ΑΡΧΑΙΟΣ ΛΙΜΕΝΑΣ ΚΕΓΧΡΕΩΝ (ΜΕΡΟΣ Α’ - ΙΣΤΟΡΙΑ)

Η ιστορική πορεία του ανατολικού επινείου της αρχαίας Κορίνθου στον Σαρωνικό κόλπο, μέσα από την αναδίφηση στις κυριότερες πηγές και σε συνδυασμό με τις αρχαιολογικές διαπιστώσεις [...]

Ο ΛΙΘΟΚΤΙΣΤΟΣ ΦΑΡΟΣ ΜΕΛΑΓΚΑΒΙ ΠΕΡΑΧΩΡΑΣ ΛΟΥΤΡΑΚΙΟΥ

Ένα διατηρητέο ιστορικό «βιομηχανικό μνημείο» του υφιστάμενου φαρικού δικτύου της Ελλάδας, που δεσπόζει στο ακρωτήριο Μελαγκάβι στην ευρύτερη περιοχή της Περαχώρας Λουτρακίου [...]

Η ΛΙΘΙΝΗ ΠΟΛΥΤΟΞΗ ΥΔΑΤΟΓΕΦΥΡΑ ΣΤΟΝ ΑΣΣΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Ένα εγγειοβελτιωτικό έργο της περιόδου της αποκαλούμενης Β’ Βενετοκρατίας, το οποίο αποτελεί ένα κομψοτέχνημα υδρευτικής γεφυροποιίας [...]

ΟΙ ΒΕΝΕΤΣΙΑΝΙΚΕΣ ΟΧΥΡΩΣΕΙΣ ΣΤΑ ΟΝΕΙΑ ΟΡΗ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Αναζητώντας τον επιχειρησιακό σχεδιασμό δύο αφανών οχυρωματικών συγκροτημάτων στα Όνεια όρη στην βορειοανατολική Κορινθία, τα οποία χρονολογούνται στην περίοδο της επονομαζόμενης Β’ Βενετοκρατίας της Πελοποννήσου [...]

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ ΑΝΩ ΤΡΙΚΑΛΩΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Η ιστορική διαδρομή της περιώνυμης Ιεράς Μονής Αγίου Βλασίου, στην Άνω Συνοικία Τρικάλων της ορεινής Κορινθίας και μία συνοπτική παρουσίαση των εγκαταστάσεων της [...]

ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Δ’)

Μία παρουσίαση των θεάτρων του Φλιούντα και της Στυμφάλου, καθώς και των θεατρικών και αγωνιστικών χώρων άλλων αρχαίων περιφερειακών πόλεων του νομού Κορινθίας [...]

ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Γ’)

Το θέατρο και το στάδιο της αρχαίας Σικυώνας: Δύο εντυπωσιακά μνημεία με ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά γνωρίσματα, αντάξια της αίγλης της αρχαίας πόλης [...]

ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Β’)

Το αρχαίο θέατρο της Ισθμίας και τα αρχαία στάδια της Ισθμίας και της Νεμέας: Όταν στους ιερούς τόπους διεξάγονταν Πανελλήνιοι αθλητικοί αγώνες [...]

ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Α’)

Το θέατρο, το ωδείο και το αμφιθέατρο της αρχαίας Κορίνθου: Η μετάλλαξη από τις θεατρικές παραστάσεις και τους μουσικούς αγώνες στις αρένες των μονομαχιών [...]

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΤΥΜΦΑΛΟ (ΜΕΡΟΣ Α’)

Η ιστορία της αρχαιοελληνικής πολίχνης όπως αναδύεται μέσα από το μυθολογικό πλαίσιο έως τις ανασκαφικές έρευνες της σύγχρονης εποχής [...]

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΤΥΜΦΑΛΟ (ΜΕΡΟΣ Β’)

Η περιγραφή των σωζόμενων μνημείων και της πολεοδομίας της αρχαιοελληνικής πολίχνης μέσα από ένα διερευνητικό πρίσμα [...]

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΛΕΧΟΒΑΣ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Μία ιστορική επισκόπηση και η περιγραφή ενός εκκλησιαστικού μνημείου των μέσων Βυζαντινών χρόνων στην ορεινή Κορινθία [...]

ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Μία συλλογή θρύλων και δοξασιών από περιοχή της Κορινθίας μέσα από το έργο «Παραδόσεις» του πρωτοπόρου λαογράφου μας Νίκου Πολίτη [...]

ΜΟΝΗ ΖΑΡΑΚΑ: ΕΝΑ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΟ ΑΒΒΑΕΙΟ ΤΩΝ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΣΤΗΝ ΣΤΥΜΦΑΛΙΑ

Η αναζήτηση της ιστορίας και η περιγραφή της μεσαιωνικής μονής Ζαρακά, που ιδρύθηκε από το Ρωμαιοκαθολικό τάγμα των Κιστερκιανών μοναχών στην περιοχή της λίμνης Στυμφαλίας [...]

ΤΟ ΜΥΚΗΝΑΪΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΩΝ ΑΗΔΟΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟΥ ΘΗΣΑΥΡΟΥ ΤΟΥ

Το χρονικό της συναρπαστικής περιπέτειας ενός αρχαίου θησαυρού κοσμημάτων από το μυκηναϊκό νεκροταφείο των Αηδονιών Νεμέας και η περιγραφή ενός σημαντικού αρχαιολογικού χώρου της Κορινθίας [...]

ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΙ ΠΕΝΤΕΣΚΟΥΦΙ: Ο ΕΠΙΤΗΡΗΤΗΣ ΑΚΡΟΚΟΡΙΝΘΟΥ

Η αναζήτηση των ψηφίδων της ιστορίας του μικρού μεσαιωνικού οχυρού Πεντεσκούφι και της σχέσης του με το γειτονικό εμβληματικό φρούριο του Ακροκορίνθου [...]

Η ΑΡΧΑΙΑ ΤΙΤΑΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΤΗΣ

Μία παρουσίαση ενός αρχέγονου ιεροθεραπευτηρίου στην επικράτεια της αρχαίας Σικυωνίας, μέσα από τις μαρτυρίες των περιηγητών και την αρχαιολογική έρευνα [...]

«ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΒΡΑΧΟΥ»: ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΩΔΕΣ ΜΟΝΥΔΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΤΑΡΣΟΥ

Ένα ιδιόρρυθμο μοναστηριακό κτίσμα της μεταβυζαντινής περιόδου, οικοδομημένο μέσα σε μία ρηγμάτωση του βραχώδους σχηματισμού των «Κορινθιακών Μετεώρων» στην περιοχή της Κάτω Ταρσού [...]

ΤΟ ΠΥΡΓΟΣΠΙΤΟ ΤΟΥ ΚΙΑΜΗΛ ΜΠΕΗ ΣΤΗ ΣΥΚΙΑ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ

Μία παρουσίαση της παραθαλάσσιας οχυρής έπαυλης των Οθωμανών αυθεντών της Κορινθίας στα προεπαναστατικά χρόνια [...]

ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΡΩΜΑΪΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΩΝ ΚΕΓΧΡΕΩΝ

Μία συνοπτική περιγραφή του καταπληκτικού ταφικού συμπλέγματος της Ρωμαϊκής περιόδου, με τους υπόγειους θαλαμωτούς τύμβους και τους υπόσκαφους λακκοειδείς τάφους στην τοποθεσία «Ράχη Κουτσογκίλλα» Κεγχρεών [...]

Παλαιοχριστιανική Βασιλική Κιάτου (Κάτω Σικυώνος)

Ένα παραμελημένο κόσμημα της πόλης του Κιάτου, στο οποίο αρμόζει να αναδειχθεί και να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τον Δήμο Σικυωνιών. Άποψη του εκκλησιαστικού συγκροτήματος της παλαιοχριστιανικής βασιλικής Κιάτου από τα [...]

Ο ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΤΟΥ ΚΙΑΤΟΥ

Μία μεμονωμένη οχύρωση στην τοποθεσία «Μαγούλα» στα νοτιοδυτικά του συνοικισμού του Πασίου Κιάτου και ο διαφαινόμενος συσχετισμός της με την επονομαζόμενη «μάχη του Βασιλικού» στις 12 Αυγούστου 1822, όπου σκοτώθηκε ο οπλαρχηγός Αναγνώστης Πετιμεζάς [...]

O δολοφόνος κάνει φιέστα στον τόπο του εγκλήματος

0




Το γαρ πολύ της θλίψεως, πόσα έτη γεννά παραφροσύνη; Θα το δούμε άραγε όλο το έργο σήμερα το βράδυ, το κατά πόσον μιλάμε κάτι τελείως lost in space, καθώς οι Συριζαίοι θα συναντηθούν όπως προανήγγελλαν με τους ΑΝΕΛ υπό τον Τσίπρα σε έκτακτη φιέστα εξόδου από το σόου;

Δηλαδή σε πόσες ώρες; Μήπως σε δυο οκταετίες να δουν αν έρχομαι;
Ή να το αφήσουμε σε τέσσερις πενταετίες μήπως προλάβει και «ξεματιαστεί» και η πολλά παθούσα Αργεντινή; Μα, τότε ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει ενηλικιωθεί, από τριών-τεσσάρων που δείχνει να είναι τώρα, μπουσουλώντας και κουτουλώντας μας. Η όλη συζήτηση για το αν πήγε καλά ή όχι η διαπραγμάτευση για το χρέος, ξεκινάει και σταματάει στο ότι ήδη γίνεται συζήτηση μήπως τους στήσουμε κανένα καραούλι για το… 2040, να προσέχουμε μη μας φτάσει και μας προσπεράσει.

Απαξ και απορρυθμιστεί τελείως ο κεντρικός εγκέφαλος δηλαδή, μετά από τις εξοργιστικές υπομνήσεις και υποσημειώσεις τόσων μνημονίων, που έχεις φάει κατακέφαλα, θα δεις ότι στο βάθος το σκηνικό είναι πολύ-πολύ απλό: Πού ήμασταν τρία χρόνια πριν το 2015 τέτοιες μέρες;

Ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος και ο αρχιψεύτης στον ΜΥΘΟ του. Ποια ήταν η κουβέντα που υποτίθεται πως συμφώνησαν για την Ελλάδα, εκείνη την μαγική βραδιά; Το… χρέος; Η έξοδος από το χρέος; Το τι θα γίνει μετά την έξοδο της εξόδου;

Υποτίθεται ότι αυτό συζητάγαμε σε τόσα Eurogroup μέχρι τις προάλλες; Και η απάντηση είναι ότι μετά από τόσα χρόνια αποκαλύπτεται ότι επιστημονικά μπορεί να υπάρχει μια μαγική φόρμουλα στο μέλλον που θα μας πάει και μετά το 2100; Ο ίδιος ο Τσίπρας δεν ήταν «ο τόσο πτώμα όλο το βράδυ» που βγήκε ξημερώματα να μας πει ότι το θέμα έχει λυθεί;
Και αν ήταν έτσι, πώς και το ξαναλύνουμε τώρα για δεύτερη φορά;
Δεν αφήνουμε να βοηθήσει και κανένας άλλος που να πιάνει το χέρι του μην αδικηθεί στην σειρά;
Εχει κι άλλα εκτός από αυτό;
Η καθαρή έξοδος, ήτοι η βίβλος ΣΥΡΙΖΑ για το επόμενο μνημόνιο, αποδείχθηκε διπλή οφθαλμαπάτη. Ούτε καθαρή ήταν, ούτε καν έξοδος.

Έλεος, και θέλουν και φιέστα με «Φ» ή «Χ»;
Τόσα κωμικά στοιχεία σε μια εθνική τραγωδία δεν έχουν ξαναμαζευτεί. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία, τόσοι πολλοί ειδικοί δεν έχουν κάνει αναρίθμητες ασκήσεις απλής αριθμητικής προκειμένου να ανακαλύψουν το αυτονόητο…

Και δεν θα μπορούσε να βρεθεί, γιατί στην πραγματικότητα, τα παιδία παίζει σε διαφορετικά πεδία.
Τι έκανε μέχρι σήμερα ο προκομμένος «πρώτη φορά ΑΡΙΣΤΕΡΑ» και λοιπά και λοιπά, εκτός του ότι κατάφερε να κρατήσει την Ελλάδα για τρία χρόνια στα αυστηρά capital control, επιβάλλοντας μέτρα και πρόγραμμα λιτότητας που δεν το χρειαζόμασταν;
Πόσο πίσω μας πήγε για να δεχθούμε τώρα και πολύ περισσότερα;

Εν τω μεταξύ κατάφερε να βάλει δύο ακόμη plus στη ζυγαριά: Πρώτον, παράλληλα με τα τρία χρόνια πάγου, η χώρα μας έγινε επίσημα αποθήκη λαθρομεταναστών και «ζωντανών ψυχών» της Ευρώπης και όχι μόνο… Η τελευταία απόφαση που μας καθιστά επισήμως υποχρεωτικό ανάδοχο όλων των κολασμένων που πάνε Ε.Ε. μιλάει από μόνη της. Και αν δεν μιλούσε δηλαδή παραμιλάει όλο το σύστημα καθώς στη διεθνή σκακιέρα ο σόουμαν του Μαξίμου πήγε και έχωσε και το Μακεδονικό…

Μα… τι δουλειά έχει η ονομασία των Σκοπίων με το τι θα γίνει με τα ελλείμματα; Ουδεμία. Ξ έρουν όμως να τα πλασάρουν και να τα πασάρουν στη ζυγαριά μαζί με τα σάπια που η Ελλάδα υποχρεώνεται να παραλάβει ντε και καλά…
Μας βγήκε δηλαδή από εντελώς κουλή να παίζει μπάλα με τρία χιαστί σαν την Αργεντινή ήτοι και με προγράμματα διάσωσης χωρών και διάσωσης της λαθρομετανάστευσης ως… ανθρωπιστικής απειλής και… της Μακεδονίας της ξακουστής του Αλεξάνδρου η χώρα.

Να μας αλλάξουν δηλαδή και τους κωδικούς, και τα σήματα, και το όνομα, συν τον ψηφιακό αριθμό αναγνώρισης μας κατά την έξοδο προς το οπουδήποτε; Αυτό το τελευταίο λιθαράκι - για να μην πω ΟΓΚΟΛΙΘΟΣ - που πρόσθεσαν οι Συριζαίοι, βάζοντας και το φαινομενικά άσχετο ζήτημα της Ονομασίας στο Τραπέζι Κορυφαίων Διαπραγματεύσεων, είναι που τελικά τους πήγε «τούμπα» το καράβι κι όλοι στον πάτο, να ψάχνουν ένα σκοινί να πιαστούν, μπας και σωθούν!!!

Το πιθανότερο; Να κρεμαστούν ανάποδα γιατί δεν μπορείς να πας κόντρα παραμύθι στην οδυνηρή πραγματικότητα. Ενώ έχαναν από παντού στο θέμα της Μακεδονίας πήγαν με την φιέστα των Πρεσπών να βγουν καβάλα. Και από εκείνη την μέρα ήταν που τους χάθηκε όλος ο κόσμος και τους κυνηγάν από άκρη σε άκρη της Ελλάδας.

Το ίδιο θα συμβεί και απόψε ή όποτε άλλοτε πάνε να εξωραϊσουν με φιέστα τύπου Ερντογάν την τραγική απόφαση για την ρύθμιση του χρέους.
Δεν γίνεται να πας πάλι κόντρα παραμύθι έναν ολόκληρο λαό που τον έχεις βασανίσει, τον έχεις λιώσει, τον έχεις σακατέψει κύριε Τσίπρα από φιέστα σε φιέστα, και θες να βγάλεις και selfie μαζί μας.

Κι έρχεται τώρα της Ιστορίας ο καθοδηγητής, να μας πει, πως θα λέμε το ένα, και πως το άλλο. Οσο μπλεγμένα και να φαίνονται, ευτυχώς οι Συριζαίοι και ειδικά ο Τσίπρας, φρόντισε και μας το έκανε πιο καθάριο από ποτέ: Ναι, ΑΣΦΑΛΩΣ και θα ‘χαμε ήδη άλλη λύση για το ΧΡΕΟΣ, αν δεν τίναζε το σύστημα στον αέρα, το 2015. Ναι, σίγουρα, θα ‘χαμε βγει και στις αγορές, και πολύ έξω απ’ αυτές, αν δεν παίρναμε τον λάθος δρόμο, τρία χρόνια πριν. Αλλά σίγουρα ακόμη και ΣΗΜΕΡΑ που μίλησε -πόσο μάλλον χθες- ΟΛΑ θα ‘ταν απλά πολύ καλύτερα αν δεν είχαν μεσολαβήσει Τσίπρας, και ΣΥΡΙΖΑ, κι όλα θα ξαναγίνουν πολύ καλύτερα άπαξ και τον βγάλουμε από το οπτικό μας πεδίο.

Τι ακριβώς είναι που δεν καταλαβαίνεις, και πρέπει να στο εξηγώ εκατό φορές;
Ολος ο… ΝΤΟΥΝΙΑΣ που λέει κι ο Ερντογάν, θα ‘χε λύσει τα θέματα του, αρκεί να ακολουθούσαμε, τον δικό του, τον ΔΡΟΜΟ!!!
Τι… υπερπαραγωγή κι αυτή, η τούρκικη! Ολος ο ΝΤΟΥΝΙΑΣ θα βρει τον δρόμο του, αρκεί να μας φύγει εδώ και τώρα ο… νταμπλάς!!!
«Δικαιωμένος» ε; Μα, ναι, φυσικά μακριά από δω κι όλα καλά.

Θ. Αναστασιάδης
Πρώτο Θέμα
Κατηγορία:
Blogger Widgets

Οι αιμοδότες του ΣΥΡΙΖΑ

0




Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δύο πηγές πλέον για να συνεχίσει να νέμεται την εξουσία: Τα χρήματα της ΕΕ και των Ελλήνων φορολογούμενων, και τα υπολείμματα του ΠΑΣΟΚ. Τα πρώτα τα εξασφαλίζει από την υπερφορολόγηση και από τη δωροδοκία των Γερμανών έναντι εθνικών ανταλλαγμάτων, υπό μορφή «ενισχύσεων». Τα δεύτερα, χάρη στην ανοησία των υπολειμμάτων.

Το Βερολίνο, αμέσως μετά την υπογραφή της κατάπτυστης συμφωνίας με τα Σκόπια φρόντισε να ανακοινώσει μια ένεση ύψους περίπου 15 δις. προς την κυβέρνηση, υπό το πρόσχημα της ενίσχυσης της ελληνικής οικονομίας ώστε να μην κινδυνεύσει από κλυδωνισμούς όταν θα βγεί στις αγορές.

Το «μαξιλάρι» θα δοθεί από τα κέρδη, τα πλεονάσματα των ελληνικών τίτλων, χωρίς να είναι δάνεια, αλλά επιστροφή κεφαλαίων. Τόσους μήνες δεν δίνονταν αυτά τα κεφάλαια. Τώρα το αποφάσισαν!

Το άλλο μαξιλάρι περιμένει ο ΣΥΡΙΖΑ να δοθεί από τα χαλάσματα του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ, που αποφάσισε να συνενώσει κάποια στιγμή τα κομμάτια του παλιού πατριωτικού με το εκσυγχρονιστικό και να ξαναγίνουν ένα. Με την άνευρη ονομασία Κίνημα Αλλαγής. Ένα τους διέφυγε: Κίνημα χωρίς κινηματίες δεν γίνεται!

Ήδη, υπουργοί της κυβέρνησης με μπροστάρη τον κ Σταθάκη, προσκαλούν ανοιχτά τα άλλα υπολείμματα, της ΔΗΜΑΡ του κ Θεοχαρόπουλου, να συμπράξουν με τον ΣΥΡΙΖΑ εκλογικά,σ το όνομα της αριστεροσύνης.

Η αλήθεια είναι ότι ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ έχουν ταυτόσημη αριστεροσύνη. Και οι δύο τη μετέτρεψαν σε θέσεις εργασίας για τα στελέχη τους με το που ακούμπησαν την εξουσία.

Στο ΠΑΣΟΚ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι απόγονοι του ανδρεοπαπανδρεϊκού, πατριωτικού κόμματος, με τη Φώφη επικεφαλής, πορεύονται το δρόμο που ήξεραν πρό του 1996. Συνθήματα για τα λαϊκά δικαιώματα, κάτι μεταξύ εργασίας και επιχειρηματικότητας και πολλή πατρίδα, στα πλαίσια της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, χωρίς σοσιαλδημοκρατία. Η σοσιαλδημοκρατία είναι πολύ σοβαρή πολιτική για να εφαρμοστεί στην Ελλάδα των μηδενικών ιδεολογιών και των άπειρων προσωπικών πολιτικών.

Από την άλλη πλευρά, το Ποτάμι του Σημιτικού εκσυγχρονισμού, που δημιουργήθηκε ακριβώς για να ξεχωρίσει επιτέλους από την πλέμπα, που σιχαινόταν όταν τον άγγιζε, ο κύριος Σημίτης, δεν αντέχει να συνυπάρχει υπό την ηγεσία της κυρίας Φώφης. Ακόμα κι αν εκείνη είναι εκλεγμένη από την πλειοψηφία. Ο κύριος Σημίτης είχε πάντα μια απέχθεια για την πλειοψηφία. Εκτός από εκείνην που του έδινε προεδρίες και πρωθυπουργίες.

Οι εκσυγχρονιστές διασπαστές του ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, υπό την ηγεσία του πρόθυμου γι αυτή τη δουλειά κ Θεοδωράκη, εκλεκτού του πάλαι ποτέ ισχυρού κ Ψυχάρη, υποστηρικτή του κ Σημίτη, έχουν καταλήξει στην εξής οδυνηρή διαπίστωση: Δεν ξαναβγαίνουν βουλευτές! Ωιμέ Ελλάς!

Δεν ξαναβγαίνουν όντας μέσα στο Κίνημα Αλλαγής, γιατί το ΠΑΣΟΚ της Φώφης είναι ισχυρότερο και έχει τούς μηχανισμούς να προωθήσει τους δικούς της υποψήφιους. Και δεν ξαναβγαίνουν, γιατί η ύπαρξή τους και η πολιτική τους και οι θέσεις τους (ιδίως υπέρ του Σκοπιανού εξαμβλώματος) δεν συγκινούν ούτε το 1,5% των Ελλήνων ψηφοφόρων. Κοινώς, μαυρίζονται σε όλα τα γκάλοπ.

Βρίσκονται λοιπόν οι κληρονόμοι του εκσυγχρονισμού του Γ Παπαντωνίου, της Siemens, του κ Μαντέλη και του κ Τσουκάτου, στο σταυροδρόμι υπαρξιακών αποφάσεων. Επικρατέστερη των οποίων μοιάζει εκείνη της σύμπλευσης με τον ΣΥΡΙΖΑ. Από τον οποίο προσμένουν αναπνευστήρα για να συνεχίσουν να υπάρχουν. Προς ανατρίχιασμα του αντισυριζαίου εκσυγχρονιστή κυρίου Σημίτη! Μια εσωτερική τραγωδία.

Η οποία συμπληρώνεται με μια κωμικοτραγική πινελιά. Του γόνου των Παπανδρέου, Γιώργου και κατ άλλους Γιωργάκη. Ο οποίος, όντας μέλος του Κινήματος Αλλαγής, και παρά τη γραμμή του κόμματος για καταψήφιση της συμφωνίας με τα Σκόπια, εκφράστηκε με γενναιότητα, όπως συνήθως. Εκφράστηκε υπέρ της συμφωνίας, και ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, φρόντισε ώστε η Διεθνής να χειροκροτήσει τη συμφωνία Τσίπρα- Ζάεφ! Τόσο ενωτικός και υπέρμαχος του Κινήματος.

Συμπέρασμα: ΣΥΡΙΖΑ, Κίνημα Αλλαγής, ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι και Γιωργάκης θα κάνουν τον ελληνικό λαό να ακούει αριστερά και σοσιαλισμό και να τρέχει ανάποδα. Κι αφού με τα καραγκιοζιλίκια τους και τις προσωπικές τους πολιτικές στρέψουν τον κόσμο στα δεξιά θα σκληρίζουν μετά για άνοδο του νεοφιλελευθερισμού και του φασισμού. Δηλαδή για το δικό τους δημιούργημα. Αντ’ από δώ. Εγκληματίες.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Liberal
Κατηγορία:

Η «Αριστερά» και οι συμμορίες (παρακράτος)

0




Ο αριστερισμός της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, κράμα πολιτικής αφέλειας και παιδαριώδους αντιλήψεως περί Αριστεράς, και μάλιστα «ριζοσπαστικής», έχει οδηγήσει την ηγεσία της στη δημιουργία μίας κατάστασης που προκαλεί και εθνικά ζημιογόνα προβλήματα. Πρόκειται για την πολιτική ανοχής που ασκεί η κυβέρνηση απέναντι στις δράσεις συμμοριών, οι οποίες, εμφανιζόμενες ως «αντιεξουσιαστικές», «αναρχικές» και γενικώς «επαναστατικές», προκαλούν στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη υλικές καταστροφές, σκορπίζουν βία, τρόμο και απειλές κατά προσώπων.

Οι συμμορίες αυτές, έχοντας εξασφαλίσει, χάρη σε μία κυβερνητική έμπνευση, τον όρο «συλλογικότητα», κινούνται ως εκπρόσωποι μίας νέας «κουλτούρας» αλητοειδούς και κουκουλοφόρου, που αμφισβητεί, υποτίθεται, την «εξουσία» με συμπεριφορές ροπαλοφόρων τραμπούκων που γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τον νόμο και κοροϊδεύουν κατάμουτρα την Αστυνομία.

Το εντυπωσιακό, που προδίδει και τη μεγάλη πνευματική σύγχυση της ηγεσίας του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι με το κέντρο της πρωτεύουσας της χώρας και τα μεγάλα αστικά κέντρα απροστάτευτα στις διαθέσεις των συμμοριών, ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του υποστηρίζουν δημοσίως ότι η Ελλάδα ξεπερνάει την κρίση, ότι είναι έτοιμη να υποδεχθεί επενδύσεις και ότι μάλιστα διεκδικεί πλέον ρόλο «πρωταγωνιστικό» στα Βαλκάνια!

Η πολιτική του κ. Τσίπρα απέναντι σε αυτόν τον νέο υπόκοσμο των πόλεων, που διαθέτει πανεπιστημιακούς χώρους («άσυλα») ως κέντρα εφόρμησης των νυχτερινών «καταδρομών» του και εφάπτεται και με κύκλους του ένοπλου ποινικού υποκόσμου, έχει υποβαθμίσει την Ελλάδα στο διεθνές περιβάλλον της, ευρωπαϊκό και βαλκανικό.

Όταν, σήμερα, η ελληνική κυβέρνηση κινείται στον ευρω-ατλαντικό περίγυρό της για να διαχειριστεί τα μεγάλα προβλήματα της εθνικής οικονομίας και μείζονες υποθέσεις εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας, μάλλον δεν αντιλαμβάνεται αυτό που σκέπτονται οι συνομιλητές της: Ότι συνομιλούν με την ηγεσία μίας Ελλάδας που σταδιακά αποκτά εσωτερικά χαρακτηριστικά που θυμίζουν πιο πολύ Κόσοβο και Αλβανία και πολύ λιγότερο μια χώρα ευρωπαϊκή, με δομές μίας σύγχρονης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Συμμορίες υποκοσμιακών τραμπούκων, ενόπλων ληστών, λαθρεμπόρων και εμπόρων ναρκωτικών σαρώνουν, ως γνωστόν, αυτές τις γειτονικές βαλκανικές χώρες, που προκαλούν την απέχθεια και την περιφρόνηση των Ευρωπαίων - οι οποίοι τις κοροϊδεύουν βεβαίως όταν για άλλους, «γεωπολιτικούς», λόγους, τους προσφέρουν εικόνες «ενταξιακής» προοπτικής στην Ε.Ε. Ο κ. Αλέξης Τσίπρας, παγιδευμένος στα «λογιστικά» των Ευρωπαίων δανειστών, που σίγουρα εκτιμούν τον ρεαλισμό και την ευελιξία του, προφανώς δεν υπολογίζει πόσο υψηλό μπορεί να είναι διεθνώς το πολιτικό και οικονομικό κόστος της σημερινής Ελλάδας:

Της εικόνας μίας χώρας με ηγεσία ανίκανη και -το χειρότερο- απρόθυμη να ελέγχει έναν υπόκοσμο «επαναστατών της πόλης», ο οποίος, μάλιστα, σχεδόν καθημερινά προβαίνει σε αναιδείς επιδείξεις ισχύος σε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, σε δημόσια κτίρια ως και έξω από το Κοινοβούλιο.

Η αναίδεια και η αυτοπεποίθηση αυτών των «μαχητών» τροφοδοτείται ευθέως από τις περί «αριστεράς» και «επαναστάσεως» πρωτοβάθμιες και εκτός χρόνου και τόπου αντιλήψεις του πρωθυπουργού και μιας ομάδας υπουργών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Όλοι αυτοί πιστεύουν ότι οι θεσμοί της χώρας, τα πανεπιστήμια, η Αστυνομία, η δημόσια τάξη, τα δικαστήρια, οι φυλακές, όλα είναι «κατά βάθος» κατασκευές και όργανα του «παλαιού καθεστώτος», των μπουρζουάδων, «εχθρών του λαού».

Τα «πιστεύω» της Ριζοσπαστικής Αριστεράς τελούν, βεβαίως, υπό το κράτος της μέγιστης σύγχυσης που προκαλείται στις τάξεις της με την άτεγκτη άσκηση μίας σκληρής «μνημονιακής» πολιτικής από έναν κάποτε αγγελικό Σαιν Ζυστ, που τώρα, εξημερωμένος, μαστιγώνει με χαμόγελο τον (κυρίαρχο, πλην πενόμενο) «λαό», κρατώντας ψηλά τα λάβαρα του Βερολίνου. Όμως, για να μη χάσει κάθε επαφή με την ποδοπατημένη από τη Φρουρά του Μαξίμου, «Αριστερά», προσπαθεί να ικανοποιεί τουλάχιστον τις ομάδες των αριστεριστών του κόμματος, τους «ρουβίκωνες» και τους κουκουλοφόρους επαναστάτες της φακής.

Έτσι, λοιπόν, για τη σωτηρία της αριστερής ψυχής του, ο πολιτικά παραμορφωμένος αρχηγός παραδίδει την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τις πόλεις στις μολότοφ, στις φωτιές, στη βία και στις βαριοπούλες που κραδαίνουν οι «συλλογικότητες». Όσο για την Ελλάδα της επερχόμενης «ανάπτυξης», αυτή μπορεί και να περιμένει…
Κατηγορία:

Κυκλοφόρησαν τα διαρκείας του ΚΑΟΚ

0




Κυκλοφόρησαν και σε περιμένουν!

Οι κάρτες οικονομικής ενίσχυσης του ΚΑΟΚ για την σεζόν 2018-2019 βρίσκονται σε 7 σημεία διάθεσης στην πόλη της Κορίνθου και σε περιμένουν για να σου προσφέρουν μια θέση στα γήπεδα της Β Εθνικής κατηγορίας, εκεί που για 2η χρονιά φέτος αγωνίζεται η ομάδα μας. Με μόλις 40 ευρώ (απλή κάρτα -15 εντός έδρας παιχνίδια) και την φυσική σου παρουσία στο γήπεδο μπορείς και εσύ να στηρίξεις την προσπάθεια μας για την κορυφή! Με την "χρυσή κάρτα" των 100 ευρώ γίνεσαι μέλος της αποστολής και βρίσκεται στην κερκίδα και των εκτός έδρας αγώνων!

Μην χάνεις χρόνο! Η παρουσία σου είναι η δύναμη μας!

Βρες τη δική σου κάρτα εδώ:

1) Στο γραφείο του συλλόγου στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Κορίνθου, Εξαμιλίων 4
2) Κατάστημα ΠΑΙΔΟΔΡΟΜΟΣ, Ερμού 25, τηλ. 27410-25551, Κόρινθος
3) Ασφαλιστικό Γραφειό Π. Μεταξά, Κύπρου 15, τηλ. 27410-74216, Κόρινθος
4) Κατάστημα Mambo, Εθνικής Αντιστάσεως 24, τηλ. 27410-72724, Κόρινθος
5) Νέα ΑΘΛΟΥΠΟΛΗ, Μπαθαριστρα, τηλ. 27410-26655, Κόρινθος
6) Pastel Cafe bar, Κολοκοτρώνη 2, τηλ. 27410-81803, Κόρινθος
7) Πρακτορείο ΟΠΑΠ Νίκου Ξυλούρη, Πατρών 1, τηλ. 27410-22708, Κόρινθος.

Την προσπάθεια μας στηρίζει και αυτήν την χρονιά ο κ. Σταματόπουλος. Τον ευχαριστούμε θερμά!
Κατηγορία: , ,

ΛΟΥΤΡΑΚΙ: Υποδεχόμαστε τον «Χρυσό» Πρωταθλητή κόσμου Αντώνη Μέρλο!

0



Ως ελάχιστη ένδειξη τιμής και περηφάνιας για έναν αθλητή υπόδειγμα, όπως ο Αντώνης Μέρλος, ο Δήμος Λουτρακίου – Περαχώρας – Αγίων Θεοδώρων και η Δημοτική Αρχή Γεωργίου Αλκ. Γκιώνη αποφάσισαν να μισθώσουν λεωφορείο για τη μεταφορά των φίλων του αθλητισμού προς το Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος για να υποδεχτούμε όλοι μαζί τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή στίβου Αντώνη Μέρλο, τον αθλητή του Α.Ο. Ποσειδών Λουτρακίου από τα Ίσθμια.

Με σημείο συνάντησης την Πλατεία ΟΣΕ ξεκινάμε σήμερα, Δευτέρα 16 Ιουλίου και ώρα 6.00 μ.μ. από το Λουτράκι, για να τιμήσουμε την κορυφαία στιγμή της αθλητικής πορείας του Αντώνη Μέρλου έως σήμερα, με την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20 που διεξάγεται στο Τάμπερε της Φινλανδίας.

Του αξίζουν θερμά συγχαρητήρια για την προσπάθεια, το ήθος και την αξιοσύνη του. Μας κάνει υπερήφανους και μας αποδεικνύει ότι αξίζει να είναι στην κορυφή!
Κατηγορία: , ,

Τα πιο ακλόνητα... «τετελεσμένα»!

0




Πρώτη ιστορική παρατήρηση: Τέλη Σεπτεμβρίου του 1938, οι πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης «πανηγύριζαν» για τη «νέα θεμελίωση» της Ειρήνης που επιτεύχθηκε τότε στο Μόναχο…

Οι «εμβριθείς αναλυτές» της εποχής, με ακλόνητα «λογικά» επιχειρήματα, διαλαλούσαν ότι η Ειρήνη κατοχυρώθηκε πια σε «στέρεες βάσεις», αφού «εξαλείφτηκαν με μιας» τα πιθανά αίτια μιας μελλοντικής σύγκρουσης. Ο Χίτλερ είχε πάρει ό,τι ζητούσε με το παραπάνω. Είχε δημιουργήσει το «ζωτικό χώρο» της Μεσευρώπης, όπως διακήρυσσε…

Η Χιλτερική Γερμανία είχε ήδη προσαρτήσει την Αυστρία (Anslchluss) λίγους μήνες νωρίτερα, τον Μάρτιο του 1938, κατά παραβίασιν της Ειρηνευτικής Συνθήκης των Βερσαλλιών, του 1919. Είχε ενώσει τη Γερμανία με την Αυστρία! Και στο Μόναχο «τακτοποιούνταν» πλέον και η υπόθεση με τους Γερμανούς της Σουδητίας και το διαμελισμό της Τσεχοσλοβακίας.
Επομένως, οι σημαντικότερες απαιτήσεις της Χιτλερικής Γερμανίας γίνονταν πλέον αποδεκτές από Βρετανούς και Γάλλους. Άρα «ευλόγως» όλοι οι αναλυτές, διαβεβαίωναν εαυτούς και αλλήλους, ότι η Ειρήνη είχε πλέον «διασφαλιστεί» (Κι ύστερα ξύπνησαν πολύ δυσάρεστα όλοι τους…).

Ο ίδιος ο τότε Βρετανός Πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλαιν επέστρεψε στο Λονδίνο μετά τη Συμφωνία του Μονάχου πανηγυρίζοντας:

- Έφερα στις αποσκευές μου την Ειρήνη στην Ευρώπη, για μια γενιά!Η χαρά του δεν άντεξε πάνω από μερικούς μήνες. Ένα χρόνο αργότερα (Σεπτέμβριο του 1939) ξέσπαγε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος!
Και οκτώ μήνες αργότερα (Μάιος του 1940), τα γερμανικά στρατεύματα σάρωναν τη δυτική Ευρώπη (Βέλγιο, Ολλανδία, Γαλλία, Δανία).
Ο χειρότερος πόλεμος που είχε γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα είχε μόλις αρχίσει…
Όμως, αμέσως μετά τη Συμφωνία του Μονάχου, αρχές Οκτωβρίου του 1938, όλοι πανηγύριζαν για το «μεγάλο βήμα που κατοχύρωνε την Ειρήνη»…
Κάποιοι πιο ενθουσιώδεις μάλιστα, πρότειναν στους «πρωτεργάτες» εκείνης της – επαίσχυντης, όπως αποκαλύφθηκε – Συμφωνίας, να δοθεί το Νόμπελ Ειρήνης!
Δηλαδή πρότειναν να τιμηθούν με Νόμπελ Ειρήνης ο Νέβιλ Τσάμπερλαιν, ο Εντουάρντ Ντελαντιέ, ο Αδόλφος Χίτλερ και ο Μπενίτο Μουσολίνι!
Από τρίχα γλιτώσαμε τότε, να είναι βραβευμένοι ως… παγκόσμιοι «Ειρηνοποιοί» ο Χίτλερ και ο Μουσουλίνι!
Η Συμφωνία του Μονάχου, μπήκε στην Ιστορία (και στην διεθνή βιβλιογραφία), ως «παράδειγμα προς αποφυγήν» κατευναστικής πολιτικής.
Από τους ελάχιστους που διαφώνησαν τότε, ο βρετανός Ουίνστον Τσώρτσιλ! Λάβρος επιτέθηκε κατά του Τσάμπερλαιν στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, λέγοντάς του ότι:

- Δεν έφερες την Ειρήνη, έφερες πιο κοντά τον Πόλεμο και από θέσεις πολύ χειρότερες για τη Βρετανία...Οι οπαδοί του Τσάμπερλαιν και του Λόρδου Χάλλιφαξ κατακεραύνωναν τότε τον Τσώρτσιλ με παραλήρημα εμπάθειας:
Τον κατηγόρησαν δημόσια πως είναι ένας «παρωχημένος εθνικιστής». Ότι «δεν μπορούσε να αντιληφθεί τον σύγχρονο κόσμο», όπου η διπλωματία και το Διεθνές Δίκαιο λύνει τα προβλήματα – κι έτσι προλαμβάνει και αποτρέπει τον Πόλεμο.
Του έλεγαν ακόμα, ότι είναι ένας γέρος και μέθυσος, «απομεινάρι» (relic) μιας άλλης, «ξεπερασμένης εποχής», και με προσωπικές εμμονές: να «ξεπλύνει την ντροπή της ήττας στην Καλλίπολη», κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (την οποία είχαν «χρεώσει» στον Τσόρτσιλ, τότε Λόρδο Ναυαρχείου).
Τον εξευτέλισαν με το χειρότερο τρόπο, λοιπόν!
Αλλά ενάμιση χρόνο αργότερα ο Τσώρτσιλ είχε πλήρως δικαιωθεί! Και τον παρακαλούσαν να αναλάβει τη διακυβέρνηση, σε συνθήκες συνολικής καταστροφής και επικείμενης συντριβής.
Κι ήταν ο «ξεπερασμένος» και «εθνικιστής» Τσώρτσιλ και το πείσμα του, που ανέτρεψαν τα τότε δραματικά δεδομένα και άλλαξαν εντελώς τη μοίρα του Πολέμου. Και της Ιστορίας…

Συμπέρασμα πρώτο: Όταν ακούτε κάποιους να πανηγυρίζουν ομαδικά για «μεγάλη επιτυχία Ειρήνης»… μη το δένετε κι όλα!
Μπορεί να είναι, πράγματι, αλλά μπορεί να είναι και το εντελώς αντίθετο: πυροδότηση της επόμενης, πολύ πιο καταστροφικής σύγκρουσης. Έχει ξαναγίνει πολλές φορές…
Και η Συμφωνία του Μονάχου, δεν είναι το μόνο παράδειγμα. Ειδικά, εδώ στα Βαλκάνια, έχουμε και το προηγούμενο της Συμφωνίας του Αγίου Στεφάνου, το Μάρτιο του 1878, που ανατράπηκε λίγους μήνες αργότερα, από τη Συνθήκη του Βερολίνου, τον Ιούλιο του 1878…
Κι ύστερα, το καθεστώς που δημιουργήθηκε, ήταν τόσο ασταθές που τα πράγματα οδηγήθηκαν σε αλλεπάλληλες κρίσεις και συγκρούσεις, μεταξύ των Βαλκανικών λαών, μέχρι τη γενικευμένη σύγκρουση των ετών 1912-13. Αλλά και τις συγκρούσεις που ακολούθησαν ως το 1919…
Και διεθνώς, και στην περιοχή μας, οι Συνθήκες πολύ συχνά αποδεικνύονται εύθραυστες. Άλλες φορές αποδεικνύονται και «εμπρηστικές».
Σπάνια αποδεικνύονται αληθινά βιώσιμες. Όταν λύνουν πραγματικά προβλήματα. Κι αυτό δεν συνέβη, βέβαια, με την τελευταία συμφωνία Ελλάδας-Σκοπίων…

Δεύτερη ιστορική παρατήρηση: Η Ελλάδα στα πρώτα πενήντα χρόνια του 20ου αιώνα (δηλαδή στην εκατονταετία που πέρασε) πολέμησε τέσσερις φορές για την Μακεδονία!
✓ Μια σε ένα «υβριδικό πόλεμο» (θα λέγαμε σήμερα), τον Μακεδονικό Αγώνα, μεταξύ 1904-8, ενάντια στη Βουλγαρική διείσδυση, στα υπό Οθωμανική κατοχή ακόμα εδάφη της νότιας Βαλκανικής.
✓ Δύο φορές στους Βαλκανικούς πολέμους – πρώτα κατά των Οθωμανών και μετά κατά των Βουλγάρων το 1912-13.
✓ Και μια φορά στον Ελληνικό Εμφύλιο, 1945-49, όταν πλέον διακηρυγμένος στόχος του ΚΚΕ ήταν η απόσχιση της Μακεδονίας από την Ελλάδα! Και η δημιουργία «ενιαίας Μακεδονίας».
Η Ελλάδα και στις τέσσερις περιπτώσεις, μπήκε στον αγώνα από χειρότερες θέσεις.
Και στις τέσσερις περιπτώσεις, ωστόσο, κατάφερε να νικήσει.

Και τώρα, μετά από τέσσερις νίκες και επιτυχίες που εδραίωσαν πλήρως την Ελληνικότητα της Μακεδονίας, έρχονται να ανοίξουν το ζήτημα μια φορά ακόμα! Και να αμφισβητήσουν τα πάντα. Ουσιαστικά να ανοίξουν το δρόμο για πλήρη μελλοντική αμφισβήτηση του status quo.
Για να καταλάβετε, δεν μιλάμε για μικρές τοπικές «αψιμαχίες».

Στη περιβόητη μάχη του Κιλκίς-Λαχανά (που συμπτωματικά έγινε τέτοιες μέρες ακριβώς, 19-21 Ιουνίου 1913) στο δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο (κατά της Βουλγαρίας), η Ελλάδα πέτυχε αποφασιστική νίκη κατά των Βουλγάρων, οι οποίοι ως τότε θεωρούνταν από τους καλύτερους στρατούς στον κόσμο (αποκαλούνταν «οι Πρώσοι των Βαλκανίων»!).
Κι αυτοί οι «Πρώσοι των Βαλκανίων» συνετρίβησαν μέσα σε τρεις εφιαλτικές μέρες αιματοχυσίας χωρίς προηγούμενο – από μιαν Ελλάδα, που εκκινούσε από τον Όλυμπο, μόλις δεκαπέντε χρόνια πριν είχε υποστεί ταπεινωτική ήττα από τους Οθωμανούς (1897) και όλα τα επόμενα χρόνια, μέχρι πολύ πρόσφατα, ήταν απομονωμένη στα Βαλκάνια και διεθνώς.
Η μάχη του Κιλκίς-Λαχανά, σημάδεψε την Ελληνικότητα της Μακεδονίας με τρόπο ανεξίτηλο. Και για πάντα…
Αλλά είχε τεράστιο κόστος σε ανθρώπινες ζωές. Μόνο μέσα σε εκείνο το τριήμερο σκοτώθηκαν από Ελληνικής πλευράς 8.838 Έλληνες στρατιώτες και αξιωματικοί!
Για να κάνετε τις συγκρίσεις: στο σύνολο του Ελληνοϊταλικού Πολέμου την περίοδο 1940-41, μαζί και με την Γερμανική Εισβολή τον Απρίλιο-Μάιο του 1941, οι Ελληνικές απώλειες έφτασαν τις 14,5 χιλιάδες…
Δηλαδή μέσα σε τρεiς μέρες στη μάχη του Κιλκίς-Λαχανά είχαμε πολύ πάνω από τις μισές ανθρώπινες απώλειες, απ’ ό,τι στο σύνολο της Ελληνικής σύγκρουσης που κράτησε εννιά μήνες με τη φασιστική Ιταλία και τη Ναζιστική Γερμανία την περίοδο 1940-41.
Αλλά με αυτό το αίμα εμπεδώθηκε η Ελληνικότητα της Μακεδονίας και πολιτικά (Γιατί ιστορικά δεν είναι εύκολο να αμφισβητηθεί από κανένα…).
Και με αυτό το αίμα, τα σύνορα της Ελληνικής πια Μακεδονίας, συμπίπτουν σχεδόν απόλυτα με τα όρια της Ιστορικής Μακεδονίας της Κλασικής εποχής, του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου.

Συμπέρασμα δεύτερο: αυτά που κερδήθηκαν με σκληρούς αγώνες και με εκατόμβες ανθρωπίνων θυσιών στις μάχες, μέσα σε μια 50ετία περίπου, όταν συμπίπτουν με αυτά που επιτάσσει η μακραίωνη τρισχιλιετής Ιστορία, δεν αλλάζουν!
(Που να χτυπάνε τον… πισινό τους κάτω, δεν αλλάζουν!)
Και πάντως, δεν αλλάζουν με «κόλπα» και διπλωματικές κομπίνες. Ούτε με «προσύμφωνα» χωρίς έγκριση από τη Βουλή και χωρίς την παραμικρή νομιμοποίηση.
Μην το κουράζουμε! Απλώς δεν αλλάζουν!
Τα ιστορικά τετελεσμένα αίματος είναι πολύ «βαθιά» και πολύ «βαριά». Αυτά είναι τα «τετελεσμένα» που δεν ανατρέπονται και δεν αλλάζουν…

Ιστορική παρατήρηση τρίτη: όσον αφορά τα διπλωματικά «τετελεσμένα» τώρα - που δημιουργεί αυτή η επαίσχυντη Συμφωνία - είναι πλέον υπαρκτό πρόβλημα, αλλά εντελώς άλλης τάξης πρόβλημα:

Η σύγχρονη – και η πολύ πρόσφατη – ιστορία είναι γεμάτη από Συνθήκες που πολύ «πανηγυρίστηκαν» όταν υπογράφηκαν και πολύ σύντομα ανατράπηκαν πλήρως, ή τροποποιήθηκαν δραστικά, ή αδρανοποιήθηκαν μέχρι που αντικαταστάθηκαν από άλλες συνθήκες.
Το «Δίκαιο των Συνθηκών» ασφαλώς και πρέπει να το λάβουμε υπ’ όψιν. Αλλά ταυτόχρονα πρέπει να θυμόμαστε ότι οι Συνθήκες, όταν δεν είναι βιώσιμες, όταν προσκρούουν σε ιστορικές πραγματικότητες ή όταν υποκινούν νέες συγκρούσεις, αργά ή γρήγορα καταρρέουν…
✓ Θυμηθείτε τη Συνθήκη των Αγίου Στεφάνου του 1878 (καταργήθηκε λίγους μήνες αργότερα)
✓ Θυμηθείτε τη Συνθήκη των Σεβρών του 1920 (ανατράπηκε τρία χρόνια αργότερα)
✓ Θυμηθείτε το Σύμφωνο Σαϊκς– Πικό του 1916, που διαμέλιζε την Οθωμανική Τουρκία. Ανατράπηκε πολλές φορές στη συνέχεια…
✓ Θυμηθείτε τη Συνθήκη του Λοκάρνο, που κατοχύρωνε τα δυτικά σύνορα της Γερμανίας (1925). Ανατράπηκε 15 χρόνια αργότερα…
✓ Θυμηθείτε τη διαβόητη Συνθήκη Brιand - Kellogg του 1928, με την οποία … «απαγορευόταν ο Πόλεμος»! Την υπέγραψαν τότε 15 χώρες, μεταξύ των οποίων κι όλες εκείνες που συγκρούστηκαν μέχρι θανάτου 11 χρόνια αργότερα…
✓ Θυμηθείτε το ψήφισμα 181 των Ηνωμένων Εθνών για την Παλαιστίνη, το 1947, με το οποίο ιδρύονταν δύο νέα κράτη, το Ισραήλ και ένα Παλαιστινιακό - και στη μέση μια ουδέτερη-ανεξάρτητη Ιερουσαλήμ. Ήταν ο ορισμός του… «μη βιώσιμου»! Ανατράπηκε λίγους μήνες αργότερα…
Ήταν έτσι φτιαγμένο, λες και όσοι το σκαρφίστηκαν ήθελαν να πυροδοτήσουν μακροχρόνιες συγκρούσεις!
✓ Θυμηθείτε τις Συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου για την Κύπρο, (1959-60). «Άντεξαν» μόλις τρία χρόνια, ύστερα κατέρρευσαν, ύστερα υπήρξαν συνεχείς προστριβές, ύστερα υπήρξε Τουρκική εισβολή και κατοχή στο 40% της Κύπρου. Και το πρόβλημα παραμένει ανοικτό…
✓ Θυμηθείτε την περιβόητη Συμφωνία Ειρήνευσης στο Βιετνάμ, που υπογράφηκε στο Παρίσι, τέλη Ιανουαρίου του 1973. Και έχει χαρακτηριστεί πλέον ως το «Μόναχο» της Ινδοκίνας. Παραβιάστηκε αμέσως μετά και κατέρρευσε στη συνέχεια! Δύο χρόνια αργότερα, το Βόρειο Βιετνάμ σάρωσε το Νότιο…
✓ Θυμηθείτε, την περιβόητη Τελική Πράξη του Ελσίνκι: Είχε χαρακτηριστεί ως «τεράστια επιτυχία» ειρήνευσης και ασφαλείας, μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων στην Ευρώπη, τον Αύγουστο του 1975: «Εδραίωνε» πλήρως το διαμοιρασμό της Ευρώπης, «σταθεροποιούσε» τα σύνορα όπως είχαν προκύψει μετά την Γιάλτα (1945), κι άνοιγε το δρόμο για την πλήρη αποκατάσταση της Ύφεσης.

Κι ύστερα… ξύπνησαν! Λίγα χρόνια αργότερα το Ψυχροπολεμικό κλίμα επέστρεψε, με την εγκατάσταση Σοβιετικών Πυραύλων μέσου βεληνεκούς από τη μια πλευρά και Αμερικανικών από την άλλη, ενώ λίγα χρόνια πιο πέρα, κατέρρευσε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, και μαζί τους κατέρρευσαν και πολλά σύνορα. Η Ανατολική Γερμανία «απορροφήθηκε» από τη Δυτική, ενώ διαμελίστηκαν η ίδια η ΕΣΣΔ, η Τσεχοσλοβακία και τελικά η Γιουγκοσλαβία…

Από τις ελάχιστες σημαντικές Συνθήκες που άντεξαν στο χρόνο – γιατί υπάρχουν και τέτοιες, ασφαλώς – είναι η Συμφωνία Ειρήνης του Κάμπ Ντέηβιντ μεταξύ Αιγύπτου-Ισραήλ, το Σεπτέμβριο του 1978. Δεν επιβλήθηκε εκβιαστικά απ’ έξω. Έλυσε πραγματικά προβλήματα με ισορροπημένο τρόπο – και γι’ αυτό άντεξε…

Και μια τελική παρατήρηση: Από το σύνολο των ανωτέρω Συμφωνιών που κατέρρευσαν, η Αριστερά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τις έχει πανηγυρίσει όλες! Ή έστω τις περισσότερες…
Και τη μόνη Συμφωνία που πραγματικά αποδείχθηκε breakthrough Ειρήνης και άντεξε - του Κάμπ Ντέηβιντ - η Αριστερά δεν έπαψε να την… καταγγέλλει!
(Όταν οι αριστεροί «μαθητευόμενοι μάγοι» ασκούνται στη διπλωματία… φωτιά στα μπατζάκια μας! Όχι πως οι άλλοι είναι πάντα πολύ καλύτεροι. Αλλά οι Αριστεροί εμμονικοί δεν παίζονται…)

Συμπέρασμα τελικό: Τα πιο ακλόνητα «τετελεσμένα» τα δημιουργούν οι αγώνες των λαών και η αποφασιστικότητά τους να διεκδικήσουν το δίκιο τους.
Κι αυτό δεν είναι μόνο «πατριωτικός ιδεαλισμός»…
Είναι πρωτίστως, πολιτικός ρεαλισμός!
Διπλωματικές Συνθήκες ασταθείς, εκβιαστικές, αντιφατικές και δίχως νομιμοποίηση, πάντα αποδεικνύονται εύθραυστες και τελικώς, πάντα καταρρέουν.

Αφήστε τους θρήνους, λοιπόν!
Ο ΣΥΡΙΖΑ τα πούλησε – εντάξει…
Αλλά εμείς δεν θα αφήσουμε να παραδοθούν όσα κερδήθηκαν με τόσους αγώνες και τόσο αίμα…

Αφήστε τους κοπετούς! Κι ανασκουμπωθείτε, να δούμε πως θα ανατρέψουμε τα νέα «διπλωματικά τετελεσμένα» του Κοτζιά – που προσκρούουν στα πολύ ισχυρότερα, ιστορικά «τετελεσμένα αίματος», των πατεράδων μας και των παππούδων μας.

Γιατί αυτά τα τελευταία είναι τα πιο ακλόνητα «τετελεσμένα»…

ΥΓ. Αυτό ακριβώς θα εξηγήσουμε στο επόμενο σημείωμά μας…

Θανάσης Κ.
AntiNews
Κατηγορία:

Καθηλωτικό το Corinthian Pro MMA 2018

0



Γεγονός, πλέον, στις 30 Ιουνίου 2018 το δεύτερο κατά σειρά Corinthian Pro MMA (CPMMA) στο Καζίνο Λουτρακίου. Οι αγώνες ήταν αποκλειστικά ΜΜΑ σε οκτάγωνο κλουβί και είναι η πρώτη και μοναδική διοργάνωση εξ ολοκλήρου ΜΜΑ στην Πελοπόννησο. Το CPMMA καθήλωσε τους θεατές με 12 επίλεκτους αγώνες και προσέφερε αμίμητο και ασυναγώνιστο θέαμα. Οι αθλητές που παρευρεθήκαν από Ιωάννινα, Χίο, Λαμία, Αθήνα και Εύβοια, πέρα από τη συμμετοχή τους απόλαυσαν το υπερθέαμα που διοργανώθηκε από το ΜΜΑ Κόρινθος και έφυγαν με τις καλύτερες εντυπώσεις. Εκπροσωπώντας την πόλη μας ο Γιάννης Νικας, ο Κωνσταντίνος Σκορδούλης και Λεωνίδας Ραμαζ έφεραν σαρωτικές νίκες κάνοντας μας περήφανους. Τα αποτελέσματα των υπόλοιπων αγώνων είναι τα εξής.

1. ΑΝΤΟΝΙΣ ΗΙΛΑΪ vs ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΑΓΓΑΣ ΗΙΛΑΪ ομόφωνη απόφαση

2. ΘΗΜΙΟΣ ΦΙΛΙΣ vs ΛΕΩΝΤΙΣ ΒΟΡΡΙΑΣ ΒΟΡΡΙΑΣ υποταγή (armbar) 1 γύρο

3. ΜΙΧΑΗΛ ΦΡΑΓΚΟΣ vs ΜΑΚΗΣ ΣΙΟΥΤΗΣ ισοπαλία

4. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΗΙΛΑΪ vs ΔΗΜΗΤΗΣ ΤΟΥΣΟΥΛΙΣ  ΗΙΛΑΪ ομόφωνη απόφαση

5. ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ vs ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΤΣΙΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ TKO (εγκατάλειψη αντιπάλου) 2 γυρο

6. ΑΘΗΝΑ ΠΕΤΣΗ vs ΤΑΣΙΟΥΛΑ ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ισοπαλία

7. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΝΤΕΛΗΣ vs ΚΟΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΤΣΙΟΓΚΑΣ ΝΤΕΛΗΣ υποταγή (rear naked choke) 1 γύρο

8. ΑΡΙΣ ΚΑΤΡΑΜΑΝΟΣ vs ΒΑΣΙΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ισοπαλία

9. ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΣΣΑΔΗΣ vs ΛΕΟΝΙΔΑΣ ΡΑΜΑΖ ΡΑΜΑΖ ομόφωνη απόφαση

10. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΤΖΟΥΡΑΝΗΣ vs ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΚΟΡΔΟΥΛΗΣ ΣΚΟΡΔΟΥΛΗΣ split απόφαση

11. ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ vs ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΙΚΟΥΡΙΣΒΙΛΛΙ ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ TKO (εγκατάλειψη αντιπάλου) 2 γυρο

12. ΣΑΒΙΟ ΛΑΜΕΛΛΑΡΙ vs ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΚΑΣ ΝΙΚΑΣ ομόφωνη απόφαση

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους τους συντελεστές που μας βοήθησαν, ανεξαρτήτως μεγέθους και είδους βοήθειας, έτσι ώστε να υλοποιηθεί το CPMMA 2018. Τα standards που θεμελιώσαμε φέτος, ήταν υψηλά, αλλά με ταπεινή σιγουριά γνωρίζουμε ότι θα τα ξεπεράσουμε του χρόνου στο επόμενο CPMMA. Οι ενδιαφερόμενοι και οι φίλαθλοι του ΜΜΑ μπορούν να επισκεφτούν την επίσημη ιστοσελίδα www.CPMMA.gr ή στο facebook: Corinthian Pro MMA όπου θα βρουν σύντομα πλούσιο φωτογραφικό υλικό και βίντεο από την διοργάνωση.
Κατηγορία: , ,

Περιμένοντας τα 30 αργύρια

0



Όταν σκύβει κανείς το κεφάλι, επιδιδόμενος με μία συνεχή διεθνή επαιτεία που έχει ως αποτέλεσμα τον εξευτελισμό και την αναξιοπρέπεια του, δεν τον σώζει απολύτως τίποτα.

«Η προδοσία δεν είναι δυνατόν να μην οδηγήσει στον απολυταρχισμό – αυτός αντίστοιχα στο φασισμό. Ο προδότης ξέρει τι διαπράττει και βέβαια δεν τολμάει να ρωτήσει κανέναν, ούτε καν την ίδια του την βουλή γιατί ακόμη και αυτή, παρά τα όσα ΝΑΙ του έχει εν λευκώ παράσχει, κάπου έχει και όρια. Έτσι λοιπόν απομένει η αυθαιρεσία (γράψιμο συμφωνίας στα κρυφά μεταξύ δυο ατόμων και μεταξύ τους πάλι υπογραφή), το τσάκισμα των αντιδράσεων πολιτών από στρατιές πραιτοριανών και η αυξανόμενη χρήση κρατικής βίας για την υποστήριξη της εξουσίας. Αν συνεχιστούν οι αντιδράσεις, υπάρχει η κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η καταστολή πολιτικών δικαιωμάτων, ο στρατιωτικός νόμος κοκ. Κοιτώντας μέσα στο αυγό του φιδιού, βλέπει κανείς το ερπετό έτοιμο να εκκολαφθεί» (σχόλιο αναγνώστη, πηγή).Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Το εθνικό κόστος της Μακεδονίας είναι γνωστό σε όλους μας – ενώ πιθανότατα θα αποτελέσει την αφετηρία του διαμελισμού της Ελλάδας, με επόμενους υποψήφιους τη Θράκη, την Ήπειρο, τα νησιά μας κοκ. Το ιστορικό και πολιτισμικό κόστος επίσης, με το οικονομικό να είναι ανυπολόγιστο, ακόμη και αν δεχθούμε πως η συμφωνία είναι άριστη – εάν σκεφθεί κανείς πως το σήμα της Apple, με ιστορία μερικών δεκαετιών μόνο, εκτιμάται στα 170 δις $.

Η αιτία τώρα, για την οποία η κυβέρνηση σύρθηκε στη διαπραγμάτευση χωρίς να υπάρχει απολύτως κανένας λόγος, είναι ξεκάθαρη: η εξυπηρέτηση των γερμανικών συμφερόντων, όσον αφορά την εκπλήρωση του οράματος του Χίτλερ για την ευρύτερη περιοχή και την ενεργειακή της ανεξαρτησία.

Όσον αφορά το αντάλλαγμα (εκτός από την εξασφάλιση του μέλλοντος του υπουργού εξωτερικών – ο οποίος μας εντυπωσίασε με τη δήλωση του πως ήδη η πλειοψηφία των Ελλήνων τάσσεται υπέρ της συμφωνίας κατά τις κρυφές δημοσκοπήσεις του! – καθώς επίσης του πρωθυπουργού), δεν είναι άλλο από αυτό που αναφέραμε πριν πολλούς μήνες: η ελάφρυνση του δημοσίου χρέους, έτσι ώστε να συντηρηθεί ο μύθος της καθαρής προσφυγής στις αγορές και η έξοδος της Ελλάδας από τα μνημόνια.

Το γεγονός ότι το προβλέψαμε δεν οφείλεται βέβαια στις προφητικές μας ικανότητες, αλλά στην κοινή λογική – αφού κάτι ανάλογο είχε υποσχεθεί η καγκελάριος στον κ. Σαμαρά το 2012, με αντάλλαγμα εκ μέρους του το γνωστό «Mea Culpa» για τα μνημόνια. Την ίδια φράση άλλωστε επανέλαβε στην πρόσφατη συνέντευξη του ο κ. πρωθυπουργός στη γερμανική WELT – όσον αφορά τη στάση του στις αρχές του 2015, τις αριστερές του αντιλήψεις, τους συνεργάτες του όπως τον τότε υπουργό οικονομικών, το θλιβερό «Goback Merkel» κοκ.

Το ερώτημα τώρα που τίθεται είναι εάν θα πάρει το συγκεκριμένο αντάλλαγμα η Ελλάδα, το οποίο αποτελεί ένα μεγάλο μέρος των 30 αργυρίων – έναντι μίας συμφωνίας που, τουλάχιστον κατά τη δική μας άποψη, αποτελεί τη μεγαλύτερη ήττα της χώρας μας τους τελευταίους αιώνες, καθώς επίσης ένακοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Δεν θα θέταμε το ερώτημα βέβαια, εάν δεν γνωρίζαμε πως η Γερμανία δεν τηρεί ποτέ τις υποσχέσεις της – ενώ δεν σεβάστηκε ούτε αυτήν προς τον κ. Σαμαρά το 2012, συμβάλλοντας κατά πολλούς στην ανατροπή της κυβέρνησης του.

Εκτός αυτού αντιπαθεί ανέκαθεν τους προδότες και δεν τους εμπιστεύεται, επειδή πιστεύει πως «μία φορά προδότης, πάντα προδότης» – χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει πως θεωρούμε προδοτική τη συμπεριφορά των δύο ανδρών που υπέγραψαν τη συμφωνία. Το θέμα όμως δεν είναι τι πιστεύουμε εμείς, αλλά τι εντύπωση έχει η Γερμανία, η οποία γνωρίζει πολύ καλύτερα τα γεγονότα – ενώ ασφαλώς κανένας πολιτικός της δεν θα τολμούσε ποτέ να τοποθετήσει στην ίδια «ζυγαριά» εθνικά θέματα με οικονομικά, πόσο μάλλον τέτοιας σοβαρότητας όπως η Μακεδονία.

Περαιτέρω, ασφαλώς δεν περιμέναμε να συμπεριφερθούν οι δύο έλληνες πολιτικοί με την ευφυΐα του Θεμιστοκλή, όταν τότε απειλήθηκε στρατιωτικά η Ελλάδα από τους Πέρσες – σημειώνοντας πως η Αθήνα δεν είναι ευτυχώς κάποια συνοριακή πόλη, οπότε δεν κινδυνεύει να υφαρπαχθεί η εθνότητα, η γλώσσα, ο πολιτισμός και η ιστορία της από κάποιους άλλους λαούς που θα στηρίζει η Γερμανία και η εγχώριαπέμπτη φάλαγγα. Δεν περιμέναμε φυσικά να συμπεριφερθούν ούτε με το θάρρος του, αφού θα ήταν παράλογη μία τέτοιου είδους προσδοκία από θλιβερές μετριότητες – υπενθυμίζοντας την εξής τότε ρήση του σε ελεύθερη απόδοση:

«Είναι καλύτερα να πολεμάει κανείς όρθιος, όσο μεγάλο και αν είναι το ρίσκο του να χάσει τα πάντα – παρά να ζει αιώνια γονατιστός, με σκυμμένο δουλικά το κεφάλι».
Αυτό που περιμέναμε όμως, ιδιαίτερα από τον υπουργό εξωτερικών, το συγγραφέα του βιβλίου «Αποικία χρέους» πριν εκλεγεί βέβαια, ήταν να διαθέτουν κοινή λογική – οπότε να ελίσσονται χωρίς να συγκρούονται, αποφεύγοντας τις ύπουλες γερμανικές παγίδες. Επίσης να μην τοποθετούν ποτέ στη ζυγαριά των διαπραγματεύσεων εθνικά θέματα, αρνούμενοι ανταλλάγματα που θα προϋπέθεταν κάτι τέτοιο – εύλογα δε να μην εξευτελίζουν εντελώς την Ελλάδα, απέναντι σε τόσο θρασύ κρατίδια, όπως είναι τα Σκόπια, ούτε να υποδαυλίζουν εμφυλίους πολέμους.

Εν προκειμένω λοιπόν η απογοήτευση μας ήταν εξαιρετικά μεγάλη, πόσο μάλλον όταν διαπιστώσαμε πως ακόμη και αν η συμφωνία δεν ήταν κατάπτυστη, δεν εμπεριείχε τίποτα θετικό για την Ελλάδα – γεγονός που θεωρείται ως εντελώς ανόητο στις διεθνείς διαπραγματεύσεις, όπου πάντοτε κάτι παίρνει κανείς και κάτι δίνει.

Ολοκληρώνοντας, στην ουσία μας είναι αδιάφορο το εάν θα πάρει τα τριάντα αργύρια η Ελλάδα από τη γερμανική καγκελαρία, τη νούμερο ένα εχθρό μας, μέσω του Euro Group της Πέμπτης – αφού πιστεύουμε πως όταν σκύβει κανείς το κεφάλι, επιδιδόμενος με μία συνεχή διεθνή επαιτεία που έχει ως αποτέλεσμα τον εθνικό εξευτελισμό και την αναξιοπρέπεια, τίποτα δεν τον σώζει.

Εκτός αυτού, όταν η Γερμανία δίνει 30 αργύρια, αφού πάρει βέβαια προκαταβολικά τα πολλαπλάσια ανταλλάγματα που ζήτησε, τα εισπράττει πίσω με το παραπάνω – οπότε με τον τρόπο αυτό δεν τελειώνει ποτέ μία τραγωδία αλλά, αντίθετα, τότε ξεκινάει. Ως εκ τούτου, απλά θέλουμε να δούμε πώς θα συμβούν όλα αυτά στην πράξη – έτσι ώστε να καταλάβουμε το μέγεθος της καταστροφής μας στο μέλλον.

Analyst
Κατηγορία:

Η αναξιοπιστία κατεδαφίζει την κυβέρνηση

0



Του Γιάννη Σιδέρη

Αν παραλλάσσαμε τη γνωστή ρήση του Ουγκώ «Τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια ιδέα που έχει έρθει η ώρα της», θα λέγαμε τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί στην αποδρομή μιας εξουσίας που έχει έρθει η ώρα της. Η κυβέρνηση βρίθει αποτυχιών μετά το «χατ-τρικ» των αναμετρήσεων του 2015.

Η ουσιαστικότερη των αποτυχιών που έχει υποστεί είναι η κονιορτοποίηση της αξιοπιστίας της. Αυτό π.χ. που ξεκίνησε υπό μορφή φήμης ότι έδωσε «το όνομα με αντάλλαγμα», ενισχύθηκε με την καταγγελία του πρώην βουλευτή των ΑΝΕΛ Δημήτρη Καμμένου, ότι κατά την συνεδρίαση της Κ.Ο. του κόμματος πείστηκαν συνάδελφοί του να μην ψηφίσουν τη πρόταση μομφής της ΝΔ, καθώς μπήκε στη ζυγαριά το θέμα του χρέους, των συντάξεων και του ΕΝΦΙΑ.

Η φήμη και η καταγγελία έγιναν πεποίθηση, μετά το δημοσίευμα του πρακτορείο Reuters, ότι ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας «ενδέχεται να ενίσχυσε τις πιθανότητες να πείσει τους πιστωτές να συμφωνήσουν στην ελάφρυνση του χρέους».

Τα ανωτέρω αποτελούν εμφατικές ψηφίδες στον διαβρωμένο θόλο της κυβερνητικής αξιοπιστίας. Με δεδομένο ότι στην ιδεολογική του θέαση η ονομασία των Σκοπίων από πάντα ήταν θέμα ήσσονος σημασίας (ως κατάλοιπο αλλοτινών εθνικιστικών καιρών και πολιτικώς ξεπερασμένων αντιλήψεων), εύκολα δέχεται ο πολίτης ότι θα ήταν επιρρεπής σε μια τέτοια ανίερη μεθόδευση.

Ο Νίκος Κοτζιάς απέρριψε την κατηγορία, λέγοντας «δεν δώσαμε τίποτα για να πάρουμε ανταλλάγματα» ενώ το Μέγαρο Μαξίμου διεμήνυσε πως «ζήτημα ανταλλαγμάτων στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν». Τα πρόβλημα για την κυβέρνηση είναι ότι οι συσσωρευμένες προσπάθειες παραθεσμικής ή αντιθεσμικής λειτουργίας ,της έχουν στερήσει την έξωθεν καλή μαρτυρία και την πίστη των πολιτών.

Το πλέον ειρωνικό είναι ότι έχει αυτοεγκλωβιστεί. Εάν πετύχει μια καλή συμφωνία για το χρέος, αντί να το κεφαλαιοποιήσει ως επιτυχία, θα γίνει αλεξικέραυνο κατηγοριών ότι πούλησε την Μακεδονία με αντάλλαγμα το χρέος. Εάν η συμφωνία δεν είναι ικανοποιητική, θα εισπράξει την μήνιν ότι παρόλο που πούλησε τη Μακεδονία, οι δανειστές τη χρησιμοποίησαν για να πετύχουν τον στόχο τους και στην συνέχεια της επιφύλαξαν μοίραν στυμμένης λεμονόκουπας.

Σύμφωνοι είναι άδικο, στην περίπτωση που δεν έχει κάνει ένα τέτοιο ντηλ. Όμως την ατμόσφαιρα καχυποψίας που την τυλίγει, η ίδια τη δημιούργησε με τη μεγαλαυχία της, την παραπειστική ρητορική της, τις θηριώδεις υποσχέσεις της, τα ψεύδη της, την συνεχιζόμενη προσπάθεια απαξίωσης της αντιπολίτευσης, αλλά και των ίδιων των λαϊκών αντιδράσεων.

Χθες ας πούμε οι λαϊκές αντιδράσεις από την Κρήτη κατά της κας Κουντουρά (η οποία ακύρωσε τα συναντήσεις της στο νησί υπό το φόβο και άλλων αποδοκιμασιών), τη σκυτάλη πήραν τα Γιαννιτσά, όπου πολίτες αποδοκίμασαν τον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή και τη βουλευτή θεοδώρα Τζάκρη, ενώ ένταση σημειώθηκε και στον επόμενο σταθμό τους, στην Εδεσσα.

Κακώς μεν, αλλά οι αντιδράσεις των πολιτών δεν ελέγχονται, ιδιαίτερα όταν εσύ ως αντιπολίτευση τους έχεις διαπαιδαγωγήσει έτσι. Όταν γίνεσαι ο πρώτος διδάξας και προτρέπεις το πλήθος «λιντζάρετε τον Πάχτα» - με όποιο νόημα και να ισχυρίζεσαι εκ των υστέρων ότι το εκστόμισες - υπάρχουν αρκετοί θερμοκέφαλοι, ή αρκετοί πραγματικά αγανακτισμένοι, που θα το υιοθετήσουν ως δέουσα - καθότι από σένα νομιμοποιημένη - συμπεριφορά.

Το πρόβλημα επιτείνεται όταν δεν έχεις επίγνωση των αιτιών της λαϊκής εριστικής συμπεριφοράς. Ο Σταύρος Κοντονής χαρακτήρισε τους διαμαρτυρόμενους ως «φασίστες και χιτλερικούς» που εξέφρασαν την αντίθεσή τους «με τραμπούκικο τρόπο».

Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τις πλατείες των αγανακτισμένων που μιλούσε για γερμανοτσολιάδες. Το μόνο που άλλαξε είναι η ερμηνεία των αντιδράσεων. Τότε ήταν «έκφραση της λαϊκής δυσαρέσκειας» προς τον Χατζηδάκη και τους υπόλοιπους που προπηλακίζονταν, τώρα έγινε «τραμπούκικος τρόπος συμπεριφοράς»!

Με την ίδια λογική, της ακροδεξιάς συμπεριφοράς (και με γαρνιτούρα από ΝΔ), αντιμετωπίζουν όλους όσους αντιτίθενται στην πολιτική τους για το Σκοπιανό. Δηλαδή το 75-80% του λαού! Και αντί να επιχειρήσουν να εξηγήσουν, (υποχρεούνται άλλωστε) αντεπιτίθεται με προσβλητικό τρόπο, μετατρέποντας και τον μετριοπαθή πατριώτη- πολίτη, σε αντίπαλό τους.

Με τέτοια κρίση αξιοπιστίας τα ευοίωνα μηνύματα που προσπαθούν να περάσουν ότι βγαίνουμε από το βραχνά των μνημονίων και επιστρέφουμε στην κανονικότητα (ακόμη και έτσι να ήταν, που δεν είναι), δεν ηχούν παρά ως κύμβαλα αλαλάζοντα. Θα έρθει καιρός που δεν θα την πιστεύουν ούτε οι δικοί της!

Liberal
Κατηγορία:

Ετεροβαρής συμφωνία με πολλά σφάλματα

0



Οι επιπολαιότητες κατά τη διαπραγμάτευση έκαναν την Ελλάδα να δώσει πολλά και να πάρει ελάχιστα

Από τον Δημήτρη Γαρούφα

Επειτα από πολύμηνες διαπραγματεύσεις ανακοινώθηκε η συμφωνία Ελλάδας - FYROM, που αβίαστα μπορώ να πω ότι μάλλον έχει τη μορφή «ετεροβαρούς σύμβασης», με την έννοια ότι η Ελλάδα δίνει πολλά στην άλλη πλευρά και παίρνει ελάχιστα ως αντάλλαγμα.

Επισημαίνω ότι για χιλιάδες χρόνια η λέξη «Μακεδονία» ταυτιζόταν με την Ελλάδα και ο Μακεδονικός Ελληνισμός ταυτίσθηκε με στιγμές μεγαλείου για τον Ελληνισμό γιατί ένωσε όλους τους Ελληνες στην προς Ανατολάς εκστρατεία, και την ελληνική γλώσσα και πολιτισμό μετέφερε στα πέρατα της Γης.

Τώρα για πρώτη φορά η Ελλάδα συμφωνεί να αναγνωρίσει γειτονικό κράτος κατοικούμενο από Σλάβους και Αλβανούς, που θα έχει στην ονομασία του τη λέξη «Μακεδονία», τη στιγμή που μικρό μόνο μέρος αυτού συμπεριλαμβάνεται στον ιστορικό γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας… Πρώτη φορά επίσης η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ως «μακεδονική γλώσσα» μια σλαβική διάλεκτο τη στιγμή που ιστορικά δεν υπήρξε ποτέ «μακεδονική γλώσσα» γιατί ελληνικά μιλούσε ο Μ. Αλέξανδρος και την ελληνική γλώσσα διέδωσε στα πέρατα της Γης…

Η συμφωνία, όπως παρουσιάστηκε, είναι, όπως λέμε στα νομικά, «ετεροβαρής», με την έννοια ότι δίνουμε πολλά και παίρνουμε ως αντάλλαγμα ελάχιστα… Απεμπολούμε κομμάτι της πατρίδας μας, γιατί πατρίδα μας δεν είναι μόνο τα εδάφη αλλά και η Ιστορία, η γλώσσα και ο πολιτισμός… Και κόντρα στην ιστορική αλήθεια αναγνωρίζουμε «μακεδονική γλώσσα» και «μακεδονική εθνότητα»…

Βεβαίως, στο θέμα των Σκοπίων έκαναν λάθη και οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις και πρέπει να έχουμε το θάρρος να το λέμε. Από την εποχή του Ν. Πλαστήρα, του Α. Παπάγου και του Κ. Καραμανλή (επί ΕΡΕ) έγιναν λάθη, με την έννοια ότι πιεζόμενες οι ελληνικές κυβερνήσεις από ΗΠΑ και ΝΑΤΟ δέχονταν να συνεργάζονται με τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο (που είχε ιδρύσει τη «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας») και υπέγραφαν και συμβάσεις με τη Γιουγκοσλαβία (π.χ. σύμβαση δικαστικής συνεργασίας το 1959) και σε κάποια σύμβαση αναφέρεται αυτή η «Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» με δικαίωμα απευθείας επαφών με ελληνικές Αρχές. Οι τότε ελληνικές κυβερνήσεις βρήκαν την εύκολη λύση να λένε ότι δεν ασχολούνται με «ανύπαρκτο ζήτημα», αλλά έτσι δεν έλυναν το πρόβλημα που με την πάροδο του χρόνου μεγεθυνόταν… Δεν θα αναφερθώ στο ιστορικό του θέματος σήμερα, αλλά υπενθυμίζω ότι από το 1991, όταν αυτοανακηρύχθηκε σε ανεξάρτητο κράτος ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» η FYROM, δεν κάναμε όσα έπρεπε και δεν αξιοποιήσαμε τις ευκαιρίες για μια σωστή λύση, ενώ με την Ενδιάμεση Συμφωνία που επεβλήθη έξωθεν αντί αποφόρτισης του κλίματος είχαμε έξαρση εθνικισμού στα Σκόπια.

Τα λάθη των προηγούμενων κυβερνήσεων όμως δεν αποτελούν ελαφρυντικό για τη σημερινή κυβέρνηση, που εντελώς λανθασμένα και επιπόλαια άρχισε τη διαπραγμάτευση από τη λεγόμενη εθνική «κόκκινη γραμμή», με αποτέλεσμα να πιεσθεί στην πορεία και να συρθεί σε περαιτέρω υποχωρήσεις και παραχωρήσεις και έτσι, πέραν του ότι στη σύνθετη με γεωγραφικό προσδιορισμό ονομασία περιέχεται η λέξη «Μακεδονία», δέχθηκε απαραδέκτως να αναγνωρίσει «μακεδονική γλώσσα» και έμμεσα εθνότητα, παραμερίζοντας την ιστορική αλήθεια και την πραγματικότητα.
Επισημαίνω ότι στις χώρες όπου ο πληθυσμός αποτελείται από μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες που μιλούν διαφορετικές γλώσσες δεν υπάρχει εθνική γλώσσα που να ταυτίζεται με την ονομασία του κράτους (π.χ. στο Βέλγιο δεν υπάρχει «βελγική γλώσσα») κι έτσι και στα Σκόπια, όπου ομιλείται η αλβανική γλώσσα από το 30% του πληθυσμού και οι υπόλοιποι μιλούν μια σλαβική-βουλγαρική διάλεκτο, δεν έπρεπε η Ελλάδα να δεχθεί αναφορά στην ανύπαρκτη «μακεδονική γλώσσα».

Φτάσαμε στο σημείο να αναγνωρίζουν κάποιοι ότι η συμφωνία είναι επιβλαβής για την Ελλάδα και να ελπίζουν σε σωτηρία μας από τυχόν αδιαλλαξία των κατοίκων της FYROM. Μάταια ποντάρουν όμως στην αδιαλλαξία των Σκοπίων, γιατί υπάρχουν βέβαια εκεί αντιδράσεις απέναντι σε αυτή την προκλητικά επωφελή γι’ αυτούς συμφωνία (πράγμα που αποδεικνύει και το κλίμα επεκτατισμού και αλυτρωτισμού που καλλιεργήθηκε εκεί επί δεκαετίες), αλλά οι κάτοικοι των Σκοπίων, με το δέλεαρ ένταξης στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε., σε συνδυασμό με τον φόβο διαμελισμού, όταν γίνει δημοψήφισμα θα εγκρίνουν τη συμφωνία και την αναθεώρηση του Συντάγματός τους.

Τελειώνοντας, επισημαίνω επιγραμματικά ότι, όπως οι προηγούμενες κυβερνήσεις ανοήτως οχυρώνονταν πίσω από την έκφραση «δεν ασχολούμαστε με ανύπαρκτο ζήτημα» και μετέθεταν απλά το πρόβλημα στο μέλλον σε οξύτερη μορφή, έτσι επιπόλαια η σημερινή κυβέρνηση, πιεζόμενη από ΗΠΑ, Γερμανία κ.λπ., και ενώ βρισκόταν σε πλεονεκτική θέση, άρχισε μια διαπραγμάτευση από τη λεγόμενη εθνική «κόκκινη γραμμή» και πιεζόμενη υποχώρησε από αυτή και έκανε περισσότερες και απαράδεκτες παραχωρήσεις, φτάνοντας στο σημείο να δεχθεί (παραμερίζοντας την ιστορική πραγματικότητα) και ύπαρξη «μακεδονικής γλώσσας» και έμμεσα «μακεδονικής εθνότητας» που ούτε υπήρξαν ποτέ ούτε υπάρχουν. Είναι βέβαιο ότι τρίζουν τα κόκαλα των προγόνων μας με όλα όσα γίνονται σήμερα στη χώρα μας και από τα βάθη της Ιστορίας μάς ελεεινολογούν.

Δημοκρατία
Κατηγορία:

Σοκ στην Κορινθία: «Έφυγε» ο Γιάννης Λαρσινός - ΒΙΝΤΕΟ

0



Βαριά θλίψη στον επιχειρηματικό και όχι μόνο κόσμο της Κορινθίας, καθώς όπως έγινε γνωστό, πριν από λίγη ώρα ο γνωστός επιχειρηματίας της Κορινθίας, Γιάννης Λαρσινός, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 58 ετών.

Ο Γιάννης Λαρσινός, αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια πρόβλημα με το στομάχι του και αυτό τον καιρό βρισκόταν στην Ελβετία για να ξεκουραστεί από τις συνεχείς επισκέψεις στα Νοσοκομεία.

Οι ακριβείς λόγοι του θανάτου του, παραμένουν άγνωστοι.

Ο Γιάννης Λαρσινός, ήταν από τους πιο αγαπητούς επιχειρηματίες της Κορινθίας και πάντα πρωτοπόρος, καθώς η εταιρία που κληρονόμησε από τον αείμνηστο πατέρα του Ηλία κουβαλάει ιστορία πάνω από μισό αιώνα και σήμερα είναι η μεγαλύτερη επιχείρηση λατομείων και έτοιμου σκυροδέματος στη χώρα μας, «στρώνοντας» μεγάλο μέρος του οδικού δικτύου της Ελλάδας.

Η εταιρεία "Λαρσινός", ανέλαβε έργα όπως το τραμ της Αθήνας, το στάδιο Τάε Κβον Ντο και αρκετά ακόμη. Στα χρόνια που ακολουθούν εξαγόρασε αρκετά λατομεία ανά την Ελλάδα και άνοιξε κι άλλα εργοστάσια, ανεβαίνοντας έτσι στην πρώτη θέση στην αγορά της. Από τα 17 άτομα προσωπικό το 1977, σήμερα έχει φτάσει να απασχολεί περισσότερα από 180.



Ποιός ήταν:

Ξεκίνησε πριν μισό αιώνα στην Κορινθία και σήμερα είναι η μεγαλύτερη επιχείρηση λατομείων και έτοιμου σκυροδέματος στη χώρα μας «στρώνοντας» το οδικό δίκτυο της Ελλάδας.


Στην αρχή της χρονιάς η Κορινθία βασίστηκε στο πένθος. Η Ευγενία Λαρσινού, Πρόεδρος του Ομίλου Λαρσινού, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών. Ήταν μια από τις πιο εξέχουσες μορφές της περιοχής, μια επιχειρηματίας που αποτελούσε παράδειγμα για όποιον τη γνώριζε. Η ζωή της, άμεσα συνδεδεμένη με την πορεία της επιχείρησης που ίδρυσε το 1960 ο σύζυγός της, ήταν γεμάτη από ιστορίες αποφασιστικότητας και επιτυχιών. Η προσφορά της στην τοπική κοινωνία ήταν κάτι παραπάνω από αξιοπρόσεκτη. Το έργο της συνεχίζει ο γιός της. Ο Γιάννης Λαρσινός, από τα 15 του στην εταιρεία, είναι ένα από τα πιο «αγαπημένα» παιδιά της Κορινθίας, ένας επιχειρηματίας οραματιστής, προσηλωμένος στη δουλειά του, αλλά και ένας άνθρωπος που ξέρει να ζει, ευχάριστος και ιδιαίτερα συμπαθής στους συμπατριώτες τους.

Όπως μπορεί να καταλάβει κανείς, η ιστορία της «Λαρσινός» είναι η ιστορία μιας οικογενειακής επιχείρησης. Οι επιτυχίες της όμως, όλοι οι δρόμοι που έχει ανοίξει αυτόν τον μισό αιώνα της πορεία της –κυριολεκτικά και μεταφορικά- ξεφεύγουν πολύ από αυτό που μας έρχεται πρώτα στο μυαλό όταν μιλάμε για μια «οικογενειακή επιχείρηση». Η «Λαρσινός» είναι σήμερα η μεγαλύτερη ελληνική εταιρεία λατομείων και έτοιμου σκυροδέματος. Η συμβολή της στα περισσότερα από τα δημόσια και σε πάρα πολλά από τα ιδιωτικά μεγάλα έργα στην Ελλάδα είναι τεράστια.

53 χρόνια ιστορίας

Τα πάντα ξεκίνησαν το 1960. Ο Ηλίας Λαρσινός, διπλωματούχος πολιτικός του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και κάτοχος εργοληπτικού πτυχίου Δ' τάξεως, πήρε μια εργολαβία στην περιοχή. Για τις ανάγκες της, άνοιξε μια μονάδα παραγωγής σκυροδέματος στο Δέλτα Κορίνθου και ένα λατομείο στη θέση Γκα-Αθικίων Κορινθίας. Τίποτε δεν προμήνυε όσα ακολούθησαν. Βέβαια, ήταν μια εποχή ανοικοδόμησης για την Ελλάδα, μια περίοδος έντονης οικονομικής δραστηριότητας. Οι τολμηροί και οι οραματιστές πολύ συχνά έχτιζαν μεγάλες επιχειρήσεις. Ήθελε πάνω απ’ όλα δουλειά. Πολλή δουλειά.

Για 17 χρόνια αυτή η λέξη ήταν που χαρακτήριζε την καθημερινότητα του Ηλία Λαρσινού. Και όχι μόνο. Η σύζυγός του, Ευγενία, στεκόταν στο πλευρό του και γνώριζε τα πάντα για την επιχείρηση. Όταν το 1977 ο επιχειρηματίας θα φύγει ξαφνικά από τη ζωή, θα αναγκαστεί να αναλάβει τα ηνία της, παρότι έχει δύο μικρά παιδιά να μεγαλώσει. Τις πρώτες κιόλας ημέρες θα συνειδητοποιήσει πόσο δύσκολο είναι το σκηνικό για μια γυναίκα σε ένα τόσο «τραχύ» και «αντρικό» πεδίο, όπως είναι αυτό των κατασκευών. Θα χάσει όλες τις εργολαβίες και, έχοντας κρατήσει μόνο μία, θα ξεφύγει κυριολεκτικά τελευταία στιγμή από την χρεωκοπία.

Αλλά η Ευγενία Λαρσινού δεν τα έβαλε κάτω. Έβγαλε δίπλωμα εμπειροτέχνη εργολάβου, αποδεικνύοντας στους πελάτες της ότι μπορεί να κρατήσει τη δουλειά του συζύγου της και έφερε στη δουλειά τους δυο εφήβους γιους της, το Γιάννη και το Χρήστο. Εκείνη την περίοδο η επιχείρηση, με το όνομα «Κληρονόμοι Ηλία Λαρσινού», απασχολούσε 17 άτομα. Ήταν με αυτό το προσωπικό που οι Γιάννης και Χρήστος Λαρσινός έχτισαν πολύ στενούς δεσμούς, μεγαλώνοντας στην ουσία ανάμεσά τους. Και είναι αυτές οι διαπροσωπικές σχέσεις που έπαιξαν το μεγαλύτερο ρόλο στην επιτυχία της εταιρείας στη συνέχεια.

Ο μεγάλος σεισμός

Το 1979 η επιχείρηση εκσυγχρόνισε τη μονάδα παραγωγής έτοιμου σκυροδέματος στο Δέλτα Κορίνθου με δυναμικότητα 50 τ.μ./ώρα. Η δυναμικότητα του λατομείου στη θέση Γκα-Αθικίων Κορινθίας έφτανε τότε τους 100 τόνους την ώρα. Την επόμενη χρονιά ιδρύεται από τους κληρονόμους του Ηλία Λαρσινού η Ευρωκάτ, μια εταιρεία παραγωγής και εμπορίας ετοίμου σκυροδέματος, με έδρα την Κόρινθο. Και μετά, συμβαίνει το αναπάντεχο.

Το 1981 ο μεγάλος σεισμός χτυπά την Αθήνα και την Κόρινθο, δημιουργώντας αρκετές καταστροφές. Οι δύο εταιρείες δεν προλαβαίνουν να κλείνουν δουλειές, κάνοντας σχεδόν αμέσως απόσβεση των επενδύσεων των δύο προηγούμενων χρόνων. Για 10 χρόνια, τα προϊόντα τους θα χρησιμοποιηθούν για την ανοικοδόμηση της παραλιακής ζώνης Λουτρακίου – Κορινθίας – Αιγειαλείας.

Την δεκαετία του ’90, έχοντας πετύχει σημαντικά κέρδη όλα αυτά τα χρόνια, η εταιρεία θα επενδύσει κι άλλο στις εγκαταστάσεις και τις τεχνολογίες της. Ο εκσυγχρονισμός των εγκαταστάσεων του λατομείου Γκα-Αθικίων θα ανεβάσει τη δυναμικότητα του σε 750  τόνους την ώρα, ενώ εκείνος του εργοστασίου ετοίμου σκυροδέματος στο Δέλτα Κορινθίας σε  τ.μ. την ώρα.

Καινοτομία και πρωτοπορία

Η δεκαετία του 2000 –το πρώτο μισό της τουλάχιστον- είναι άλλη μια περίοδος έντονης οικοδομικής δραστηριότητας στη χώρα, κυρίως λόγων των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Η «Λαρσινός» (η ενιαία εταιρεία που έχει προκύψει από την συνένωση των δύο) θα αναλάβει έργα όπως το τραμ της Αθήνας, το στάδιο Taekwondo και αρκετά ακόμη. Στα χρόνια που ακολουθούν θα εξαγοράσει αρκετά λατομεία ανά την Ελλάδα και θα ανοίξει κι άλλα εργοστάσια, ανεβαίνοντας έτσι στην πρώτη θέση στην αγορά της. Από τα 17 άτομα προσωπικό το 1977, σήμερα έχει φτάσει να απασχολεί περισσότερα από 180!

Κάποια από τα προϊόντα της θεωρούνται από τα πιο καινοτόμα του χώρου. Το διαπερατό σκυρόδεμα (για να περνάει το νερό στο έδαφος, χωρίς να γίνονται ζημιές στο δρόμο), το σκυρόδεμα GeoCrete (ειδικό για εκσκαφές, πληρώσεις ορυγμάτων και άλλα δύσκολα σημεία) και το FillFloor για την εξομάλυνση εσωτερικών δαπέδων είναι καινοτόμα highperformance προϊόντα που επιλέγουν όλοι οι επαγγελματίες της αγοράς. Τα οικονομικά της αποτελέσματα, ως εκ τούτου, συναρπάζουν. Είναι σήμερα ανάμεσα στις 300 πιο κερδοφόρες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα (όχι αποκλειστικά ελληνικές δηλαδή) και ο δρόμος της για το μέλλον, με τη χώρα να ετοιμάζεται να βγει από την κρίση μέσω και των νέων μεγάλων δημόσιων έργων που ετοιμάζονται, μοιάζει λαμπρός. Και μην ξεχνάμε, όλα αυτά αφορούν μια επιχείρηση που παραμένει οικογενειακή…
Κατηγορία: , ,

Καθεστώς «νόμιμης» αρπαγής

0




Του Νίκου Ι. Καραβέλου

Τελικά ψηφίστηκε! Ένα άθλιο σχέδιο που αντίκειται στο σύστημα Δικαίου όχι μόνο της χώρας μας, όχι μόνο σ’ εκείνα των προηγμένων χωρών, αλλά ακόμα και στα συστήματα χωρών που τις διακρίνει η ιδιότητα του προτεκτοράτου. Τελικά έγινε νόμος, μια άθλια θέσπιση που οι πολίτες αυτής της δύσμοιρης χώρας οφείλουν με το στανιό να σέβονται.

Δεν μιλάμε για την «Μακεδονική Συμφωνία». Εκείνη που ερήμην του λαού και της Βουλής ένας απαίδευτος νεαρός ψιττακός, εκτελώντας εντολές των Αμερικανών, του ΝΑΤΟ, της πάντα ναζιστικής Γερμανίας και των τραπεζιτών, κατήρτισε με το ευγενές κρατίδιο των Σκοπίων. Μιλάμε για κάτι χειρότερο: Για τη νέα τροποποίηση της δανειακής σύμβασης με την οποία ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητος (ΕΜΣ) απομύζησε και κατάπιε πλέον, ολόκληρη την ακίνητη και κινητή περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου, με αποτέλεσμα η περιουσία αυτή, ιδιωτική και δημόσια, μαζί με τα θεμελιώδη δικαιώματά του, να ενσωματωθεί δια της βίας στην περιουσία των διεθνών αρπακτικών.

Εννοείται, συμπεριλαμβανομένων και όλων εκείνων των στοιχείων που συγκροτούν τον εθνικό χώρο και την εδαφική επικράτεια, που πλέον είναι στα χέρια των δανειστών και στη διακριτική τους ευχέρεια να της κόβουν κομμάτια σαν καρχαρίες και να την εκποιούν προς όφελός τους.

Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα παύει να είναι χώρα, αφού στερείται του εδάφους της, και γίνεται χώρος ή μάλλον χωράφι ή ακόμα καλύτερα θανάτου χωματερή.

Ο κοκορόμυαλος πρωθυπουργός ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα βγαίνει από τα μνημόνια. Ψεύδεται. Το νέο Σχέδιο διαλαμβάνει και το άρθρο 109 με τίτλο: «Παροχή εξουσιοδοτήσεων και έγκριση σχεδίου τροποποιητικής σύμβασης κατ’ εφαρμογή του Άρθρου 3 ν.4336/2015». Με λίγα λόγια στο εν λόγω πολυνομοσχέδιο κατά τρόπο παράνομο και ακραίως περιφρονητικό προς το σύστημα δικαίου της χώρας, κλήθηκε η Ελληνική Βουλή των ανδρεικέλων να ψηφίσει, και ψήφισε, όχι σύμβαση αλλά σχέδιο σύμβασης. Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική Βουλή παρέχει την εξουσιοδότηση να υπογράψουν κάποιοι άλλοι, σε διαφορετικό χρόνο, την πραγματική σύμβαση, εν αγνοία της.

«Η μορφή έγκρισης σχεδίων σύμβασης μας γυρίζει πίσω στις δικαιοπραξίες του Μεσαίωνα όπου ο χωρικός αρκούσε να υπογράψει ένα απλό χαρτί, μια υποσχετική προς τον δανειστή με το οποίο ο δανειστής είχε δικαίωμα πάνω στον ίδιο, στο βιός και την οικογένειά του. Μέχρι και την πίστη του έβαζε ενέχυρο ο άπορος δανειολήπτης του Μεσαίωνα. Γι’ αυτό και ιδιαίτερα στον ύστερο Μεσαίωνα έχουν διασωθεί διάφοροι αφορισμοί από τα Εκκλησιαστικά δικαστήρια της δυτικής «πολιτισμένης» Ευρώπης σε βάρος των δανειοληπτών κατ’ απαίτηση των δανειστών.
Ο δανειολήπτης στον Μεσαίωνα έπρεπε να γνωρίζει μόνο ότι χρωστά. Τίποτε άλλο. Ενώ ο δανειστής αναλάμβανε να κρατά το κιτάπι του χρέους και να διαμορφώνει τις απαιτήσεις του κατά το δοκούν. Τόσο στην επίγεια, όσο και στη μεταθανάτια ζωή του δυστυχή δανειολήπτη, την τήρηση της σύμβασης αναλάμβαναν πρόθυμοι δικαστές, κοσμικοί και εκκλησιαστικοί, οι αξιωματικοί του νόμου και οι δήμιοι.
Το καθεστώς αυτό ονομάστηκε στα νεότερα χρόνια «νόμιμη αρπαγή» (legal plunder)» (Δημήτρης Καζάκης).Καλείται λοιπόν και πάλι η Βουλή όπως και την περίοδο των Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά και ΣΙΑ και χειρότερα ακόμα, να κυρώσει όχι σύμβαση αλλά ένα νέο σχέδιο τροποποιημένης δανειακής σύμβασης, για να υλοποιηθεί μια ρήτρα που η ίδια δεν κύρωσε ποτέ ούτε πρόκειται να κυρώσει κι ούτε καν τη γνωρίζει.

Ακούστε ποιον εξουσιοδοτεί η Βουλή να υπογράφει κρυφά την πραγματική σύμβαση, άρθρο 109 του πολυνομοσχεδίου:

«Παρέχεται στον Υπουργό Οικονομικών η εξουσιοδότηση να υπογράφει, ως εκπρόσωπος της Ελληνικής Δημοκρατίας, τη Σύμβαση προσχώρησης και τροποποίησης της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης (τροποποιητική Σύμβαση), σχέδιο της οποίας κυρώνεται με το παρόν άρθρο, μαζί με τα Παραρτήματά της και τις τυχόν αναγκαίες τροποποιήσεις, διευκρινίσεις και συμπληρώσεις επί του σχεδίου αυτού και κάθε άλλο αναγκαίο έγγραφο σχετικό με τη σύμβαση αυτή».Με λίγα λόγια η Βουλή των διανοητικώς ολίγων παρέχει την εντολή στον κάθε τυχάρπαστο Τσακαλώτο να υπογράφει ως εκπρόσωπος της Ελληνικής Δημοκρατίας, να καταρτίζει συμβάσεις, να δίνει, να παίρνει, να δανείζεται, να εκχωρεί, να ξεπουλάει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν.

Εγκρίθηκε, λοιπόν, ένα σχέδιο δανειακής σύμβασης που δίνει εν λευκώ το δικαίωμα σε τρίτους να αποφασίζουν τι θα εκποιήσουν και τι θα ξεπουλήσουν από την περιουσία και το εισόδημα της πατρίδας μας. Και μάλιστα εν αγνοία μας. Κάτι σαν λευκή επιταγή, σαν εν λευκώ εξουσιοδότηση προς τους δημίους μας, να μας εκτελούν όποτε οι ίδιοι έχουν την ευγενή καλοσύνη.

Αν αυτό δεν είναι πράξη εσχάτης προδοσίας τότε οι οι έννοιες έχουν χάσει τις λέξεις τους.

Όμως ο κ. Βίτσας φώναξε: «Δεν επιτρέπω σε κανέναν να με αποκαλεί προδότη». Ο άνθρωπος έχει απόλυτο δίκιο, καθώς η έννοια του προδότη δεν προσδίδεται ένεκα των αξιοποίνων πράξεων που κάποιος διαπράττει σε βάρος της χώρας και του πολιτεύματος, αλλά μόνον εφόσον κάποιοι τον αποκαλούν έτσι. Επομένως, εάν κάποιος, ακόμα και προδότης, απαγορεύσει στους άλλους να τον αποκαλούν έτσι, παύει να είναι προδότης.

Ο γράφων παραμένει με το μέρος του κ. Βίτσα, όπως και όλης της συριζαϊκής αγέλης που νέμεται επ’ εσχάτοις την εξουσία στην έρημη χώρα μας. Έχει δίκιο ο κ. Βίτσας. Ο νομικός και πολιτικός μας πολιτισμός δεν επιτρέπει σε κανέναν, και ορθώς, να αποκαλεί προδότη κάποιον ακόμα κι αν είναι.

Δια ταύτα, θα προτείναμε σε όσους ομιλούν απαξιωτικά για τον κ. Βίτσα και τους λοιπούς, να ανακαλέσουν αμέσως, να αποκαταστήσουν τα πράγματα διατυπώνοντας με κάθε ευκαιρία και κατά τρόπο στιβαρό, τη φράση:
«Ο κ. Βίτσας δεν είναι προδότης».

Σημ. 1: Η λέξη «κ. Βίτσας» είναι εντελώς ενδεικτική και στη θέση της δύναται να τεθεί οποιοδήποτε άλλη.

Σημ. 2: Δηλώνουμε ρητά ότι θα επανέλθουμε προκειμένου να καταστεί σαφές το δόλιο και παράνομο των πράξεων υποταγής (και) της παρούσας «αριστερής» κυβέρνησης.

* Ο κ. Νίκος Ι. Καραβέλος είναι Δικηγόρος-Συγγραφέας
Liberal
Κατηγορία:

Υποψήφιοι για διαμελισμό

0




Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Υ​​πάρχουν δύο παράγοντες (ή συντελεστές ή δεδομένα) του οργανωμένου (δημόσιου) βίου, με καίρια σημασία για την ύπαρξη και λειτουργία του, που είναι αδύνατο να αντικειμενοποιηθούν ως μετρητά μεγέθη και να αξιολογηθούν. Επομένως, είναι και αδύνατο να «βελτιωθούν» με άμεσες (νομοθετικές - διοικητικές) παρεμβάσεις. Πρόκειται για ό,τι ενδεικτικά ονομάζουμε «κοινωνικό κλίμα» και «ανθρώπινη ποιότητα».

Ονομάζουμε «κοινωνικό κλίμα» κάποια κατεστημένα αυτονόητα, βεβαιότητες που κανένας δεν διανοείται να τις αμφισβητήσει ή ελέγξει. Δεν πρόκειται για επεξεργασμένες «θέσεις» ή «αρχές», ιδεολογικές παραδοχές, επιλεγμένες πεποιθήσεις, όχι. Πρόκειται για βεβαιότητες που «μεταγγίζονται» αυτοματικά, σαν «κοινοί τόποι». Ολοι τις χρησιμοποιούν θεωρώντας δεδομένο ότι όλοι τις παραδέχονται. Ετσι, τα κατεστημένα αυτονόητα
λειτουργούν στη συλλογικότητα σαν τρόπος αντίληψης της πραγματικότητας, σαν νοο-τροπία (τρόπος του νοείν, τρόπος κατανόησης του υπαρκτού και πραγματικού).

Για παράδειγμα, στην Ελλάδα σήμερα, μια κατεστημένη, αυτονόητη βεβαιότητα, παγιωμένη ως «κλίμα κοινωνικό» και κυριαρχική νοο-τροπία, είναι η χρηστική εκδοχή της παιδείας: Είναι «εφόδιο» για το παιδί η σχολική εκπαίδευση, όπλο - εργαλείο - προϋπόθεση για τον βιοπορισμό του - υφίσταται την «ταλαιπωρία» του σχολείου, προκειμένου «να πάρει ένα χαρτί», να βγάζει το ψωμί του.

Η ωφελιμότητα είναι το αυτονόητο κίνητρο και ο αυτονόητος στόχος σε ολόκληρη την εκπαιδευτική διαδρομή, από το νηπιαγωγείο ώς το διδακτορικό. Αδιανόητο το ενδεχόμενο η παιδεία να είναι πρωτίστως χαρά και όχι πρωτίστως υποχρέωση – η χαρά της εισόδου στην κοινωνία των σχέσεων, στη δημιουργική «μετοχή», στην έκπληξη του συνεχώς καινούργιου. Εχει χαθεί από το οπτικό μας πεδίο το σχολειό ταυτισμένο αυτονόητα με γνώση που συναρπάζει, ανοίγει ορίζοντες, οικοδομεί την προσωπικότητα, ετοιμάζει υπεύθυνους πολίτες. Γι’ αυτό και κατεστημένος αυτονόητα ο εκτρωματικός πρωτογονισμός του «φροντιστηρίου»: Το σχολειό δευτερεύον ή και περιττό, η γνώση απροκάλυπτα εμπορευματοποιημένη, «πακετάρεται» στα φροντιστήρια, για να αποτιμηθεί η χρηστικότητά της στην αγορά.

Αλλο κατεστημένο, παγιωμένο στη σημερινή Ελλάδα αυτονόητο: η δημοσιοϋπαλληλία ως παρασιτισμός. Θεσμός ισόβιας εξασφάλισης κάποιων (τυχαία ή εξαγορασμένα) προνομιούχων, όχι θεσμός υπουργίας των κοινών αναγκών. Μισθός εγγυημένος από το κράτος, σίγουρος μήνας μπαίνει - μήνας βγαίνει, χωρίς κρίση - αξιολόγηση της προσφοράς, των ικανοτήτων, της κατάρτισης, με ατιμώρητη την κατάχρηση, την αυθαιρεσία, τη ραστώνη. Ο «δημόσιος υπάλληλος» δεν είναι, δεν διανοείται ότι θα μπορούσε να είναι λειτουργός της κοινωνίας των αναγκών. Δεν προτίμησε την κοινωνική προσφορά αντί για κάποιο κερδοφόρο επάγγελμα, δεν απαρνήθηκε συνειδητά το ρίσκο της δημιουργικής πρωτοβουλίας, τον συναρπαστικό ανταγωνισμό, για χάρη κοινωνικού υπουργήματος. Αυτονόητα η δημοσιοϋπαλληλία στην Ελλάδα συνδέεται στην κοινή συνείδηση με το εξαθλιωτικό της ανθρώπινης εντιμότητας «ρουσφέτι»: Πουλάς την ψήφο σου στον υπόκοσμο των κομματανθρώπων εξαγοράζοντας το ισόβιο τέλμα.

Τρίτο παραδειγματικό αυτονόητο στην κατεστημένη ντροπή του ελλαδισμού, η κοινή βεβαιότητα ότι «πολιτισμός είναι η Ευρώπη» και «πρόοδος» η μίμηση της Ευρώπης. Εκτιμάμε και θαυμάζουμε όχι τα πραγματικά επιτεύγματα των ευρωπαϊκών κοινωνιών, όχι την κατά κεφαλήν καλλιέργεια, τους θεσμούς λειτουργίας της συλλογικότητας, όχι τη νοο-τροπία και τους παράγοντες που τη διαμόρφωσαν μέσα στους αιώνες, αλλά το εντυπωσιακό αποτέλεσμα της ορθολογικής συμπεριφοράς, της πειθάρχησης στον Νόμο, της παραγωγικής γονιμότητας – τελικά την ευμάρεια. Αυτό μας γυαλίζει.

Η στάση μας των Ελλαδιτών απέναντι στους «Ευρωπαίους» δεν συνιστά ετοιμότητα δημιουργικής πρόληψης προτύπων και στοχεύσεων, αλλά μόνο παθητική μίμηση, επαρχιώτικη μειονεξία, συμπλεγματική ξιπασιά. Δεν ήταν ποτέ «γκέτο» ο Ελληνισμός, από την αρχαιότατη εποχή ώς την «πτώση» του στον ζυγό των Τούρκων, συνεχώς προσλάμβανε από παντού και αφομοίωνε τα προσλήμματα στις δικές του ανάγκες. Η θανατερή παρακμή αρχίζει, όταν προσλαμβάνοντας υποτάσσεται στο πρόσλημμα, δεν αφομοιώνει, μιμείται, πιθηκίζει.

Νομοτελειακά η μίμηση γεννάει σύμπλεγμα κατωτερότητας, επαρχιωτίλα, γελοιότητα. Σε οποιοδήποτε δάνειο, μίμηση λαμπρού επιτεύγματος της «Ευρώπης», προσθέστε τον προσδιορισμό «νεοελληνικό», και αμέσως το γέλιο είναι αυθόρμητο: Κοινοβουλευτισμός νεοελληνικός, σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων νεοελληνικό, φορολογικοί θεσμοί νεοελληνικοί, ελεύθερη πληροφόρηση, αδέσμευτη ψήφος, δημόσια τάξη και πάει λέγοντας.

Το κορύφωμα της τραγωδίας είναι ότι η μίμηση, η αξιωματική βεβαιότητα ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν» παθητικά, χωρίς ενεργό δημιουργική ετερότητα, μας απωθεί στο περιθώριο της Ιστορίας. Οταν δεν έχουμε τίποτε δικό μας να κομίσουμε στον εταιρισμό των λαών της Ευρώπης, όταν μόνο ζητιανεύουμε και εξευτελιστικά επιτροπευόμαστε από τους «εταίρους» μας, είμαστε κιόλας εκτός Ιστορίας. Υποψήφιοι για διαμελισμό.

Καθημερινή
Κατηγορία:

ΑΞΑΡΛΙΑΝ - Η ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΖΩΡΤΖΑΤΟΥ

0



Σαν σήμερα δολοφονήθηκε ο Θάνος Αξαρλιάν από τον Κουφοντίνα. Αρχίζουμε να το θυμόμαστε όλο και περισσότεροι κι αυτό είναι σίγουρα θετικό. Θα πρέπει όμως, "πακέτο", να θυμόμαστε τον λόγο για τον οποίο υπήρξε αυτή η "παράπλευρη απώλεια" κατά την έκφραση του εκτελεστή του. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Κουφοντίνας ήθελε να τελειώνει με την υποχρέωση της ρίψης της ρουκέτας, γιατί τον πίεζε η οικογένεια να πάνε διακοπές!

Η επιστολή του μέλους της 17Ν Τζωρτζάτου είναι περισσότερο από αποκαλυπτική.

«Η πικρή αλήθεια για:
- τον τραγικό θάνατο του Θάνου Αξαρλιάν
- την εικόνα κατάντιας της 17Ν το 2002

»Η απόφαση για την ενέργεια εναντίον του τότε υπουργού Οικονομικών πάρθηκε μετά από πολλές συζητήσεις, γιατί γνωρίζαμε ότι είχε ρίσκα. Γι' αυτό θέσαμε δύο ρητές προϋποθέσεις: Πρώτον, ότι δεν θα υπήρχε κανείς τρίτος μέσα στο αμάξι του υπουργού και δεύτερον ότι δεν θα υπήρχαν πεζοί στα πεζοδρόμια της Νίκης προς Καραγιώργη Σερβίας. Είχαμε κάνει κάποιες παρατηρήσεις και είχαμε διαπιστώσει ότι το μεσημέρι όταν έφευγε, συχνά δεν υπήρχαν πεζοί στο πεζοδρόμιο και άρα η ενέργεια ήταν πραγματοποιήσιμη. Η εκτελεστική ομάδα είχε επιχειρήσει τουλάχιστον 5-6 φορές και την είχε ακυρώσει, ακριβώς γιατί δεν υπήρχαν οι παραπάνω προϋποθέσεις.

»Την ημέρα που έγινε η ενέργεια παραβιάστηκαν και οι δύο προϋποθέσεις. Η οργάνωση ισχυρίστηκε τότε ότι οι δύο σύντροφοι που παρατηρούσαν απ' το πατάρι της οδού Νίκης, την παρκαρισμένη Μερσεντές μπροστά στο Υπουργείο, για να ξεκινήσουν την ενέργεια, δεν είδαν τα δύο κορίτσια που μπήκαν στο Μερσεντές και νόμιζαν ότι μπήκαν στο Audi της Ασφάλειας. Αυτό όμως δεν είναι ακριβές. Οπως αποκαλύφθηκε αργότερα η δεύτερη ομάδα των τσιλιαδόρων που βρίσκονταν στο χώρο βεβαίωσε, ότι τα κορίτσια δεν μπήκαν αστραπιαία στο Μερσεντές. Εμειναν όρθια, μπροστά στην πόρτα της για αρκετό διάστημα και συζητούσαν, μέχρι να μπουν. Αρα αποκλείεται να μην τις είδαν. Οι τσιλιαδόροι ήταν τόσο σίγουροι ότι η ενέργεια θα ακυρωθεί ώστε αποχώρησαν. Δεύτερο, όταν οι σύντροφοι κατέβηκαν και βγήκαν στο πεζοδρόμιο της Νίκης απ' όπου θα πυροδοτούσαν τη ρουκέτα, υπήρχε κόσμος στο απέναντι πεζοδρόμιο, άρα έπρεπε και πάλι να ακυρωθεί. Κι όμως πάτησε το τηλεχειριστήριο. Ο τρίτος σύντροφος που βρίσκονταν στο πεζοδρόμιο από πριν του είπε: «"Γιατί το πάτησες αφού είχε κόσμο που είναι μέσα στα αίματα". Απάντησε: "Υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες". Τρίτο, λίγο πριν κατέβει ο τέταρτος σύντροφος απ' το πατάρι, είδε τους δύο που θα αποφασίζανε, να συνεννοούνται με τα μάτια στο στυλ: "Να το πατήσουμε σήμερα, για να τελειώνουμε". Τέταρτο, αυτός που πάτησε το τηλεχειριστήριο είπε στους υπόλοιπους ότι τον πίεζε η οικογένειά του για να φύγουν για διακοπές!

»Απ' το ίδιο βράδυ δεν υπήρχε ούτε ένα μέλος της 17Ν που να μην καθύβριζε τους δύο που αποφάσισαν να πατήσουν το τηλεχειριστήριο, ενώ υπήρχαν 2 κοπέλες μέσα στο Μερσεντές και ο κόσμος στο πεζοδρόμιο.

»Η ευθύνη της 17Ν είναι δεδομένη, είναι ότι αποφάσισε να γίνει εκεί αυτή η ενέργεια. Η ευθύνη όμως για το ότι πραγματοποιήθηκε η ενέργεια είναι διαφορετική και δεν πρέπει να συγχέεται με την πρώτη. Ανήκει σ' αυτούς τους δύο που παραβίασαν και τις δύο προϋποθέσεις που είχε καθορίσει η οργάνωση, και έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή ανθρώπων για ασήμαντο λόγο κόπωσης ή διακοπών, πράξη που συνιστά ανοσιούργημα. Αν υπήρχε σοβαρή οργάνωση θα 'πρεπε απ' την επόμενη να τους τιμωρήσει, τουλάχιστον αποκλείοντάς τους από οποιαδήποτε δραστηριότητα τους επέτρεπε να 'χουν κάποια πρωτοβουλία. Μην ξεχνάμε ότι ο ΕΛΑΣ στον οποίο αρέσκονται να αναφέρονται ορισμένοι, περνούσε από στρατοδικείο τους παρανομούντες για πολύ ελαφρύτερα παραπτώματα.

»Κανείς μέσα στην οργάνωση δεν μπορούσε τότε να φανταστεί αυτό που συνέβαινε κι αποκαλύφθηκε μετά. Οτι είχε δημιουργηθεί φράξια από ορισμένους, που προωθούσε δικό της, ιδιοτελές μη πολιτικό σχέδιο εν αγνοία της οργάνωσης. Ανέτρεπαν ειλημμένες αποφάσεις της οργάνωσης με φτηνές δικαιολογίες και χοντρά ψέματα τα οποία όμως λόγω της συνωμοτικότητας δεν μπορείς να ελέγξεις εύκολα. Εκαναν στρατολογίες καταπατώντας τους κανόνες που είχε θεσπίσει η οργάνωση και εν αγνοία της. Παραβίαζαν τους κανόνες στεγανότητας των μελών γιατί τους βόλευε για τα ιδιοτελή σχέδιά τους εκτός οργάνωσης. Παραβίαζαν τους κανόνες στεγανότητας των σπιτιών με συνέπεια την κρίσιμη στιγμή το 2002 να μην υπάρχει ούτε ένα καθαρό, στεγανό σπίτι, ενώ παλιότερα υπήρχαν τουλάχιστον 4-5. Και το αποκορύφωμα, έφτασαν στο σημείο να θέσουν σε κίνδυνο την ασφάλεια της οργάνωσης και των συντρόφων, πραγματοποιώντας εν αγνοία τους τουλάχιστον 3 ληστείες τραπεζών, για ίδιο όφελος. (Θεσσαλονίκη συν 2 άλλες που μου ομολόγησε μέσα στη φυλακή, όταν τον στρίμωξα). Οταν όμως ένα μέλος μιας επαναστατικής οργάνωσης, που δεν αντιμετωπίζει βιοποριστικό πρόβλημα αφού εισπράττει μηνιαίο μισθό απ' τις απαλλοτριώσεις της οργάνωσης, κάνει μια τέτοια πράξη αυτό ισοδυναμεί με προδοσία των ιδανικών και της οργάνωσης.

»Γιατί τα χρήματα της ληστείας δεν προορίζονται για την επανάσταση και την οργάνωση αλλά για την τσέπη του και τις εξω-οργανωτικές μη πολιτικές δραστηριότητές του. Αυτή η προδοσία οδηγεί στην κατάλυση της πολιτικο-ιδεολογικής συνοχής. Στην απώλεια της εμπιστοσύνης και της συντροφικότητας, στην κατάρρευση της πειθαρχίας. Ουσιαστικά οδηγεί στη διάλυση της οργάνωσης. Απλή πιστοποίησή της υπήρξε ο απίστευτος τραγέλαφος που αποκαλύφθηκε το 2002.

»Και το χειρότερο είναι ότι μετά τις συλλήψεις του 2002, τόσο η Αντιτρομοκρατική όσο και οι ξένες πεπειραμένες Μυστικές Υπηρεσίες αντελήφθησαν αυτήν την φραξιονιστική δραστηριότητα, κι έτσι τους είχαν στο χέρι. Τους εκβίαζαν ότι αν "δεν συμμορφώνονταν προς τις υποδείξεις" θα τους αποκάλυπταν μέσω των ΜΜΕ ότι κορόιδευαν τους συντρόφους τους με ευτελή κίνητρα και θα τους έκαναν ρόμπα. Με τι τίμημα λοιπόν έγινε η συγκάλυψη αυτής της φραξιονιστικής δραστηριότητας από τις αρχές; Αναμφίβολα μέρος των "υποδείξεων"-τιμήματος, υπήρξε η απαίτηση μη αμφισβήτησης του κατηγορητηρίου της Δίκης και της διάτρητης απόφασής της.

»Στις 4 Μαΐου του 1952 ο κομμουνιστής αγωνιστής Νίκος Πλουμπίδης, λίγο πριν οδηγηθεί στο εκτελεστικό απόσπασμα, έστειλε ένα γράμμα στην Ελλη Παππά. Σ' αυτό παρ' ότι ο ίδιος υπήρξε θύμα της σταλινικής πρακτορολογίας, δεν δίστασε να γράψει στο σημείο 9 τα εξής: "Και μέσα στους φυλακισμένους, στους εξόριστους και στους θανατοποινίτες ακόμα υπάρχουν ΧΑΦΙΕΔΕΣ (ονόματα). Αυτοί πρόδωσαν τα πάντα, στο δικαστήριο όμως αρνήθηκαν την κατάθεσή τους και παρέστησαν τον ήρωα, για να ξεγελάσουν το κόμμα και να συνεχίσουν το χαφιέδικό τους ρόλο (υπογραμμίζω εγώ). ΔΕΝ πρέπει να χρησιμοποιηθεί ΚΑΝΕΙΣ σε κομματική δουλειά, πριν εξεταστεί λεπτομερειακά όλη του η δράση. Οι τίμιοι και οι καλοί σύντροφοι θα χαρούν απ' αυτήν την εξέταση, οι ύποπτοι θα δυσαρεστηθούν και οι χαφιέδες θα αντιδράσουν".

»Ποιος θα φανταζόνταν ότι σ' αυτές τις λίγες παλικαρίσιες αράδες θα βρισκόνταν η αλήθεια και για μια άλλη δίκη, που θα γινόνταν μισό αιώνα μετά, αυτή της 17Ν.
Απρίλης 2014
Φυλακές Κορυδαλλού
Τζωρτζάτος Βασίλης»

Αυτό το αμετανόητο κάθαρμα υποστήριξαν οι συριζαίοι στη δίκη της 17Ν, σ' αυτό το αμετανόητο κάθαρμα κόπτονται να δίνουν άδειες. Περιττό να προσθέσω πως όταν η Δημιουργία, ξανά! γίνει κυβέρνηση, τα ισόβια θα είναι ισόβια, και σε ποινικούς και σε ποινικούς που υποδύονται τον πολιτικό, φυσικά χωρίς καμμία άδεια, διότι δεν έχει νόημα να προσαρμοστείς στον ελεύθερο βίο, αφού από τη φυλακή θα σε βγάλουν τέσσερις.

Θάνος Τζήμερος
Κατηγορία:

Τα ανομήματα των προηγουμένων δεν ξεπλένουν τις πομπές των σημερινών στο Σκοπιανό

0




Του Γιώργου Χαρβαλιά

Μετά και την τελευταία θεατρική παράσταση στη βουλή, ανάθεμα κι αν υπάρχει Έλληνας που να μπορεί να πει με σιγουριά ποιο από τα σημερινά πολιτικά κόμματα νοιάζεται πραγματικά για την Μακεδονία και την διαφύλαξη της ιστορικής της κληρονομιάς.

Δυστυχώς η πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε δήθεν για λόγους εθνικής ευαισθησίας η Νέα Δημοκρατία, κατέληξε σε έναν ασύλληπτο διαγωνισμό πειστηρίων ενδοτισμού και εθνικής μειοδοσίας. Των σημερινών, που ανερυθρίαστα ομολογούν ότι παρέδωσαν την ταυτότητα στον Ζαεφ με τη λογική “ε, τι να κάνουμε, οι διαπραγματεύσεις μοιραία οδηγούν και σε συμβιβασμούς” και των χθεσινών που ήταν έτοιμοι να ξεπουλήσουν και το erga omnes, αλλά σκόνταψαν στην αδιαλλαξία της τότε Σκοπιανής κυβέρνησης.

Το έχω ξαναγράψει γιατί τυχαίνει να το γνωρίζω καλά. Παρότι ο τρόπος και η ταχύτητα με την οποία αποχαρακτηρίστηκαν απόρρητα έγγραφα για ευαίσθητες διπλωματικές διαβουλεύσεις του “χθες”, θυμίζουν εντόνως…”Μαδουριστάν” και όχι ευνομούμενο κράτος με συνέχεια και συνέπεια στην επιδίωξη εθνικών στόχων, τα χαρτιά δικαιώνουν τον Κοτζιά και όχι τη Ντόρα. Κι ας σκίζει τα ρούχα της η κ. Μπακογιάννη.

Είναι σαφές ότι σε κάποιες στιγμές της κουβέντας με τους Σκοπιανούς φλέρταρε με το όνομα “Μακεδονία-Σκόπια” και σαφέστατο ότι υπονόμευσε το erga omnes, περιορίζοντας το στις διεθνείς, χρήσεις.

Τέλος χωρίς καμία αμφιβολία, η ίδια πρότεινε να προσδιορίζονται οι γείτονες ως “makedonski”, χωρίς καν να απαιτήσει αναθεώρηση του σκοπιανού Συντάγματος. Και αυτά τα γράφει χαρτί και καλαμάρι ελληνικό τηλεγράφημα με την υπογραφή του πρέσβη Παρασκευόπουλου. Ούτε αμερικανικό, ούτε ρωσικό, ούτε κινεζικό. Καλύτερα λοιπόν η συγκεκριμένη να λουφάξει γιατί εκθέτει και τον αδελφό της.

Επιπλέον ο Κοτζιάς μέσα στον χαρτοπόλεμο που ξεκίνησε, άφησε να εννοηθεί ότι υπήρξε ελληνική κυβέρνηση που επιχείρησε να επιβάλει όνομα ως τετελεσμένο από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, σε συνεννόηση με ξένη δύναμη.

Δηλαδή επιχείρησε διαπράξει το έγκλημα της εθνικής προδοσίας (γιατί εδώ δεν μιλάμε για ενδοτισμό, αλλά για ενεργή υπονόμευση των συμφερόντων της χώρας).

Αναμένω περαιτέρω διευκρινίσεις επί αυτής της σοβαρότατης καταγγελίας. Αν θέλει ο Κοτζιάς να παριστάνει τον ξύπνιο και ανοίγει τέτοιου είδους ζητήματα πρέπει κιόλας να τα κλείνει με ότι αυτό συνεπάγεται. Όχι να τα μισοβγάζει απ´ το συρτάρι για να περάσει τον κάβο μιας συζήτησης στη βουλή και μετά να τα ξεχνάει. Συνεννοηθήκαμε;

Και σε κάθε περίπτωση τα ανομήματα των προηγούμενων δεν ξεπλένουν τις πομπές των σημερινών. Άλλωστε αυτοί οι τελευταίοι χρεώνονται έναντι της ιστορίας τις υπογραφές…

HellasJournal
Κατηγορία:
 

ΕΛΛΑΔΑ

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

ΥΓΕΙΑ

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

ΚΟΣΜΟΣ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

ΑΡΧΕΙΟ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΑΥΤΟΚΙΝΗΣΗ

ΠΑΡΑΞΕΝΑ

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ Copyright © 2010 | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | Converted by: Parakato administrator