Μήπως επιστρέφουν οι αυτοκρατορίες;

0



Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Μήπως στον 21ο αιώνα θα δούμε την αναβίωση τριών αυτοκρατοριών του παρελθόντος - Περσών, Οθωμανών και Σλάβων; Τρεις αυτοκρατορίες που ήταν απολύτως εχθρικές προς τον Ελληνισμό και κυρίως προς το πνεύμα του.

Μήπως η ανάδυση των αυτοκρατοριών αυτών, σε συνδυασμό με την κινεζική εξάπλωση, έχει σημάνει την αρχή του τέλους της φιλελεύθερης δημοκρατίας, ανοίγοντας τον δρόμο σε μια μακρά εποχή αυταρχισμού; Μήπως προς την κατεύθυνση αυτή συμβάλλει αποφασιστικά και η συνεχής, διευρυνόμενη απειλή της ισλαμικής τρομοκρατίας; Υπό αυτή την έννοια, μήπως η άνοδος του Ντόναλντ Τραμπ στο πρώτο αξίωμα των ΗΠΑ έχει σημάνει και το τέλος της αμερικανικής υπεροχής στον κόσμο;

Ποιο μέλλον έχουν λοιπόν Ελλάδα και Ευρώπη σε έναν σαφώς μεταβαλλόμενο κόσμο, στον οποίον ήδη ο αυταρχισμός κερδίζει έδαφος και ενισχύεται σημαντικά από το διαδίκτυο και τη δυνατότητα που προσφέρει να κινείται ταχύτητα η παραπληροφόρηση, με παράλληλη διάδοση ειδήσεων που καλλιεργούν φόβο και μίσος; Μία άλλη διάσταση, επίσης, της ανάδυσης του αυταρχισμού σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο είναι η μεγάλη του ικανότητα να διαφθείρει συνειδήσεις και να χρησιμοποιεί κατά κόρον προς όφελός του βρόμικο χρήμα.

Με τον τρόπο αυτόν υποσκάπτονται τα θεμέλια της φιλελεύθερης δημοκρατίας στη Δύση, διαβρώνονται οι θεσμοί της, δημιουργούνται δε παράλληλα και προστατευτικές ασπίδες έναντι της προώθησης της δημοκρατίας στους κόλπους της. Το γεγονός ότι η Δύση προσπαθεί να προωθήσει τη δημοκρατία σε χώρες με αυταρχικά καθεστώτα, το αισθάνονται ως απειλή και απαντούν σε αυτήν με έναν ιδιόρρυθμο κλεφτοπόλεμο.


Όπως προκύπτει από αναλυτικά και αποκαλυπτικά ρεπορτάζ και άρθρα του αμερικανικού περιοδικού Foreign Affairs, της βρετανικής εφημερίδας Guardian, της γαλλικής Le Monde και της ισπανικής El Pais, οι αυταρχικές χώρες αντί να κοντράρονται ανοιχτά με τη Δύση, παίζουν στο επίπεδο της ήπιας διάβρωσής της. Έτσι, οι άνθρωποί τους πληρώνουν αδρά τραπεζίτες και λογιστές για να ξεπλύνουν τα χρήματά τους και φλερτάρουν πολιτικούς που είναι πρόθυμοι να τους υπερασπιστούν.

Προσλαμβάνουν δυτικές εταιρείες δημοσίων σχέσεων για να λαμπρύνουν τη φήμη τους, δυτικούς δικηγόρους για να καταθέτουν μηνύσεις για δυσφήμηση εναντίον των επικριτών τους και δυτικές εταιρείες ακινήτων για να μετατρέπουν τον παράνομο πλούτο τους σε νόμιμα περιουσιακά στοιχεία. Όταν η τύχη τους τελειώνει, τα περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό, οι τραπεζικοί λογαριασμοί και τα διαβατήρια διευκολύνουν την απόδρασή τους.

Ακόμα, μερικά αυταρχικά κράτη -κυρίως η Ρωσία και η Κίνα- κάνουν ό,τι μπορούν για να επηρεάσουν την παγκόσμια τάξη προς μια αντιφιλελεύθερη κατεύθυνση. Στόχοι τους έτσι είναι οι δυτικοί θεσμοί και οι διεθνείς οργανισμοί όπως ο ΟΗΕ, η Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Η Ρωσία, λόγου χάρη, προσπαθεί να κατακερματίσει τις δυτικές κοινωνίες και να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη του κοινού στη φιλελεύθερη δημοκρατία, δυσφημώντας θεσμούς και πρόσωπα που τους εκπροσωπούν. Η Κίνα, από την πλευρά της, κάνει προσπάθειες στο εσωτερικό της για να περιορίσει όσο γίνεται τη διάχυση και κυκλοφορία δυτικών ιδεών και, εκτός αυτής, προωθεί αυταρχικά πρότυπα τα οποία συνεχώς κερδίζουν έδαφος, π.χ. στην Αφρική. Πάντως, σε αντίθεση με τη Ρωσία, η Κίνα, λόγω των οικονομικών της συμφερόντων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την θέλει εύθραυστη μεν, αλλά και σταθερή από οικονομικής πλευράς.

Εντυπωσιακές είναι και οι τουρκικές επενδύσεις σε προπαγάνδα, παρά το γεγονός ότι στο επίπεδο αυτό ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν ελέγχει ακόμα 100% τους παλαιούς κεμαλικούς μηχανισμούς. Παρ’ όλα αυτά, στη Γερμανία, στο Βέλγιο, στην Ολλανδία και στις ΗΠΑ το σύστημα λειτουργεί πολύ αποτελεσματικά και με πολιτικές προεκτάσεις. Πιθανότατα δε αυτός είναι και ο λόγος που η τουρκική εισβολή στη Συρία έχει χαμηλό αντίκτυπο στη γερμανική κοινή γνώμη.

Δεν πρέπει επίσης να υποβαθμίζεται και το όπλο της επιχειρηματικής διείσδυσης σε δυτικές χώρες. Μεγάλες επιχειρήσεις χωρών με αυταρχικό καθεστώς έχουν έντονη παρουσία στο δυτικό επιχειρηματικό τοπίο και όχι λίγες φορές σε ζωτικούς τομείς όπως η ενέργεια και οι τηλεπικοινωνίες. Ακόμα, αυταρχικές κυβερνήσεις απευθύνονται σε δυτικούς παρόχους υπηρεσιών χρηματοοικονομικών και επικοινωνίας, τους οποίους και πληρώνουν αδρά για να τους φτιάχνουν «εικόνα» και να τοποθετούν κεφάλαια σε αποδοτικές ει δυνατόν επενδύσεις.

Από την άποψη αυτή, η παρουσία του Κατάρ στο γαλλικό ποδόσφαιρο, των Εμιράτων στο βρετανικό και της Turkish Airlines στο μπάσκετ, κάθε άλλο παρά αθώα ή τυχαία γεγονότα είναι. Εντάσσονται σε συγκεκριμένα σχέδια αντιφιλελεύθερης παρουσίας σε φιλελεύθερες δημοκρατίες, με σκοπό οι τελευταίες να διαβρωθούν από μέσα. Είναι σαφές έτσι ότι οι πάλαι ποτέ αυτοκρατορίες επιτίθενται στις ανοικτές κοινωνίες - όχι με όπλα, για την ώρα, αλλά με ιδέες. Το τι μπορεί να συμβεί, όμως, σε βάθος χρόνου θα είναι αντικείμενο μελέτης των ιστορικών του μέλλοντος.

Μία άλλη διάσταση, της ανάδυσης του αυταρχισμού σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο είναι η μεγάλη του ικανότητα να διαφθείρει συνειδήσεις και να χρησιμοποιεί κατά κόρον προς όφελός του βρόμικο χρήμα.

Ναυτεμπορική
Δημοσίευση: Νοεμβρίου 14, 2019

0 Σχόλια για την ανάρτηση: "Μήπως επιστρέφουν οι αυτοκρατορίες;"

Όποιος πιστεύει ότι θίγεται από κάποια ανάρτηση ή θέλει να απαντήσει αρκεί ένα απλό mail στο parakato.blog@gmail.com να μας στείλει την άποψή του για δημοσίευση ή επανόρθωση. Οι αναρτήσεις αφορούν αποκλειστικά πρόσωπα και καταστάσεις με δημόσιο χαρακτήρα και δεν αναφέρονται στην προσωπική ζωή κανενός που σεβόμαστε απολύτως. Δεν έχουμε προηγούμενα με κανέναν, δεν κρατάμε επόμενα για κανέναν.

Τα θέματα των αναρτήσεων δεν εκφράζουν απαραίτητα και τις απόψεις των διαχειριστών και των συντακτών του ιστολογίου μας. Τα σχόλια εκφράζουν τις απόψεις των σχολιαστών και μόνο αυτών.

Σχόλια που περιέχουν ύβρεις ή απρεπείς χαρακτηρισμούς διαγράφονται κατά τον έλεγχο από την ομάδα διαχείρισης. Ευχαριστούμε.

 
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ Copyright © 2010 | ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | Converted by: Parakato administrator