943-44 στην Πελοπόννησο, και του Παιδομαζώματος στην Μακεδονία και την Ήπειρο, έχω ακούσει δεκάδες ψυχοφθόρες μαρτυρίες, στις οποίες οι αφηγητές είχαν δυσκολία να μιλήσουν λόγω συγκίνησης, αλλά και εγώ να τις ακούσω με στεγνά μάτια. Ξεχωρίζω 4 ως τις πιό δύσκολες.

Μία μεταξύ αυτών είναι και του γέροντα Ηλία (Λιάκου) Νότη από τις Λίμνες, στον οποίον χάρισαν τη ζωή οι κομμουνιστές συμπατριώτες του πριν πάρουν τους γονείς του και τα 4 μεγαλύτερα αδέλφια του. Την μάνα και έναν αδελφό τους έσφαξαν, ενώ τα άλλα 3 αδέλφια του με τον πατέρα τους λύντσαραν πρώτα και μετά τους έσφαξαν!

Ακολουθούν αποσπάσματα από το έργο μου «ΑΘΘΩΝ ΑΙΜΑ, «Ελεύθερος Μωριάς 1943-44», Τόμος Β΄. Λόγω πολλών ειδικών συνθηκών γύρω από τη συγκεκριμένη μαζική σφαγή, η περιγραφή της, μαζί με τη δίκη των ενόχων το 1945, καταλαμβάνει 35 σελίδες.

«Μιά ἑβδομάδα μετά τή σφαγή τῶν 23 Μιδεατῶν, στούς ὁποίους περιλαμβάνονταν παιδιά, γυναῖκες καί μιά ἀνάπηρη κο¬πέλα, τό μένος τῆς Ἀριστερᾶς ἐναντίον αὐτῶν πού θεωροῦσε «ἀντίδραση» ἐκδηλώθηκε στίς γειτονικές Λίμνες. Ὁ ἀριθμός τῶν θυμάτων στίς Λίμνες ἦταν 24, σχεδόν ὁ ἴδιος μέ αὐτόν στή Μιδέα. Δέν γνωρίζω ἄν ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς γνωστῆς ποσόστωσης τοῦ Θεόδωρου Ζέγκου ἤ ἀπό σύμπτωση ἡ «ἀντίδραση» στά δυό χωριά εἶχε ἴδιο μέγεθος.

Ὅπως συνέβη καί στή Μιδέα, συγχωριανοί τῶν θυμάτων ὄχι μόνον ἀπεφάσισαν ποιοί νά σφαγοῦν, ἀλλά συμμετεῖχαν σέ ὅλη τή διαδικασία τῆς τελετουργικῆς σφαγῆς. Ἔλαβαν μέρος στίς συλλήψεις, στή φρούρηση, στόν ξυλοδαρμό τῶν θυμάτων, στή λη-στεία τῶν προσωπικῶν εἰδῶν τους (τῶν ρούχων τους, χρυσαφικῶν, δαχτυλιδιῶν, ρολογιῶν, κ.λπ.), στόν ὄχλο πού ἔβριζε τά θύματα, στή συνοδεία ὥς τόν τόπο τοῦ μαρτυρίου, στή σφαγή καί τέλος στό πλιάτσικο τῶν σπιτιῶν καί τῶν κοπαδιῶν τους. [...]

Τό δράμα ἄρχισε νά ἐκτυλίσσεται ἀπό τό ἀπόγευμα τῆς 19ης Αὐγούστου. Οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ ΕΑΜ κάλεσαν ὅσα ἀπό τά θύματα βρῆκαν στά σπίτια τους, νά παρουσιαστοῦν στό γραφεῖο τοῦ το¬πικοῦ ΕΑΜ γιά νά ἀκούσουν ὁμιλία διαφώτισης. Ὅσους παρουσιάστηκαν στό κάλεσμα -περίπου 15 ἄτομα- τούς συνέλαβαν, τούς ἔδεσαν καί τούς φυλάκισαν στό σχολεῖο τοῦ χωριοῦ. Μερικοί δέχτηκαν καί τό πρῶτο τους ξυλοκόπημα, ἐνῶ ἄλλοι μαστιγώθηκαν!» [...]

Μεταξύ αὐτῶν πού συνελήφθησαν τή δεύτερη ἡμέρα, εἶναι καί ἡ τραγική περίπτωση τῆς Μαρίνας Μπάρμπα, τό γένος Πίτσιου με το ενός έτους μωρό της. Ἀπό τήν οἰκογένεια τοῦ πατέρα της ἡ ΟΠΛΑ εἶχε συλλάβει τούς γονεῖς της καί τόν ἀδελφό της Κωνσταντῖνο, πατέρα 6 παιδιῶν. [...]

Τό μωρό τό παρέδωσε σέ μιά θεία της καί ἐπέζησε. Εἶναι ὁ Βασίλης Ἀναστασίου Μπάρμπας, κάτοικος Λιμνῶν. Σέ μιά ὑπερβολική ἔκφραση βαρβαρότητας, ὁ Γεώργιος Οἰκονόμου ζητοῦσε μέ ἐπιμονή νά ἐκτελεσθεῖ καί τό μωρό. Στή διάρκεια τῆς διαμάχης του μέ τόν Παπαψωμᾶ, γιά τήν ἐκτέλεση τοῦ μωροῦ, τοῦ εἶπε καί τό ἑξῆς: «ὅπου πάει ἡ γίδα, πάει καί τό κατσίκι της!».

«Μιά ἄλλη τραγική περίπτωση μεταξύ τῶν κρατουμένων, ἦταν αὐτή τοῦ νεαροῦ γιατροῦ Νικόλαου Λαδῆ, κατοίκου Λιμνῶν καί μέ καταγωγή ἀπό τή νῆσο Κάρπαθο. Ὁ γιατρός ἐξυπηρετοῦσε τά χωριά Ἁγιονόρι, Μιδέα, Λίμνες καί Ἀραχναῖο. Νωρίτερα, ἕνα τμῆμα ἀνταρτῶν τοῦ ΕΛΑΣ εἶχαν φάει κεφαλοτύρι στό χωριό Στεφάνι καί στήν ἑπόμενη στάση τους στό Ἁγιονόρι, εἶχαν παρουσιάσει ὅλοι ὀξεία δηλητηρίαση. Ὁ Λαδῆς τούς ἔδωσε νά κατάπιοῦν τριμμένα ξυλοκάρβουνα, τά ὁποῖα ἀπορρόφησαν τό δηλητήριο καί οἱ ἀντάρτες ἔγιναν ὅλοι τους καλά. Ὅταν τόν ὁδήγησαν στό κρατητήριο στίς Λίμνες, ὁ γιατρός εἰς μάτην ὑπενθύμησε στά στελέχη αὐτήν τή σημαντική προσφορά του στόν ΕΛΑΣ. Ἡ ἀπάντηση πού ἔλαβε, ἦταν νά τοῦ δώσουν ἕνα γερό μαστίγωμα, ὅπως ἦταν δεμένος χειροπόδαρα!». [...]

«Ἡ τελευταία πράξη βίας πρός τούς κρατούμενους, λίγο πρίν δεθοῦν μέ χοντρή τριχιά γιά τήν τελική πορεία πρός τόν Γολγοθᾶ τους, ἦταν τό πλιάτσικο ἀπό ὅ,τι πολύτιμο ἤ χρήσιμο εἶχαν μαζί τους. Οἱ συντοπίτες τους Λιμνιάτες τούς πῆραν δαχτυλίδια, ρολόγια, ἄλλα χρυσαφικά, χρήματα, ἀναπτῆρες καί τά ροῦχα πού φοροῦσαν!» [...] «Λίγο ἔξω ἀπό τό χωριό, ἕνα νεαρό παιδί, ὁ Χρῆστος Νότης, ἀδυνατισμένος ἀπό κάποια ἀσθένεια πού ὑπέφερε καί τήν εἰκοσιτετράωρη ταλαιπωρία, ἔπεσε καί ἀδυνατοῦσε νά περπατήσει. Ἕνας ἀπό τούς σφαγεῖς τῆς ΟΠΛΑ, ὁ χασάπης Κοῦρος, τοῦ ἔκοψε τόν λαιμό ἐμπρός στά μάτια ὅλων καί εἰδικότερα τῶν γονέων του καί τῶν ἄλλων τριῶν ἀδελφῶν του. Ἡ σορός του ἐγκατελείφθη ἐκεῖ, στό μέσον τοῦ δρόμου, στό ἔλεος τῶν ἀγριμιῶν καί τῶν σκύλων. Σέ λίγη ἀπόσταση, ἔσφαξαν καί τή μάνα του γιά νά ἀπαλλαγούν ἀπό τόν θρήνο της...» [...]

«Πρῶτα ξεχώρισαν 4 Νοταίους, τόν πατέρα μέ τά 3 ἀγόρια του, καί τούς ὁδήγησαν λίγο μακρύτερα. Τούς 13 πού ἀπέμειναν, πρῶτα τούς ἔγδυσαν ἀπ᾽ ὅτι ροῦχα δέν τούς εἶχαν πάρει στό κρατητήριο, στίς Λίμνες. Στή συνέχεια, τούς ἔπαιρναν δυό-δυό λίγο ἀπόμερα, κοντά σ΄ ἕνα χαντάκι, γιά τήν «ἀνάκριση». Εκεί, οἱ χασάπηδες τούς ἔσφαζαν καί τούς ἔριχναν στό χαντάκι.» [...] «..Ὁδήγησαν τούς 4 Νοταίους στήν ἐκκλησία τοῦ Ἁγιονορίου. Ἦταν πλέον πρωΐ, γύρω στίς 7 μέ 8 ἡ ὥρα. Κτύπησαν τήν καμπάνα τῆς ἐκκλησίας γιά νά συγκεντρωθοῦν ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ, ἀπό παιδιά μέχρι τούς γέροντες.

Ὁ «υπεύθυνος» τοῦ ΕΑΜ Ἁγιονορίου ἔβγαλε λόγο γιά τή «δικαιοσύνη τοῦ ΕΑΜ» καί γιά τό «πώς τό ΕΑΜ τιμωρεῖ τούς προδότες». Κατηγόρησε τούς 4 δεμένους καί ἡμίγυμνους Νοταίους ὅτι κατέδωσαν στούς Γερμανούς ὡς ἀντάρτες τούς γείτονές τους στά βοσκοτόπια Σκουρταίους ἀπό τό Ἁγιονόρι. Φυσικά, δέν παρουσίασε καμία ἀπόδειξη γι᾽ αὐτήν τή βαριά κατηγορία. Τό μόνο στοιχεῖο πού τούς καταμαρτυροῦσαν ἦταν τό γεγονός ὅτι οἱ Γερμανοί δέν πείραξαν τούς Λιμνιάτες Νοταίους, ἐνῶ ἐκτέλεσαν τούς γείτονές τους Ἁγιονορίτες Σκουρταίους.

Μετά τά λόγια, ἦρθαν τά ἔργα. Δόθηκε τό σύνθημα νά λυντσαρισθοῦν οἱ 4 κρατούμενοι. Τούς ἔβγαλαν στό προαύλιο τῆς ἐκκλησίας καί ὁ ὄχλος πού εἶχε δημιουργηθεῖ καί κραύγαζε ἤδη «Θάνατος», «Θάνατος», «Θέλουμε αἷμα», ἔπεσε ἐπάνω τους. Μέ ξύλα, μέ πέτρες, μέ μαχαίρια, μέ γροθιές καί κλωτσιές κτυποῦσαν τά θύματα μέχρι πού ὅσοι συμμετεῖχαν κόρεσαν τό πάθος τους. Στήν ἐπίθεση καί τό λυντσάρισμα τῶν κρατουμένων, πού συνέχιζαν νά εἶναι δεμένοι, πρωτοστάτησαν μερικές Ἁγιονορίτισσες. Ἡ μάνα δυό νεκρῶν καί 2-3 χῆρες θυμάτων τῶν Γερμανῶν».

Ἐνῶ συνεχιζόταν ἀπό μερικούς ἡ δημόσια κακοποίηση τῶν Νοταίων, κάποιος ἀπό τούς ἡγέτες τῶν Λιμνῶν κάλεσε τόν Γεώργιο Νότη νά σφάξει τόν πατέρα του καί τά δυό του ἀδέλφια. Ἄν δεχόταν, τοῦ εἶπαν, ὅτι θά τοῦ χάριζαν τή ζωή. Ὁ νέος ἀρνήθηκε, κλαίγοντας. Προτίμησε τόν θάνατο, παρά νά γίνει πατροκτόνος καί ἀδελφοκτόνος...» [...] «..Μετά τήν ἄρνηση τοῦ Γεώργιου Νότη, ἡ σφαγή ἀνατέθηκε σέ ἐπαγγελματία χασάπη. Τό κεφαλόσκαλο τῆς ἐκκλησίας ἔγινε ὁ βωμός τῆς θυσίας, σέ μορφή γκράν γκινιόλ. Ἕναν-ἕναν τούς 4 Νοταίους τούς πήγαιναν στόν χασάπη Δημήτρη Κοῦρο, πού στεκόταν στό κεφαλόσκαλο τῆς ἐκκλησίας καί ἐκεῖνος τούς ἔκοβε τήν καρωτίδα. Ἀπό τό αἷμα πού ἀνάβλυζε, μερικοί ἄλειψαν τά πρόσωπά τους. Κάποιες ἀπό τίς χῆρες τῶν θυμάτων τῶν Γερμανῶν καί λίγες ἀκόμη γυναῖκες τοῦ χωριοῦ, ἤπιαν μέ τίς χοῦφτες τους αἷμα!

Σέ μιά ἐπίσκεψή μου στό Ἁγιονόρι τόν Ἀπρίλιο τοῦ 2015, ρώτησα μιά γερόντισσα πού βρῆκα μπροστά ἀπό τήν ἐκκλησία ἄν ἦταν παροῦσα στό λυντσάρισμα καί τί θυμᾶται: «...ναί, ἐδῶ στεκόμουνα, μέ τή μάνα μου. Ὁ πατέρας τῶν παιδιῶν, δίψαγε καί φώναζε. Παρακαλοῦσε: - «Χριστιανοί, λίγο νερό». Ἡ μάνα μου μέ ἔστειλε καί ἔφερα μ᾽ ἕνα κατσαρολάκι, ἀλλά ἕνας ἀπ᾽ αὐτούς μοῦ τό πέταξε.

- «Φύγε ἀπό κεῖ μωρή, πού θά τούς δώσεις νερό!», μοῦ εἶπε...». [...] Ἕνας κοντούλης τούς ἔσφαξε...» (σ.σ. Αἰσθάνθηκα ἄβολα καί ἀπέφυγα νά ζητήσω τό ὄνομα τῆς ἡλικιωμένης γυναίκας, ἀλλά ἡ μαρτυρία της δόθηκε παρουσία καί ἄλλης γυναίκας τοῦ χωριοῦ, σχετικά νεώτερης καί δέν εἶχα λόγο νά ἀμφιβάλω γιά τήν εἰλικρίνειά της).

«..Ὅταν τούς ἔσφαξαν ὅλους, ἕνας τῆς ΟΠΛΑ -μᾶλλον ὁ καπετάν Κοσμᾶς- τούς ἔριξε τή «χαριστική βολή». Οἱ τρεῖς ἀπό τούς τέσσερις Νοταίους ξεψύχησαν καί ἔμειναν ἀκίνητοι. Ὁ τέταρτος, ὁ Θεοδόσης Νότης, δέν ἔλεγε νά πεθάνει. Τοῦ ἔριξαν καί δεύτερη «χαριστική βολή», ἀλλά πάλι τίποτε. Οἱ σοροί τῶν 3 νεκρῶν καί ὁ ἡμιθανής Θεοδόσης μεταφέρθηκαν ἐπάνω σέ σκάλες, πού πῆραν τή θέση φορείων καί ρίχτηκαν σ᾽ ἕνα ξεροπήγαδο λίγο πιό κάτω ἀπό τό χωριό, στά δυτικά του. Ὅλες οἱ μαρτυρίες συμφω¬νοῦν ὅτι τόν Θεοδόση τόν ἔριξαν μέσα ἐνῶ ἦταν ἀκόμη ζωντανός. «Ὁ ἀδερφός μου ὁ Θοδόσης, ἦταν παλληκάρι...», μοῦ εἶπε μέ μεγάλη συγκίνηση, ὁ ἀδελφός του Ἠλίας Νότης 68 χρόνια ἀργότερα!».

«..Μαρτυρία τοῦ Ἠλία (Λιάκου) Νότη, ἀπό τίς Λίμνες, ὁ ὁποῖος ἀπολύθηκε τήν τελευταία στιγμή: «...Ἦρθαν στό σπίτι μας κάποιοι ἀπό ἐδῶ τό χωριό καί ζήτησαν τόν πατέρα μου καί τ᾽ ἀδέρφια μου. Ἡ μάνα μου, μέ ἔστειλε ἐκεῖ πού εἴχαμε τά πρόβατα νά πῶ στόν πατέρα μου νά ἔρθει στό χωριό. Ὅταν μέ εἶδε αὐτός πού πῆγα, θυμᾶμαι πού μοῦ εἶπε:

- «Τί νέα ρέ Λιάκο ἀπό τό χωριό;».

- «Μοῦ εἶπε ἡ μάνα νά πᾶτε στό χωριό, γιατί ἤρθανε στό σπίτι καί σᾶς ζητᾶνε».

- «Στό σπίτι, στό χωριό πάει ὁ κόσμος, ἤ στά βουνά;», λέει ὁ πατέρας μου.

Ἦταν ἐκεῖ καί ὁ ἀδερφός μου ὁ Γιάννης, δύο μέτρα ἄντρας, εἶχε πολε¬μήσει στήν Ἀλβανία.

- «Μαζέψτε τα», λέει τότε ὁ πατέρας μου, «τά πράματα, νά ἀνέβουμε πάνω κατά τό βουνό τοῦ Ἅϊ Γιωργιοῦ, κατά τ᾽ Ἁγιονόρι, νά μήν εἴμαστε μέσ᾽ τό δρόμο καί νά βλέπουμε ἀπό μακριά».

Ἐκεῖ πού μαζεύαμε τά πράμματα νά φύγουμε -αὐτά τά θυμᾶμαι σάν νά ἦταν χθές, δέν μοῦ ἔχουνε φύγει- πάπ δυό ἀντάρτες, ἔρχονται.

Δυό ἀντάρτες ξένοι κι ἕνας Λιμνιάτης.

- Ποιοί ἦταν;

- Ἔ, τώρα, ποιοί ἦταν! Ἔχουν πεθάνει πιά! Ἄστους... Αὐτούς τούς στείλανε ἄλλοι ἀπό ἐδῶ, ἀπό τό χωριό. Ὁ Μαλλιάτας, ὁ Πάτος (σ.σ. ὁ Γεώργιος Οἰκονόμου), αὐτοί. Τούς λέγανε, «πηγαίνετε φέρτε αὐτούς». Αὐτοί πού ἤρθανε δέν διατάζανε.

- Τήν Ὀργάνωση ποῦ τήν εἶχαν; Σέ τίνος τό σπίτι;

- Σέ ποιό σπίτι; Σέ ὅποιο ἤθελαν!

Ἔμπαιναν μέσα καί σοῦ λέγανε: «Ἐσύ τώρα στό ὑπόγειο!». Κάνανε ὅτι θέλανε. Ποιός τολμοῦσε νά μιλήσει; Σκοτώνανε κάθε μέρα. Εἴχανε γεμίσει τά ρέμματα ἐδῶ οἱ Μιδεάτες (Γκερμπεσιῶτες)!

Πῆραν τόν πατέρα μου.

- «Νότη, ἔλα στό χωριό γιά μιά ἀνάκριση. Δέν εἶναι τίποτα», τοῦ εἶπαν. Τά ἄλλα ἀδέρφια μου ἦταν ἐδῶ στό χωριό, τά εἶχαν πιάσει. Τά εἶ¬χαν βάλει μέσα. Ἔμεινα ἐγώ μέ τόν ἀδελφό μου τόν Γιάννη μέ τά πρό¬βα¬τα. Ἐρχόμαστε κι ἐμεῖς ἀργότερα ἐδῶ στό χωριό. Βρίσκουμε ὅτι εἶχαν πιάσει τόν πατέρα μου μέ τά ἄλλα μου ἀδέρφια καί τή μάνα μου. Μᾶς καλοῦνε κι ἐμᾶς νά ρθοῦμε ἐδῶ, στό σχολεῖο τοῦ χωριοῦ. Τόν δένουν (σ.σ. τόν ἀδελφό του Γιάννη) καί μέ μιά κλωτσιά τόν ρίχνουν μέσα μέ τούς ἄλλους. (Στό σχολεῖο τό παλιό τοῦ χωριοῦ, ὄχι τό καινούργιο). Ἐκεῖ εἴχα¬νε κι ἄλλους, καμιά εἰκοσαριά νοματαίους.

Ἦταν ἐκεῖ πιά ἡ μάνα μου, τό γένος Γεώργα, ὁ πατέρας μου καί τά 4 ἀδέρφια μου. Ὁ Γιάννης, ὁ Θεοδόσης, ὁ Γιώργης καί ὁ Χρῆστος. Ὁ Γιώργης ἤτανε στήν Ὀργάνωση τοῦ ΕΑΜ, τοῦ ΕΛΑΣ πρίν. Τόν εἶχαν πάρει νά τόν σφάξουν, ἀλλά δέν τόν σφάξανε, τόν κάνανε νοσοκόμο. Σκεφτήκανε «Ἅμα σκοτώσουμε αὐτόν, οἱ ἄλλοι θά φύγουν, θά πᾶνε στά Τάγματα καί θά μᾶς σκοτώσουν». Γι᾽ αὐτό τόν ἀμολήσανε. Πρῶτα, τόν πήρανε κοντά, τοῦ ἔδωσαν ὅπλο.

- Ἐσύ ποῦ ἤσουν τότε; Πῶς δέν σέ πήρανε;

- Μέ πῆγαν καί μένα ἐκεῖ στό σχολεῖο.

Ἐκεῖ καθόνταν οἱ καπεταναῖοι ἀπό ἐδῶ. Ὁ Ψωμᾶς (ὁ Μαλλιάτας), ὁ Μπάτος (ὁ Οἰκονόμου) μέ κοιτάζει ἔτσι...

- «Ποῦ πήγαινε ἡ μάνα σου, ρέ;» μοῦ λέει.

Ἐκεῖ πάνου, στό Λακοβίτσι πού εἴχαμε τά πρόβατα, μᾶς κατηγο¬ρούσανε ὅτι προδώσαμε τούς Σκουρταίους, τάχαμου τούς μαρτυρήσαμε στούς Γερμανούς, ἤσανε Ἁϊνορίτες αὐτοί πιό πέρα μέ πρόβατα. Ἐγώ ἤμουνα ἐκεῖ. Ἦταν ψέμα, δέν ἔγινε αὐτό ἀπό μας. Εἴχαμε καλές σχέσεις, γειτόνοι μέ τίς στάνες. Φίλοι μέ τόν πατέρα, μέ τά ἀδέρφια μου, ἐτρώγαμε μαζί. Αὐτοί ἤτανε ἐκεῖ, τούς πιάσανε. Ἐμεῖς εἴμαστε ἐκεῖ στό πηγάδι, μᾶς πιάσανε. Νάσου κι ἕνας τσολιάς ἀπό κάτου (σ.σ. τήν πεδιάδα τῆς Ἀργολίδος) πού ἤτανε μέ τόν ἀδερφό μου τόν Γιάννη μαζί στρατιῶτες.

Τούλεγε ὁ συχωρεμένος, αὐτά μοῦ ἔχουνε μείνει:

- «Ρέ πές καμιά καλή κουβέντα», τοῦ λέει ὁ ἀδερφός μου. «Ἀφοῦ ξέρεις ποιός εἶμαι...».

- «Ρέ Νότη ἐγώ εἶμαι, ἀλλά εἶναι πολύ ἄσχημα τά πράγματα...!»

Δέν τούς ... πέρναγε αὐτουνῶν, γιατί μίλησε τό παιδί αὐτό...[...]

Στό σχολεῖο ἐμένα μοῦ λέει ἐκεῖ ὁ καπετάνιος, «κάτσε μέσα». Στό τέλος πού δένανε καλά τούς ἄλλους νά τούς πάρουν γιά νά τούς σκοτώσουν. Γιατί μέχρι τότε δέν μέ εἴχανε δέσει ἐμένα. Ἔμπαινα καί ἔβγαινα. Πετάγεται τότε ἕνας ἄλλος ἐκεῖ καί τοῦ λέει:

- «Δέν τό ἀφήνουμε τοῦτο; Μικρό παιδί, νά πάρει ὁ διάολος, μήν τό σκοτώσουμε καί τοῦτο».

- «Ἄϊντε στό σπίτι σου», μοῦ λένε. «Καί νά μήν βγεῖς ἔξω, νά κάτσεις μέσα».

Ἦρθα ἐδῶ καί λέω στούς παπποῦδες, «τούς ἄλλους τούς πήρανε γιά σκοτωμό!».

Ὅταν βγήκανε πιό πάνω ἀπό τό χωριό, ὁ τέταρτος ἀδερφός μου, ὁ Χρῆστος, ἦταν ἄρρωστος τότε καί δέν εἶχε δύναμη νά περπατήσει. Τόν πιέζανε, ἀλλά δέν μποροῦσε... Τάκ, μιά μαχαιριά, βάζει μιά φωνή, «Ἄχ, μάνα!». Καί αὐτό ἤτανε. Τάκουσε ἡ μάνα μου, βάζει τίς φωνές ἡ καψερή!

Μᾶς τό λέγανε μετά κάτι Λιμνιάτες πού πήγαιναν ἀπό κοντά. Αὐτοί δέν ἔπαιρναν δεύτερη κουβέντα. Τό σφάξανε, τό παιδί καί τό πετάξανε χάμου στό δρόμο. Μετά πού πῆρε ἡ μέρα, οἱ τσοπαναραῖοι τό πήρανε ἀπό τό δρόμο καί τό βάλανε ἀπό μέσα λίγο, τό σκεπάσανε μέ πέτρες νά μήν τό φάνε τά ὄρνια. Ἤρθανε μετά στό χωριό καί τό εἴπανε:

- «Σκοτώσανε ἔτσι καί ἔτσι τόν Χρῆστο τόν Νότη»!

Τούς ἄλλους τούς πήγανε πέρα στό Ἁγιονόρι καί τούς σκοτώσανε, τούς σφάξανε δηλαδή. Ὄχι ὅλους ὅμως μαζί.Τούς δικούς μας τούς πήγανε στ᾽ Ἁγιονόρι.

Στ᾽ Ἁγιονόρι, τούς εἴχανε στήν ἐκκλησία, τούς βγάλανε ἀπ᾽ ὄξω στό προαύλιο... τούς μαζέψανε, οἱ καπεταναραῖοι, ἡ Ὀργάνωση ἄς ποῦμε... ὅλο τό χωριό καί τίς χῆρες (σ.σ. αὐτές, πού τούς εἶχαν σκοτώσει τούς ἄνδρες οἱ Γερμανοί). Οἱ χῆρες φωνάζανε γιατί τάχαμου τούς προδώσαμε ἐμεῖς στό Λακοβίτσι! Μιά καπετάνισσα, σόϊ μας, ἀπ᾽ τίς Λίμνες ἤτανε. Μιά Νότη τό σόϊ, κάποια συγγένεια εἴχαμε... τά ᾽χαμε πολύ καλά. Αὐτή πρωτοστάτησε... Φώναζε: «Θάνατος»! Καταριότανε! Τῆς εἴχανε σκο¬τώ¬σει οἱ Γερμανοί δυό παιδιά.

Τούς βγάλανε ἔξω ἀπ᾽ τήν ἐκκλησία λοιπόν τούς δικούς μας, στό προαύλιο καί τούς ἀρχίσανε στό ξύλο καί μετά τούς ἐκτελέσανε. Τούς σφάξανε! Ἔχει ἀκουστεῖ αὐτό ἄς ποῦμε... (σ.σ. ὅτι ἔπιναν αἷμα ἀπό τούς 4 σφαγμένους οἱ χῆρες). Τούς πήρανε μετά καί πήγανε πιό κάτω καί τούς ρίξανε σέ ἕνα ξεροπήγαδο.

Μετά, δέν θυμᾶμαι ἀκριβῶς ἀπό πόσες ἡμέρες, πήγανε ἄνθρωποι ἀπό ἐδῶ, τούς βγάλανε ἀπό τό ξεροπήγαδο καί τούς σκεπάσανε μέ χῶμα ἀπό δίπλα. Πῆραν ἄδεια ἀπό την Ὀργάνωση γιά νά πᾶνε. Χωρίς ἄδεια, δέν ἐπιτρεπόταν. Μετά πού ἦρθε τό Χίτικο, πῆγε ὅλο τό χωριό ἐκεῖ πάνου καί βγάλανε τά κόκκαλα καί τά θάψανε στό χωριό.

- Γιά πέστε μου κ. Νότη, αὐτοί πού τούς σκότωσαν ἀπό ἐδῶ, τιμωρήθηκαν; Ἀπό τό κράτος, ἀπό τούς Χίτες;

- Νά σοῦ πῶ, τούς ἀρχηγούς τούς πῆγαν στό δικαστήριο, στ᾽ Ἀνάπλι καί τούς καταδικάσαν σέ θάνατο.

- Αὐτοί ποῦ ἔσφαζαν, τί γίνανε; Τούς ξέρεις, ποιοί ἦταν;

- Λέγανε ὅτι ἦταν 2 χασάπηδες ἀπό τό Ἄργος (σ.σ. ἐννοεῖ τόν Δημήτριο Κοῦρο καί τόν Κώστα Χαύτα), κάποιος Τσέκας (σ.σ. πρόκειται γιά τόν σφαγέα τῆς ΟΠΛΑ ἀπό τίς Λίμνες Γεώργιο Μελέτη), ὁ Μπάτος (ὁ Γ. Οικονόμου). Δέν ξέρω. Τόν ἕναν τόν σκότωσαν (σ.σ. τόν Κοῦρο). Ὁ ἄλλος, ἔριξε φαίνεται λεφτά καί γλύτωσε (σ.σ. ἐννοεῖ τόν Χαύτα). Ἄνοιξε καί χασάπικο στό Ἄργος!».

Ιωάννης Μπουγάς
Κατηγορία: ,

ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 1944: ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ, ΒΙΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΣΦΑΓΗ ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΙΔΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΓΟΛΙΔΑ (Μέρος ΙΙΙ)

0





«Δέν θά ἀφήσουμε ρουθούνι ἀντίδρασης»!

Ἀνήμερα τή μεγάλη γιορτή τῆς Παναγίας, στίς 15 Αὐγούστου 1944, η φονική καταιγίδα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ και του θεόδωρου Ζέγκου (φωτογραφία) ξέσπασε στό ιστορικό χωριό Μιδέα (Γκέρμπεσι) όπου εσφάγησαν 23. Μεταξύ αυτών ήταν 7 γυναίκες, η μία ήταν κορίτσι 13 ετών που δεν μπορούσε να βαδίσει, και 2 μικρά παιδιά.

Ὁ Χρῆστος Ὑψηλάντης, παρών τότε και συγγενής θυμάτων, μου είπε: «...Τόν Αὔγουστο, στίς 14 τοῦ μηνός, παραμονή τῆς Παναγίας, τό ΕΑΜ, ΕΠΟΝ, κ.λπ., εἶχαν κάνει μιά μεγάλη συγκέντρωση στήν πλατεία τοῦ χωριοῦ καί εἴχαμε πάει κι ἐμεῖς τά παιδιά. Μίλησαν πολλοί ξένοι ἀπό τό ΕΑΜ καί θυμᾶμαι ἕναν πού φώναζε: «Δέν θά ἀφήσουμε ρουθούνι ἀντίδρασης»!

Τήν ἑπομένη μέρα, ἀνήμερα τῆς Παναγίας, μετά τό φαγητό, τό μεσημέρι, ἔρχονται δυό χασάπηδες μέ αὐτόματα. Ὁ ἕνας ἦταν ὁ Δημήτρης Κοῦρος ἀπό τό Ἄργος καί ὁ ἄλλος ὁ Βαγγέλης Τσέπης ἀπό τήν Ἁγία Ἐλεοῦσα Ναυπλίου. Βγῆκε ἡ μάνα μου. Ἦταν ξυπόλητη. Πῆγε καί φόρεσε κάτι πρόχειρα παπουτσάκια. Κατέβηκε καί ὁ πατέρας μου.

Λένε: «Ποῦ θά πᾶμε;».

-«Δέν εἶναι τίποτα, σᾶς θέλουν γιά μικρή ἀνάκριση καί θά γυρί¬σετε», τούς λένε αὐτοί.[...} Τελικά, ἡ κουστωδία τῶν ὑποψηφίων θυμάτων ἀποτελεῖτο ἀπό 6 ἄτομα, 4 ἄνδρες καί 2 γυναῖκες.

Τούς ἔδεσαν ἀνά δυό καί τούς πῆγαν λίγο πιό ἔξω καί τούς ἔσφαξαν τό ἴδιο βράδυ.

Μάλιστα, ὁ ἕνας ἀπό τούς χασάπηδες ἀπό τό Ἄργος πού τούς ἔσφαζε, ὁ Κοῦρος, ἔλεγε γιά τόν ξάδερφό μου τόν Τάσο Ὑψηλάντη: «Μέ παρακαλοῦσε νά μήν τόν πονέσω κι ἐγώ τοῦ ἄνοιξα τήν κα¬ρωτίδα καί τόν ἄφησα νά ξεματωθεῖ σιγά-σιγά!».[...]

Ὅταν ἔφυγαν αὐτοί μέ τά 6 ἄτομα, ἔφυγε ἕνα στέλεχος ἀπό τό χωριό, ἕνας Λιλῆς καί πῆγε ἐκεῖ καί τούς βρῆκε καί τούς εἶπ:

- «Μά δέν εἴπαμε νά σφάξουμε μόνο αὐτούς! Εἴχαμε συμφωνήσει νά σφάξουμε κι ἄλλους!».

Ἔτσι γύρισαν οἱ ὑπεύθυνοι καί μάζεψαν άλλους 18. Αὐτούς τῆς δεύτερης ὁμάδος, τούς πήγανε στίς Λίμνες. Τούς πήρανε μετά, κοντά μεσάνυχτα, δεμένους καί τούς πήγανε λίγο ἔξω ἀπό τό χωριό. Δε¬ξιά ἀπό τό μονοπάτι ἤτανε ἕνα ξεροπήγαδο κι ἐκεῖ τούς σφάξανε ὅλους ἐκτός ἀπό τόν Θωμᾶ Γεώργα πού τούς ξέφυγε ὅταν τόν σφάζανε.

Τόν Γιάννη Ράπτη πῆγαν καί τόν ἔπιασαν δυό ἀπό τό χωριό, ὁ Κων¬σταντῖνος Γεώργας (ἤ καπετάν Φάνης) καί ὁ Γιάννης Λέκκας (ἤ Με¬ρακλής).

Τόν βρήκανε στά μελίσσια του, ἔξω ἀπό τό χωριό. Ἐπειδή εἶχαν φύγει οἱ πολλοί, τόν πῆγαν ἀλλοῦ αὐτοί οἱ δυό καί τόν σφάξανε.

Σχετικά μέ τήν ἐκτέλεση τοῦ Ράπτη, ὁ ἴδιος ὁ καπετάν Φάνης μοῦ εἶπε ἐμένα μετά ἀπό χρόνια τά ἑξῆς: «Ὁ Ράπτης ἤτανε πολύ σκληρός καί ἔπρεπε νά πεθάνει!».

Ὅπως πηγαίναμε, λέω στόν Μερακλή:«Πάρτον καί πήγαινε σκότωσέ τον!».

Ὁ Μερακλής δέν δέχτηκε νά τόν σφάξει καί μοῦ λέει:«Ἅμα θέλεις σκότωσέ τον ἐσύ. Ἐγώ δέν τόν σκοτώνω!». Τότε, τόν πῆρα ἐγώ καί τόν ἔσφαξα!»

Αὐτό μου τό ἔλεγε ὁ ἴδιος ὁ καπετάν Φάνης. Ὅτι αὐτός ἔσφαξε τόν Ρά¬πτη, μόνος του καί ὅτι ὁ Ράπτης ἄκουγε ὅλη αὐτή τήν μεταξύ τους κου¬βέντα, ὅταν τσακώνονταν γιά τό ποιός θά τόν σφάξει!

Μετά, ἕνας ἀπό τούς σφαγεῖς ἔλεγε ὅτι τά μικρά τά παιδιά τοῦ Ράφτη τά διώξανε ἀπό τον τόπο της σφαγής. Δέν θέλανε νά τά σφάξουνε. Τούς εἴπανε «φύγετε», ἀλλά μιλᾶμε γιά παιδάκια, τό ἀγοράκι γύρω στά 6 καί τό κορίτσι 8 ἤ 9. Ποῦ νά πᾶνε χωρίς τή μάνα τους;

Τό ἀγόρι, τό κουβάλαγε ἡ καημένη μάνα ὅλη τή νύχτα στό σβέρκο της. Λέγανε τότε, ὅτι τά συνάντησε ἐκεῖ στήν ἐρημιά μέσα στό μονοπάτι ἕνας ἀπό τίς Λίμνες καί τά γύρισε πίσω καί τά σφάξανε κι αὐτά. (σ.σ.Σύμφωνα μέ ἀξιόπιστη μαρτυρία ὁ ἄνθρωπος πού γύρισε πίσω τά παιδιά καί συμμετεῖχε στή σφαγή τους, ἦταν ἀπό τίς Λίμνες. Ἕνας δέ Μιδεάτης πού ἦταν ἐκεῖ, ἔλεγε μετά, ὅτι τά δυό παιδάκια του Ράπτη «τσιρίζανε σάν γουρουνόπουλα» ὅταν τά σφάζανε... Φυσικά, αὐτός ὑποστήριζε ὅτι ὁ ἴδιος ἦ¬ταν ἐκεῖ ὡς θεατής, ἀλλά δέν ἔσφαξε. Ἄλλοι πάντα τά κάνανε! Υποσχέθηκα όμως να μην αποκαλύψω το όνομά του).

[....]Ἐγώ πέρασα τή νύχτα στό σπίτι μιᾶς θείας μου. Τό ἑπόμενο πρωΐ πού πῆγα στό σπίτι μας, τί νά δῶ!

Εἶχε ἀρχίσει τό μεγάλο πλιάτσικο στά σπίτια καί τίς περιουσίες τῶν οἰκογενειῶν πού εἶχαν σφάξει. Γιά δυό ἡμέρες κουβαλάγανε τά πράγματά μας. Δέν ἄφησαν τίποτε.

Ὅτι ὑπῆρχε μέσα στά σπίτια μας, δεκάδες βαρέλια τυρί, τόννους καπνό ἀπό τό δικό μας τό σπίτι, μουλάρια, 80 πρόβατα, ροῦχα καί ὅτι ἄλλο ὑπῆρχε μέσα στό κάθε σπίτι. Ἄφησαν τούς 4 τοίχους. Ὅταν γυρί¬σαμε ἀργότερα στό δικό μας τό σπίτι, βρήκαμε στήν αὐλή μιά φωτο¬γραφία. Τήν εἶχαν πετάξει ἀπό ἕνα κάδρο πού εἶχαν πάρει ἀπό τόν τοῖχο.

Τά πρόβατα πού πήρανε, τά σφάζανε καί τρώγανε οἱ ὑπεύθυνοι μέ τούς δικούς τους καί τούς φίλους τους γιά μῆνες μετά. (σ.σ. Δέν ρώτησα ἄν οἱ πλιατσικολόγοι εἶχαν ἀφήσει στό σπίτι τῆς οἰκογενείας Ὑψηλάντη τίς εἰκόνες καί τό καντήλι. Στό χωριό Λεύκη Τριφυλίας, πού ἐκτός ἀπό τίς ἐκτελέσεις κατοίκων ἀπό τόν ΕΛΑΣ, ὑπέστη καί ὁλικό πλιάτσικο τόν Σεπτέμβριο 1944, οἱ πλιατσικολόγοι του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ εἶχαν πάρει ΑΚΟΜΗ καί τίς εἰκόνες καί τά καντήλια ἀπό τά σπίτια τῶν κατοίκων!).

Ὁ 25ετής Θωμᾶς Γεώργας, ἦταν κι αυτός ὑπο¬ψή¬φιο θῦμα, ἔφθασε στό χεῖλος τῆς ἀβύσσου (ἤ τοῦ ξεροπήγαδου, στό ὁποῖον κατέληξαν οἱ ὑπόλοιποι), πάλεψε, καί νίκησε τούς «χάρους» τῆς ΟΠΛΑ. Νά πώς περιγράφει ὁ ἴδιος τή μοναδική πε¬ριπέτειά του: «..Ἦρθαν καί μᾶς συλλάβανε καί μᾶς. Ἤτανε γύρω στίς 7 τό βράδυ πού ἤρθανε μέλη τῆς ΟΠΛΑ στό σπίτι μας καί μᾶς πήρανε. Πῆραν ἐμένα, τή μάνα μου 50 χρονῶν, 2 ἀδερφάδες μου καί τόν μικρό ἀδερφό μου 13 χρονῶν (σ.σ. ἡ μία ἀδελφή του, ἡ Ἀναστασία, εἶχε πρόβλημα στά πόδια της καί δέν μποροῦσε νά βαδίσει. Οἱ σφαγεῖς πῆραν ἕναν γάϊ¬δαρο τῆς οἰκογένειας μέ τόν ὁποῖον τήν μετέφεραν κι αὐτήν στή σφα¬γή. Τί ἄραγε εἶχε προδώσει ἡ ἀσθενής νέα, ἤ τί ἐφοβεῖτο ἀπό αὐτήν τό ΕΑΜ/ΚΚΕ! Φρίκη!).» [...]

«Γύρω στίς 11:30 μέ 12 φάνηκε ὅλη ἡ ὁμάδα τῆς ΟΠΛΑ καί μᾶς ἔβα¬λαν στό δρόμο γιά τόν τόπο τῆς ἐκτελέσεως. Ἡ ἀκολουθία ἤτανε μεγάλη, πολλά ἄτομα. Τήν ἀδερφή μου, ἡ ὁποία εἶχε σπάσει τά δυό της πόδια, τήν εἴχανε καβαλήσει σέ ἕνα γάϊδαρο. Ὁ δρόμος πρός τόν Γολγοθᾶ συνεχιζό¬τανε. Πρίν φθάσουμε ἐκεῖ, ἀκούστηκε ἕνα σφύριγμα καί μιά φωνή τοῦ Κωνσταντίνου Γ. Γεώργα ἤ Μπάμπακα. Ρώτησε νά μάθει τί ὥρα ἦταν.

Τοῦ ἀπάντησε ὁ Δημήτριος Π. Κορίλης ὅτι ἦταν μεσάνυχτα. Ὁ Μπάμπακας τούς εἶπε ὅτι εἶχε μαζί του τόν Γιάννη Ράπτη, τόν ὁποῖον συνέλαβε ἀργότερα ἀπό ἐμᾶς, μετά ἀπό περιπέτεια, καί στό τέλος εἶπε:

- «Πάω νά τόν σφάξω»!

Στό ἄκουσμα ὅτι θά ἔσφαζαν τόν γνωστό μας Γιάννη Ράπτη, ἀρχί¬σαμε νά φωνάζουμε καί πολλοί νά κλαῖνε...».

[...]Μᾶς ἔσπρωχναν γιά νά φθάσουμε στό τόπο πού εἶχαν διαλέξει γιά τήν ἐκτέ¬λεση, τό Πηγάδι τοῦ «Μπάρμπα», πού ἦταν ἐκεῖ κοντά.

Εἶχε φθάσει ἡ τρομερή ὥρα τῆς σφαγῆς μας. Ἀμέσως φωνάξανε πρώτους ἐμᾶς, «Τάσος καί Θωμᾶς», πού εἴμαστε καί οἱ μόνοι νεαροί ἄνδρες ἀπό τούς κρατούμενους.

Ἐγώ, λόγω τῆς ἡμέρας -ἦταν τῆς Παναγίας- ἐφοροῦσα καινούργια καί καθαρά ροῦχα καί στή μέση ποδιά πού συνηθιζόταν τότε. Μέ πλησία¬σε ἕνας ἀπό τίς Λίμνες, ἕνας Νότης, τόν ὁποῖον κατόπιν τόν σφάξανε κι αὐτόν καί μοῦ εἶπε, «βγάλε τά ροῦχα σου». Ἔβγαλα τό πουκάμισο, τήν ποδιά, τό παντελόνι καί τά παπούτσια. Τότε, ὁ ἀρχηγός τῆς ΟΠΛΑ, ὁ Μπαλάσης, μοῦ εἶπε νά βγάλω καί τή φανέλλα καί τό σώβρακο. Τά ἔβγαλα καί αὐτά, ἐνῶ ἡ καρδιά μου πήγαινε νά σπάσει ἀπό τούς χτύπους.

Δίπλα μου, 2 μέτρα πιό πέρα, ἔσφαξαν τόν Ἀναστάση Α. Παπαγε¬ωργόπουλο, πού μᾶς εἶχαν δέσει μαζί. Τόν ἔσφαξαν ὁ Χρῆστος Κ. Πα¬παγεωργόπουλος, ὁ Δημήτριος Γ. Γιαννακός καί ὁ Μπαλάσης. Τά αἵμα¬τά του ἔπεσαν ἐπάνω μου. Τόν ἔσφαξαν πρῶτο, γιατί δέν τοῦ εἶπαν νά βγάλει τά ροῦχα του. Τόν ἔσφαξαν ντυμένο. Σάν κτηνοτρόφος πού ἦταν, τά ροῦχα του ἦταν λερωμένα καί φαίνεται ὅτι δέν τά θέλανε νά τά πά¬ρουνε.

Αὐτά γίνονταν σέ δευτερόλεπτα. Κατάλαβα ὅτι εἶχε φθάσει καί γιά μένα ἡ στιγμή. Ἀσυναίσθητα, ἄρχισα νά φωνάζω δυνατά καί νά καλῶ τόν πατέρα μου, πού τόν εἶχαν σκοτώσει οἱ Γερμανοί πρίν λίγο καιρό, νά ἔρθει νά μέ πάρει μαζί του νά τελειώνω. Ἀμέσως ὁ ἐκτελεστής ὁ δικός μου σήκωσε τό μαχαίρι γιά νά μέ καρφώσει στόν λάρυγγα. Μέ κρατοῦσαν ἀπό τούς ὤμους δυό τῆς ΟΠΛΑ, ὁ Κοῦρος καί ὁ Καραντουμάνης. Ἀντέ¬δρασα ἀστραπιαία καί κτύπησα τόν σφαγέα μου μέ τό ἀριστερό μου πόδι στά ἀχαμνά δυνατά. Ἀπό τόν πόνο τοῦ πετάχτηκε τό μαχαίρι μακριά καί αὐτός ἔπεσε κάτω. Αὐτόματα, ὁ Μπαλάσης μέ ἐκτύπησε μιά-δυό φορές μέ τό μαχαίρι του στή δεξιά μου ὠμοπλάτη, μέ μεγάλη δύναμη πού μοῦ τήν ἔσπασε. Μέ πῆραν τά αἵματα. Ἀντέδρασα πάλι μέ δύναμη, κτυπώ¬ντας τους μέ ἀγκωνιές καί σπρωξιές καί πετάχτηκα πάνω σάν ἐλατήριο. Αὐτοί εἶχαν πέσει κάτω. Ἦταν καί βαθύ σκοτάδι. Ἄρχισα νά τρέχω μέσα στά χαμόκλαδα καί τά βράχια. Ἔπεφτα συχνά καί ξανασηκωνόμουν, φω¬νάζοντας στόν ἑαυτό μου: «Θεέ μου δός μου δύναμη νά γλυτώσω νά τούς ἐκδικηθῶ». Καθώς ἀπομακρυνόμουνα, ἄρχισαν νά ἀκούγονται σπαρακτι¬κές κραυγές. Κατάλαβα ὅτι ἔσφαζαν τούς ὑπόλοιπους.

Σύμφωνα μέ ὁμολογία τοῦ Θεοδόση Παν. Παπαγεωργόπουλου, μέλους τῆς ΟΠΛΑ καί πρώτου ἐξαδέλφου μου καί ὁ ὁποῖος ἦταν ἐκεῖ σάν φρουρός, ἔσφαξαν πρῶτα τούς ἄνδρες καί κατόπιν τίς γυναῖκες ἀφοῦ πρῶτα τίς βίασαν. ....Μετά ἀπό ἐξαντλητική πορεία 5 ὡρῶν καί ἀφοῦ ἄρχισε νά ξημερώ¬νει ἔπεσα πάνω στήν ἕδρα τοῦ φυλακίου.... Ἦρθε ὁ πρόεδρος τῆς Κοινότητος Ἀνυφιοῦ, Δη¬μήτριος Πελάσης καί τοῦ εἶπα τί ἔγινε, ὅτι μοῦ σφάξανε τήν οἰκογένεια. Ἔφεραν ἕνα σεντόνι καί μέ περιτύλιξαν γιατί ἤμουν τελείως γυμνός. Μέ ἔβαλαν σ᾽ ἕνα πρόχειρο φορεῖο καί μέ πῆγαν σ᾽ ἕνα γιατρό Αὐστριακό τῆς Γερμανικῆς μονάδας πού ἕδρευε ἐκεῖ ἐκείνη τήν περίοδο. Καθάρισε τήν πληγή καί μέ ἐπέδεσε....».

Οἱ σοροί τῶν 16 θυμάτων της νύχτας -τή σορό τοῦ Ἰωάννη Ράπτη μᾶλλον τήν ἄφησαν στόν τόπο τῆς σφαγῆς του- ρίχτηκαν στό ξερο¬πήγαδο τοῦ «Μπάρμπα» πού ὑπῆρχε κοντά στόν τόπο τῆς σφα¬γῆς καί ἦταν ὁ λόγος πού ἡ τοποθεσία αὐτή ἐπιλέχθηκε ἀπό τούς θύτες. Οἱ σοροί παρέμειναν στό ξεροπήγαδο μέχρι τήν ἄνοι¬ξη τοῦ 1945. Τότε, οἱ συγγενεῖς τους μέ τή βοήθεια μελῶν τῆς Ἐθνοφυλακῆς καί παρουσία ἰατροδικαστοῦ, ἀνέσυραν τούς νεκρούς καί τούς μετέφεραν γιά ἐνταφιασμό στή Μιδέα.

Τό 1984, ἡ Τοπική Ἀρχή τῆς Μιδέας κατασκεύασε μνημεῖο μέ τά ὀνόματα τῶν Μιδεατῶν πού ἐκτελέσθηκαν ἀπό τούς Γερμα¬νούς. Ἀντίθετα, δέν ὑπάρχει μνεία, οὔτε γίνεται ἀντίστοιχη δέη¬ση, γιά τά 23 ἀθῶα θύματα τοῦ ΕΑΜ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ!

Κατηγορία: ,

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 1944: ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΖΙΚΗ ΣΦΑΓΗ ΣΤΟ ΣΟΦΙΚΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (Μέρος ΙΙ)

0



Οστά,κεφαλή, στην καταβόθρα του Ζαρακά. 


Η είσοδος της Καταβόθρας. 


Οστά και ριγμένες πέτρες στην καταβόθρα του Ζαρακά. 


Στο κέντρο της φωτογραφίας, στο βαθούλωμα ήταν το ασβεστοκάμινο. 

«Μη δίνεις νερό στους προδότες!»

Χθές, στο Μέρος Ι, περιέγραψα τη σφαγή στό ορεινό χωριό Άγιος Ιωάννης νέων και γυναικοπαίδων από τον Αλαμάνο και το Σοφικό. Ἀκόμη φοβερότερο μακελειό ἔγινε στη Μονή της Παναγίας στό Σοφικό και στην καταβόθρα του Ζαρακά, τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτό¬κου. Μεταξύ 10 καί 13 Αὐγούστου 1944, ἄνδρες τῆς ΟΠΛΑ καί τοῦ ἐφεδρικοῦ ΕΛΑΣ συνέλαβαν γύρω στά 100 ἄτομα ἀπό τά χωριά: Ἅγιος Βασίλειος, Ἅγιος Ἰωάννης, Ἁγιονόρι, Ἀθίκια, Ἁλμυρή, Γαλατάκι, Κατακάλι καί Στεφάνι καί τούς οδήγησαν στη Μονή της Παναγίας, κοντά στό Σοφικό.

Την Αἰκατερίνη Μπαλάφα από το Στεφάνι, ἀδελφή του Δημήτρη Μπαλάφα (Ντάκου), τόν ὁποῖον εἶχαν σφάξει μαζί μέ 6 μέλη τῆς οἰκογενείας του τόν προηγούμενο μήνα, την έσφαξε ο καπετάν μπάρμπα Τάσσος στον δρόμο, γιατί κατάλαβε ότι έλεγαν Αρβανίτικα ότι τους πηγαίνου για εκτέλεση!

Τό πρωϊνό τῆς 14ης Αὐγούστου, παραμονή τῆς ἑορτῆς τῆς Παναγίας, ὅλοι ὅσοι συνελήφθησαν καί ἔφθασαν σῶοι στό Σο¬φι¬κό, εἶχαν συγκεντρωθεῖ στόν περίβολο της Μονής. Ἀπεσταλμένοι και συγγενείς πού ἔφθασαν ἀπό τά γύρω χωριά, κατόρ¬θω¬σαν νά ἐλευθερώσουν μερικούς. Για το πως πέρασαν την καυτή Αυγουστιάτικη ημέρα οι κρατούμενοι στη Μονή, μας το λέει η κυρία Μ.Π. ἀπό τό Σοφικό, ΕΠΟΝίτισσα τότε μάλλον εξ ανάγκης, η οποία ἦταν παρούσα στίς 14 Αὐγούστου 1944:

«...Νά σοῦ τά πῶ ἐγώ αὐτά πού γενήκανε. Ὅπως τά εἶδα μέ τά μάτια μου...

Τήν παραμονή τῆς Παναγίας τοῦ 1944, ὁ παπάς πού θά λειτούργαγε στό Μοναστήρι τῆς Παναγίας ζήτησε ἀπό τόν ὑπεύθυνο τοῦ ΕΑΜ τοῦ Σοφικοῦ νά τοῦ στείλει μερικά κορίτσια νά ἀσπρίσουν τό Μοναστήρι. Τό Μοναστήρι δέν εἶχε καλογήρους. Μόνο ἕνας γέρος Σοφικίτης ἦταν ἐκεῖ. Ἕνας Δημήτριος Γιενούζης. Μᾶς καλέσανε οἱ ἀντάρτες πολλά κορίτσια νά πᾶμε στό Μοναστήρι νά ἀσπρίσουμε. Πῆγα καί ἐγώ μέ μιά ξαδέρφη μου μέ τά ἄλλα κορίτσια, πολλά.

Ἐκεῖ τότε εἶχαν πολλούς κρατούμενους. Στέκονταν γύρω-γύρω στίς μάντρες, τό μοναστήρι γεμᾶτο κόσμο καί μερικούς τούς εἶχαν κλεισμένους σέ ἕνα ἀχούρι. Ἐγώ μέ τήν ξαδέρφη μου, ὅταν τούς εἴδαμε, θέλαμε νά φύγουμε, ἀλλά δέν μᾶς ἀφήσανε. Εἶχαν κλείσει τήν πόρτα.

Εἶδαν νερό, πού εἴχανε μαζέψει σέ κάτι λεβέτια (σ.σ. καζάνια) γιά νά ἀσβεστώσουμε καί μᾶς εἶπαν: «Δέν μᾶς δίνετε λίγο νερό;». Καί τούς δώσαμε.

Καί μοῦ φώναζε ὁ Καραπᾶνος: «Μή δίνεις νερό στούς προδότες!».

Ἦταν ἐκεῖ στό Μοναστήρι ἐκείνη τήν ἡμέρα ὁ Καραπᾶνος(Παναγιώτης Καρυώτης από τη Νεμέα, πρώτα σφαγέας στον Φενεό και μετά Τομεάρχης ΕΑΜ Σολυγείας) καί ὁ Βόλγας.

Ἐγώ σφουγγάριζα ἀλλά παρακολουθοῦσα καί τί κάνανε ἔξω οἱ ἀντάρτες πού χυπάγανε τούς ἀνθρώπους. Ὁ Καραπᾶνος ἔδινε τίς διαταγές νά βαρᾶνε. Εἶχαν ἐκείνη τήν ἡμέρα καί ἕναν καψερό ἀπό τό Κατακάλι. Εἶχε κι ἕνα χρυσό δόντι ἐδῶ μπροστά. Τί ξύλο τοῦ ρίξανε Θεέ μου!

Ἦταν κι ἕνας Γιώργης Βλάσης, μαραγκός ἤτανε, ἀπό τό Γαλατάκι. Τό τί ξύλο τοῦ ρίξανε ἐπίσης! Τό εἶδα μέ τά μάτια μου. Ἦταν ἀντάρτες ἐκεῖ καί βαράγανε καί κάτι κοπέλες ἀπό τό Σοφι¬κό. Κάτι παλιοκόριτσα, «συναγωνίστριες» ἀπό ἐδῶ. Εἴχανε πάρει ξύλα καί βαράγανε τούς κρατούμενους.

-Ποιές ἦταν αὐτές; Τίς θυμᾶσαι;

-Φυσικά καί τίς θυμᾶμαι. Μερικές φύγανε ἀπό δῶ. Παντρευτήκανε ἀλλοῦ. Τρεῖς πού χτυπάγανε ἐκείνη τήν ἡμέρα στό Μοναστήρι ἔχουν πεθάνει πιά. Ἦταν μεγάλες. Κτύπαγε πολύ μία τοῦ Τσόγκα. Ἡ μάνα τοῦ δικηγόρου τοῦ Νίκου Τσόγκα. Ἔχει δυό παιδιά δικηγόρους. Πήγαινε ὁ ἱδρώτας... ἐδῶ αὐτῆς.

Κτύπαγε καί ἡ Δήμητρα (Τούλα) τοῦ Μπάντζη, ξαδέρφη μου. Ἔχει πεθάνει. Αὐτή κτύπησε πολύ! Τήν ἄλλη τήν λέγανε Μαρίνα, τοῦ Ἀποστόλη τοῦ Μπάρτζη. Εἶχε παντρευτεῖ ἕναν Πιπίνη.

- Πόσων χρονῶν ἦταν αὐτές;

- Ἕνα χρόνο μεγαλύτερες ἀπό μένα. 17 χρονῶν.

- Οἱ κρατούμενοι φάγανε πρῶτα τό ξύλο τῆς χρονιᾶς τους καί μετά τούς πήγανε καί τούς σφάξανε. Ὅλους πού σκοτώσανε τήν παραμονή τῆς Παναγίας, τό βράδυ. Πῆγε ὁ πατέρας μου στό Μοναστήρι ανήμερα νά προσκυνήσε,ι καί οἱ κρατούμενοι δέν ἦταν ἐκεῖ.

Τούς εἶχαν ρίξει σ᾽ ἕνα ἀσβεστοκάμινο, κοντά στό Μοναστήρι. Τό εἶχαν γεμίσει ἀνθρώπους, καί ἡ μύγα... τόση!

Ὅσοι ἦταν γέροι καί δέν μποροῦσαν νά περπατήσουν (σ.σ. μάλλον δεν μπορούσανκάποιοι να περπατήσουν λόγω ξυλοδαρμού), τούς ἔριξαν στό ἀσβεστοκάμινο κοντά στό Μοναστήρι. Ὅσοι εἶχαν τά πόδια τους, τούς πῆγαν κάτω στήν καταβόθρα, στην τοποθεσία Ζαρακάς. Τούς κτυπάγανε καί τούς ρίχνανε μέσα!».

Έτσι λοιπόν τελείωσε η τραγωδία δεκάδων ανθρώπων τό βράδυ τῆς 14ης Αὐγούστου 1944. Όσους δέν μποροῦσαν νά βαδίσουν, τούς ἔσφαξαν ἐπί τόπου και τις σορούς τους τίς ἔριξαν στο παλαιό ἀσβεστοκάμινο, κοντά στό μοναστήρι. Τούς πιό δυνατούς τούς ὁδήγησαν δεμένους περίπου 3 χι¬λιόμετρα μακρύτερα, σέ μιά καταβόθρα, γνωστή ὡς Τρῦπα τοῦ Ζάρακα ή Ζαρακά και εκεί τους έσφαξαν.

Πόσοι ἀκριβῶς ἄνθρωποι ἐσφάγησαν ἐκεῖνο τό βράδυ, δέν ἔγινε ποτέ γνωστό. Οἱ καλύτεροι ὑπολογισμοί τούς φέρουν γύρω στούς 70. Στά χωριά τῆς περιοχῆς μάλιστα, τά ἑπόμενα χρόνια ἀκουγόταν ὅτι στό ασβεστοκάμινο ρίχτηκαν οἱ σοροί 47 θυμάτων.

Στούς γνωστούς σφαγεῖς τοῦ κλιμακίου τῆς ΟΠΛΑ Σολυ¬γεί¬ας -Ἀετός, Βόλγας, μπάρμπα-Τάσσος, Δαναός, Ἀχιλλέας, Δαί¬δαλος, Ἴκαρος, κ.λπ.- προστέθηκαν καί δύο νεαρές ΕΠΟΝίτισ¬σες. Ἡ Τούλα Γ. Μπάρτζη καί ἡ Μαρίνα Ἀπ. Μπάτση, ἀπό τό Σοφικό, ἔσφαξαν ἀνθρώπους στό μοναστήρι καί στό βάραθρο τοῦ Ζάρακα!

Ὅπως συνέβη καί σέ ἄλλες περιπτώσεις, ἡ ΟΠΛΑ ἔριξε καί ζωντανούς ἀνθρώπους ἐκεῖνο τό βράδυ στό Ζάρακα, ἴσως ἐ¬πειδή γνώριζαν ὅτι ἦταν ἀδύνατον νά βγοῦν. Στό τέλος πέτα¬ξαν πέτρες καί χοντρά ξύλα πάνω στά θύματά τους πού εἶχαν ρίξει στό βάραθρο, ως ταφόπλακες. Παρ᾽ ὅλα αὐτά, ἕνα τουλάχιστον θῦμα, μιά Σούκουλη ἀπό τό χωριό Ἅγιος Ἰωάννης, ἔμεινε ζωντανή γιά ἀρκετές ἡμέρες καί καλοῦσε σέ βοήθεια, πού ποτέ δέν ἔφθασε.

Πολλοί ἀπέδωσαν τήν πολυήμερη ἐπιβίωσή της μέσα στό βάραθρο σέ ὑπερφυσικές δυνάμεις (είχε τίμιο ξύλο), ἀλλά ἡ ἐξήγηση μᾶλλον εἶναι τό κομμάτι ψωμιοῦ πού εἶχε δεμένο στήν ποδιά της ὅταν τήν συνέλαβαν, καθ᾽ ὁδόν γιά τό κοπάδι της.

Τό βάραθρο εἶναι στενό, ἔχει βάθος περί τά 20 μέτρα, και ἐκεῖ πού τελειώνει δημιουργεῖται ἕνα εσωτερικό διαμέρισμα. Ἔτσι εξηγείται πως ἡ τραγική γυναίκα έμεινε ζωντανή από τις πέτρες καί τα ξύλα πού ἔριξαν οἱ σφαγεῖς!

Το 1945 συγγενείς, κυρίως ἀπό τό χωριό Ἁγιάννης, ἔβγαλαν μέ σχοινιά μερικούς νεκρούς πού ἦταν ἐπάνω-ἐπάνω. Μεταξύ αὐτῶν ἦταν καί ἡ Αἰκατ. Καραντούνια 60 ἐτῶν, καί ὀ Εὐάγγ. Γκρούτσης, δυό ἀπό τα 17 θύματα από τό Στεφάνι. Είχαν μαχαιριές στό λαιμό καί τήν καρδιά!

Οἱ υπόλοιποι ἔμειναν ἐκεῖ μέχρι σήμερα, εἰς δόξαν όλων. Δημοτικών και Νομαρχιακών Ἀρχῶν, άλλων Κρατικών Αρχών, πολιτισμικῶν ὀργανώσεων, καί συγγενῶν!

Οι φωτογραφίες του 2014 με τις κεφαλές και τα άλλα οστά, το πιστοποιούν!

Ιωάννης Μπουγάς
Κατηγορία: ,

ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 1944: ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ, ΒΙΑΣΜΟΙ, ΚΑΙ ΣΦΑΓΗ ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΙΔΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΓΟΛΙΔΑ (Μέρος Ι)

0


ο καπετάν Βόλγας
«Κάν᾽ τε μας ὅτι θέλετε, ἀλλά νά μή μᾶς σφάξετε!», παρακαλούσαν τα κορίτσια.

Μεταξύ 8 καί 13 Αὐγούστου ἡ ΟΠΛΑ Σολυγείας ἔκανε συλλήψεις στό Σοφικό καί στόν Ἀλαμάνο. Ἔπιασαν 25 περί¬που ἄτομα, μεταξύ τῶν ὁποίων καί νέα παιδιά, γυναῖκες καί νεα¬ρές κοπέλες. Τούς πῆγαν καί τούς ἔσφαξαν σέ μιά περιοχή δυτικά ἀπό τά Ἀθίκια, κοντά πρός τό χωριό Ἅγιος Ἰωάννης. Οἱ ἄνδρες, πρίν νά σφαγοῦν βασανίσθηκαν ἄγρια καί οἱ σοροί τους προσβλήθηκαν σέ ἀκραῖες μορφές (κομένα γεννητικά ὄργανα, κ.λπ.). Οἱ γυναῖκες καί τά κορίτσια πρίν σφαγοῦν βιάσθηκαν καί βασανίσθηκαν ἀπάνθρωπα. Οἱ μαρτυρίες εἶναι πολλαπλές καί δια-σταυρωμένες.

Ὁ Κ.Λ., γεννηθείς τό 1927, καί ἡ σύζυγός του Π.Α.-Λ., ἀπό τά Ἀθίκια, λένε σχετικά: «…τά κορίτσια τά βιάζανε καί μετά τά σκοτώνανε! Κατά κανόνα! [...] Ὁ Σπῦρος ὁ Κόλιας ἀπό τό Ἀλαμάνο εἶχε μάθει ὅτι τόν ψάχνουν νά τόν πάρουνε. Πῆρε τήν οἰκογένειά του, 1 ἀγόρι καί 4 κορίτσια καί πῆγαν νά κοιμηθοῦν στό κτῆμα τους, μέσα στά ἀμπέλια. Χώρια αὐτός μέ τό ἀγόρι ἀπό τή μάνα μέ τά 4 κορίτσια. Αὐτοί (σ.σ. ἐννοεῖ τούς ἄνδρες τῆς ΟΠΛΑ) πῆγαν τήν νύχτα, φόρτωσαν ὅ,τι πράγματα εἶχαν στό σπίτι τους καί μετά ψάχνοντας βρῆκαν τήν μάνα μέ τά 4 κορίτσια. Ἀφήσανε τά 2 μικρά κοριτσάκια, θά ἦταν 6-8 χρονῶν καί πῆραν τήν μάνα μέ τά 2 μεγαλύτερα. Τίς πῆγαν κατά τόν Ἁγιάννη, μακριά καί τίς ἔσφαξαν. Πρίν τίς σφάξουν τίς βιάσανε, τά κορίτσια τά βιάζανε ἐμπρός στή μάνα τους...».

Ἡ Μ.Π. ἀπό τό Σοφικό θυμᾶται σχετικά, μέ τή σφαγή τῶν ἀνθρώπων ἀπό τό χωριό της: «..Καί αὐτούς πού πήγανε ἀπό τό Σοφικό στόν Ἁγιάννη καί τούς σκοτώσανε τούς θυμᾶμαι ὅλους. Τήν οἰκογένεια Μπάκουλη τήν ἐξολόθρεψαν ὅλη. Μόνο μιά γριά, ἦταν πονηρή καί ἔπεσε ἀπό τό μπαλκόνι. Ἔσπασε τά πόδια της καί δέν τήν πήρανε. Τήν μάνα τῶν παιδιῶν τῶν Μπακουλαίων καί τά παιδιά τους, τούς σφάξανε ὅλους.

Σκοτώσανε δυό γυναῖκες, δυό κορίτσια.

Ἀπό τήν οἰκογένεια τοῦ Μπάκουλη, ὁ πιό μικρός γυιός τους ἦταν 11 χρονῶν, ὁ Γιώργης. Ἀνατριχιάζω πού τό θυμᾶμαι.

Πιάσανε τόν ξάδερφό μου τόν Σπῦρο Μπάκουλη, ἀνιψιό τῆς μάνας μου καί ὅλη τήν οἰκογένειά του καί τούς σφάξανε.

Τούς θυμᾶμαι ὅλους πού τούς πήρανε.

Τούς δέσανε τά χέρια μέ σύρμα.

Γιατί βγῆκα ἔξω ἐγώ καί φώναξα στόν Βόλγα (Φωτογραφία: το πιό δημοφιλές ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ψευδώνυμο μαζί με το Χάρος και Τρομάρας)καί στόν Τόγια.

Εἶχα τό θάρρος, γιατί τούς ἔφτιαχνα καφέδες ἐγώ.

Τούς μάζευα στό σπίτι μας καί τούς ἔφτιαχνα «καφέ Κατοχικό», ἀπό σιτάρι.

Ἡ μάνα μου, μοῦ φώναζε: «Τί τούς μαζεύεις ἐδῶ!».

Ἀλλά ἐγώ τῆς ἔλεγα:

«Σώπα. Τούς δίνουμε κανέναν καφέ, νά μή μᾶς σφάξουνε καί ἐμᾶς».

Βγαίνω λοιπόν καί λέω τοῦ Βόλγα: «Ρέ Παναγιώτη πιάσατε τόν ξάδερφό μου, τόν Σπῦρο»!

-«Τό ξέρω, μοῦ λέει. Καί εἶμαι πολύ στενοχωρημένος γιατί μέ εἶχε πάρει στό σπίτι του καί μοῦ εἶχε τηγανίσει αὐγά! Πήγαινε πές τό στόν Μπάμπη (τόν Τόγια). Αὐτός εἶναι ἀρχηγός τῆς ΟΠΛΑ ἐδῶ. Ὁ Μπάμπης μπορεῖ νά τόν γλυτώσει».

Πηγαίνω ἐγώ σ᾽ αὐτόν: «Ρέ Χαραλάμπη, πιάσατε τόν ξάδερφό μου, τόν Σπῦρο!»

-«Ἄντε στό διάολο! Πήγαινε καί κοιμήσου», μοῦ λέει αὐτός.

Ἤτανε βράδυ, ἀργά, πού τούς εἶχαν πιάσει γιά νά μήν τούς βλέπει ὁ κόσμος.

Καί μᾶς εἶπε μιά Ἁγιανιώτισσα, μετά-μετά τήν ἀπελευθέρωση, ὅτι πῆγαν τήν ἄλλη μέρα κάτι τσοπάνηδες καί βρῆκαν δυό κορίτσια καί δυό ἄντρες σκοτωμένους.

Ὁ ἕνας ἄντρας εἶχε ἕνα σημάδι κόκκινο στό μάγουλο, ἕνα βλαντί.

Ὁ ξάδερφός μου εἶχε ἕνα τέτοιο σημάδι.

Τούς εἶχαν σκοτώσει χωριστά ἀπό τούς ἄλλους.

Φωνάζανε τά κορίτσια, ὅταν τά βιάζανε:

- «Κάν᾽ τε μας ὅτι θέλετε, ἀλλά νά μή μᾶς σφάξετε!».

Ἀφοῦ ἀκούγανε οἱ τσοπάνηδες φωνές πήγανε τήν ἄλλη μέρα νά δοῦνε τί ἔγινε. Καί βρήκανε τά ... (ἐσώρουχα) τῶν κοριτσιῶν πεταμένα.

Γεννητικά ὄργανα ἀπό τά παιδιά πεταμένα.

Καί τά πτώματα πεταμένα ἐκεῖ.

Ἀπό τήν οἰκογένεια τοῦ ξάδερφού μου τοῦ Μπάκουλη δυό τούς πῆγαν ἐκεῖ κάτω. Τούς ἄλλους τούς σκότωσαν μέ τούς πολλούς στό ρέμα.

Καί τά πτώματα ἐκεῖ τά εἶχαν ἀφήσει.

Τή νύχτα ἀκούγανε φωνές οἱ τσοπάνηδες, πού γινότανε ἡ σφαγή καί τό πρωί ἀπό περιέργεια πήγανε καί τά εἴδανε.

Τά εἴχανε βιάσει τά κορίτσια. Τά δυό κορίτσια ἤτανε ἡ Ὄλγα τοῦ Μπάκουλη καί ἡ Ἑλένη τοῦ Κουτσογκύλα. Τῆς Ἑλένης εἴχανε σκοτώσει μαζί της καί τόν ἀδερφό της τόν Θανάση.

- Πόσο χρονῶν ἤτανε τά κορίτσια;

- Ἡ Ὄλγα ἡ Μπάκουλη θά ἦταν 20 καί ἡ Ἑλένη ἡ Κουτσογκίλα γύρω στά 25.

- Νά σοῦ πῶ γιά μιά θειά μου, Μαριγώ Παπανικολάου ἀπό τό Σο¬φικό, χήρα μέ 4 μικρά παιδιά. Αὐτήν τήν πήγανε στή Φουρνιά, πρός τό χωριό Ἀθίκια καί τή σφάξανε μαζί μέ 3 ἀπό τά 4 παιδιά της. Τήν ἴδια, τήν κόρη της Ἑλένη 18 χρονῶν, τόν Χαρίλαο 12-13 χρονῶν καί τόν μικρό τόν Κώστα 10-11 χρονῶν, δέν εἶχε τελειώσει τό Δημοτικό ἀκόμη.

Μόνο ὁ Ἀριστείδης, ὁ μεγαλύτερος τούς ξέφυγε τρέχοντας, δέν τόν πιάσανε.

Τούς σφάξανε, ὅπως σοῦ εἶπα, στή Φουρνιά μιά τοποθεσία ὅπως πᾶμε ἀπό τά Ἀθίκια πρός τόν Ἁγιάννη, μετά τή Λητώ. Πήγανε μετά τήν ἀπελευθέρωση καί μάζεψαν τά κόκκαλά τους. Εἶχε πάει καί ἡ ἀδερφή μου, ἡ παπαδιά. Τούς εἶχαν πετάξει ἄταφους καί τούς φάγανε τά σκυλιά καί τά κοράκια. Μόνο κόκκαλα βρήκανε καί μαζέψανε..».

Δεν ήταν μόνο ο Μελιγαλάς ή η Αθήνα στα Δεκεμβριανά!

Μιά σκέψη στα ξεχασμένα και αδικημένα αθώα θύματα της Αριστεράς!

Μονή Θεράποντος στο γειτονικό Γαλατάκι.
Ιωάννης Μπουγάς

Κατηγορία: ,

Άψογη η λειτουργία του μηχανισμού του Δήμου Κορινθίων - ΒΙΝΤΕΟ

0




Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΣΤΑ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΑ

Άψογη η λειτουργία του μηχανισμού του Δήμου Κορινθίων, τη στιγμή που οι διακεκριμένοι "παράγοντες" της "αντιπολιτεύσεως" κοιμούνταν την siesta της ειρήνης, ή ταλαιπωρούσαν τα δάκτυλά τους γράφοντας ένα ακόμη λιβελογράφημα στο πληκτρολόγιό τους.

Στον αξιακό κώδικα των βάνδαλων του πληκτρολογίου, τα καταμαρτυρούμενα από τις φωτογραφίες συμπεριλαμβάνονται στην κατηγορία «αντιστασιακή δράση μαχητών του φωτός».

Για όλους αυτούς το parakato συστήνει ανεπιφύλακτα ομαδικές συνεδρίες σε ντιβάνια, σε… κυκλική διάταξη, με θέμα: «Εγώ και ο θείος Φρόυντ» !!!

Κατηγορία: , ,

«Είναι θέμα χρόνου να γίνει τρομοκρατικό χτύπημα και στην Ελλάδα»

0



Είναι μύθος ότι οι καλές σχέσεις της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο λειτουργούν ως ασπίδα προστασίας μας από το ISIS, λέει στο Liberal ο Μάνος Καραγιάννης, αναπληρωτής καθηγητής στη Διεθνή Ασφάλεια στο King’s College London και καθηγητής του Πανεπιστήμιου Μακεδονίας στο τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών.

Εκτιμά ότι είναι θέμα χρόνου να γίνει κάποιο τρομοκρατικό χτύπημα και στην Ελλάδα, γι’ αυτό και δεν πρέπει να εφησυχάζουμε, αφού, όπως εξηγεί, το Ισλαμικό Κράτος δεν επιλέγει πλέον τους στόχους του με βάση την εξωτερική πολιτική που ακολουθεί η κάθε χώρα.

Δεν το ενδιαφέρει αν ο στόχος λέγεται Βαρκελώνη  ή Αθήνα. Του αρκεί τα χτυπήματα να είναι εντυπωσιακά, να πετύχουν όσο περισσότερα θύματα, ώστε να τραβήξουν την προσοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης. “Σκεφτείτε πόσοι δυτικοί στόχοι υπάρχουν στην χώρα μας, πόσες περιοχές γεμίζουν τα καλοκαίρια από δυτικούς τουρίστες”, λέει χαρακτηριστικά ο κ. Καραγιάννης. Και εξηγεί γιατί τα νέου τύπου τρομοκρατικά χτυπήματα του ISIS στην Ευρώπη γίνονται πλέον με "πρωτόγονα" μέσα, κυρίως με φορτηγάκια, προκειμένου να περνούν κάτω από τα ραντάρ των υπηρεσιών ασφαλείας.

 Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη

- Όλα τα τελευταία τρομοκρατικά χτυπήματα, έχουν γίνει με οχήματα, όχι με βόμβες. Αυτή την νέου τύπου τρομοκρατία πως μπορεί κανείς να την αποτρέψει;

Είναι αλήθεια ότι τα μέσα που χρησιμοποιούνται στα τελευταία τρομοκρατικά χτυπήματα χαρακτηρίζονται από τους περισσότερους ως “πρωτόγονα”. Το είδαμε σε Νίκαια, Στοκχόλμη, Λονδίνο, Βερολίνο αλλά και στην Βαρκελώνη, να χρησιμοποιούνται κυρίως φορτηγάκια. Το πιο σημαντικό σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η πρόληψη μέσω της συλλογής και αξιοποίησης πληροφοριών. Από εκεί και πέρα, τέτοιες επιθέσεις εφόσον δεν αποτραπούν εν τη γενέσει τους, είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπισθούν.

- Στοχευμένα δηλαδή έχουν επιλεγεί αυτά τα “πρωτόγονα” μέσα; Επειδή περνούν “κάτω από τα ραντάρ” των υπηρεσιών ασφαλείας;

Ναι και αυτό συμβαίνει γιατί οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες εποπτεύουν αποτελεσματικά τις αγοραπωλησίες χημικών ουσιών, όπως για παράδειγμα την νιτρική αμμωνία, απαραίτητων για την δημιουργία ενός ισχυρότατου εκρηκτικού. Ακριβώς λοιπόν επειδή αυτή η αγορά εποπτεύεται πλέον πολύ στενά, είναι δύσκολο να αποκτήσει κανείς μεγάλες ποσότητες τέτοιων ουσιών δίχως να περάσει απαρατήρητος. Σκεφτείτε και ότι σε ένα τέτοιο εγχείρημα είναι πολλοί αυτοί που θα αναμειχθούν στην αλυσίδα – κάποιος θα μιλήσει, κάποιος θα έχει ποινικό μητρώο – υπάρχουν δηλαδή πιθανότητες κάποιος κρίκος της να “σπάσει”. Αυτός είναι και ο λόγος που οι τρομοκράτες χρησιμοποιούν πλέον όλο και περισσότερο “πρωτόγονα” μέσα, προκειμένου να αιφνιδιάσουν τον αντίπαλο. Μια δεύτερη παράμετρος, που κατά τη γνώμη μου εξηγεί τον “στοιχειώδη” εξοπλισμό με τον οποίο γίνονται πλέον τα χτυπήματα, σχετίζεται με το επίπεδο όσων αναμειγνύονται στις επιθέσεις. Εκτός εκείνων στο Παρίσι, όλοι οι υπόλοιποι που συμμετείχαν στις επιθέσεις του Λονδίνου, της Στοκχόλμης, του Βερολίνου, δεν ήταν στρατιωτικά εκπαιδευμένοι. Και αυτό καθώς κάποιες από τις επιθέσεις αυτές δεν οργανώθηκαν από το Ισλαμικό Κράτος, αλλά από ανθρώπους που είχαν εμπνευστεί από το Ισλαμικό Κράτος. Μπορεί η διαφορά να σας φαίνεται ασήμαντη, όμως δεν είναι καθόλου. Από την στιγμή που οι εν λόγω επιθέσεις είναι απλώς εμπνευσμένες από το ISIS και όχι οργανωμένες από αυτό, η επιχειρησιακή ικανότητα των ανθρώπων είναι πολύ μικρή. Αγνοούν για παράδειγμα τους τρόπους κατασκευής μιας βόμβας, δεν διαθέτουν εκπαίδευση στον χειρισμό των όπλων.

- Λέτε δηλαδή ότι έχουμε ένα στοιχείο που δυσκολεύει την πρόληψη αυτών των επιθέσεων; Το ρωτώ με την έννοια, ότι επειδή τα άτομα αυτά δεν είναι οργανωμένα στο ISIS, δεν είναι και εύκολα εντοπίσιμα…

Σωστά. Οι συγκεκριμένες επιθέσεις, ακριβώς επειδή είναι εμπνευσμένες από το Ισλαμικό Κράτος, και όχι οργανωμένες από αυτό, γίνονται από τοπικούς πυρήνες. Σκεφτείτε μια παρέα, μερικούς φίλους, οι οποίοι δεν διατηρούν κάποια ηλεκτρονική επικοινωνία με το ISIS. Αρα, δεν είναι καθόλου εύκολο για τις μυστικές υπηρεσίες να τους εντοπίσουν. Η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας σήμερα έχει ένα πρόβλημα: Οι μυστικές υπηρεσίες εξαρτώνται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις παρακολουθήσεις στα ηλεκτρονικά μέσα. Αν κάποιος κάνει “σιγή ασυρμάτου”, και πρόκειται για μια τοπική ομάδα που λειτουργεί με όλους τους συνωμοτικούς κανόνες, ο εντοπισμός είναι πολύ δύσκολος. Δεν ισχύει το ίδιο αν η ίδια μικρή ομάδα διατηρεί με το Ισλαμικό Κράτος ηλεκτρονική επικοινωνία, ακόμη και κρυπτογραφημένη ή υπάρχει μετακίνηση ανθρώπων (π.χ κάποιος πηγαίνει στην Συρία, μετά ταξιδεύει στο Μαρόκο, κατόπιν επιστρέφει στην Ισπανία).

- Παρ’ όλα αυτά, μετά και τη Βαρκελώνη, βλέπετε νέα έξαρση της τρομοκρατίας στην Ευρώπη; Σε ποιό πλαίσιο πρέπει να δούμε τα χτυπήματα στην Ισπανία;

Καταρχήν, όσο και αν σας ακούγεται περίεργο, αυτό το χτύπημα δεν αφορά τόσο την Ισπανία. Το 2004, όταν εξερράγησαν οι βόμβες στα τρένα, σκοτώνοντας 191 ανθρώπους, τότε ναι, το χτύπημα αφορούσε την Ισπανία. Ήταν η εποχή που η κυβέρνηση Αθνάρ είχε στείλει στρατό στο Ιράκ, καθώς η Ισπανία ανήκε στον “συνασπισμό των προθύμων” που στήριζαν την πολιτική της κυβέρνησης Μπους. Το τωρινό ωστόσο χτύπημα δεν αφορά την Ισπανία, δηλαδή δεν έγινε με γνώμονα για παράδειγμα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Ραχόι στη Μέση Ανατολή. Χτύπησαν απλά άλλη μια ευρωπαϊκή χώρα, καθώς βλέπουν πλέον την Ευρώπη ως ένα σύνολο, δίχως να διαχωρίζουν το ένα κράτος από το άλλο. Ένα πράγμα τους ενδιαφέρει, τα χτυπήματα να είναι εντυπωσιακά, ώστε να τραβήξουν όσο το δυνατόν περισσότερο την προσοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Τραβά για παράδειγμα την προσοχή ένα χτύπημα σε μια μεγάλη, τουριστική πόλη, όπως η Βαρκελώνη. Εννοείται ότι αυτό που επίσης ζυγίζουν για την επιλογή του στόχου είναι και το επιχειρησιακό σκέλος, κατά πόσο είναι εφικτή μια τέτοια επίθεση. Στην περίπτωση της Καταλωνίας φάνηκε ότι ήταν αρκετά εύκολο.

- Υπό την λογική αυτή, πιστεύετε ότι μπορεί να δούμε μια ημέρα ένα τρομοκρατικό χτύπημα σε κάποιο δημοφιλή ελληνικό τουριστικό προορισμό;

Δίχως την παραμικρή διάθεση για κινδυνολογία, είμαι από εκείνους που πιστεύουν πως είναι θέμα χρόνου να γίνει τρομοκρατικό χτύπημα και στην Ελλάδα. Σκεφτείτε πόσοι δυτικοί στόχοι υπάρχουν, πόσες περιοχές της χώρας τα καλοκαίρια γεμίζουν από δυτικούς τουρίστες.

- Είναι δηλαδή μύθος ότι επειδή η Ελλάδα ανέκαθεν διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο, αυτός είναι και ο λόγος που την εξαιρεί από το ραντάρ των τρομοκρατικών χτυπημάτων;

Ναι, πρόκειται για μύθο. Ο Ελληνισμός λόγω ιστορίας, πολιτισμού και γεωγραφικής θέσης, διατηρεί μια ιδιαίτερη σχέση με τον αραβικό κόσμο. Ωστόσο, είναι αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι αυτή η σχέση θα λειτουργεί πάντα ως ασπίδα προστασίας από την ισλαμιστική τρομοκρατία. Διότι το ISIS είναι μια τρομοκρατική οργάνωση που αποφασίζει με βάση τρία κριτήρια. Το πρώτο είναι να τραβήξει την προσοχή των ΜΜΕ. Σε μια στιγμή που δέχεται τόσο μεγάλη στρατιωτική πίεση, και χάνει την μια πόλη μετά την άλλη – μετά την Μοσούλη είναι θέμα χρόνου να πέσει και η Ράκα – το Χαλιφάτο πρέπει να στείλει ένα μήνυμα στο δικό του εσωτερικό ακροατήριο: “Δεχόμαστε επίθεση, όμως κάνουμε και την δική μας αντεπίθεση”. Οι επιθέσεις δηλαδή έχουν στόχο την εσωτερική κατανάλωση, τους οπαδούς του από τη Μέση Ανατολή έως τις Φιλιππίνες. Δεν τους ενδιαφέρει επομένως αν ο στόχος λέγεται Βαρκελώνη ή Αθήνα. Το δεύτερο κριτήριο επιλογής της τοποθεσίας αφορά τον όσο το δυνατό μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων. Το τρίτο κριτήριο αφορά το επιχειρησιακό σκέλος, δηλαδή αν υπάρχει ισλαμιστικός πυρήνας που μπορεί να κάνει το χτύπημα. Εφόσον λοιπόν η Αθήνα πληροί αυτές τις τρεις προϋποθέσεις, τότε ναι, αργά ή γρήγορα, επίθεση θα γίνει και στην Αθήνα. Άλλωστε στα προπαγανδιστικά έντυπα που κυκλοφορεί το ISIS, στοχοποιείται και η Ελλάδα, δεν διαφοροποιείται από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Το μόνο που θα μπορούσε να πει κανείς ότι μας διασφαλίζει απέναντι στην ισλαμιστική τρομοκρατία, είναι ότι η Ελλάδα είναι μια περιφερειακή χώρα. Δηλαδή ότι μια επίθεση στο Παρίσι και το Βερολίνο θα τραβήξει περισσότερη προσοχή απ’ ότι στην Αθήνα. Οσο πιο “λαμπερός” είσαι, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχεις να προσελκύσεις την τρομοκρατία. Αλλά σας λέω ρητά πως είναι μύθος ότι η ειδική σχέση της Ελλάδας με τον Αραβικό Κόσμο κρατά το ISIS μακριά από την πόρτα μας.

- Το πολιτικό υπόβαθρο για τέτοιες ενέργειες ποιό είναι και πόσο αυτό ενισχύεται;

Εκτός από το στόχο της προβολής των επιθέσεων από τα ΜΜΕ που γίνεται για εσωτερική κατανάλωση, και είναι βραχυπρόθεσμος, υπάρχει και ένας μεσοπρόθεσμος στόχος. Δηλαδή να αυξήσουν το πολιτικό κόστος της δυτικής επέμβασης στο Ιράκ και στην Συρία. Επιχειρούν με αυτό τον άγριο τρόπο να τρομοκρατήσουν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, ώστε να υπάρξει μια πίεση από κάτω προς τα πάνω, προκειμένου οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να μην συνεναίσουν σε συνέχιση των στρατιωτικών επεμβάσεων.

- Τον πετυχαίνουν αυτό το στόχο;

Οχι, αλλά κάνουν ό,τι μπορούν. Μάλιστα το 2004 στην Ισπανία πέτυχαν τον στόχο τους. Μετά τις βομβιστικές επιθέσεις στα τρένα και τον θάνατο των 191 ανθρώπων, όταν ανέλαβε η κυβέρνηση Θαπατέρο αποφάσισε να αποσύρει τους Ισπανούς στρατιώτες από το Ιράκ. Είναι το μοναδικό προηγούμενο που η ισλαμιστική τρομοκρατία πέτυχε τον σκοπό της. Εκτός από τους δύο πρώτους στόχους (προβολή στα ΜΜΕ, και πολιτικό κόστος στις δυτικές κοινωνίες), υπάρχει και ένας τρίτος. Να δαιμονοποιηθεί μέσω των πολλών επιθέσεων και θυμάτων το Ισλάμ, και να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή άκρα δεξιά. Στη συνέχεια, αυτή να στοχοποιήσει τους μουσουλμάνους πολίτες της Ευρώπης, εκείνοι με την σειρά τους να ριζοσπαστικοποιηθούν και να ενταχθούν στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους, και επομένως να προκύψει ένας νέος φαύλος κύκλος βίας. Υπάρχουν δηλαδή τρεις στόχοι, ο βραχυπρόθεσμος, ο μεσοπρόθεσμος και ο μακροπρόθεσμος. Είναι μια κατάσταση win-win για το ISIS, καθώς δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Οποιο στόχο και να κερδίσουν από τους τρεις, θα θεωρηθεί επιτυχία. Αυτός είναι και ο λόγος που πιστεύω ότι μελλοντικά θα γίνουν πολλά ακόμη τρομοκρατικά χτυπήματα.

- Δηλαδή, στο τέλος της ημέρας ο κερδισμένος της υπόθεσης θα είναι το ISIS;

Κοιτάξτε η τρομοκρατία είναι ένα καθαρά πολιτικό πρόβλημα. Εργαλεία όμως και στρατηγικές πολυεπίπεδης αντιμετώπισης υπάρχουν. Ενας πυλώνας είναι ο στρατιωτικός, μαζί με την συλλογή πληροφοριών, και την αντιτρομοκρατία. Χρειάζεται όμως και ένας δεύτερος πυλώνας που αφορά μέτρα εναντίον του κοινωνικού αποκλεισμού, του ρατσισμού, της ισλαμοφοβίας ώστε να υπάρχει καλύτερη ενσωμάτωση των μουσουλμάνων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

- Εχουμε ενδείξεις για αυτή την καλύτερη ενσωμάτωση των μειονοτήτων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες;

Σίγουρα χρειαζόμαστε περισσότερη εμβάθυνση στην ΕΕ, περισσότερες πανευρωπαϊκές πολιτικές ενσωμάτωσης των μεταναστών στον πληθυσμό, μεγαλύτερη συνεργασία ανάμεσα στις χώρες-μέλη. Αυτό δεν το βλέπω ακόμη να γίνεται, αλλά αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει μια δυναμική προς την συγκεκριμένη κατεύθυνση. Στις δημοσκοπήσεις φαίνεται ότι ολοένα και περισσότεροι Ευρωπαίοι εκφράζουν την εμπιστοσύνη τους στην Ε.Ε., με εξαίρεση λίγες χώρες. Αλλά και η συζήτηση για περαιτέρω ενίσχυση του γαλλο-γερμανικού άξονα φανερώνει αυτή τη νέα δυναμική ενίσχυση της ΕΕ. Έπειτα η ακροδεξιά ρητορική του Τράμπ και το Brexit έχουν ισχυροποιήσει τα φιλοευρωπαϊκά αισθήματα. Είναι θέμα χρόνου αυτή η δυναμική να περάσει στη φάση της εκπόνησης πανευρωπαϊκών πολιτικών για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.
Κατηγορία:

Ο ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΣ είναι δανεικός από τους γονείς μας

0


Διαβάζω άρθρα επί άρθρων τελευταία περί απαγόρευσης της Αλιείας στον Κορινθιακό ή οχι . Προφανώς και οι επαγγελματίες Ψαράδες θα όφειλαν να είναι οι πιο «ενσυνείδητοι», σε σχέση με την αλιεία σε μια περιοχή που το οικοσύστημα, κινδυνεύει να πέσει σε ανισορροπία , όπως είναι ο Κορινθιακός.

Το ζητούμενο είναι να αναγνωρίσει και να εντοπίσει κανείς μετά από έρευνα, ποια ομάδα ψαράδων , προκαλεί μεγαλύτερα προβλήματα . Και για να το κάνω πιο συγκεκριμένο : Οι Επαγγελματίες Αλιείς ; Ή οι Ερασιτέχνες ; Οι πρώτοι διαθέτουν μια αξιοθαύμαστη γκάμα εργαλείων για να κάνουν την Αλιεία τους αποδοτικότερη , οι «άλλοι», διαθέτουν μέσα σαφώς υποδεέστερα .

Αν το δούμε από άποψη κοινωνικών δικτύων , τότε τη μάχη των εντυπώσεων , κερδίζουν οι επαγγελματίες ! Μπορεί οι ερασιτέχνες να υπερτερούν σε αριθμό χαρούμενων φωτογραφιών κρατώντας εντυπωσιακά ψάρια, όμως οι επαγγελματίες νικούν κατά κράτος από πλευράς εντυπωσιακού όγκου αλιευμάτων , που τροφοδοτούν ολόκληρες ιχθυόσκαλες.

Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση και η λύση θα έπρεπε να είναι :«ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΑΛΙΕΙΑΣ στον Κορινθιακό για όσο διάστημα χρειάζεται το οικοσύστημα να επανακάμψει» ! Οι επαγγελματίες ας επιδοτηθούν να ψαρέψουν σε άλλη θάλασσα , το κράτος μπορεί να το αντέξει, κι αυτό επειδή πρώτα απ` όλα , ο ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΣ , είναι δανεικός από τους γονείς μας, μας τον έδωσαν σίγουρα σε καλύτερη κατάσταση, και τον ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΚΑΘΑΡΟ στα παιδιά και τα παιδιά των παιδιών μας!

Κατηγορία:

Ευτυχώς που δε νίκησε η επανάστασή μας!

0



Του Αλέξη Παπαχελά

Ο Λεωνίδας Κύρκος σφράγισε με τον πολιτικό του λόγο τη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Η συμμετοχή του στην πολιτική ζωή ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1940. Πέρασε από φυλακές, τόπους εξορίας, διηύθυνε την «ΑΥΓΗ» και εκπροσώπησε την ΕΔΑ στο Κοινοβούλιο. Ανθρωπος ήπιων τόνων ηγήθηκε μετά το 1974 της «φιλοευρωπαϊκής» Αριστεράς, η οποία δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει υπολογίσιμη πολιτική δύναμη με όρους εξουσίας, αλλά διέθετε μεγάλη επιρροή στη διανόηση και τη νεολαία. Ο Κύρκος μιλάει στη συνέντευξή του για την προσωπική σχέση του με τον Ανδρέα Παπανδρέου από τα χρόνια πριν από την Κατοχή, τις μυστικές επαφές κατά τη δεκαετία του 1960 και ιδιαίτερα την περίοδο της αποστασίας αλλά και τη φάση της μεγάλης αντιπαλότητος, η οποία έφτασε στην κορύφωσή της με την παραπομπή του Ανδρέα στο Ειδικό Δικαστήριο το 1989. Ο Κύρκος ομολογεί, για πρώτη φορά, δημόσια πως θα έπρεπε να έχει αντιταχθεί στην παραπομπή λόγω της προσωπικής του σχέσης, αλλά και επειδή δεν υπήρχαν ισχυρές ενδείξεις για την ενοχή του Παπανδρέου. Ο βετεράνος πολιτικός απαντά ακόμη στο ερώτημα «γιατί δεν μπόρεσε ποτέ να μεταφράσει την προσωπική του ακτινοβολία σε πολιτική ισχύ». Εξηγεί πως είχε πάντοτε μια απέχθεια στις ακρότητες και τις κάθετες αντιπαραθέσεις, οι οποίες όμως απέκτησαν πρωταρχικό ρόλο στη μεταπολιτευτική σκηνή. «Γιατί δεν επικράτησε η δική μας γραμμή;» ρωτάει μόνος του και απαντά: «Σε αυτό δεν έχει ακόμη απαντήσει η Ιστορία, ίσως γιατί ο λαός θέλει τις αδιαλλαξίες, θέλει το εμείς και εσείς.»

Ο Κύρκος θυμάται ακόμη τα πρώτα του χρόνια στο ΚΚΕ και το πώς αντιμετώπιζε τότε με δέος την ηγεσία του κόμματος. Σε μια απάντηση, που μόνο η συσσωρευμένη εμπειρία δεκαετιών στον πολιτικό στίβο θα επέτρεπε, εξομολογείται πως «με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, ένα γελοίο άνθρωπο που είδα από κοντά και κατάλαβα πόσο γελοίος ήταν». Ο Κύρκος αναφέρεται, τέλος, με ιδιαίτερη συγκίνηση στα όσα τράβηξε ο πατέρας του λόγω των δικών του περιπετειών με την Αριστερά, καθώς από διαπρεπής αστός πολιτικός της προπολεμικής περιόδου βρέθηκε εξόριστος στη Μακρόνησο.

Προσωπική σχέση χρόνων με τον Ανδρέα Παπανδρέου

- Τον Ανδρέα τον είχατε γνωρίσει πριν από την Κατοχή;

- Τον είχα γνωρίσει, ναι. Ηταν άνθρωπος του σπιτιού μας. Ερχόταν, τρώγαμε παρέα, τον έβλεπα, τον θαύμαζα, ήταν κι έξι χρόνια μεγαλύτερός μου στο σχολείο. Εγώ ήμουν στην πρώτη Γυμνασίου, αυτός ήταν στην έκτη. Ενας ζωηρός άνθρωπος και μέλος της συντροφιάς, όπου ήταν και ο αδελφός μου ο Τάκης, με τον οποίο συνδεόταν πάρα, πάρα πολύ.

- Ηταν συνδεδεμένοι και οι γονείς σας; Ο Γεώργιος Παπανδρέου με τον πατέρα σας;

- Ηταν. Ηταν μια ανταγωνιστική σχέση. Βλέπονταν συχνά με τον γέρο τον Παπανδρέου. Είχαν κοινές δραστηριότητες στα χρόνια της μεταξικής δικτατορίας, επρόκειτο να κάνουν μια εκδήλωση μαζί, ο γέρος ο Παπανδρέου τον γέλασε τον πατέρα μου και την έκανε την εκδήλωση μόνος του, και γι' αυτό δεν του το χάρισε ο μπαρμπα-Μιχάλης (Κύρκος), διακόπηκε η πολύ στενή αυτή σχέση και επαναλήφθηκε χρόνια ύστερα, οπότε και πήγαινε ο μπαρμπα-Μιχάλης επάνω στο Καστρί και τον έβλεπε. Υπάρχει κι ένα χαρακτηριστικό επεισόδιο. Μια μέρα, ήμουν πια αρκετά μεγάλος, τον ρωτούσα τι έγινε μπαρμπα-Μιχάλη, επάνω στο Καστρί και μου λέει, κουβεντιάσαμε πολλά και διάφορα και μου είπε μια στιγμή ο Γεώργιος -έτσι τον έλεγε- Μιχάλη, Μιχαλάκη σε μακαρίζω. Του λέει, τι έχω εγώ που δεν το έχεις εσύ και με μακαρίζεις; Λέει, σε μακαρίζω γιατί έχεις τρία λαμπρά παιδιά, τα οποία πιστεύουν σε κάτι και παλεύουν γι' αυτό. Ο δικός μου, δεν πιστεύει σε τίποτα. (γελάει).

Ο νέος παράγοντας

- Πότε τον ξαναβλέπετε;

- Η πρώτη μας συνάντηση έγινε ύστερα από την περιπέτειά του με το υπουργείο Τύπου, όταν ήλθε σε σύγκρουση με τους Αμερικανούς. Κάτι ανακάτεψε με τη CIA, δεν θυμάμαι ακριβώς, και ο Γ. Παπανδρέου τον απομάκρυνε από το υπουργείο. Τότε πήγα να τον δω, να τον καλωσορίσω και στο μεταξύ είχε γεννηθεί το ερώτημα πώς αντιμετωπίζει η ΕΔΑ αυτόν τον νέο παράγοντα, ο οποίος ήρθε με κεντροαριστερές ιδέες, ανοιχτός στον διάλογο, αρνητικός απέναντι σε πολλές πλευρές της πολιτικής του πατέρα του. Τι ήταν αυτό, ήταν ένας ενδεχόμενος κίνδυνος ή ήταν μια δυνατότητα συμμαχίας; Σε αυτό το ερώτημα σκόνταψα. Και πρέπει να πω ότι εγώ με όλη μου τη δύναμη και την επιρροή τάχτηκα υπέρ των καλών σχέσεων με τον νέο παράγοντα. Να μην πάμε σε πολεμική, να μην ανακατώσουμε ότι ο Ανδρέας ήταν ο μέγας απών στη διάρκεια της Κατοχής, αλλά να κοιτάξουμε να δημιουργήσουμε φιλικές σχέσεις αποβλέποντας στο μέλλον. Αυτή η πολιτική με πολλή δυσκολία πέρασε. Και μου το καταλόγισαν εκ των υστέρων.

- Πώς ήταν αυτή η πρώτη συνάντηση ύστερα από τόσα χρόνια;

- Ε, καταλαβαίνεις, φιλική, συναισθηματική. Θυμηθήκαμε πολλά και διάφορα που μας ένωναν, θυμηθήκαμε τα φαγητά της κυρα-Γιαννούλας της μάνας μου, της κυρα- Σοφίας της μάνας του, την αγάπη που είχε στον Τάκη, γιατί είχε μια ιδιαίτερη αγάπη στον Τάκη, τελείως ιδιαίτερη. Ηταν μια εγκάρδια συνάντηση, που δεν είχε συνέχεια. Δεν συζητήσαμε πολιτικά, πού πάει, πού το βλέπει. Αργότερα, και στον βαθμό που πύκνωναν τα νέφη με τους αποστάτες, βρεθήκαμε να συμπλέουμε. Νομίζω η ασφάλεια ήταν ήδη στα ίχνη μας. Προσπαθούσε να δει αν γίνονται συναντήσεις και τι περιεχόμενο έχουν.

- Βλέπατε παράλληλα και τον Μητσοτάκη;

- Οχι, αυτόν τον έβλεπε ο Αντώνης Μπριλλάκης. Ο Μπριλλάκης είχε τις σχέσεις με τον Μητσοτάκη, ο οποίος ήταν άψογος εκείνη την εποχή. Είχε πάει στο εξωτερικό, είχε δει την ηγεσία του ΚΚΕ έξω και αυτό είχε εκτιμηθεί ιδιαίτερα.

Μόνιμη γραμμή επικοινωνίας

- Με τον Ανδρέα υπήρξε συζήτηση για συνεργασία;

- Εκείνα τα χρόνια όχι. Υστερότερα εγώ έθεσα το ζήτημα ότι, ξέρεις Ανδρέα καλό είναι να εγκαταστήσουμε μια μόνιμη γραμμή επικοινωνίας, και πρέπει να βλεπόμαστε και συχνότερα, διότι πηγαίνουμε προς τις ξέρες, να ξέρουμε πού θα βρεθούμε, σου προτείνω λοιπόν να ορίσεις έναν αντιπρόσωπο και όρισε τον Αντώνη τον Λιβάνη, κι εγώ όρισα τον Γιάννη τον Μιχαλόπουλο, τον Ωρίωνα, Ηταν άνθρωποι απόλυτης εμπιστοσύνης και των δυο μας. Ορίσαμε να βλεπόμαστε κάθε τόσο στο σπίτι του Αντώνη του Στρατή, που ήταν ο πολιτικός του σύμβουλος εκεί στην πλατεία Κολιάτσου. Αυτό λειτούργησε για ένα διάστημα, χωρίς να δώσει ιδιαίτερους καρπούς. Δεν μπορώ να πω ότι επηρεάζαμε σε τίποτα τον Ανδρέα ή είχαμε βάλει μπροστά κάποιο σχέδιο συνάντησης ευρύτερης. Ο Ανδρέας σχεδίαζε τα δικά του και μας κρατούσε εμάς απέξω. Προφανώς, μας ήθελε σαν μια δύναμη ενίσχυσης αλλά πάντα υπό τον δικό του έλεγχο.

- Εσύ είχες την αίσθηση ότι κάποια στιγμή έκοψε τις πολλές επαφές από φόβο ή από πίεση;

- Είχα πάντα το αίσθημα ότι κρατούσε μια φοβερή επιφύλαξη. Πουθενά δεν έκανε μια κίνηση φιλική, σε κάτι που του εισηγούμουνα, π.χ. να πει, ναι βρε Λεωνίδα ας το δούμε και ας το φτιάξουμε μαζί. Πουθενά, σε καμία περίπτωση, και αυτό με έκανε να αρχίσω να κουμπώνομαι απέναντί του.

Η επίθεση του Ανδρέα στη Βουλή

- Με τον Καραμανλή μετά το 1974 διατηρούσατε σχέσεις;

- Οχι, δεν είχα καμία σχέση με τον Καραμανλή. Με τον Καραμανλή είχα μερικές συναντήσεις όταν ήταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας και σε μια από τις συναντήσεις αυτές μου είπε το αμίμητο, κ. Κύρκο εσύ εμμένεις στην άποψή σου; Του λέω, εμμένω. Ε, κι εγώ σου λέω ότι θα αποτύχεις, και θα αποτύχεις γιατί είσαι σε λάθος χρόνο, σε λάθος τόπο και σε λάθος κόμμα. (γελάει). Ετσι κ. Πρόεδρε, κατηγορηματικά, χωρίς να αφήνετε ένα παραθυράκι; Κανένα -λέει- δεν αφήνω, σου προσβλέπω ότι αυτό θα είναι το τέλος σου. Την θυμάμαι την κουβέντα σαν τώρα.

- Ο Ανδρέας αποκατέστησε κάποια επαφή μετά τη Μεταπολίτευση;

- Καμία. Ο Ανδρέας δεν έκανε καμία φιλική χειρονομία προς εμάς, καμία απολύτως. Και μάλιστα, μπορώ να πω ότι η στάση του ήταν πολύ φιλική προς το ΚΚΕ και ενισχυτική του ΚΚΕ και τελείως αρνητική προς εμάς.

- Εσείς πώς το έχετε εξηγήσει αυτό;

- Το εξηγώ, από μεν κομματική άποψη ότι διέβλεπε σε εμάς τον κίνδυνο, ότι θα κινούμασταν σε έναν χώρο περίπου, στον οποίο ήθελε απολύτως να ηγεμονεύσει, τι είναι αυτοί τώρα, ο σοσιαλισμός με δημοκρατία τα νοθεύει. Καλύτερα λοιπόν να κρατήσουμε τις αποστάσεις και να τους κοπανήσουμε όσο μπορούμε.

- Οταν γίνεται πια πρωθυπουργός πάλι, δεν υπάρχει καμία σχέση;

- Καμία. Καμία. Ωσπου φτάνουμε σε εκείνο το αποκορύφωμα της εχθρότητας πια μέσα στην Βουλή. Μας είπε ότι «εσείς είστε άνθρωποι των σαλονιών», και όχι μόνο αυτό, αλλά εμπόδισε και τον Γιάννη τον Αλευρά να μου επιτρέψει να ζητήσω κάποια εξήγηση. Χάλασα τον κόσμο εκείνο το βράδυ, μόνο το παπούτσι μου δεν έβγαλα α λα Χρουτσώφ και το έχω μετανιώσει, για να αξιώσω να πάρω τον λόγο και να ζητήσω μια εξήγηση. Δεν μου δόθηκε καμία απολύτως εξήγηση. Ο Αλευράς κάνοντας κατάχρηση του κανονισμού απευθύνθηκε στην πλειοψηφία της Βουλής, τι νομίζετε, υπάρχει προσωπικό θέμα; Και η αγελαία πλειοψηφία της Βουλής απεφάνθη ότι δεν υπάρχει προσωπικό θέμα. Κι έτσι με φίμωσαν χωρίς να μπορώ να πάρω μια απάντηση, να θέσω ένα ερώτημα.

Η δικτατορία και το Πολυτεχνείο

- Τον κίνδυνο δικτατορίας πότε τον αντιλαμβάνεστε πρώτη φορά;

- Τον κίνδυνο της δικτατορίας μπορώ να πω ότι είμαι από τους πρώτους που τον διαισθάνθηκα. Εγραψα μάλιστα κι ένα άρθρο στην Επιθεώρηση της Ελληνικής Αριστεράς, την Ελληνική Αριστερά που λέει για ένα πλατύ αντιδικτατορικό μέτωπο, κι εκεί μέσα έκανα την επισήμανση ότι εδώ αβγαταίνει ο κίνδυνος της δικτατορίας και εδώ πρέπει να πάρουμε τα μέτρα μας και τα μέτρα μας είναι κυρίως εκείνο, το τούτο και το άλλο, και κυρίως η ενότητα των δημοκρατικών δυνάμεων. Σε αυτό είχε βοηθήσει πάρα, πάρα πολύ ο στρατηγός ο Ιορδανίδης, ο πρώτος που επισήμανε τον κίνδυνο της χούντας. Είχε προηγηθεί ο Ηλίας Ηλιού, ο οποίος από το βήμα της Βουλής κατήγγειλε τον υπεύθυνο της χούντας τον Παπαδόπουλο, με εκείνο το γελοίο το σαμποτάζ του Εβρου και ο Ηλίας το είχε επισημάνει, πολύ σωστά, πολύ καίρια, αλλά ήταν φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

- Η σοβιετική πρεσβεία δεν σας είχε ειδοποιήσει, δεν ήξερε τίποτα;

- Οχι, νομίζω πως είχε μεσάνυχτα η σοβιετική πρεσβεία. Από ό,τι ξέρω εγώ τουλάχιστον, δεν μας είχε ειδοποιήσει για τίποτα απολύτως. Φοβάμαι πως δεν είχε καμία πληροφόρηση.

- Το 1973 είχατε εκφράσει την άποψη πως η Αριστερά έπρεπε να εκμεταλλευθεί τα ανοίγματα του Σπύρου Μαρκεζίνη;

- Και εξακολουθώ να το πιστεύω. Χωρίς τα ανοίγματα του Μαρκεζίνη το Πολυτεχνείο ήταν αδιανόητο και υποστήριζα ότι στις εκλογές, όπου ο πολίτης θα είναι ο ίδιος υποχρεωμένος να συγκρουστεί με την δικτατορία, ήταν μια ευκαιρία να τεθεί σε κίνηση ο λαϊκός παράγοντας, ο οποίος έμεινε ακίνητος όταν έγινε η Μεταπολίτευση. Η Μεταπολίτευση έγινε απόντος του λαού.

- Είχατε αντιληφθεί την έκταση του Πολυτεχνείου και πού πήγαινε το πράγμα;

- Στην αρχή όχι, αλλά στην πορεία το συνειδητοποιήσαμε όλοι μαζί. Ημασταν αντίθετοι συνολικά στα αναρχικά συνθήματα και προσπαθήσαμε να ενημερώσουμε μέσα στο Πολυτεχνείο ότι δεν ήταν αυτή η γραμμή που θα μπορούσε να είναι παραγωγική. Το θέμα ήταν κάτω η χούντα και όχι, κάτω ο καπιταλισμός, κάτω το κράτος και οι ανοησίες, οι οποίες διατυπώνονταν από τους αναρχικούς μέσα στο Πολυτεχνείο. Και τελικά επικράτησε αυτή η πολιτική.

Συγγνώμη, έπρεπε να πω όχι στην παραπομπή του Ανδρέα

- Στο '89 πώς φτάνουμε; Αυτό είναι ένα ερώτημα που πάντα είχα.

- Στο '89 φτάνουμε υπό την επίδραση της ομοβροντίας του Τύπου, όπου οι πάντες μιλούν για σκάνδαλα, μιλούν για συγκεκριμένα αυτά και εκείνα κ.λπ., εμείς αποφύγαμε να πάρουμε θέση στο ζήτημα, γιατί δεν θέλαμε να εμπλακούμε στην υπόθεση των σκανδάλων, δεν είχαμε εξάλλου εμείς οι ίδιοι στοιχεία. Αλλά, όταν οι πάντες μιλούσαν για σκάνδαλα, ήταν σκάνδαλο να μη μιλήσουμε εμείς. Το λάθος μας είναι ότι δεχτήκαμε και εμείς την ύπαρξη αποχρώντων λόγων και ενδείξεων και δεν εμβαθύναμε στο να ζητήσουμε πραγματικά, αντικειμενικά στοιχεία.

Μας παρέσυρε ο Τύπος

- Με την απόσταση του χρόνου και την ψυχραιμία πιστεύετε ότι σας παρέσυρε σε αυτό το θέμα η προσωπική αντιπαλότητα με τον Ανδρέα και ο τρόπος που σας είχε φερθεί;

- Ψυχολογικά κρίνοντας το πράγμα, νομίζω ναι. Πολιτικά κρίνοντας, νομίζω ότι μας παρέσυρε η ομοβροντία του Τύπου, η ομοφωνία του Τύπου. Δεν υπήρχε καμία φωνή διαφορετική στο θέμα αυτό. Από τις εφημερίδες που υποστήριζαν φανατικά την κυβέρνηση έως τις εφημερίδες που την αντιπολιτεύονταν, ένα ήταν το μοτίβο: εδώ υπάρχουν σκάνδαλα. Και βλέποντας εκ των υστέρων τα πράγματα και τη συνέχεια των σκανδάλων και σήμερα, πιστεύω ότι εκείνη ήταν μια αφετηρία, μας επηρέασε πάρα πολύ το μόνο αποδεδειγμένο σκάνδαλο, το σκάνδαλο με τον Κουτσόγιωργα, περίπου τα 3.000 δολάρια που μας είπε τότε ο γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου και τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν. Ηταν αρκετά αυτά; Δεν ήταν. Ηταν όμως οπωσδήποτε μια ένδειξη ότι υπήρχε σκάνδαλο και η δικαιολογία του Κουτσόγιωργα ήταν σχεδόν ωμή, ότι χρειάστηκαν ως σπουδαστικό συνάλλαγμα για τον γιο μου. Τι λες βρε αδελφέ, 3.000 δολάρια που πήρες από μια αμφισβητούμενη πηγή, τη στιγμή που εδώ πέρα χιλιάδες γονιοί αγωνίζονται για να εξασφαλίσουν κάποιο δολάριο να στείλουν στα παιδιά τους. Αυτή η απόλυτη ταύτιση του Ανδρέα με τον Κουτσόγιωργα, που ήταν μια αμφισβητούμενη προσωπικότητα, για τον οποίο είχε πάντως δεσμούς πέραν των φιλικών, δικηγόρος του σε όλες τις υποθέσεις του κ.λπ., τον επηρέασε σε σημαντικό βαθμό και ήταν το μόνο αντικειμενικό στοιχείο που είχαμε στα χέρια μας.

Ο σχηματισμός οικουμενικής

- Θυμάστε τη συνάντηση, όπου καταλήξατε στη συμφωνία με τον Μητσοτάκη για τον σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης;

- Τη θυμάμαι, ήταν στο σπίτι του, τότε με τα περίφημα ντολμαδάκια της Μαρίκας. Δεν είχε τίποτα το μυστηριώδες αυτή η συνάντηση και τα ντολμαδάκια ήταν απλώς όπως απόψε βρέθηκαν εδώ πέρα αυτά τα λιγοστά τερψιλαρύγγια, εκεί η Μαρίκα έβγαλε κάτι ντολμαδάκια και το ανήγαγε η «Αυριανή» σε μείζον θέμα. Θυμάμαι τη συνάντηση. Δεν είπαμε τίποτα ιδιαίτερο, είπαμε περίπου τι θα λένε οι προγραμματικές δηλώσεις και αυτές ήταν δημόσιο κείμενο, παρουσιάστηκαν την επόμενη μέρα από τον Τζαννή Τζαννετάκη.

- Ο Ανδρέας προσπάθησε πάλι σε αυτή την περίοδο να έρθει σε κάποια επαφή μαζί σας;

- Καμία. Καμία απολύτως. Εγώ είδα τον Γιώργο Παπανδρέου μια-δυο φορές, κάναμε μια συζήτηση, πού οδηγεί αυτή η κατάσταση, πώς μπορεί να αποφευχθεί η συνέχεια των κακών σχέσεων, τι μπορούμε να κάνουμε βλέποντας το αύριο, ήταν φιλικός, δεν είχε αντίρρηση στη συνάντηση. Ο Ανδρέας δεν έκανε καμία απολύτως κίνηση. Οταν πέθανε ο αδελφός μου ο Τάκης, με πήρε στο τηλέφωνο για να μου πει τα συλλυπητήριά του. Του λέω, Ανδρέα περίμενα το τηλεφώνημά σου, ήμασταν πια σε σχέσεις φυσικά πολύ κακές. Λέω, Ανδρέα περίμενα το τηλέφωνημά σου γιατί ήξερα τον δεσμό σου με τον Τάκη. Ναι, λέει, σε συλλυπούμαι κ.λπ. και τελείωσε εκεί.

Φοβόμουν τον Κόκκινο

- Για τη δίκη, πιστεύατε ποτέ ότι θα μπορούσε να καταλήξει στην καταδίκη του Ανδρέα;

- Αχ! Τον φοβόμουν τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου, τον Κόκκινο, πολύ. Και εγώ πολύ πριν από το τέλος της δίκης, την είχα πει την άποψή μου ότι πρέπει ο Ανδρέας να αθωωθεί. Είναι δημόσιο κείμενο αυτό που επικρίθηκε μάλιστα. Φοβόμουν τον Κόκκινο και την εμπάθειά του. Ομολογώ ότι ο Μητσοτάκης δεν έδειξε πουθενά και ποτέ, δεν υπέβαλε την ιδέα ότι θα έπρεπε να εργαστούμε για την καταδίκη του Ανδρέα, ποτέ. Ηταν άψογος μπορώ να πω σε αυτό.

- Με τον Φλωράκη συμφωνούσατε πλήρως εκείνη την εποχή σε αυτό το θέμα;

- Ολοι συμφωνούσαμε. Είχε τεθεί στο συμβούλιο, τότε, του Συνασπισμού το ζήτημα, δεν είχε εκφραστεί διαφορετική γνώμη. Ο Ανδρέας ο Λεντάκης είχε πει ότι μειοψήφησε, κοίταξα όμως τα χαρτιά μου, τα ναι/όχι, και είδα ότι δεν είχε μειοψηφήσει κανένας. Εγώ καταλογίζω στον εαυτό μου λάθος και πολιτικό και προσωπικό, ότι δεν αντιτάχθηκα στην παραπομπή του Ανδρέα, μολονότι ήμουν κοινοβουλευτικός αντιπρόσωπος τότε του Συνασπισμού και ξαναείδα τα κείμενά μου, δεν έχουν τίποτα υπερβολικό ή υβριστικό. Παρ' όλα αυτά, ίσως ήμουν ο μόνος που θα έπρεπε να αντιταχθώ στην παραπομπή του Ανδρέα. Οχι στην υπόθεση κάθαρσης, αλλά στην παραπομπή του Ανδρέα.

Τον αγαπούσα τον Ανδρέα

- Γιατί το λέτε αυτό τώρα;

- Γιατί σκεφτόμουν και πως και για λόγους προσωπικούς είχα κάθε λόγο να αντιταχθώ. Και επειδή δεν είχα καμία ισχυρή ένδειξη ότι αυτά για τα οποία κατηγορούνταν ήταν ακριβή. Δεν είχα ισχυρή ένδειξη. Και αφού δεν είχα ισχυρή ένδειξη, νομίζω ότι θα έπρεπε να πω όχι στην παραπομπή του Ανδρέα.

- Σας είχε βασανίσει αυτό το ερώτημα τότε;

- Με είχε, ναι, με είχε βασανίσει. Εγώ τον Ανδρέα τον αγαπούσα, τον εκτιμούσα, δεν έβλεπα αυτά τα περί κινδύνων που έλεγαν οι άλλοι, αυτά για μένα δεν είχαν σημασία. Εξάλλου και ύστερα από τον Ανδρέα η πορεία μου είναι μια διαρκής πορεία προς τη συνάντηση των δύο χώρων. Εκεί έχω αφιερώσει, ας πούμε, την πολιτική μου σκέψη. Και σήμερα ακόμη, παρά τις εντάσεις και παρά τις ανοησίες που έχει κάνει ο Συνασπισμός -και του καταλογίζω πάρα πολλά- είμαι σταθερά υπέρ της συνάντησης των δύο χώρων.

Πιστεύω ότι ήταν λάθος του Ανδρέα που επηρέασε την πορεία των εσωτερικών μας πραγμάτων. Που δεν κατάλαβε, που δεν θέλησε να καταλάβει ότι ήταν μοναδική ευκαιρία να συναντηθούμε, διότι υπήρχε μια προσωπική εμπιστοσύνη ανάμεσα στα δύο πρόσωπα που ηγούνταν αυτών των προσπαθειών, δεν υπήρχε δυσπιστία, δεν υπήρχε εχθρότητα, συνεπώς θα μπορούσαμε να κάνουμε πάρα, μα πάρα πολλά πράγματα, τα οποία δεν κάναμε και τα οποία εξακολουθώ να πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε σήμερα.

Εχασα τη μάχη και μέσα στο κόμμα μου. Σήμερα είμαι απόβλητος και από το κόμμα μου. Με θεωρούν δεξιό, με θεωρούν ότι τους πάω στην ουρά του ΠΑΣΟΚ, σήμερα φυσικά μου πέφτει πολύ λιγότερος λόγος από ό,τι άλλοτε, αλλά πιστεύω ότι αυτή η ευκαιρία χάθηκε για την Ελλάδα. Θα μπορούσε να γίνει μια πολύ μεγάλη παράταξη, δημοκρατική, που να κυβερνήσει για χρόνια τον τόπο και να τον κυβερνήσει με έμπνευση, όχι μπακάλικα.

«Μού έλειπε πάντα το στοιχείο του ηγέτη»

- Πάντα λέγαμε, και στην εποχή της συμμαχίας, το πώς ο Λεωνίδας έχει μιαν απίστευτη ακτινοβολία που δεν μετριέται σε ψήφους ποτέ αποτελεσματικά. Εσείς το λύσατε ποτέ αυτό το ερώτημα μέσα σας;

- (γελάει) Δεν το έλυσα, όχι. Θεωρώ ότι ήμουν υπερβολικά δημοκρατικός άνθρωπος και δεν θέλησα ποτέ να κάνω χρήση και πολύ περισσότερο κατάχρηση αυτής της δύναμης που μου έδινε η ακτινοβολία μου. Είχα πράγματι μια ακτινοβολία. Δεν είχα όμως το άλλο στοιχείο, το ηγετικό, που χρειαζόταν σε τέτοιες περιπτώσεις. Αν το είχα, μπορεί να έκανα μεγαλύτερο κακό, δεν ξέρω. Αλλά πάντα ήταν μια έλλειψη αυτή και στις εσωκομματικές συγκρούσεις πάντα προσπαθούσα να βρω τη λύση, της συμφιλιωτικής διεξόδου, αυτό ήταν ίσως κακό, μου έλειψε όμως. Αυτό που είναι απαραίτητο σε έναν ηγετικό χαρακτήρα. Αλλά αν θα μπορούσε η ζωή μου να ήταν διαφορετική, δεν έχω καταλήξει σε ένα τέτοιο συμπέρασμα.

«Λυπάμαι για τον πατέρα μου»

Λυπάμαι γιατί παρέσυρα τον πατέρα μου, δεν τον παρέσυρα, τον οδήγησα με τη ζωή μου σε έναν δρόμο που ήταν παράλληλος με τον δικό μου. Ο πατέρας μου είχε αναμφισβήτητα μεγάλες δυνατότητες να διαπρέψει σαν ένας πολιτικός παράγοντας. Αναμφισβήτητα. Και στα χρόνια της μετάβασης από τη δημοκρατία στη μοναρχία ήταν εφτακάθαρος, ήταν σημαιοφόρος μιας μικρής ομάδας που είχε σχηματιστεί στο Κοινοβούλιο και που υποστήριζε τη δημοκρατία, ύστερα υπέστη όσα υπέστη και τα υπέστη κατά έναν περίεργο τρόπο χωρίς να χρωστάει σε κανέναν. Ο άνθρωπος αυτός πλήρωσε, πήγε στο Μακρονήσι. Υφίσταται όλους τους προπηλακισμούς, να βλέπει τον κίνδυνο να εκτελεστεί το παιδί του. Με εκείνη την περίεργη και κατάπτυστη 5η ολομέλεια του ΚΚΕ, στην οποία διακήρυξε ο Ζαχαριάδης το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού των Μακεδόνων, ο πατέρας μου διαφωνούσε μέχρι το τελευταίο του κύτταρο. Και του λέγανε, πες μια λέξη εναντίον της μπαρμπα-Μιχάλη και έχεις το παιδί σου εντάξει, και αρνήθηκε. Φίλοι του, όπως ο Στέφανος ο Στεφανόπουλος, του το μήνυσε στη φυλακή. Μιχάλη, ξέρω ότι είσαι αντίθετος με την 5η ολομέλεια. Μια λέξη δικιά σου αρκεί, να βγεις να την καταδικάσεις. Εδειξε σαν άνθρωπος ένα απίστευτο μεγαλείο. Αυτό βέβαια το καταλογίζω στον εαυτό μου.

Αλλά, έτσι ήρθαν τα πράγματα, δεν γινόταν αλλιώς, ήμουν κι εγώ ένα μικρό δείγμα της τραγωδίας που έπληξε αυτό τον τόπο. Αν είχα μεγαλύτερη ωριμότητα, αν αυτό που αργότερα μπόρεσα να κάνω από πιο ηγετικά κλιμάκια, μπορούσα να το κάνω εκείνη την εποχή θα ήταν διαφορετικά ίσως τα πράγματα. Αναφέρθηκες προηγούμενα στους στόχους του Εθνους.

Είμαι περήφανος γι' αυτό το κείμενο. Εγώ το έφτιαξα. Εγινε απόφαση ύστερα κεντρικής επιτροπής. Αμα το ξαναδιαβάσεις σήμερα, η σημερινή κατάσταση έχει την αντανάκλασή της σε εκείνα που γράφτηκαν τότε. Κι εγώ θα προτείνω να το ξαναδιαβάσετε, υπάρχει σαν κείμενο. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει τη ρίζα του εκεί. Συναίνεση, εθνική ομοψυχία, και στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής και της παιδείας, και της υγείας, και στα θέματα της αναδιοργάνωσης του κράτους, ο νέος ρόλος των δημοσίων υπαλλήλων, όλα αυτά υπάρχουν εκεί μέσα. Διότι ήταν η πείρα όσων ανθρώπων ζήσανε τον αντιδικτατορικό αγώνα.

Η λογική της αντιπαράθεσης

Και επικράτησε η άλλη λογική. Η λογική της κάθετης αντιπαράθεσης του Ανδρέα του Παπανδρέου. Ο Ανδρέας ο Παπανδρέου δεν έβλεπε τίποτε άλλο, παρά την άνοδο στην εξουσία. Και η άνοδος στην εξουσία σήμαινε συνέχιση της διχοτομίας δεξιά-αντιδεξιά. Λυσσαλέο μίσος για να μπορέσουμε να συγκεντρώσουμε τον κόσμο μας. Θυμηθείτε τα συνθήματα της πρώτης περιόδου. Απόψε πεθαίνει η δεξιά, φόλα στον σκύλο του ΠΑΣΟΚ. Γυρίσαμε στις παραμονές της 21ης Απριλίου και αυτό από ανθρώπους που ζήσανε τη δικτατορία εξ αποστάσεως. Ο Ανδρέας θριαμβολογούσε από το εξωτερικό, σκεφτόταν να κηρύξει ένοπλο αγώνα, έβλεπε τον εαυτό του στη θέση του Αρη ή του Γκεβάρα, επικεφαλής στρατιών Ελλήνων που θα επιστρατεύονταν πάλι σε έναν εμφύλιο πόλεμο, μπούρδες. Η εξέλιξη πέρασε και πέταξε στο περιθώριο τέτοιες σκέψεις. Κι όμως, το ερώτημα υπάρχει, γιατί αυτή η γραμμή επικράτησε και δεν επικράτησε η δική μας η γραμμή; Σε αυτό δεν έχει απαντήσει η Ιστορία ακόμα. Ισως γιατί αυτός ο λαός θέλει τις αδιαλλαξίες, θέλει τις κάθετες αντιπαραθέσεις. Θέλει το εμείς και εσείς. Και εμείς προτείναμε κάτι άλλο. Προτείναμε για κάθε ζήτημα να υπάρχει σύνθεση. Και όμως, επικράτησε η ακραία άποψη. Δεν μας βγήκε σε καλό η ακραία άποψη. Υστερα από πολλά χρόνια, φτάσαμε να γίνεται ο Κώστας Καραμανλής κήρυκας της συνεννόησης, μπράβο! Χίλιες φορές μπράβο! Και άδικο έχουν εκείνοι που αρνούνται τη συνεννόηση αυτή.

«Εβλεπα αυτούς τους γελοίους ανθρώπους σαν γίγαντες...»

- Κοιτάζοντας έτσι πίσω, τα 50 κάτι χρόνια πολιτικής πορείας, υπάρχει κάτι που λέτε μακάρι να μπορούσα να το ξαναζήσω, να το ξανακάνω, θα το έκανα διαφορετικά;

- Με έχει απασχολήσει το ερώτημα, αλλά δεν έχω βρει απάντηση. Από τη στιγμή που μπήκα μέσα στο αριστερό κίνημα ήμουνα δοσμένος σε αυτό. Δεν ήμουνα με την κριτική διάθεση που απέκτησα εκ των υστέρων, γι' αυτό και τα όσα συζητάμε για νέους κ.τ.λ. τα ακούω βερεσέ. Ενας νέος αν δεν έχει εμπειρίες, δεν τις έχει ζήσει, δεν τις έχει βιώσει για να μπορεί να κάνει τον κριτικό έλεγχο, εύκολα παραδίδεται στους εντυπωσιασμούς. Ηρθε μια στιγμή που μπορούσα να δω πολλά πράγματα από τη συμπεριφορά του Ζαχαριάδη, δεν τα είδα. Και νιώθω μια ευθύνη. Δεν ασκούσα, βέβαια, τότε καμιά απολύτως επιρροή. Ημουν ένα στελεχάκι της βάσης, που δεν μετείχε στις πολιτικές διεργασίες, που δεν είχε την πληροφόρηση, αλλά δεν είχε και το κουράγιο να δει κατάματα τους ανθρώπους, οι οποίοι στα μάτια του παρουσιάζονταν γιγάντιοι. Και είδα ότι όλοι αυτοί, ας μην τους πω όλους, ήταν περιτρίμματα. Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν- θα είχαμε υπουργό Οικονομικών τον Μπαρτζώτα, θα είχαμε υπουργό της Παιδείας π.χ. τον Στρίγγο, θα είχαμε υπουργό των Εσωτερικών τον άλλον, τον ανεκδιήγητο άνθρωπο που ήρθε από την Κρήτη, τον Βλαντά, ο οποίος ήταν για την εποχή εκείνη ένας ήρωας για τη νεολαία, γραμματέας της νεολαίας κ.τ.λ. Ανθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν. Κι όμως εκείνη την εποχή, σας επαναλαμβάνω, τους έβλεπα τους ανθρώπους αυτούς σαν γίγαντες.

Σ.σ. Στη συνέντευξη με τον Λ. Κύρκο συμμετείχε και ο καθηγητής και εκλογολόγος Ηλίας Νικολακόπουλος.
Κατηγορία: ,
 

ΕΛΛΑΔΑ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΜΟΡΕΑΣ

ΑΡΧΕΙΟ

ΚΟΣΜΟΣ

ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ

ΠΡΟΑΣΤΙΑΚΟΣ

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ Copyright © 2010 | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | Converted by: Parakato administrator