ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ: ΑΦΗΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΑΝΑΠΝΟΗΣ – Η ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΔΥΝΑΜΗ ΣΤΙΓΜΗ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ, (ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ – ΕΥΡΩΣΤΙΝΗΣ): ΑΦΗΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΑΝΑΠΝΟΗΣ – Η ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΔΥΝΑΜΗ ΣΤΙΓΜΗ

Πέρασε η ώρα και άδειασε η Εκκλησία του Αγίου Βλασίου, ο δρόμος και η πλατεία. Η πόλη επανέρχεται στους ρυθμούς της μετά τους λόγους εντός ενός παραδοσιακού κανονιστικού πλαισίου. Οι δημότες μετά την εξόδιο ακολουθία επιστρέφουν στα σπίτια τους σίγουρα συλλογισμένοι. Γνώριζαν τον Αντώνη Κλαδούχο, τώρα μίλησαν, άκουσαν για το προσωπικό και πολιτικό του πέρασμα.

Σε κάθε απώλεια ακολουθούν σκέψεις, αποτιμήσεις. Ενώ, όμως, για έναν απλό πολίτη η λέξη ζωή έχει ένα πυκνό νόημα, για αυτόν που ανέλαβε να εκφράσει από θέσεις εξουσίας μια κοινωνία, ο βίος παρακολουθεί και τον τρόπο συμπεριφοράς στο τόξο του χρόνου της πολιτικής. Η ζωή μπορεί να αναφέρεται και σε άψυχες υπάρξεις, αλλά και σε ανθρώπους άψυχους, διαχειριστικούς βιολογικά του χρόνου περάσματός τους. Για τον Αντώνη δεν ήταν έτσι, ο βίος του ήταν μια άσκηση.

Τρεις τετραετίες Δήμαρχος είναι ένα επαρκές υλικό ταξινόμησης και αποτίμησης έργου και στόχων. Το έργο του, της παρέμβασής του στο παραλιακό μέτωπο της πόλης είναι το πιο σημαντικό, που δίνει ταυτότητα σε αυτόν και επαναπροσδιορίζει τους όρους σχέσεων, χώρου, δημόσιων αγαθών και κοινωνικής αυτοπροστασίας. Αυτό το έργο ήταν η μητέρα των μαχών στο ενδοκοινωνικό τοπίο με ιδιοκτήτες παραλιακών καταστημάτων εστίασης να αρνούνται να αποδεχθούν την απόδοση του παραλιακού μετώπου στους πολίτες. Εκφράστηκε μια κτητική ατομικότητα, χρήσης του δημόσιου χώρου, που σε αυτόν τον πόλεμο ισχύος ο Δήμαρχος στάθηκε όρθιος. Είχε να αντιμετωπίσει αιχμαλώτους της κακομοιριάς, τον αισθητικό και κοινωνικό πρωτογονισμό: οι παράγκες, οι λινάτσες και τα νάϋλον, που έκρυβαν τον Κορινθιακό, έφυγαν. Στην πόλη των Αριστοναυτών το παραλιακό μέτωπο απελευθερώθηκε. Οφείλουμε να προσθέσουμε όχι προς μια νέα ολοκληρωμένη μετάβαση, εφόσον παρέμεινε σχεδιαστικά, αισθητικά και λειτουργικά ατέλεστο: περιορισμένο εύρος πολεοδομικής παρέμβασης προς Νότο και αποτυχία αξιοποίησης της κεντρικότητας των αποθηκών Φραντζή - σε ένα διάδρομο από Πευκιά και τα παράπλευρα του Σύθα - που θα αποτελούσε πολιτιστική παρένθεση σε διαδρομή διασκέδασης και κατανάλωσης. Ελάχιστοι τότε «έβαλαν πλάτη», απέναντι σε μια κοινωνία αξιακού ελλείμματος. Σήμερα ο ανοιχτός ορίζοντας της παραλίας είναι το σήμα προβολής των Ξυλοκαστρινών προνομίων.

Εάν ο Σκούρας ήταν των έργων και γεγονότων, ο Αντώνης με αυτά στην παραλία επανέφερε τον χώρο ως δημόσια θεματική και αισθητικό κεφάλαιο, που έχει το χαρακτηριστικό ότι η χρήση του έχει στάνταρ απόδοση στον χρόνο, δεν μειώνεται.

Δεν θα αναφερθώ σε άλλα θέματα από την θητεία του Αντώνη Κλαδούχου. Είδα οι Ορίζοντες Δημιουργίας και άλλοι τα επεσήμαναν.

Ως «ανταγωνιστικές» Δημαρχιακές υποψηφιότητες το 2002 μετά την εκλογή του είχαμε μια σύγκρουση. Όταν αργότερα μου πρότεινε, παρά κάποιες κομματικές αντιδράσεις, να ενταχθώ στο ψηφοδέλτιό του, δέχθηκα ως ανεξάρτητος. Όταν δεν εκλέχθηκα ο Αντώνης μου πρόσφερε αμοιβόμενη θέση στον Δήμο που δεν αποδέχθηκα.

Η ζωή - μας έχει δώσει ευκαιρίες να βλέπουμε, να κρίνουμε, να διαβαίνουμε τους δρόμους που επιλέγουμε. Κάθε πράξη έχει ένα κοινωνικό θετικό ή αρνητικό κόστος. Κάθε κρίση μας για τους άλλους είναι μια παραγωγή πρότασης. Αυτές είναι οι σκέψεις μου σήμερα στην εξόδιο ακολουθία. Στα παιδιά, στην γυναίκα και στους συγγενείς του (και επειδή οι γονείς μας είχαν και άλλα κοινά) θέλω να τους εκφράσω δική μου μετοχή στο πένθος τους. Αυτό πώς θα γιατροπορευθεί; Ως δημιουργικό, αφετηρία και συνέχεια. Το αληθινό, ζωοποιό πένθος είναι ουσιώδες, όταν ένα πέρασμα γίνει γέφυρα σκέψης, όταν αυτή η πρόκληση αδύναμης στιγμής μετατρέπεται σε επεξεργασία της απώλειας, συνδεθεί με το παρόν της δικής μας ζωής και κατανοήσουμε τον κόσμο.

Γρηγόρης Κλαδούχος - Ξυλόκαστρο – 12 Ιουλίου 2026

Κατηγορία: Γ.ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ: «ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ»

«ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ». - ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ – Η ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΣΤΑ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΓΝΩΜΗΣ - ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ. (ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ. ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΕΝΑ ΣΥΝΟΡΟ).

Είναι ημέρες ανάδειξης συμπλεγματικής φιλολογίας διαιτητών, αξιολογητών, ιεροεξεταστών. Γράφουν στο διαδίκτυο, στο facebook με την έπαρση του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Τί κρύβεται πίσω από φόβο τεχνοκρατών;

- ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ: ΑΠΑΝΤΗΣΗ σε δημοσιεύσεις ΜΠΕΛΑΝΤΗ (δικηγόρος, αποφεύγει να αναφέρει το όνομα της Καρυστιανού) και ΛΑΚΟΠΟΥΛΟ (δημοσιογράφο).

Κριτική μπορείς να κάνεις όταν ζει ή πεθάνει κάποιος ή κάτι. Αυτοί κάνουν κριτική σε κάτι που δεν έχει γεννηθεί. Αυτό προδίδει φόβο. «Έχουν» τον φόβο ενός «δεξιού» ακόμα κινήματος, ή τον φόβο ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης αξιών, θεσμών, ανθρώπων; Προφανώς, απορρίπτουν το νέο που αμφισβητεί, δεν ανέχονται την κινηματική δυναμική των Τεμπών, που θέτει όλους μπροστά σε υποχρεώσεις αυτοκριτικής, πως δηλαδή με το πολιτικό παρελθόν τους συνέβαλαν, στήριξαν πολιτικές δυνάμεις, που έφεραν την χώρα σε αυτή την παρακμή.

Επιλεκτικός προληπτικός έλεγχος, ώστε να δικαιούται κάποιος να μπει στον πολιτικό αγώνα, απολογίες πριν κάποιο παράπτωμα και άλλα τέτοια είναι λογικές Παπαδόπουλου (του 67), Μπέρια και κάθε λογής ιεροεξεταστή. Πού είναι το αρμόδιο γραφείο να περάσουμε όλοι, να μετρηθούμε με το ταξικό βαθμόμετρο της ζωής μας, να περάσουμε όλοι από τους κεντροεπίτροπους για πιστοποιητικά κοινωνικού και πολιτικού στάτους;

Ανέλαβαν εργασία και οι διαμεσολαβητές του παρακμιακού παρόντος. Στοχεύουν στην ανακύκλωση του παλιού, επαναπροτείνουν την συνέχεια της τάξης κοινωνικού ελέγχου, την συντήρηση του υποτελούς μικροανθρώπου.

Προφανώς ο αγώνας ηθικής, δημοκρατικής, δημιουργικής αναγέννησης έχει δύο μέτωπα: απέναντι στην πολυπρόσωπη κυρίαρχη τάξη, την επικίνδυνη κακιστοκρατία, αλλά και απέναντι στην υπονόμευση. Συγκροτούνται και προληπτικά δικαστήρια γνώμης σκοτεινής αφετηρίας ή υπογείων παρακρατικού βάθους. Η ανοησία ή και η εντεταλμένη συκοφάντηση είναι το δηλητηριασμένο δόλωμα της άμυνας ενός καθεστωτικού συστήματος με εσωτερικό καταμερισμό αυτής της εργασίας στους φορείς του, θεσμικούς και ανθρώπινους. Σε ένα κράτος που κυβερνούν ψεύτικες πλειοψηφίες, μιας δημοκρατίας χωρίς λαό, η ίδια η ιδέα της πολιτικής αντιπροσώπευσης έχει καταργηθεί.

Το παιδί της Καρυστιανού το σκότωσαν όχι τα μνημόνια αλλά οι μνημονιακοί, που μεταπολιτευτικά ήταν όλοι τους. Να μας πουν οι παραπάνω αναφερόμενοι και ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, τι είπαν, τι έκαναν, πότε αξιολόγησαν τους σιδηροδρόμους ως ένα από τα κλειδιά της ανάπτυξης, πότε έκαναν το θέμα των Ελληνικών σιδηροδρόμων δημόσια θεματική.

ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΧΩΝΕΨΑΝ ΟΤΙ: - Το πανελλήνιο κίνημα των Τεμπών δεν δημιουργήθηκε από ηγέτες προϊόντα της ηγεμονίας των μάρκετινγκ της επικοινωνίας, της αγοράς.

- κινήματα δημιουργούνται όταν κυριαρχεί η κρίση των κομμάτων.

- το κίνημα των Τεμπών κοινωνικοποιεί, αρνείται τον εξουσιαστικό κοινωνικό έλεγχο.

- αφετηρία ήταν η απόδοση αξίας στην ανθρώπινη ζωή.

- Το θέμα της αντιδιαφθοράς έχει μια κεντρικότητα – η ατιμωρησία διογκώνει την διαφθορά.

- Δεν υποστασιοποιείται με ένταξη σε κατηγορίες ψευδών υπαρκτών συνειδήσεων δεξιάς αριστεράς. Έχουν πρόσφατη πιστοποίηση συγγένειας. -

Τα σημερινά κινήματα οφείλουν να υπερβούν τους νομικισμούς, να εξελιχθούν μορφωτικά, να διευρυνθούν στα πλαίσια της πολυδιάστατης πολιτικής παιδείας σε προτάσεις πολιτικής συγκρότησης και αναζήτησης οικοδόμησης ενός υγιούς συστήματος Ελλάδα. Φόβος επικρατεί μήπως η κραυγή ύπαρξής τους μεταφραστεί σε φιλοδοξία προγραμματικού μέλλοντος, καταστροφής των θεσμικού παρασιτισμού, της ανηθικότητας. Θα ήθελαν κινήματα νομικίστικα, οικονομίστικων συντεχνιασμών. Η δικαιοσύνη πρέπει να υπηρετεί το δίκαιο. Κανένα Σύνταγμα δεν επιτρέπει τα νοσηρά φαινόμενα που συμβαίνουν. Το Σύνταγμα δεν είναι μια περίκλειστη κατηγορία. Σήμερα το χρησιμοποιούν για να μειώσουν τον συνταγματισμό σε επιστήμη και μηχανική διακυβέρνησης. Όπως πρόσφατα γράφει σε βιβλίο και συνεντεύξεις του ο Γκαετάνο Ατζαρίτι (καθηγητής συνταγματικού δικαίου), «ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ» και «το πρόβλημα είναι πως να παραμείνουμε μέσα στα θεσμικά όργανα, φέρνοντας την κοινωνική σύγκρουση».

Το κίνημα των Τεμπών είναι η επανεγγραφή κανόνων της πολιτικής, η άρνηση συμμετοχής ως μια ακόμα συμπληρωματική μονάδα στο αριστεροδεξιό υπάρχον σύστημα. Είναι η κατάκτηση μιας νέας δικαιακής και κρατικής δημοκρατικής θεσμικότητας, συνάντησης με την κοινωνία. Οι παραπάνω (Μ και Λ) στους οποίους αναφέρθηκα, δεν αναγνωρίζουν ότι από το υπάρχον πολιτιστικό και πολιτικό σύστημα δεν υπάρχουν εναλλακτικές.

ΕΙΝΑΙ ΚΕΝΤΡΙΚΟ: Η επιστροφή της πολιτικής. Η απουσία της διαλύει το μυαλό και τις ανθρώπινες σχέσεις. Η ανάκτησή της ως σχέδιο, πρόταση συμπληρωματικότητας υποκειμένων σε ορίζοντα κοινών ευγενικών στόχων είναι η Ανθρωπολογική Ελληνική Οντολογία. Με διαλεκτική, που βρίσκεται απέναντι στην ερειστικότητα που εκβαρβαρίζει. Αλλά και με αντιστροφή του δικαιώματος τιμωρίας: δεν θα τιμωρείται ο επιτηρούμενος. Οι πολίτες θα μπορούν να τιμωρούν. ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΕΝΝΟΙΩΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ.

Το στοίχημα είναι η διαδικασία και τα περιεχόμενα, πως με τρόπο νέο θα συγκλίνουν οι δημοκρατικές παραδόσεις, διαφορετικές πολιτισμικές ταυτότητες στο συντακτικό ενός νέου πολιτικού υποκειμένου.

Απαιτούν από την Καρυστιανού όσα βάζει ο νους τους. Τους υπενθυμίζω ότι και από κατάκτηση της ελάχιστης πολιτικής παιδείας προκύπτει ότι: ο λόγος του αρχηγού είναι να υπενθυμίζει αξίες, να κρατάει την σημαία τους, να εξασφαλίζει συνοχή και συνέχεια. - Με το κίνημα των Τεμπών η κοινωνία απαιτεί να είναι ορατή. - Ορίζει την πορεία αναγέννησης από μια ηθική και πνευματική αυτοδιαμόρφωση. - Η πολιτική συγκρότηση οικοδομείται από αυτή την εκτεταμένη ιερή συναισθηματική ενότητα. - Μια νέα πολιτική συγκρότηση από το κίνημα των Τεμπών θα είναι μια πολιτισμική πρόταση νέας ιεράρχησης αναγκών του βίου.

Γρηγόρης Κλαδούχος Ξυλόκαστρο Κορινθίας 29 Δεκεμβρίου 2025

Κατηγορία: Γ.ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ

ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ «ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΓΩΝΑ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ - ΚΟΜΒΟΣ ΚΙΑΤΟΥ»

ΣΥΣΧΕΤΙΖΟΥΝ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΜΕ ΟΠΛΑ, ΗΠΑ ΚΑΙ ΙΣΡΑΗΛ! - ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ «ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΓΩΝΑ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ - ΚΟΜΒΟΣ ΚΙΑΤΟΥ». ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΤΛΟΥΣ «ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΙΑΤΟΥ» Ή ΜΕ ΟΝΟΜΑ «ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ»(!). – ΔΙΕΞΟΔΟΣ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΓΡΟΦΙΛΙΑ.

Κυκλοφορεί κείμενο «Συντονιστικής Επιτροπής» από τον ή τους παραπάνω συλλόγους ως αιτήματα Κορίνθιων αγροτών με την προσθήκη «ΚΟΜΒΟΣ ΚΙΑΤΟΥ». Εδώ στην Κορινθία δεν εξάγουμε πολλά προϊόντα αλλά και δεν εισάγουμε προϊόντα συσκοτιστικής πολυλογίας. Για το κείμενο των 56 σελίδων τους:

1. Πρόκειται για μεθοδευμένο κείμενο που στοχεύει μέσα από το μπούγιο λέξεων, αναλύσεων, αιτημάτων, να δημιουργείται ασάφεια κεντρικότητας, της ουσίας του αγροτικού ζητήματος.

2. Με την πρώτη αντιλαμβάνεσαι ότι έχει βγεί από τεχνοκράτες, γραφειοκράτες του Μαξίμου ή του ΥΠΑΑΤ, από κάποια σπουδαστική διατριβή.

3. Είναι πολυεργαλείο!. Μοιάζει κατασκευή μηχανουργείου, παρά σε αγροτική διεκδικητική αυτοδημιουργία.

4. Πώς θα μάθουμε πού και πότε κάνουν συνέλευση και αποφασίζουν; Πότε αποφάσισαν αυτό το κατεβατό;

Αντιγράφω από ανάρτηση Κώστα Χατούπη:

«Διαβάζουμε στα αιτήματα του Αγροτικού Συλλόγου Κιάτου ή αλλιώς ΑγροτικοςΣυλλογος Κορινθίας στο αίτημα Νο22 τα παρακάτω:

[[Κεφάλαιο - ΑΙΤΗΜΑ 22

- «Αίτημα για αντισταθμιστική συμφωνία στο τομέα των εξοπλιστικών με ΗΠΑ και Ισραήλ…

- Προμήθεια νέων ποικιλιών οπωροκηπευτικών με διεθνή αναγνωρισιμότητα και δωρεάν διαθεσή τους στους αγρότες για αναδιάρθρωση καλλιεργειών»]]

Προκύπτει το ερώτημα:

Τι σημαίνει "νέων ποικιλιών" και ποιος συνέδεσε τα αιτήματα με τα εξοπλιστικά ειδικά με ΗΠΑ κι Ισραήλ.?

---

ΥΓ: επειδή γνωρίζω αγρότες που συμμετέχουν στο μπλόκο Κιάτου και τους χαρακτηρίζει σοβαρότητα και συνέπεια, θα αναφέρω μόνο τούτο:

μαγκες, βάλτε χαλινάρι στους κυβερνητικούς "κακοφωνίξ" διότι σας έχουν παρασύρει σε επικίνδυνα και τραγελαφικά μονοπάτια...».

…

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις παίρνουν βίαιες μορφές, γιατί απουσιάζει η πολιτική, η πρόβλεψη, το σχέδιο Αγροδομικής Ανασυγκρότησης. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε την αγροτική αυθορμησία, αλλά η επεξεργασία των αιτημάτων τους πρέπει να ξεκινάει από τον όρο «ΑΓΡΟΦΙΛΙΑ». Μία μορφωμένη και επαρκής πολιτική ηγεσία, ένα αυτοκατανοούμενο αγροτικό κίνημα θα τον έθεταν ως αξιακή αρχή. Είναι συμπεριεκτικός μιας κοινωνικής, παραγωγικής, ανθρώπινης, αισθητικής και πολιτισμικής αναβάθμισης της υπαίθρου και των περιφερειών. Χρειαζόμαστε μάστορες της παραγωγής, της υγείας, μια γεωργία της τυπικότητας, επιστημονική γνώση, αλλά και επίγνωση της γαστρονομικής γεωγραφίας.

Όλα συμπυκνώνονται στο "είναι πολύ in να είσαι αγρότης" και στην επιστροφή της ελληνικής περιφέρειας στην πολιτική, στην αυτοανάπτυξη, στην πρόταση ζωής. Οι αγρότες αν συνεχίσουν το ετήσιο τελετουργικό με συντεχνιακή οικονομίστικη αντίληψη, αιχμάλωτοι των επιδομάτων, του κράτους, αν δεν απελευθερωθούν από κουμανταδόρους κομματανθρώπους ή αγροτοπαράγοντες, αν συμβιβαστούν με προβοκατόρικες κινήσεις, πάλι στους χαμένους θα βρεθούν.

Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο - 19/12/2025

Κατηγορία: Γ.ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ

ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ - ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΤΟΠΙΚΟ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ ΕΥΡΩΣΤΙΝΗΣ

1. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΡΙΩΝ ΣΕΝΑΡΙΩΝ ΑΠΟ ΜΕΛΕΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ
ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ.

2. ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ - ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ: ΤΟ
ΣΕΝΑΡΙΟ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΕΔΑΦΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΜΕ ΠΡΑΚΤΙΚΟ
ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ, ΧΩΡΙΣ ΣΥΓΧΙΣΗ ΟΝΕΙΡΩΝ.
3. Ο ΔΗΜΟΣ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟΥ - ΕΥΡΩΣΤΙΝΗΣ ΕΙΝΑΙ
ΙΔΑΝΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΚΤΥΟΥ ΑΞΙΩΝ.

Α. ΓΕΝΙΚΑ:

1. Ο ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ
ΔΗΜΟΥ.
Είναι ένα σχέδιο που πάνω στο έδαφος ορίζει μετασχηματισμούς και ανακατατάξεις, ιεραρχήσεις των τοπικών παραγωγικών χώρων, υποδομών, οικισμών. Χαράζει στο έδαφος διαρθρωτικές αλλαγές, ώστε α) αποδίδοντας αξία σε προνομιακούς πόρους και β) υποβοηθώντας υστερούντες συντελεστές της τοπικής ιδιαιτερότητας, να κατευθύνεται το συνολικό τοπικό σύστημα στην ευημερία, στην κοινωνική ισορροπία.

Στις συνθήκες της χώρας, με έντονες χωροταξικές δυσπλασίες, τον συγκεντρωτισμό, την περιθωριοποίηση της εκτός Αθηνών Ελλάδας, τις συνθήκες που επιβάλλονται από την παγκοσμιοποίηση και συρρικνώνουν τις δυνατότητες αποφάσεων των κρατών, οδηγούμαστε στην ανάγκη αναζήτησης των στρατηγικών ικανοτήτων της ανάπτυξης δημοτικών ενοτήτων και μικροπεριφερειών, με την επιστροφή κοινοτιστικών αντιλήψεων στις σύγχρονες καινοτομικές διαστάσεις τους. 

Με στόχο την κοινωνική βιωσιμότητα. Αυτές μας οδηγούν στον πολεοδομικό, χωροταξικό και οικονομικό προγραμματισμό, με όλα τα τεχνικοεπιστημονικά εργαλεία.

2. Η ΕΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΤΠΣ ΣΤΟ ΥΠΕΡΕΧΩΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟ ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΟ
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ 

Το Ελληνικό κράτος έχει δημιουργήσει το άλυτο περιφερειακό πρόβλημα, δεν ανταποκρίνεται σε λειτουργίες εσωτερικής ενδογενούς ανάπτυξης και οικονομικοπολιτικής ενσωμάτωσης.
Το «ανανεωμένο» χωροταξικό είναι ένα συμφωνητικό υπηρετικότητας της Πελοποννήσου στις οικονομικές, κοινωνικές αξιολογήσεις του κεντρικού υδροκέφαλου κρατικού μηχανισμού.

Με αυτές τις προϋποθέσεις, χωρίς την νομιμοποιητική βάση αυτοέκφρασης, η περιφέρεια δεν θα μπορέσει να αναπτύξει την ιστορική, πολιτισμική και οικονομική της δυναμική.

Το νέο Χωροταξικό Πελοποννήσου: είναι χαμένη ευκαιρία ενός αναπτυξιακού περιφερειακού παραδείγματος μιας ιστορικής βιοεδαφικής ενότητας, χωρίς την διαλεκτική ανάμεσα στο σχεδιάζω και
κυβερνώ. Διευρύνει την άνιση ανάπτυξη παραλίας και ενδοχώρας. Αρνείται την πολιτισμική βάση μιας κεντρικής υποδομής, την επιστροφή των δήμων, πολλών μικροπεριοχών πυρήνων ανάπτυξης, γνώσης, σε ένα εσωτερικό γεωτροφικό και πολυλειτουργικό κύκλο.

Β. ΤΟ ΤΠΣ ΟΠΩΣ ΤΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΑΝ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ

 
Όλη η παρουσίαση από τον Υφυπουργό τότε Ν. Ταγαρά και τον Γ.Γ. Χωρικού Σχεδιασμού και Αστικού Περιβάλλοντος του ΥΠΕΝ κ. Ε. Μπακογιάννη επικεντρώθηκε στην εξυπηρέτηση του πολίτη, στην εξασφάλιση της ιδιοκτησίας του, στην ευχέρεια να βγάζει πιο γρήγορα οικοδομικές άδειες κλπ. Απαντούσε στην λατρεία του Έλληνα προς την μικροϊδιοκτησία του. Ενώ το πρωτεύον είναι η αναδιάταξη της μεγάλης κοινωνικής ιδιοκτησίας. Ήταν το λαϊκίστικο χάιδεμα του ατομικίστικου
ιδιοκτησιακού αξιακού.

Γ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΜΕΛΕΤΗΤΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ (12/12/2025)

Καθηγητής Λουίτζι Μάτσα: «αρχή σχεδιασμού είναι η οπτική του συνόλου, η εφαρμογή στον χώρο ενός πολιτικού προγράμματος». Και πολιτική είναι πρόγραμμα και επαναπροσδιορισμός αξιών, της συμπεριφοράς των ανθρώπων, που με την δημόσια συζήτηση, την επιλογή στόχων, επιτρέπουν την
απελευθέρωση της κοινωνικής δυναμικής.

ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΜΕΛΕΤΗΤΩΝ ΤΟΥ ΤΠΣ προβλήθηκαν τρία σενάρια τοπικού σχεδίου.

ΠΡΩΤΟ: Δεν αιτιολογήθηκε η επιλογή τους. Έρχεται ως διαφορετική βαθμολόγηση παραγόντων – συντελεστών που μετέχουν ως ερωτήματα από τις προδιαγραφές των μελετών;

Από αυτά που μας είπαν έγινε αντιληπτή η βαρύτητα που έδωσαν στις επιθυμητές ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΣ κοινωνικές εισροές, ανάμεσα σε παραθεριστές και τουρίστες, και στον επικαθορισμό επιλογής του ενός από αυτούς. Δόθηκε η εικόνα ανταγωνιστικότητας ανάμεσα σε τουριστική και παραθεριστική επιλογή για τον τόπο. 

Προβλήθηκε και ο τουρισμός ως προτεραιότητα.

ΔΕΥΤΕΡΟ: Δεν υπάρχει διάσταση τουρισμού – παραθερισμού. Αυτές είναι φαντασιακές
συγκρούσεις.

Οι παραθεριστές, ή οι μη μόνιμοι κάτοικοι, δεύτερης κατοικίας είναι μεγάλο δυναμικό για την πόλη και τον Δήμο. Το κράτος έπρεπε να πριμοδοτήσει με κίνητρα την μετεγκατάσταση Αθηναίων, ώστε να δοθεί ανάσα στην πρωτεύουσα πόλη της δύσκολης ζωής και για την ζωή τους σε ένα φυσικό, φιλικό περιβάλλον. Το μεγάλο θέμα του Δήμου είναι ότι δεν έκανε ποτέ μια κίνηση ένταξης και συμπληρωματικότητας των παραθεριστών και όσων διαμένουν κατά διαστήματα στον Δήμο. Στο πρόγραμμα της παράταξης ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ το 2002 προτείναμε ανοιχτή διαβούλευση
κάθε καλοκαίρι με αυτούς που δεν διαμένουν μόνιμα στον Δήμο.

Όσον αφορά στον τουρισμό: οι έχοντες το πρόσταγμα στον Δήμο, αλλά και οι υπόλοιποι εκπρόσωποι «αντιπολιτεύσεων» δεν έχουν την παραμικρή μορφωτική επάρκεια στα θέματα τουρισμού. Ούτε τι σημαίνει η λέξη, ούτε την μελέτη και τα συμπεράσματά της για τον τουρισμό γνωρίζουν, αυτήν
που ολοκληρώθηκε από τον Δήμο επί δημαρχίας Ανδρικόπουλου. Τουρισμός υπήρξε επί Τυπάλδου, που δεν είναι ώρα να το αναπτύξουμε. Έτσι αυτά που ακούσαμε για ένταξη στην «διεθνή τουριστική αγορά»! απαιτούν προϋποθέσεις που δύσκολα θα ανευρεθούν.

ΤΡΙΤΟ: η ανάπτυξη και ο σχεδιασμός πρέπει να προσανατολιστούν στις ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ δυναμικές, στα ενδογενή στοιχεία τους. Τι έχουμε στο οποίο να επενδύσουμε, πως θα αξιοποιήσουμε το οικονομικό, εδαφικό, παραγωγικό, εργασιακό, συμβολικό και φυσικό κεφάλαιο του Δήμου, με νέες συμμετρίες στην κοινωνία και το έδαφος. Ο Δήμος μας είναι ένα ιδανικό εργαστήριο μελέτης και αξιοποίησης δικτύου αξιών.

Δ. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ – ΚΥΡΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΟΡΓΑΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ (ΣΕ
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΕΝΑΡΙΟΥ), ΟΧΙ ΡΟΥΤΙΝΑΣ

1. Απόφαση νέας Οικιστικής ιεραρχίας

Το Ξυλόκαστρο στην σχέση οικονομικών και εδαφικών παραγόντων πρέπει να αναγνωριστεί ως κέντρο ροής ζωτικότητας, υπηρεσιών, γνώσης, φροντίδας, στον δημοτικό χώρο, όπως και να εκφράζει
ένα δυναμικό της ενδοχώρας του.

Να επανεξεταστεί το ρυμοτομικό της πόλης και να πολεοδομηθεί η περιοχή από τον νέο σιδηροδρομικό σταθμό έως την θάλασσα των Αριστοναυτών, της ακτής του Μύθου, με προοπτική εγκαταστάσεις αθλοναυτικές. Είναι η επιστροφή ουσίας της ιστορικής ταυτότητας, μακριά από περατζάδες για «πλοία» που ξεροσταλιάζουν στις Αποθήκες Φραντζή.

Ρέθι: αναβάθμιση σπουδαιότητας, όπως και για το Δερβένι.

2. Ιεραρχία επικοινωνιακών υποδομών: άξονας Παναρίτι, Μάρκασι, Ρέθι, Πύργος, Ζάχολη (για μια νέα συμμετρία παραλίας - ενδοχώρας, για την ανάπτυξη μιας νέας γραμμικής πυκνότητας)

3. Αξιοποίηση ενδιάμεσων χώρων συνάντησης αγροφυσικού με υδατοφυσικό χώρο, όπως ο Κόμβος - δασάκι σε Λυκοποριά – Σαρανταπηχιώτικα, (είναι ποιοτικές παρεμβάσεις στο ομοιογενές κεκορεσμένο οικιστικό συνεχές της ακτογραμμής).

4. Φυτώρια: Γνώση της τοπικής παραγωγικής γεωγραφίας και αξιολόγησής της σημαίνει ένταξη της ευρείας καλλιεργητικής περιοχής φυτωρίων ως ειδική «Περιοχή Προστασίας», «Παραγωγικών και Επιχειρηματικών Δραστηριοτήτων».

5. Άρση κάθε αδράνειας, μελέτες για επείγοντα ζητήματα ΧΥΤΑ και διάβρωσης ακτών.

- Το ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ, το ΔΕΡΒΕΝΙ, όλος ο Δήμος έχουν ένα ΕΥΡΥ και ΠΥΚΝΟΝΟΗΜΑ αξιών αλλά αδικούνται από τα ελλείμματα ανάγνωσης από τοδιευθύνων πολιτικό προσωπικό.

Ε. ΓΙΑΤΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΦΩΝΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΝΤΕΣ;

Αν εξαιρέσουμε τους χορούς και τα πανηγύρια των δημοτών που εκφράζουν την φυγή από την στεναχώρια και ασχήμια, τον πόνο του αδικημένου, ο κόσμος που δεν θέλει να αισθάνεται ηττημένος είναι στους δρόμους, για τα Τέμπη, για το αγροτικό. Δεν έχει εμπιστοσύνη σε θεσμούς, προγράμματα, σχέδια, λόγια. Κοιτάξτε πόσοι – ελάχιστοι - παρακολούθησαν το Δημοτικό Συμβούλιο, ακόμα και από το διαδίκτυο. Το μεγάλο έλλειμμα δεν λέγεται αδιαφορία, δεν είναι οικονομικό, υλικό, είναι η κρίση εμπιστοσύνης ότι αυτά που προσφέρονται ως λύση από τους θεσμούς (μέχρι και τους «κατώτερους») δεν αναγνωρίζονται ως στοιχεία μιας βιώσιμης προοπτικής.

Ο Δήμαρχος και η παράταξή του δεν έκφρασαν κάποια συγκεκριμένη πρόταση, άποψη. Είχαν ή δεν έχουν έναν σύμβουλο για τέτοια θέματα; Ο «μελλοντικός δήμαρχος» Καραβάς, όπως άκουσα σε
ομήγυρη αυτοκολακείας, και οι συνεργάτες του απόντες. Ο κ. Μπρακούλιας ζήτησε χρόνο για να σκεφθεί, γιατί 25 χρόνια σε αυτές τις θέσεις εκπροσώπου δεν μπόρεσε να αξιολογήσει δυο προτεραιότητες για τον Δήμο.
Χιλιάδες στόματα κλειστά. Ακούσαμε άποψη μόνο από την μηχανικό Νικολέττα Βερτσιώτη.

Στο κείμενό μου με προτάσεις για το ΓΠΣ Ξυλοκάστρου (28 Ιουνίου 2009), κλείνω με την διαπίστωση του Καστοριάδη ότι αυτό το σύστημα που ζούμε έχει εμάς ως λειτουργικό δυναμικό του. Έτσι, οι συνδημότες θα αυξήσουν την κατά κεφαλήν συνείδηση ευθύνης τους απέναντι στο κοινωνικό σύνολο,
αν ανατρέξουν σε χρήσιμα μορφωτικά βοηθήματα και σε μια συζήτηση για προγραμματισμούς τοπικού επιπέδου. Αυτοί που αποφασίζουν δεν έχουν ανάγκη στοιχειωδών γνώσεων τοπικής οικονομίας, και αξιοποίησης του τοπικού κεφαλαίου. Το «πηγαίνουμε και όπου βγει» δεν αφορά αυτούς.
Γνωρίζουν που πηγαίνει ο τόπος, αλλά και που πηγαίνουν αυτοί.

ΧΡΗΣΙΜΟ κείμενο αυτό που πλαισιώνει την σελίδα: αναφορά στο ΓΕΝΙΚΟ
ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ του Ξυλοκάστρου / 2009.

Κατηγορία: Γ.ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ

ΝΕΟ ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΟ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

ΝΕΟ ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΟ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ: ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ ΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΒΙΟΕΔΑΦΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ - Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΑΖΩ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΩ.

1. Η ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΥΠΟΤΕΛΗΣ ΣΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ, ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.

Η δημοσίευση του χωροταξικού της Πελοποννήσου (ΦΕΚ 186 Δ) από την κυβέρνηση στις 14 Απριλίου, είναι μια προσαρμογή στις κεντρικές κατευθύνσεις του κράτους, που δεν είναι σε θέση να υπηρετήσει τις εθνικές και περιφερειακές δυνατότητες. Είναι ένα γραφειοκρατικό κείμενο διεκπεραίωσης, δηλωτικό ενός κράτους εξαρτημένου, δορυφορικού, ενός κράτους πελάτης, συντήρησης της υπανάπτυξης της Ελληνικής υπαίθρου. Επιβεβαιώνει την μονοκεντρικότητα και υπηρετικότητα στην παρασιτική και ευάλωτη Αθήνα.

Αυτό το κράτος δημιουργεί το άλυτο περιφερειακό πρόβλημα, δεν ανταποκρίνεται σε λειτουργίες εσωτερικής ενδογενούς ανάπτυξης και οικονομικοπολιτικής ενσωμάτωσης. Αυτή η εξωκοινωνική αντίληψη συντήρησης της Πελοποννήσου σε μια διαρκή καταστολή, δεν έχει ανάγκη τους πολίτες, τις συλλογικότητες, τους συμβουλιακούς θεσμούς, την εσωτερική πολιτική αγορά του λόγου. Η περιφερειακή της «εκπροσώπιση» είναι η αποστολή από το συγκεντρωτικό κομματικό και κρατικό μονοπώλιο ισχύος που εξουδετερώνει την τοπική αυτοέκφραση. Η υπανάπτυξη κρίθηκε και στο επίπεδο των αυτοδιοικητικών θεσμών, όπως τους ονομάζουν, των Δήμων και της Περιφέρειας, με ένα προσωπικό ανεπάρκειας και μεσιτείας.

Με αυτές τις προϋποθέσεις, χωρίς την νομιμοποιητική βάση αυτοέκφρασης, η περιφέρεια δεν θα μπορέσει να αναπτύξει την ιστορική, πολιτισμική και οικονομική της δυναμική.

Το «ανανεωμένο» χωροταξικό είναι ένα συμφωνητικό ένταξης της Πελοποννήσου στις οικονομικές, κοινωνικές αξιολογήσεις του κεντρικού κρατικού μηχανισμού: σε έναν κύκλο που δεν κλείνει, άνισης ανάπτυξης, και ανταλλαγής με φιλοδωρήματα.

2. ΑΝΙΣΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΠΑΡΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΔΟΧΩΡΑΣ - Η ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΥΠΟΔΟΜΗΣ – ΒΙΟΕΔΑΦΙΚΕΣ ΜΙΚΡΟΠΕΡΙΟΧΕΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ, Η ΓΝΩΣΗ, Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΓΕΩΤΡΟΦΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ.

Πρόταση για την Περιφέρεια δεν είναι ο αθροιστικός κατάλογος προτάσεων για κάθε πρώην νομό. Ούτε ποτέ μπορεί να συνταχθεί χωροταξικό μιας ακρωτηριασμένης περιφέρειας. Ο ακρωτηριασμός της με ένα τμήμα της ως Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας είναι ύβρις στην ιστορική ενότητα του Μοριά. Ούτε μπορείς να σχεδιάσεις πάνω σε μερίδες του περιφερειακού Πελοποννησιακού σώματος, σε τμήματα της αυτοπροσωπείας της. Αυτό έρχεται από την ιστορία, με την τόση πυκνότητα και ενότητα μνημείων, με κεντρική την γεωπολιτισμική της θέση. Το άυλο και υλικό πολιτισμικό κεφάλαιο είναι καθοριστική συνιστώσα αφετηρίας αναπτυξιακού σχεδίου. Η άρνηση, η υποτίμηση αυτού του στοιχείου είναι εισαγωγή στον αφελληνισμό, στην απαξίωση μιας μεγάλης Μοραΐτικης σελίδας του Ελληνισμού, στην κατάργηση της έννοιας της ταυτότητας.

Α. Αποφασιστικό στοιχείο ενός χωρικού σχεδίου και κοινωνικής επανεκκίνησης είναι η επιστροφή της συνείδησης πνευματικών και αισθητικών αξιών, η επιστροφή του «δημιουργώ», καινοτομώ, σχεδιάζω, παράγω έργα και προϊόντα. Επόμενα μια απελευθερωτική αντίληψη και πολιτική ανάπτυξης σε μορφές έκτασης – χωρικές – υποδομές, όσο και έντασης με πόλους τεχνολογίας, αισθητικές παρεμβάσεις. Η Πελοπόννησος διαθέτει ισχυρό συμβολικό κεφάλαιο. Η οικονομική της ανάπτυξη προϋποθέτει γνώση και συνείδηση τόπου, αισθητικών και πνευματικών αξιών, επινοητικότητα και δημιουργία.

Β. Όταν το μέλλον κρίνεται στα δίκτυα, στην περιφερειακή αυτοπροσωπεία, λόγω της άνισης ανάπτυξης κέντρου και παραλιακής Πελοποννήσου, η αναγέννησή της θα προέλθει από την υποδομή ενός άξονα Επιδαύρου – Μυκηνών – Δημητσάνας – Ολυμπίας. Αυτή η υποδομή θα ανατροφοδοτήσει την εσωτερική δυναμική. Όταν μάλιστα συνδυαστεί με Πανεπιστήμιο θα λειτουργήσει ως πυκνωτής και εξακτινωτικά στην ανόρθωση της παραγωγικής δομής και στην αναγέννηση του οικιστικού δικτύου στο εσωτερικό, θα λειτουργήσει και ως τουριστική υποδομή - περιηγητική οικονομία. Θα υφάνει έναν αναπτυξιακό ιστό, θα αποτελέσει μια προοπτική απέναντι στην οικιστική πλαδαρότητα και κορεσμό των παραλιών με τον χαμηλού επιπέδου συντελεστή αισθητικής. Το μεγάλο κληροδότημα των μυθικών και ιστορικών κέντρων θα βρει την σύγχρονη προέκτασή του με Ακαδημία Μυθολογίας στις Μυκήνες και Ολυμπιακή Ακαδημία στρατηγικού, μόνιμου χαρακτήρα στην Ολυμπία. Η άρση της πρώτης χωροταξικής οικιστικής και κοινωνικής ασυμμετρίας έχει τα παραπάνω ως απάντηση.

Γ. Η Πελοπόννησος στο παγκόσμιο σύστημα μεταφορών μπορεί να έχει κεντρικό ρόλο, έχει προνομιακή ανταγωνιστική θέση. Όταν το μέλλον κτίζεται με δίκτυα, στο προτεινόμενο χωροταξικό της κυβέρνησης, κακομοιρίστικα, περιορίζονται στην δικτύωση της Επιδαύρου με τις Μυκήνες. Δεν προτείνουν, δεν αναφέρονται σε ευρύτερης σημασίας λιμάνια, σιδηροδρόμους, απουσιάζουν ως συνδυαστικές υποδομές. Στην συμπληρωματικότητα ανακατανεμειμένων κέντρων και οδών του παγκόσμιου συστήματος μεταφορών και των εγχώριων δυναμικών, στην πολιτική υποδομών πρέπει να ενταχθεί ένα μεγάλο λιμάνι στην Δυτική Πελοπόννησο.

Δ. Η επιστροφή της Μοραΐτικης επινοητικότητας, του είμαι περήφανος για αυτό που παράγω, κατασκευάζω, θα συνοδευτεί με ανασύσταση οικιστικών δικτύων, μελέτη, αξιολόγηση και αναπτυξιακές προτάσεις, βιοεδαφικών περιοχών ιδιαίτερων, συναφών παραγωγικών και ταυτοτικών στοιχείων. Μια νέα επιχείρηση Πολεοδομικής και Αγροδομικής Ανασυγκρότησης, μικρές οικιστικές κοινότητες ως συμβίωση εμπιστοσύνης, ως ένα πολυλειτουργικό περιβάλλον θα αποτελέσουν την Πελοποννησιακή Κοινωνία και Συνέλευση. Η Συνέργεια Σχέσεων μεταξύ της ανθρώπινης εγκατάστασης, περιβάλλοντος, η τοπική γνώση με την επικουρία της αναπτυξιολογικής επιστήμης και τα Επιμελητήρια, θα ενεργοποιήσουν την αναπαραγωγή ζωής και αξίας. Θα επανέλθουν με την ανασύνθεση του εσωτερικού κοινωνικού κεφαλαίου, η χωρική δικαιοσύνη και οι ενδοπεριφερειακές συμμετρίες. Απαιτείται σαφής αντίληψη της αγροτικότητας, που δεν είναι μόνο γεωργικό προϊόν ποιότητας και ταυτότητας, αλλά ένας τρόπος ζωής στην ύπαιθρο, πολιτισμός, γαστρονομία, πολυλειτουργικότητα και ποιότητα σε όλο το συνεχές της γεωτροφικής αλυσίδας, από την παραγωγή στην τυποποίηση, στην διανομή, σε σύνδεση με τις δομές της γνώσης.

Ε. Τα βουνά έχουν την δική τους κοινωνική και φυσική κατασκευή που πρέπει να αναλυθούν ως «οικονομία του βουνού». Το ίδιο και η σχέση της Περιφέρειας με την μπλε οικονομία.

Για την ΧΩΡΟΤΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΓΡΟΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ: Στις επιμέρους εκφράσεις δυαδικής οικονομίας, ασυμμετρίας παραλίας – ενδοχώρας, το οινικό παραγωγικό σύστημα της Νεμέας στην επαναξιολόγησή του πρέπει να συνδυαστεί με τον σχεδιασμό του αγροαρχαιολογικού συστήματος Νεμέας- Στυμφαλίας - Φενεού.

Απουσιάζει η αναφορά και ανάδειξη του τοπικού παραγωγικού συστήματος καλλιέργειας πολλαπλασιαστικού φυτικού υλικού από Ξυλόκαστρο έως Δερβένι, στην Βόρεια Πελοπόννησο, που ανανεώνει κατά 70% το φυτωριακό υλικό της χώρας, ως παραγωγικό και εδαφικό σύστημα Εθνικής Σημασίας.

3. Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΝΕΑΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΧΩΡΟΤΑΞΙΑΣ.

Ο υπαρκτός πολιτικός κόσμος είναι ανεπαρκής, σπάταλος, κανονικοποιεί την πελατειακή χρήση προγραμμάτων, παράγει υπανάπτυξη και χρέος. Τις κατανομές και μια νέα περιφερειακή χωροταξία αυτόκεντρου συστήματος μπορεί να αποκαταστήσει ένα νέο ηθικό και μορφωτικό περιβάλλον μιας κεντρικής κυβέρνησης με τεχνοκρατικές ικανότητες συνθέσεων και λειτουργίας θεσμών ενσωμάτωσης του πολυκεντρικού εθνικού χώρου, μαζί με την αναβίωση της εσωτερικής περιφερειακής πολιτικής αγοράς. Οι μελετητές μπορούν να διατηρούν την επιστημονική αυτονομία τους και να μην ενσαρκώνουν μια «αντικειμενική» θέση, προτείνοντας την συνέχεια ενός συστήματος, που δεν πρέπει να συνεχίσει.

Η ουσία ενός Περιφερειακού Χωροταξικού Σχεδιαστικού Παραδείγματος είναι η αρμονική συνάντηση παρελθόντος και μέλλοντος, γεωγραφίας και ιστορίας, αστικού και αγροτικού χώρου, κληροδοτήματος και καινοτομίας. Είναι η επιστήμη και πολιτική κοινωνικών και χωρικών συμμετριών, κοινωνικής βιωσιμότητας. Είναι μια ολοκληρωμένη αναγεννητική αντίληψη του χώρου, μια νέα δημιουργική ατμόσφαιρα.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟ έχει ως αφετηριακή βάση τις κατευθύνσεις ενός Αναπτυξιακού Σχεδίου για την Πελοπόννησο από την ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στην Τρίπολη, 8. 12. 1999. Περιλαμβάνεται στο βιβλίο «ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» και στο «ΝΕΑ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ».

2. Φωτογραφική πλαισίωση: Α. το κείμενο του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία στις 6. 2. 2000 και Β. κείμενό μου στις Αρκαδικές Ειδήσεις 23. 3. 2004, μια πρόσκληση - αναζήτηση συνομιλητών για έναν περιφερειακό αναπτυξιακό διάλογο.

---

Γρηγόρης Κλαδούχος

Κατηγορία: Γ.ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ, ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ, ΤΟΠΙΚΑ

15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ: ΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΟΤΖΑΛΑΝ - ΗΜΕΡΑ ΝΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

- 15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΟΤΖΑΛΑΝ. Η ΣΙΩΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΕΣ. ΗΜΕΡΑ ΝΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΤΗΝ ΔΥΣΗ. - ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ.

Η παράδοση του Οτζαλάν, ηγέτη του Κουρδικού κινήματος που έδωσε όνομα στον λαό και τον τόπο του, «έβαλε στην ημερήσια διάταξη το Τουρκικό πρόβλημα, την ανάγκη για νέες σχέσεις αρμονίας ανάμεσα στους λαούς, τα έθνη, τις τάξεις, την γεωγραφία στην Μικρά Ασία και την Μεσοποταμία»*

«Η αξιοπρέπεια, η αυτοεκτίμηση, ο ανθρωπισμός, ο διεθνισμός των Ελλήνων κρίνεται στην Καλόλιμνο της Προποντίδας, στο Γκουλάκ του Ιμραλί.*

«…όταν συγκρίνει κανείς τις δύο υποθέσεις Γρ. Λαμπράκη και Α. Οτζαλάν θα παρατηρήσει ότι στην υπόθεση Λαμπράκη το παρακράτος έγινε κράτος. Στην υπόθεση Οτζαλάν το κράτος, η κυβέρνηση έγινε παρακράτος».**

«…Να ανακρίνει τους Κ. Σημίτη, Θ. Πάγκαλο, Α. Παπαδόπουλο, Φ. Πετσάλνικο. Μετά το έγκλημα της 15ης Φεβρουαρίου, σε δηλώσεις μου που δημοσιεύθηκαν στην Εφημερίδα «Τα Νέα» της 17ης Φεβρουαρίου είπα: Αυτοί οι μικροί άνθρωποι έκαναν τους Έλληνες λαγωνικά ξένων συμφερόντων. Ένας από αυτούς μου τηλεφώνησε και μου είπε: εγώ δεν ευθύνομαι. Του απάντησα να πεις δημόσια ποιος ή ποιοι ευθύνονται. Ένας εισαγγελέας θα άρχιζε από το ποιος έδωσε, ποιος μετέφερε τη γραμμή του Ναϊρόμπι».**

«Τον Αμπντουλλάχ Οτζαλάν τον έφεραν κατόπιν σχεδίου, οι κυβερνώντες για να τον παραδώσουν».**

«…τον Νοέμβριο του '98 μετά την συνεδρίαση της Κ. Ε. του ΠΑΣΟΚ, όπου δεν μου επετράπη να μιλήσω και όπου είδα μια άρρωστη ατμόσφαιρα και τα πρόσωπα ορισμένων ανθρώπων, μήνυσα στον Οτζαλάν να μην έρθει στην Ελλάδα γιατί θα τον παραδώσουν. Ή αν έρθει να δημοσιοποιηθεί η έλευσή του. Να στηριχθεί δηλαδή στους πολίτες, στον λαό… Το PKK δεν χειρίστηκε εδώ και χρόνια σωστά τη σχέση του με το ελληνικό κράτος. Δεν διέκρινε, δεν το επέτρεπε το συναίσθημα ίσως, τη φύση, τα χαρακτηριστικά του ως αδύνατο κράτος πελάτης ή και δορυφορικό κράτος όπως λέει η κοινωνιολογία… Ο συμβολισμός της Ελλάδας έγινε όπως η Αυστρία του Μέτερνιχ με τον Ρήγα και τον Υψηλάντη».**

«Ήρθα εδώ για να υπερασπίσω την προσωπική μου τιμή και αξιοπρέπεια ως πολίτης της Ελλάδας, της Ευρώπης, της Ανατολικής Μεσογείου, της Οικουμένης. Να δηλώσω ότι υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα, της αξιοπρέπειας, της αυτοπεποίθησης, των αξιών, της αναγέννησης. Η συλλογική απελευθέρωσή μας από το μελανό στίγμα του αδικήματος των Αθηνών, του Ναϊρόμπι, του Ιμραλί περνάει από την ηθική και πολιτική δημόσια κάθαρση. Δεν μπορεί η χώρα να βρει τον βηματισμό της στο μέλλον με εφιάλτες».** ---

* Από τον πρόλογο του Μ. Χ. στο βιβλίο του Ahmet Dere «ΟΙ ΚΟΥΡΔΟΙ».

** Από το «ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΔΙΚΑΙΟΥ, ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΞΙΩΝ - Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΗ», που είναι η Ομιλία - Κατάθεση του Μ. Χ. στην ονομαζόμενη Δίκη Οτζαλάν το 2003.

1. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης έκανε τον Φεβρουάριο του 1986 την πρώτη στην ιστορία παρέμβαση στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ στην Γενεύη για το Κουρδικό Ζήτημα ως μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών (LIDLIP). Στην LIDLIP συμμετείχαν από την Ελλάδα και ο Ανδρέας Παπανδρέου, η Αμαλία Φλέμινγκ, ο Αντώνης Τρίτσης και ο Γιάννης Ντεγιάννης. Στο πλευρό του Αμπντουλλάχ Οτζαλάν βρέθηκαν οι Ν. Τσόμσκι, Εντ. Γκαλεάνο, ο Ντάριο Φο, η Ντανιέλ Μιττεράν, ο Ζαν Ζιγκλέρ, η Βερένα Γκραφ και πολλοί άλλοι. (Στην δεύτερη φωτογραφία, από την εκδήλωση στην ΕΣΗΕΑ διακρίνεται σε θέση του προεδρείου και ο Μανώλης Γλέζος).

2. Ο Μ. Χ. είναι ο πρώτος Έλληνας που συνάντησε τον Οτζαλάν στα στρατόπεδα του PKK.

3. Η κατάθεση στον ΟΗΕ, ο πρόλογος στο βιβλίο του Dere και η ομιλία – κατάθεση στο δικαστήριο βρίσκονται στην ενότητα Η ΚΟΥΡΔΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ του βιβλίου «ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ – ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ – Η ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ», εκδόσεις ΣΤΡΑΒΩΝ, β΄έκδοση 2021.

Γρηγόρης Κλαδούχος

Κατηγορία: Γ.ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ

ΓΙΑΤΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΗΜΙΤΗ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ;

Οι ανακοινώσεις κομμάτων για τον θάνατο του Σημίτη έφεραν στο φως μια ενιαία και αδιαίρετη αντίληψη της πολιτικής και του τελευταίου τριακονταετούς απολογισμού. Οι ξύλινες πληκτικές επαναλήψεις εγκωμιασμού ή τεχνουργημένης αποφυγής κριτικής στάσης στον εκλιπόντα είναι απόδειξη συνενοχής και ουσιαστικής συμπόρευσης του πολιτικού προσωπικού.

1. Η ΚΟΙΝΗ ΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Στις ανακοινώσεις κομμάτων και σύγχρονων προεστών, της ελίτ της Αθηναϊκής παράγκας, διαπιστώνεται μια συγγένεια με την απάτη του νεοΠασοκικού «εκσυγχρονισμού». - Ενσωματώνουν και στην δική τους ιστορία τα πεπραγμένα όλου του τελευταίου τριακονταετή πολιτικού κύκλου με απαρχή την Σημιτική νεοεθνικόφρονα είσοδο. - Δεν αρνούνται έναν κύκλο εκφυλισμού, παθολογικών στρεβλώσεων, την μπλοκαρισμένη δημοκρατία, την καταστροφή των λέξεων, την γκαιμπελική προπαγάνδα της ενσωμάτωσης, την ασημαντότητα. - Βαδίζουν στους ίδιους παρακμιακούς δρόμους ψευτοεκσυγχρονισμού της χώρας. - Αποδέχονται τον Σημίτη ως θετική προσωπικότητα και νομίζουν ότι «η αξία του εκλιπόντος θα τους μεγαλώσει την δόξα ως επιγόνων μαθητών». Διακρίνεται εύκολα ότι πρόκειται για ένα ευάλωτο σύστημα προσχεδιασμένων δοχείων μεταγγίσεων και ιδεολογικών συναφειών, που λόγω ελλειμμάτων πολιτικής παιδείας συντηρείται από εξωθεσμικούς κύκλους. Επιστρατεύουν το ψέμα, προσβάλλουν την εθνική αξιοπρέπεια.

Η αυτοσυντηρούμενη ζώνη, από το δεξιό έως και το αριστερό συντεχνιακό φάσμα επιδεικνύει την ανάγκη συνοχής. Η Σημιτική πολιτική έχει αποκτήσει μια κεντρικότητα με εξακτινωμένη ροή προς όλους τους πολιτικούς χώρους. Αναπαράγονται, έτσι, οι μύθοι, η ωφέλιμη ερμηνεία της ιστορίας, η απόκρυψη των γεγονότων. Το κομματοκρατικό σύστημα διαπλοκής, ανεπάρκειας, αριβισμού, ναρκισσιστικού ηδονισμού εξουσίας αποθεμελίωσε ένα κράτος και μια κοινωνία που αναζητούσαν τον δρόμο τους στην εποχή μεγάλων διεθνών ανακατατάξεων. Κατέστρεψε την Ελληνική Δυναμική, τις παραγωγικές δυνάμεις, το τοπίο, κατέστειλε κοινωνικές διαδικασίες, οδήγησε στην πολιτιστική υποβάθμιση. Λειτούργησε ως διαμεσολαβητής εξάρτησης από τους έξω, κρατώντας σε ομηρεία και ψυχοπνευματική καταστολή την κοινωνία.

2. ΕΠΙ ΤΗΣ ΔΟΜΗΣ ΜΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΝΙΑΙΟΤΗΤΑΣ

Μετά την πρώτη δεκαπενταετία της μεταπολίτευσης, που οι ανακατατάξεις στα Βόρεια με την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την αναβάθμιση της κεντρικότητας της χώρας μας, η δεξιά επανέρχεται στην Αβερώφεια και Πιπινέλεια εκδοχή της εθνικοφροσύνης. Συνέχεια αυτής της στροφής δόθηκε από το ΠΑΣΟΚ στην διακυβέρνησή του από τον Σημίτη.

Ενώ οι παλιοί εθνικόφρονες (αμερικανόφρονες) κατόρθωναν να συνδέσουν την «εθνικοφροσύνη» με τα «εθνικά ιδεώδη», την παράδοση απέναντι στα «μιάσματα», οι υστεροπασοκικοί νεοεθνικόφρονες (αμερικανόφρονες, ευρωπαιόφρονες) συνδέουν - από τον Σημίτη μέχρι και σήμερα - την υποτέλεια με τον τεχνοκρατικό «εκσυγχρονισμό» και την καταστροφή των παραδοσιακών παραγωγικών συστημάτων, τον νεοηθικό δικαιωματισμό. Το εκφυλισμένο Σημιτικό ΠΑΣΟΚ αποκτά την ισχύ ενός φέροντα άξονα εν ροή, που διατρέχει και όλο το πολιτικό σύστημα. Η προστασία, η υπέρβαση του «αναχρονισμού» και της μειονεξίας ορίζεται πλέον ως μόνη επιβιωτική δυνατότητα. Διαχέεται ένας εκμοντερνισμός χωρίς γνώση των εσωτερικών δυναμικών, της ιστορίας, της γεωγραφίας, της εργασιακής διάρθρωσης. Ούτε τα σύγχρονα θεωρητικά και επιστημονικά εργαλεία αποτέλεσαν μέρος των ψυχικών και μορφωτικών τους εφοδίων.

Κατά την είσοδο του «εκσυγχρονισμού» κρίθηκε απαραίτητη αναπλήρωση της θολής εικόνας του εαυτού, ως διέξοδος και προσδοκία προβλήθηκε το χρηματιστήριο, το κλέος των Ολυμπιακών αγώνων, η ένταξη στο ευρώ με ξύλινα πόδια, η οπτική των εθνικών ζητημάτων και του Τουρκικού προβλήματος με τα μάτια της συμφέρουσας εξωεθνικής γεωστρατηγικής. Εγκλώβισαν τον λαό και κάθε αθωωτική του αυτενέργεια, κατέστρεψαν κάθε υποκειμενικότητα, προσέτρεξαν στην κατάργηση κάθε ηθικού ανασταλτικού. Μέσα σε αυτό το ιδεολογικό πλέγμα κινήθηκε και η λεγόμενη αριστερά. Η άγνοια του δομικού πλέγματος εξουσίας καθόριζε και καθορίζει την πολιτική τους ως εκμετάλλευση συγκυριών, ως θεραπεία συμπτωμάτων σε ό,τι είναι αποδιαρθρωτικό παράγωγο σχέσεων πολιτικής κυριαρχίας και οικονομικής σφαίρας.

Η επιτροπεία αρκείται στην εξεύρεση εικονικών και κωμικών προσώπων αποδεδειγμένης ανεπάρκειας και ελληνοεχθρότητας, ώστε να κατασκευάσει το εξυπηρετικό της προκάλυμα. Τροφοδοτούν με ανακυκλώσιμο ανθρώπινο και διανοητικό υλικό, γράφουν την ωφέλιμη για αυτούς ιστορία και αξιολόγηση προσώπων. Αναπαράγουν σταγόνες ελπίδας. «Οι κοινωνίες για να επιβιώσουν έχουν ανάγκη από την πεποίθηση ότι προχωρούν» έλεγε ο Ντε Γκωλ. Σήμερα θέλουν να πείσουν ότι η χώρα του Σημίτη έκανε άλμα προς τα εμπρός.

3. Η ΑΥΤΟΣΥΓΧΩΡΗΣΗ

Η έξαρση αγιοσύνης του Σημίτη και η ήπια συγκατάθεση στην αξία του προβάλλονται από αυτούς, που δεν μπορούν να απορρίψουν το σύστημα που εξυπηρετούν. Μπορούν αυτοί να αξιολογήσουν, όταν προαπαιτείται η απόρριψη κάθε ψυχολογικής επιρροής από το ατομικό ή κομματικό συμφέρον; Το θεατρικό δραματοποίησης ενός (νοσογόνου) πολιτικού παράγοντα θέλουν να το παρουσιάσουν ως κοινωνικό δράμα.

Τα «συλλυπητήρια» της δεξιοαριστεράς ενδογαμίας είναι συνδήλωση αυτοάφεσης των αμαρτιών τους. Αυτές οι ανακοινώσεις μέσα από την συσκότιση των αιτίων της παρακμής αποκλείουν κάθε δυνατότητα συγχρονισμού με το κοινό πνεύμα, το δίκαιο, την αλήθεια και την ιστορία. Αναδεικνύουν συγγενείς ταυτότητες. Ο νέος πολιτικός κύκλος θα κάνει τίμιους λογαριασμούς.

---*---

* (Για τον πολιτικό αλλοτριωτικό λόγο και αντιέργο του Σημίτη, για τον εκφυλισμό του πιο σπουδαίου πολιτικού εγχειρήματος της μεταπολίτευσης διαβάστε τα βιβλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Με εξηγηματική πληρότητα και ισχυρή προβλεπτική πολιτική δύναμη, πολύ νωρίς διέβλεψε την χρεοκοπία και τους κατέστησε υπόλογους. Αποτέλεσε κριτική εναλλακτική πρόταση μέσα στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και κριτικός στον μεταμορφισμό και τερατογονία του υπό την διεύθυνση Σημίτη. «Όχι αυτόν» ήταν η εντολή προς τα μέσα ενημέρωσης από τον Σημιτικό παραπασοκικό και παρακρατικό μηχανισμό στις εκλογές με την Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση το 2000. Ήταν τα δημοκρατικά πιστοποιητικά λαθραίων, γκρίζων και λογοφοβικών).

** Το κείμενο πλαισιώνεται με το οπισθόφυλλο του βιβλίου του Μ. Χαραλαμπίδη «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ». Μια ιδέα του, που έκανε σκίτσο ο Jezek στην REPUBBLICA (ΡΩΜΗ 1978).

Γρηγόρης Κλαδούχος Ξυλόκαστρο Κορινθίας, 7 Ιανουαρίου 2025

Κατηγορία: Γ.ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΕΥΣΤΑΘΕΙΑ - (για τη ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΕΡΤΙΚΑ)

Σπάνια η φυσική απώλεια κάποιου συντοπίτης μας κινητοποιεί τόσες σκέψεις, λόγους και γραφές οδύνης. Αυτό το ανατρέπει η απροσδόκητη φυσική απουσία της Νατάσσας Μερτίκα. Ένα πρόσωπο με φως, αναφορά στην Ελληνική και τοπική πραγματικότητα. Δεν θα μας απασχολήσει ο ιστορικός της δρόμος, τα βασανιστήρια από την χούντα, την μαρτυρία της στην Ευρώπη για τα βάρβαρα βιώματα δικά της και των Ελλήνων.

Η Νατάσσα διέτρεξε βίο, που τον διακρίνει η αυστηρή προσήλωση σε αξίες, σε μαχητικότητα. Με την τόλμη της αισιοδοξίας, βρέθηκε έξω από το διαρκές κοινωνικό -ψυχικό λοκντάουν παραίτησης και επιφυλακτικότητας. Να πούμε, όμως, και ότι, όπως συμβαίνει στο γόητρο ενός συμβόλου σε μικρές κοινωνίες, με την ψυχική ευστάθεια τρόπου ζωής και ξένη από μικροπρέπειες κινούσε σε κάποιους και ανταγωνισμό ή απόρριψη.

Η ανεξάντλητη ζωτικότητα και αυθορμησία, η συγκατάβαση και ετοιμότητα μετοχής στην αναζήτηση, στο νέο και δημιουργικό ήταν ο κανόνας. Μετά από αυτά που υπέστη, την οριακή απάνθρωπη εμπειρία, δεν γενίκευσε αντιθέσεις, δεν αινιγματοποίησε συνανθρώπους μέσα από εσωστρεφείς φοβικές υποχωρήσεις. Άλλοι εκμεταλλεύθηκαν οδυνηρά ή αντιστασιακά βιώματα. Η ζωή της Νατάσσας δεν ήταν αναμονή ανταπόδοσης, ούτε κατάθεση υπεροπτικής μαρτυρίας. Περιόρισε τον αγώνα της μέσα στην κοινωνία. Στην κυριαρχία της δύναμης επί του δικαιώματος και επί του άλλου, αντέτεινε την σημαντικότητα των σχέσεων, την ανοιχτότητα. ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΠΑΝΤΑ ΑΠΕΞΩ - ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ. Η στέρεη φιλοτιμία της φιλοξενίας και του δώρου.

Η τραυματική εμπειρία της δεν εξουσιάζει τον μετατραυματικό της χρόνο. Προσπέρασε τους προδότες της ανθρωπιάς. Ο πόνος, η μνήμη δεν έμειναν στατικά οδυνηρές αναμνήσεις, γίνονται δύναμη, αφετηρίες για αυτήν που έχει μάτια για το μέλλον. Παρεμβαίνει και προβάλλει ως το συνειδητό πρότυπο ενός σκοπού επιτυχίας κοινωνικής.

Στην απώλεια το μόνο γιατρικό είναι το μόνο αληθινό-ζωοποιό πένθος. Να ελευθερώσουμε όλα τα κρυμμένα στα σκοτεινά υπόγεια του εαυτού μας, να κατορθώσουμε αυτά που φανέρωσε αυτός που πενθούμε.


( - Η Νατάσσα έκανε πολλά και για όλους. Ανάμεσα στα πολλά που της χρωστώ: με καλούσε στα κοινοτικά συμβούλια, όταν ήταν πρόεδρος στο Κάτω Λουτρό. Τότε που πήρε πάνω της την ευθύνη του χωριού, έτρεξε για χρηματοδοτήσεις. Για την συμπαράστασή της και συνεργασία στα τοπικά πράγματα, ό,τι γνωριμίες είχε τις αξιοποίησε για την παράταξή μας το 2002. Την ευχαριστώ ιδιαίτερα, για αυτά που - μετά τον λόγο του Γιώργη Μισύρη – είπε στον επικήδειο για τον πατέρα μου).

ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ ΦΛΕΜΙΝΚ Η ΝΑΤΑΣΣΑ ΕΙΧΕ ΠΕΙ: «Όταν απέλασαν την Αμαλία στο Λονδίνο, κάποια στιγμή ήρθε και στη Στοκχόλμη, όπου φυσικά της κάναμε τιμητική εκδήλωση. Εκεί βγάλαμε μία φωτογραφία που δεν θα την αφήσω ποτέ να σκονιστεί ή να φθαρεί».

ΓΡ. ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ

Κατηγορία: Γ.ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΔΥΣΦΗΜΙΣΗΣ ΤΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ ΣΤΗΝ ΒΙΛΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΔΥΣΦΗΜΙΣΗΣ ΤΟΥ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ ΣΤΗΝ ΒΙΛΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ. (χειροκρότησαν).

Η πρόσφατη θεατρική παράσταση με κεντρικό πρόσωπο την Εύα Πάλμερ Σικελιανού ήταν άλλοθι προσβολής ενός προσώπου αλλά και της κοινωνίας που αυτό το πρόσωπο το έχει εγγράψει στο προνομιακό κληροδότημά της. Είδα μια μεταφορά μιας κουλτούρας καταστροφής αξιών του τόπου μας και της ταυτότητας ανθρώπου που αναγνωρίζονται και μετέχουν του Ελληνικού και Οικουμενικού Πολιτιστικού Κεφαλαίου.

Α.

Το θεατρικό διακρίθηκε κινησιολογικά. Ωστόσο, ήταν ΔΟΜΗΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ, ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ, ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ, ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΥΑ ΠΑΛΜΕΡ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟ. Ήταν προφανής η υποτίμησή του και η παρουσίαση της Εύας ως θύματός του. Ο κορεκτισμός, η αναθεώρηση αξιών, παρουσιάστηκαν ως απελευθέρωση των αδυνάτων. Στην ουσία είναι αναδιάταξη και πόθος εξουσίας.

Β.

Με το ξεκίνημα της παράσταση εισβάλλουν και με ευρεία αναφορά οι σεξουαλικότητες της Εύας. Ο σκηνοθέτης στο μικρό σημείωμά του για το έργο αυτό, για την ταυτότητα της Εύας, ως πρώτο την ορίζει με την λέξη queer και ότι μετείχε του σαπφικού κινήματος. Το πρώτο που πρέπει να πεις για να γνωρίσεις κάποιον είναι η αναφορά στις σεξουαλικές του προτιμήσεις; Στην συνέχεια παρακολουθήσαμε μια καλλιτεχνική θεατρική δραματουργία που εξύψωνε την Εύα ως οργανωτή και πραγματικό δημιουργό των Δελφικών Εορτών. Γράφουν στο ενημερωτικό προσκλητήριο: «μια σπουδή στη γυναίκα που γεφύρωσε τον αρχέγονο κόσμο με τον σύγχρονο και αναβίωσε το αρχαίο δράμα», σε πρόσκληση των διοργανωτών ορίζεται ως «αναβιώτρια των αρχαίων εορτών», σε άλλο σημείωμα ότι είναι «παγιδευμένη στα λόγια των άλλων». Και διαρκώς το υπονοούμενο ότι ο Σικελιανός εκμεταλλεύτηκε το έργο της. Αυτές είναι ανυπόστατες υποκειμενικές ιστορικοπολιτιστικές αποτιμήσεις. Στην συνέχεια η παράσταση έθεσε στο κοινό τα ερωτήματα: γιατί η Χρυσή Αυγή αναφέρεται θετικά στον Σικελιανό και πώς εξηγείται ότι στις Δελφικές Εορτές χαιρετούσαν με υψωμένο το χέρι, όπως αντίστοιχα την ίδια εποχή οι ναζιστές. Ήταν μια ανοίκεια συκοφάντηση, διακρίθηκε ένας υπονομευτικός λόγος απαξίωσης του Σικελιανού. Μάλιστα στον διασυρμό του υπονόησαν ότι ήθελε να γίνει παγκόσμιος ηγέτης. Που ο ίδιος δεν το διεκδίκησε ποτέ. Αυτά σχετίζονται με την προκλητική εκδοχή του Σικελιανού ως φαφλατά που παρουσίασε ο Σμαραγδής στο «Καζαντζάκης».

Η στοιχειώδης γνώση και ειλικρίνεια επιβάλλουν την αλήθεια: Τα κέντρα εξουσίας είναι γνωστό ότι τον πολέμησαν. Στο τέλος είπα δυο λόγια στον σκηνοθέτη. Του επισήμανα ότι η αναγνώριση του έργου της Εύας δεν απαιτεί την υπονόμευση του Σικελιανού. Στο «σκηνοθετικό σημείωμα» και από την σελίδα της «Ομάδα Θέατρο Πρόταση», διαβάζουμε ότι η Εύα «δεν καταγγέλλει τα φασιστικά ξεσπάσματα του Άγγελου Σικελιανού». Μόνο ντροπή για την χυδαία υποκειμενίστικη αναφορά χωρίς αντικειμενικό αντίκρυσμα. Αντίθετα ο Βάρναλης, γράφει για «το μίσος που είχαν εναντίον του οι έμποροι του εθνισμού και της φυλετικής καθαρότητας…».

Γ.

Η πλοκή του έργου παρουσίασε την ζωή τους εγκλωβισμένη σε ελάσσονες διαπροσωπικές σχέσεις, σε ένα αιτιολογικό υπόστρωμα πατριαρχικών σχέσεων μικροεξουσίας. Είναι δύσκολο να μην εντάξουμε αυτή την δραματουργία σε μια εισαγόμενη ιδεολογική ροή που καλλιεργεί την διάσταση ανδρών και γυναικών και που στο προκείμενο αιτιολογεί την αντίθεση – εξάρτηση – κυριαρχία; Με δυο λόγια ήταν με ερμηνευτική επιδεξιότητα προσαρμογή στις προκαθορισμένες αιτιολογήσεις υπό το φως του αντικειμένου «σπουδών φύλου». Ένα υποκείμενο επαναστατικό, όπως η Εύα, παρουσιάζεται ως θύμα και καταπιεσμένη. Ενώ αποτελεί φορέα κοινωνικής και πολιτισμικής δημιουργίας ενός πειράματος και μιας οπτικής ενός νέου οικουμενισμού μαζί με τον Σικελιανό. Έρχεται σε σύγκρουση με αυτούς που δεν κατανοούν το σχέδιό τους, με το πολιτικό και πολιτιστικό παρόν. Τους αποξένωσε η ήττα του κοινού οράματός τους, η στεναχώρια από την διάψευση της εικόνας που είχαν φιλοτεχνήσει για το μέλλον τους, η αποτυχία των Εορτών. Αυτό έφερε σε δύσκολη θέση την σχέση τους.


Δ.

Διάβασα σε ανάρτηση του οργανωτή του θεατρικού - Ziria Festival

ότι η: «Η "Ιερή Αγωνία" από την "Ομάδα Θέατρο Πρόταση" συγκίνησε όσους την παρακολούθησαν!».

Σε ένα κοινό χωρίς διανοητική εξάσκηση, η εύθραυστη ψυχή του συγκινείται με το ευκαιριακό, ρηχό συμβάν. Του επιβάλλεται η οικειοποίηση ιδεών, εικόνων, γεγονότων και ταυτοτήτων ανθρώπων. Υπερισχύει μια κουλτούρα χειραγωγικών κατηγοριοποιήσεων, «εκμοντερνισμού» και εισαγόμενων προτύπων. Που αποδομεί ψυχοδιανοητικά και το καθιστά πρόσφορο έδαφος εκπαίδευσης σε νέες χρηστοήθειες αναθεώρησης κληρονομημένου πολιτιστικού ίχνους. Η φορμαλίστικη οικειοποίηση αριστερίζουσας φρασεολογίας από διανοούμενους και καλλιτέχνες δεν σημαίνει υποχώρηση, ήττα ανταγωνιστικών και κομφορμιστικών ιδεολογιών. Οι απέναντι καθηγεσίες εργάζονται μεθοδικά, σε χρόνους μακράς διαρκείας, με εξυπνάδα και υπομονή.

Όσον αφορά τις συγκινήσεις από την παράσταση, θεατές ήταν κατά 90% γυναίκες. Ο «πολιτισμός της θυματοποίησης» μεταφέρεται και οικειοποιείται από τους θεατές ως άρνηση αποκλεισμού, ως ψευδαίσθηση αναζήτησης υπαρξιακής ασφάλειας. Είπα δυο λόγια και στον Αντιδήμαρχο πολιτισμού κ. Λόντο, που τις ενστάσεις μου τις θεώρησε «γκρίνια». Είναι το αναγνωρίσιμο υπόβαθρο της τοπικής αντιπροσώπευσης στο πολιτιστικό blackout. Επειδή το «λίγο- λίγο είναι μεγάλη πονηριά» μην φθάσουμε να κατεβάσουμε το όνομα του θεάτρου στο Ξυλόκαστρο που τιμά το όνομα του μεγάλου ποιητή, κήρυκα της ιδεών απελευθέρωσης, οικουμενικής συναδέλφωσης των λαών μέσα από τις πολιτιστικές αξίες. Η δουλειά, βέβαια, είχε αποτελέσματα: συμπολίτισσα προτείνει «οι γιορτές της Εύας να γίνουν θεσμός». Αν δεν μπορούμε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα που μας καλούσε ο ποιητής, ας σηκώσουμε μερικές αχτίδες από το φως του. Στο πρόγραμμα της Αρμονικής Ανάπτυξης – 2002 προτείναμε: «…Κέντρο Σικελιάνειων σπουδών εδώ, …συνέστιοι της Ελληνικής και Παγκόσμιας Ποιητικής Παιδείας, μελέτη της θέσης του για ίδρυση του Δελφικού Κέντρου με την βοήθεια του παραγωγικού δυναμικού και του Δελφικού Πανεπιστημίου που δίπλα στην επιστήμη και την τέχνη τοποθετούσε διαρκή έκθεση αγροτικών προϊόντων».

Ε.

Το έργο του Σικελιανού πρέπει να υποστηριχθεί από θεσμό του Δήμου. Εμείς πρέπει με αποδοχή της κληρονομιάς του ανθρώπου από την γενιά της πνευματικής ανάστασης, να μην ενδώσουμε σε κάθε κλινικο-ψυχοπολιτιστική χειραγώγιση και παραναγνώσεις του έργου του.

Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο 26 Ιουλίου 2024

Κατηγορία: Γ.ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ, ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ, ΤΟΠΙΚΑ

ΟΙ ΑΡIΣΤΟΝΑΥΤΕΣ ΩΣ ΝΟΗΜΑ ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΝΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ – (ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ)

«Ο Μύθος λειτουργεί, αλλά πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τους τρόπους που θα δώσουμε μορφή στην γνώση» - Riccardo Fedriga*

Μετά το «φεστιβάλ Αριστοναυτών» και τα εγκαίνια της εικοσόρου απαιτείται μια συνολική επανεξέταση των όρων συμμετοχής του μύθου και της ιστορίας στα σύγχρονα τοπικά δρώμενα. Ποιες είναι οι προτάσεις προστιθέμενης αξίας στο συμβολικό κεφάλαιο των Αριστοναυτών από τον Δήμο, την πολιτική και εκπαιδευτική κοινότητα; Ποιος ο προγραμματισμός; Ποια η παιδαγωγική και πολιτιστική καινοτομία;

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΚΑΙ Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ

Αξιοπιστία αποδοχής υπάρχει μόνο με την μεταφορά του μύθου και της ιστορίας από αρχαιολογική έρευνα σε γεγονότα κοινωνικοποίησης, τέχνης. Με την τέχνη και την εκπαίδευση μόνο μπορούν να παρέχουν προστιθέμενες αξίες. Πολιτισμός είναι η νοηματοδότηση του πεδίου του συλλογικού, σημαίνει συναναστρέφομαι, «είναι κίνηση, ταξίδι, όχι λιμάνι», επαναπροσέγγιση και επένδυση σε αξίες χρήσης. Η λέξη Αριστοναύτες σημαίνει ότι με αυτές τις αφετηρίες να παραχθούν ιδέες δημόσιων θεματικών ενεστώτα χρόνου. Οι θεσμικοί φορείς πολιτισμού να αναμοιράζουν το υπάρχειν με όλες τις συνιστώσες της ταυτότητας. Να επενδύουν σε τεχνικές διεύρυνσης της χειρωνακτικής και κοινωνικής νοημοσύνης. Οι Αριστοναύτες παρέχουν το κεφάλαιο προς επένδυση, ένα είδος γενεαλογικού πιστοποιητικού. Μαθαίνεις, σέβεσαι, όταν έχεις κάτι να πείς, ότι και εσύ θέλεις και δείχνεις ότι μπορείς να βαδίσεις στον δρόμο των Αρίστων. Το ταξίδι το δικό μας είναι πρωτίστως να έχουμε καινούρια μάτια, νέο βλέμμα. Πώς όμως εισάγεται στην κοινωνική περιπέτεια, στην γνώση των πολιτών και των σχέσεών τους; Για τους υπεύθυνους των πολιτιστικών με την συνεισφορά της τέχνης και της εκπαίδευσης. Σε μια ολοσέλιδη καταχώριση, που μου έκανε την τιμή να μου αφιερώσει το 2006 η Νίνα Κασιμάτη στην Πρωινή, ενώ άλλοι πλήρωναν και για την δημοσίευση χώρου μιας κάρτας, έγραφα (στα πλαίσια μιας ολοκληρωμένης αναπτυξιακής πρότασης για τον Δήμο): «ένα Κέντρο Τοπικής Ιστορίας και Ανάδειξης στα πλαίσια μιας πολυσύνθετης πολιτισμικής δράσης πρέπει να οργανωθεί από τον Δήμο, το Πνευματικό Κέντρο, το Πνευματικό Προσωπικό και Εκπαιδευτικούς μας, σε ένα δίκτυο. Πρώτες θεματικές αυτής της έρευνας πρέπει να είναι η σταφιδική ιστορία και οι Αριστοναύτες. Τα Αριστοναύτεια ως νέος θεσμός πολιτισμού, - θα είναι καθέλκυση στην ιστορία, στο μύθο, στις διανθρώπινες σχέσεις στα ταξίδια ανταλλαγών, αλλά και της ανάγκης, - μπορούν να καταστήσουν την πρωτεύουσα του Δήμου σε πολιτιστική πρωτεύουσα του Κορινθιακού και επίνειο της ενδοχώρας του Νομού». Από την εμφάνιση της Αρμονικής Ανάπτυξης, (δημοτικής παράταξης το 2002), είχαμε δηλώσει ότι μάρκετιγκ της πόλης είναι η ιστορική της ταυτότητα. Σε μελέτη για τον τουρισμό, που έκανε ο Δήμος επί Ανδρικόπουλου, το κύριο συμπέρασμα ήταν η απουσία ταυτότητας στον Δήμο. Ένα αξιόπιστο φεστιβάλ, υπό την επιμέλεια ενός Πολιτιστικού Θεσμού θα μπορούσε να έχει πολλαπλές οπτικές θεματικών που προκύπτουν από το ιστορικό κληροδοτημένο κόσμημα: είναι η θάλασσα, οι αγώνες ναυταθλητικοί και πνευματικοί, η μαχητικότητα, το εμπόριο, οι ανταλλαγές άριστων παραγωγών, η επικοινωνία κλπ. Σε έναν τομέα που μπορεί να συνδεθεί με τους Αριστοναύτες έχει δώσει πρόταση ο συμπολίτης μας Λ. Μπούκλης.

ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗ ΝΟΗΜΑΤΟΣ

Τους αριστοναύτες τους συνθλίβουν νοηματικά, τους περιορίζουν στην κατασκευή του σκάφους, κινδυνεύουν να τους θεωρηθούν μουσειακό είδος, ένα αποκοινωνικοποιημένο νοηματικά συμβάν. Τους βλέπουν με όρια περίκλειστης ερμηνευτικότητας, όπως και ένας παλαιοπώλης. Μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτήν την μονοδιάστατη περιοριστική αντίληψη; Υπάρχουν συνέχειες, αιτιώδεις σχέσεις που συνδέουν τις χρονικότητες; Υπάρχει κάποια συστηματική διαδικασία κατανόησης της κατά το παρελθόν ανθρώπινης δραστηριότητας και πως οργάνωναν την ζωή τους; Ποια η σημασία για τους τότε και για εμάς σήμερα;

Βρισκόμαστε στην διπλή πρόκληση: από την μια, να συμβάλουμε μέσα από την έρευνα και υλοποίηση πρότζεκτ στην διατήρηση του πολιτιστικού κληροδοτήματος μαζί με τις μαρτυρίες που το παρελθόν μας αντάμειψε και, από την άλλη, την ανάγκη νa να προωθήσουμε μια διαδικασία, με βάση τα συμφραζόμενα της ανάπτυξης συνείδησης, που θα φέρει στον χρόνο μια ριζική μετάβαση σε ατομικές και συλλογικές συμπεριφορές. Αν δεν υποστηρίζεται με αυτά, μόνο του το σκάφος είναι μια γέφυρα που δεν σε περνάει απέναντι, δεν σε οδηγεί σε νέους γνωστικούς τόπους. Οι Αριστοναύτες είναι ταξίδια, ένα «ομιλούν έργο». Το «ΠΑΤΡΙΣ» δεν ήταν το καράβι, ήταν το ταξίδι στην Αυστραλία. Όταν περιορίζεσαι στην κατασκευή ενός σκάφους,αυτό απολυτοποιείται σε πλαίσια ιστορικίστικου φορμαλισμού, προγονολατρικού συντηρητισμού. Τον μύθο, την ιστορία τα χρησιμοποιούμε έχοντας το μυαλό μας στραμμένο στο μέλλον. Όταν δεν έχεις να πείς τίποτα για το παρόν, τότε καταφεύγεις στα αρχαία λούσα. Σε ένα στατικό και ανύπαρκτο υλικό και πνευματικό παρόν ανατρέχουν σε επιτεύγματα άλλων, λες και υπάρχει γενεαλογία μεταφοράς κατορθωμάτων. Εκείνο το πιο σημαντικό και από τα εγκαίνια τα ίδια, ήταν που διαπίστωσα την διευρυμένη ανάπτυξη θεματικών στο ισόγειο του mare με εκπαιδευτικές τεχνικές και φροντίδα. Στους «εργάτες πολιτισμού», μαζί με τους δασκάλους τους πρέπει να εισάγονται οι μαθητές. Έτσι συνειδητοποιούν την επιστημονική εντιμότητα, διαδικασίες τεκμηρίωσης τα γνωστικά κενά δεν συμπληρώνονται αυθαίρετα. Ισορροπούν σε ισοζύγια θεωρητικής και εμπειρικής γνώσης, επιβεβαιώνεται η αναγκαιότητα επαγωγικής σκέψης. Στον βιβλιοκεντρικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης η συμμετοχή στην εφαρμοστική έρευνα, η συγκρότηση ενός workshop τοπικής ιστορίας, η παρακολούθηση από τα σχολεία της κατασκευής δίνει νέες διαστάσεις στην μάθηση.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

Πέρα από αυτά αναδεικνύονται ζητήματα δημοκρατίας, ηθικής και πολιτικής: διαβάσαμε ότι ο δήμος βοηθά την πειραματική κατασκευή του σκάφους. Έχει κάποτε συζητηθεί το ζήτημα και οι τρόποι βοήθειας με απόφαση και με νόμιμο τρόπο; Εξάλλου, στο φετεινό «φεστιβάλ» πώς και τι σκέφτηκαν και είχαν ως κεντρικό θέμα τον χορό;

Μετά τα εγκαίνια για την εικόσορο στο αμέσως επόμενο δημοτικό συμβούλιο ο Καραβάς και η παράταξή του ρωτούσαν τους υπεύθυνους του Δήμου για τη διαχείριση κλαριών, τις τρύπες στην Π.Ε.Ο., κλπ, κανένα έστω και μεθεόρτιο ενδιαφέρον για τους Αριστοναύτες. Ο Φάνης βουβός. Ο αντιδήμαρχος πολιτισμού Λόντος, όπως είπε στο Δημοτικό Συμβούλιο, περιμένει κόσμο για την Γλυκερία… Ακόμα να καταλάβει τι σημαίνει «εικόνα προορισμού». Προφανές ότι οι γνώσεις του αντικειμένου λογιστικής που κατέχει δεν επαρκούν για την διεύθυνση μιας πολιτικής πολιτισμού. Συμπέρασμα: οι «Αριστοναύτες» όσο και να μιλάμε για αυτούς είναι στην λήθη, γιατί εμείς δεν έχουμε Δημιουργική Ηγεσία. Δεν έχουν τα εφόδια. Ούτε τα θεωρητικά, ούτε τα μορφωτικά να ασκήσουν μια πολιτική πολιτισμού. Να αξιολογήσουν και επενδύσουν σε τοπικές πρωτοπορειακές ατομικές και συλλογικές δυνάμεις. Το μόνο που μπορούν είναι: να αναθέτουν το «φεστιβάλ» σε ιδιωτική εταιρία, κάποιες επιχορηγήσεις σε συλλόγους και να λειτουργούν ως μεσάζοντες για να εισαγόμενες εκδηλώσεις. Κανένας απολογισμός. Εκδηλώσεις «usa e getta» λένε οι Ιταλοί, κάνε χρήση και πέτα το. Καμία διευθυνόμενη από τον Δήμο πολιτιστική αυτοπαραγωγή. Δεν υπάρχει ένα ίδρυμα, ένας τοπικός θεσμός έρευνας, μελέτης τεκμηρίωσης, παιδείας. Που με την εγγύηση της τοπικής κυβέρνησης να δικτυώνει πολιτικές, επιστήμη, γράμματα, τέχνες, τοπικό πολιτιστικό δυναμικό.

Αν θέλουμε ένα Αριστοναύτειο φεστιβάλ με κύρος, ευρηματικότητα, και με σύγχρονες καλλιτεχνικές εκφραστικές δυνατότητες, αυτό θα εξαρτηθεί από τους δημότες και την διαθεσιμότητα αυτοοργάνωσης ανθρώπων του πολιτισμού. Αν θέλουμε τον τόπο μας να τον περιγράψει η ιστορία στα πολιτιστικά ταξίδια, πρέπει να σεβαστούμε τους Αριστοναύτες, πρέπει να ανοιχτούμε στους ορίζοντες, να τολμήσουμε ένα ταξίδι στο γενετικό νόημά τους, να προβληθεί η αθέατη – φωτεινή πλευρά του τόπου. Πρέπει να οικοδομήσουμε ναυπηγεία λόγου, ιδεών, εκπαίδευση για πλοήγηση σε φυσικούς, συμβολικούς, ψηφιακούς κόσμους. Ονειροναύτες θέλουμε, καπετάνιος πάντα ο νους των ανθρώπων.

* Καθηγητής φιλοσοφίας, συνεπιμελητής με τον U. Eco της πολύτομης Ιστορίας της Φιλοσοφίας, που κυκλοφορεί και στα Ελληνικά. - Το κείμενο πλαισιώνει το σήμα της παράταξης «Πρόταση Δημοτών Ξυλοκάστρου "Αρμονική Ανάπτυξη"»: ΤΟΠΙΟ – ΠΕΥΚΙΑΣ - ΠΑΡΑΛΙΑ / ΑΡΙΣΤΟΝΑΥΤΕΣ – ΙΣΤΟΡΙΑ –ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ / ΣΤΑΦΙΔΑ – ΠΑΡΑΓΩΓΗ / ΤΟΠΙΟ – ΤΡΙΚΑΛΑ - ΒΟΥΝΟ.
…
Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο - 1 Ιουλίου 2024

Κατηγορία: Γ.ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ

Ο ΤΣΙΩΤΟΣ ΑΛΛΟΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ - ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΚΟΣΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΩΝ

Ο ΤΣΙΩΤΟΣ ΑΛΛΟΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ - ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΚΟΣΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΩΝ.

Είχαμε ΧΥΤΑ, κακοδιαχειρίστηκε από Ανδρικόπουλο και Τσιώτο, γέμισε πριν της ώρας του, στο ένα τρίτο του χρόνου που προβλεπόταν, δεν τηρήθηκαν οι προδιαγραφές και κατέληξε ως σκουπιδότοπος. Βιοαέριο παράγεται χωρίς έλεγχο, δεν υπήρξε μονάδα επεξεργασίας στραγγιδίων. Αντί να απαιτήσουν την ειδική μεταχείριση του Δήμου λόγω του μοναδικού ΧΥΤΑ στην Πελοπόννησο μπήκαν στους κομματογιουσουφισμούς του παρακμιακού συστήματος. Στο Δημοτικό Συμβούλιο έχουν μιλήσει για «περιβαλλοντικό έγκλημα». Γιατί δεν κάνουν μια μελέτη του επιπέδου μόλυνσης της περιοχής; Πέρα από το οικονομικό πρόβλημα που επικαλείται ο Τσιώτος και που θα είχε αποφευχθεί αν ήταν αυτός και οι άλλοι εκπρόσωποι λίγο υπεύθυνοι δεν θα είχαμε αυτά τα χάλια. Ας δουν οι παραέξω τις ενδεικτικές φωτογραφίες που επισυνάπτω – (Δείτε εδώ: https://www.tinakanoume.gr/2024/02/2020-2024.html

Η πρώτη φωτογραφία, αυτή με την πολυθρόνα, Σεπτέμβριος 2020. Η δεύτερη 10 Φεβρουαρίου 2024).

Δύο φορές μαζέψαμε υπογραφές να κινηθούν τα νόμιμα, «συζητήθηκε» στο Συμβούλιο, αλλά… ο ΧΥΤΑ απέχει και δεν φαίνεται από την πλατεία. Ούτε μπήκε μπρος το θέμα της αποκατάστασης του χώρου. Όλοι λουφάζουν, κλείνουν τα μάτια τους. Οι δημότες ετοιμάζουν τα καρναβάλια. Οι Δημοτικοί Σύμβουλοι ένεκα εφαρμογής κανόνων «σιγής ασυρμάτου» για τον ΧΥΤΑ, όπως έλεγε ο Τσιώτος τον Αύγουστο του 17, απαίδευτοι πολιτικά και μικρομανείς, κάθε τόσο αναβιώνουν την «παιδική χαρά» που έλεγε μια πρώην Πρόεδρος. Το «τι να φταίει που δεν πήγαμε μπροστά…» είναι εύκολο να βρεθεί. Θα βρεθεί όταν οι συμπολίτες, οι γιατροί, οι επιστήμονες, οι σύλλογοι και οι εκλεγμένοι κοιτάξουν προς τον εαυτό τους και ερευνήσουν τις σελίδες του έργου και του λόγου τους. Θα διαπιστώσουν αν έκαναν κάτι για τα πέραν του εαυτού τους.

Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο – 27 Φεβρουαρίου 2024

Κατηγορία: Γ.ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ, ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ, ΤΟΠΙΚΑ

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ, ΔΗΜΟΤΙΚΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΟΙ ΘΕΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ; (Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΣΕ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ – ΕΥΡΩΣΤΙΝΗ)

Φεβρουάριος, ο μήνας της ταινίας «αγρότες στους δρόμους». Σε απόγνωση οι αγρότες διεκδικούν μείωση του κόστους παραγωγής. Πρωταγωνιστούν οι εικόνες των τρακτέρ, οι υποσχέσεις, ο πολιτικαντισμός, αλλά και η αδιαφορία.

1. Στην υποπερίπτωση αδιαφορίας εντάσσεται η σιωπή του Δημοτικού Συμβουλίου Ξυλοκάστρου – Ευρωστίνης και όλων των δημοτικών εκπροσώπων των πρόσφατων εκλογών. Στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο αποδείχθηκαν ξένοι προς τα Ελληνικά συμβάντα. Μίλησαν για κλοπές, ειρηνοδικεία, ποιους θα βάλουμε στις τάδε καρέκλες. Ακόμα να καταλάβουν ότι η πρώτη μεγάλη κλοπή είναι η κλοπή του δικαιώματος ζωής στην ύπαιθρο με αξιοπρέπεια, των διατροφικών δικαιωμάτων, οι ασυμμετρίες σε βάρος της αγροτικής οικονομίας και περιφερειακού χώρου. Ακόμα δεν κατάλαβαν ότι θέλουμε κάτι πολύ περισσότερο από ένα Ειρηνοδικείο: έχουμε ανάγκη από εγκληματοδικείο που θα δικάσει την διαχρονική και πολύχρωμη πολιτική εκμετάλλευσης των παραγωγών διατροφικών προϊόντων.

2. Η Τοπική Αντιπροσωπεία και οι διοικούντες τον Δήμο ούτε μια φορά δεν συζήτησαν το αγροτικό. Συζήτησαν για τουρισμό πολλές φορές, αν και δεν ξέρουν τι είναι. Μιλάμε για Δήμο με κύρια την αγροτική απασχόληση. Και που απουσιάζει σ΄ αυτόν κάθε αγροτική έκφραση συλλόγου ή λόγος συνεταιριστικός. Αλλά ούτε και ένας αγρότης στο Συμβούλιο δεν παρευρέθη να ζητήσει συζήτηση ή ακόμα και στήριξη στις κινητοποιήσεις. Θεσμοί και παραγωγοί – πολίτες, κλινήρεις πολιτικά, αυτοντοπαρισμένοι με την ευδαιμονία της άγνοιάς τους.

3. Κάτι διαφορετικό ήταν αυτό που είδα στην Άρτα. Ο Δήμαρχος συγκάλεσε «ΕΚΤΑΚΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΡΤΑΙΩΝ ΜΕ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΘΕΜΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ». Συμμετείχαν Αγροτικοί Σύλλογοι, Μελισσοκόμοι, κτηνοτρόφοι, άλλοι Δήμαρχοι, δημοτικές παρατάξεις, περιφερειακοί σύμβουλοι, και άλλοι κοινωνικοί φορείς. Ο πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου υπερέβη την μονοκαλλιέργεια της οικονομίστικης διεκδίκησης του «κόστους παραγωγής» και διεύρυνε την θεματική, μίλησε για την απουσία υποδομών, την ερημοποίηση της υπαίθρου. Εδώ αυτά στους δικούς μας τοπικούς φαίνονται ανούσια, δύσκολα, περιμένουν την ανάπτυξη από τα παραλιακά μαγαζιά, όπως είπε ένας πρώην δήμαρχος. Έχει εμπεδωθεί μια κυρίαρχη αντίληψη: αποδοχή των οικονομικών επιλογών του κράτους με τους διαχρονικούς καθορισμούς και επιλογές επένδυσης στον τριτογενή τομέα, στο νέο όραμα της ψηφιακής Ελλάδας με ελλείμματα και διατροφικές εισαγωγές.

4. ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: Α. Να αποδώσουν στον γεωργό το κοινωνικό κύρος που του αναλογεί. Να προβάλουν την σημασία της ζωής στην ύπαιθρο, την ηθική της εργασίας και την συνειδητή κατανάλωση, τον οινογαστρονομικό πολιτισμό και την διατροφική αυτοεξάρτηση. Β. Να αναστρέψουν με υποδομές και υπηρεσίες την άνιση σχέση κεκορεσμένης παραλίας κατανάλωσης και του καλλιεργητικού – παραγωγικού χώρου. Γ. Να ενισχύσουν το υπάρχον αγροτικό δυναμικό με προγράμματα καινοτόμων καλλιεργητικών πρακτικών. Μέρος της ευθύνης μπορεί να αναλάβει το ΠΕΓΥΑΛ. Η πόλη πρέπει να καταστεί κέντρο ροής γνώσης προς την ενδοχώρα, τα χωριά. Δ. Να κινήσουν την εσωτερική κοινωνική δυναμική με: συμφωνίες διαχείρισης τοπικών προϊόντων και πόρων, συνεταιριστικών συμπράξεων, τοπικής κλίμακας μεταποιήσεων, εμπορίου και με συμμετοχή σε τουριστικούς στόχους προς δημιουργία μιας ολικής ταυτότητας.

5. Στον Δήμο μας, (αλλά και στην χώρα) λείπει ο προγραμματικός λόγος. Οι παλιοί έδωσαν εξετάσεις στο ζήτημα του αγροτικού, παραδίδοντας λευκή κόλα. Στην νέα σύνθεση υπευθυνοτήτων βλέπω τον μεγαλότιτλο «Αντιδήμαρχο Αγροτικής Ανάπτυξης». Αμφιβάλλω αν κατανόησε το αντικείμενό του. Αν είχαμε έναν «πολιτικό πολιτισμό», όπως λέγεται τελευταία, κάθε Δήμαρχος και αντιδήμαρχος στην αρχή της θητείας τους θα έκαναν προγραμματικές δηλώσεις με τις κατευθύνσεις του έργου τους. Εδώ όμως παίζουν ρουλέτα με τα συμβάντα.

*

Η πράξη διεκδίκησης νοήματος μιας διαφορετικής ζωής είναι αντίπαλος στην επερχόμενη επιτήρηση από τα τραστ της τροφιμοτεχνολογίας. Με πρόσχημα τα «αποτυπώματα άνθρακα», προβάλλουν ως σωτηρία τα συνθετικά προϊόντα. Το φαγητό κατά τον W. Berry «είναι μια αγροτική πράξη». Αυτό, για μια κοινωνία αξιών, σημαίνει καλλιέργεια αγροτικών προϊόντων ποιότητας, ταυτότητας, το ενδιαφέρον για την διαδρομή πώς η πρώτη ύλη έφτασε στο πιάτο.

Η αγροτική αναγέννηση δεν είναι τρακτέρ και δρόμοι, φωνές και ψέματα, πρακτικισμός. Το επίπεδο μιας νέας πολιτικής - προγραμματικής παραγωγικότητας, θα κρίνει και την δημόσια ηθική και το αύριο μιας Νέας Αγροτικότητας.
----
Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο – 5 Ιανουαρίου 2024

Κατηγορία: Γ.ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ, ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ, ΤΟΠΙΚΑ

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΙΩΝ ΣΤΟ ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ (και οι ορφανοί του εθίμου) – ΟΙ ΤΣΙΓΓΑΝΟΙ (και η κρίση συναισθηματικής συμβίωσης)

Η απουσία στο Ξυλόκαστρο ρίψης του Σταυρού στην θάλασσα τα Θεοφάνια έγινε αιτία ερωτημάτων, συζητήσεων στην κοινωνία και στο διαδίκτυο. Έγινε αιτία να αναπτυχθεί μια προβληματική για τους τσιγγάνους. Ίσως και με ανεπίγνωστες ρατσιστικές εκφράσεις, για μια ομάδα ιδιαίτερης πολιτιστικής ταυτότητας. Διάβασα ότι «οι γύφτοι κάνουν κουμάντο στο Ξυλόκαστρο», για «εμπόρους παιδιών, παράσιτα της κοινωνίας», «καλά κουμάσια…». Θα νομίζει κάποιος ότι βρισκόμαστε υπό κατοχή, όταν γράφουν ότι «δεν δύναται στο Ξυλόκαστρο να κάνουν κουμάντο μειονότητες…», που η άποψη αυτή παίρνει και like από αρχηγό παράταξης.

Α. Οι τσιγγάνοι που έπιαναν τον σταυρό και εκμεταλλεύονταν την κατοχή του τα προηγούμενα χρόνια δεν είναι από τον Δήμο μας. Όπως όλοι οι υπόλοιποι δεν είναι ίδιοι και οι τσιγγάνοι δεν είναι όλοι ίδιοι. Μια κοινωνία, που δεν μπορεί να προστατευτεί από ιδιοποίηση δημόσιων γεγονότων έχει υποστεί μια θεσμική ήττα.

Β. Η διαχείριση του θέματος από την Εκκλησία, τον Δήμο και τις αστυνομικές αρχές παραχώρησε πολλές ερμηνείες. Αν και δεν ήμουν καλός στα θρησκευτικά, ούτε είμαι γνώστης των θεολογικών, πρέπει όλοι οι πολίτες, οι χριστιανοί αλλά και οι εκκλησιαστικοί ιερείς να γνωρίζουν αυτό που έγραψε ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος: « “Τα δημοσίως λεγόμενα και πραττόμενα, δημοσίως να ελέγχονται”; (ΕΠΕ 23, 393)». Ας προσθέσουμε και αυτό: «Μια κοινωνία δεν είναι ισχυρή παρά μόνο όταν βγάζει την αλήθεια στο άπλετο φως του ήλιου» (ΕΜΙΛ ΖΟΛΑ). Τα «ελάτε ιδιαιτέρως να μάθετε» είναι έκφραση φοβικότητας, έχουν κάποιες ενοχικές πτυχές.

Γ. Εκδηλώθηκε και το παράδοξο: αγανακτούν κάποιοι για το μη πραγματοποιημένο έθιμο. Έχουν αποδείξει ότι αγαπούν τα έθιμα; Αλλά δεν τους ένοιαξε που δεν υπήρξε ούτε ένα έθιμο κατά τις γιορτές. Παρουσιάστηκαν παραδοξότητες με «γνωριμίες του γιου του Άι Βασίλη», χορούς ντίσκο, και γενικώς «εκδηλώσεις» που μοιάζουν με αυτές των πανηγυριών, της Αποκριάς, του Πάσχα, χωρίς, δηλαδή, να υπάρχει κάτι που να χαρακτηρίζεται από την ταυτότητα και ιδιαιτερότητα των ημερών και να προέρχεται από μια συνέχεια και αποτελεί έθιμο. Από τα μικρόφωνα της πλατείας κλήθηκε ο κόσμος για «να γίνει χαμός». Αυτή η εικόνα φλυαρίας ευτυχίας είναι αντίδοτο στην φτωχή ζωή και το άγχος. Το μεγάλο ζήτημα είναι αν υπάρχουν ή (και) ποιοι θα αναλάβουν την επιστροφή νοημάτων και την πολιτιστική εκπαίδευση.


Δ. Η πονηρή βιομηχανία της διαδικτυακής θέασης οδηγεί πολλούς να γράφουν ό,τι του κατέβει, να προσβάλουν, να κρίνουν χωρίς στοιχειώδη γνώση των δεδομένων, χωρίς τις ευαισθησίες προσέγγισης, με απολυτότητες και γενικεύσεις. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 έγινε μεγάλο θέμα στον Δήμο το θέμα των τσιγγάνων, της εγκατάστασής τους. Το 2002 στο ψηφοδέλτιο της παράταξής μας «Αρμονική Ανάπτυξη» συμμετείχε και ένας ντόπιος τσιγγάνος.

Ε. Οι τσιγγάνοι είναι μια ιδιαίτερη πολιτισμική κατηγορία που πρέπει να απομακρυνθούν από την παραβατικότητα και «ενταχθούν» με όρους αποδοχής τους, αλλά και χωρίς κολακείες. Παραθέτω μια παράγραφο από όσα είχαμε γράψει για το ζήτημα αυτό, στην σελίδα 17, στο Δημοτικό Προεκλογικό του 2002: «Από ένα συνδυασμό διαχρονικών και σύγχρονων αναφορών η εδραία, κυρίαρχη κοινωνία θέτει διαρκώς ενώπιον των τσιγγάνων ένα δίλημμα: Αφομοίωση ή Περιθωριοποίηση. Όσο απεχθής είναι η λογική περιθωριοποίησης (γκετοποίησης, μακριά από κοινωνίες και πόλεις), άλλο τόσο καταπιεστική είναι η αντίληψη αφομοίωσης από την κοινωνία των πολλών, αγνοώντας ιδιαιτερότητες». Το επισυνάπτω φωτογραφικά και αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο, γιατί από μια γενική θεώρηση φθάνει στην τότε κατάσταση με προτάσεις προοπτικής. Ήταν και είναι δηλωτικό μιας ανάγκης ένταξης όλων σε ένα ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ. Σε έναν κόσμο με πολλά επεισόδια φρίκης, να δώσουμε το χέρι ακόμα και σε αυτούς που θεωρούνται κοινωνικά απονομιμοποιημένοι. Ως αυτοθεραπευτική κοινότητα.

Γρηγόρης Κλαδούχος
Ξυλόκαστρο, 14 Ιανουαρίου 2024

Κατηγορία: Γ.ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ, ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ, ΤΟΠΙΚΑ

ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ: Πώς νίκησε ο Τσιώτος...

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΗΘΙΚΗ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΝΑΠΤΥΞΗ – ΟΙ ΕΦΕΔΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΤΣΙΩΤΟΥ - ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ ΜΠΡΑΚΟΥΛΙΑ, ΚΑΤΣΟΥΛΑ – ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΚΑΡΑΒΑ / (ακολουθούν ΣΚΛΗΡΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ)

Ένα μεγάλο ερώτημα πλανιέται πάνω από την πόλη και τον Δήμο: πώς νίκησε ο Τσιώτος. Σημασία έχει και το τι πρότειναν οι παράπλευρες δυνάμεις του.


Η «ΣΥΜΠΡΑΞΗ» ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΩΝ

Η αμυντική γραμμή μετά την δεύτερη Κυριακή της ΣΥΜΠΡΑΞΗΣ, εμπρός στην κοινωνική χλεύη, που τους «στολίζει», είναι το επιχείρημα του «δικαιώματος» επιλογής. Προβάλλουν το δικαίωμα επιλογής ενώ ψηφίζουν αντιδημοκρατία, ή απέχουν από εκλογικές διαδικασίες. Το δικαίωμα να ψηφίζεις όποιον θέλεις δεν αμφισβητεί κανένας. Υπόκειται σε κρίση, όμως, αυτός που με την ψήφο του ή αποχή του δικαιώνει την αποηθικοποίηση, συμφιλιώνεται με το θηρίο της βαρβαρότητας και την πολιτική παρακμή. Από την κοινωνία των ατομικών δικαιωμάτων πρέπει να περάσουμε στο καθήκον του εκκοινωνισμού. Που σημαίνει ότι είμαι πολίτης, κρίνω, συμβάλλω, επιλέγω δρόμους, (όχι εκείνον προς τον γκρεμό): είναι η νοηματοδότηση της κοινής ζωής.

Το πρόβλημα δεν είναι να απολογηθούν οι πολίτες για το τι ψήφισαν. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΛΟΓΗΘΟΥΝ ΟΙ «ΗΓΕΤΕΣ», ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΤΟ «ΚΑΝΕΤΕ Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ», ΥΠΟΒΙΒΑΣΑΝ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΘΗΤΕΙΑΣ. Αυτό τους εντάσσει στις πολιτικές παραφυάδες του Τσιωτισμού. Έδειξαν ότι είναι ενταγμένοι στον κύκλο, όπου η αδιαφάνεια, η ημετεροκρατία, η σκοτεινή οικονομική διαχείριση, η σπατάλη σε άχρηστα έργα και με γελοίες αισθητικοτεχνικές επιλογές, η διαπλοκή οικονομικής εξάρτησης (εργαζόμενων στον Δήμο) και πολιτικής εκμετάλλευσής τους δεν ενοχλούσαν τους Συμπράτοντες. Ο συμβιβασμός τους με αυτά είναι το καλλιεργημένο έδαφος, ώστε να συνεχίσουν τα ίδια αν αναλάμβαναν αυτοί.


ΥΛΙΚΗ ΒΑΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ;

Όπως είχα πει προεκλογικά, μετά την οικονομική δοσοληψία μέλους οικογένειας συμβούλου του Μπρακούλια, είναι πολύ πιθανό να έχουμε μπλέξιμο και άλλων του συμβούλων. Ίσως για αυτό ενοχοποιημένος ο Μπρακούλιας να ήταν ευνουχισμένος στην μη κριτική του προς τον Δήμαρχο. Όταν χρωστάς, στις εκλογές μπορείς να αναπληρώσεις. Και οι της Σύμπραξης έκαναν την διεύρυνση της παράταξης με τον Τσιώτο. Ήταν και ανανέωσαν την υποτροφία, τον ρόλο του σκηνοθετημένου κομπάρσου. Ο παρασιτισμός και η αμάθεια είναι χαρακτηριστικό δούλων. Όταν εξαρτάσαι, όταν δουλικά είσαι υποτελής, δεν θεμελιώνεις δημοκρατικό λόγο. Μπορείς μόνο όταν απελευθερώνεσαι.


Η ΜΟΧΘΗΡΙΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΗΝ ΗΤΤΑ

Ο Ν. Κατσούλας έκφρασε με την μετεκλογική ανακοίνωσή του όλη την υπόγεια τοξικότητα, που διαφεντεύει τις πολιτικές αντιπαλότητες. Απουσιάζει το ηθικό καθήκον απολογισμού του, δεν κάνει καμία αναφορά στην 4ετία Τσιώτου, και με εμετικά υπονοούμενα μαφιόζικης κοπής δημοσιοποιεί ότι η μετεκλογική του ανακοίνωση δεν είναι ένα στιγμιαίο ολίσθημα. Είναι έκφραση του δομικού πολιτικού του στοιχείου. Ο χαμένος στα χαρτιά μπορεί να τραβήξει πιστόλι στον κερδισμένο. Είναι η κραυγή του ναυαγού που τον απέκλεισαν από την βάρκα διάσωσης. Η χυδαιότητα ψυχοπαθολογικής απελπισίας. «… η έπαρση και ο φθόνος συνδέονται αναπόσπαστα, μια και η προσβολή της περηφάνιας οδηγεί στον φθόνο, όπως είναι βέβαιο ότι η μοχθηρία ακολουθεί την ήττα». (J. EPSTEIN). Στο χωριό είναι οδυνηρή η αμφισβήτηση του κύρους, ιδιαίτερα σε αυτούς που με προϊούσα εγωλατρεία έχουν την απόλυτη βεβαιότητα του αναντικατάστατου.


ΟΙ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ

Άλλη κατηγορία αναστηλωτών των ερειπίων Τσιώτου είναι αυτοί, που εκδηλώνουν ένα αινιγματικό ψυχικό υπόβαθρο. Που, με την επιλογή τους, βέβαια, εκπίπτουν του μεγαλείου της αλληλέγγυας, καλλιτεχνικής δράσης. Βρίσκονται σε μια ταλάντωση ανάμεσα στην αυτουργία των πράξεών τους ως υποκείμενα και από το άλλο άκρο ως λειτουργικό αντικείμενο - αποτέλεσμα των εκάστοτε σχέσεων γνώσης – εξουσίας. Δεν διαθέτουν αυτοέλεγχο και προωθούνται στο κοινωνικό τους εγώ οι υπόγειοι κάτοικοι του εαυτού τους.

Σε ένα χαμηλό επίπεδο πολιτικής παιδείας νομίζουν ότι η αναγνώρισή τους από πλευράς των άλλων προέρχεται από τις ατομικές φιλεργίες τους. Νομίζουν ότι από εδώ διασφαλίζουν την ταυτότητά τους. Από την άλλη, στο πεδίο του πολιτικού ανταγωνισμού μπορούν να απέχουν ή να ψηφοδοτούν αρπαχτικά κοινών αγαθών και κουρσάρους αξιών. Ένας θολός ορίζοντας του εγώ τους αναδύεται.


ΕΠΙΛΟΓΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ

Ο Τσιώτος υπηρέτησε ιδιοτελή συμφέροντα μιας κάστας. Οι Μπρακούλιας, Κατσούλας και πίσω από το παραβάν ο υποβολέας αρρωστερού παραγοντισμού της πέρα ραχούλας και κάτι αμόρφωτα ραμολιμέντα αποφάσισαν να τιμωρήσουν τον Δήμο. Ξαμολήθηκαν όλοι οι πολιτικοί πειρατές της ΑντιΚαραβαϊκής για να συντηρήσουν την παρακμή.


ΚΑΡΑΒΑΣ: ΧΩΡΙΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΓΥΡΟΥ

Δεν είναι εδώ ο χώρος να αναλύσουμε τι είναι τακτική, στρατηγική, ενδιάμεσες δυνάμεις και πολιτική συσχετισμών. Μπορούμε να πούμε ότι στον πολιτικό αγώνα οξύνεις την κύρια αντίθεση με στόχο να ουδετεροποιήσεις και προσεγγίσεις ενδιάμεσες δυνάμεις. Δεν κολακεύεις ηγεσίες ενδιάμεσων δυνάμεων. Αυτό το λάθος έκανε ο Καραβάς, με την άκριτη, αγαπητική απεύθυνση στην Σύμπραξη. Οδηγήθηκε στην απώλεια ενισχυτικών δυνάμεων από τη λάθος εκτίμηση του χαρακτήρα των αρχηγών της και των προθέσεών τους. Από τις δημόσιες ανακοινώσεις τους έπρεπε να αντιληφθεί το «χαιρέτα μας τον πλάτανο» και να την διαχωρίσει από τους ψηφοφόρους της. Έγινε θύμα κάποιας αόριστης αλληλεγγύης «προοδευτικών δυνάμεων». Όμως, το ιδιοτελές συμφέρον, η βλακεία, το πορτοφόλι, δεν έχουν προοδευτικότητα και χρώμα. Επόμενα, η μετωπική πολιτική προς ενδιάμεσες δυνάμεις της τρίτης παράταξης έπρεπε να είναι όχι μόνο συμφιλιωτική, αλλά συνδυασμένη με αυστηρή κριτική στους αρχηγούς της, ώστε να αποτραπεί ο συμβιβασμός τους με αυτόν που θεωρείς χειρότερη περίπτωση, δηλαδή τον Τσιώτο.

……………

5 ΧΡΟΝΙΑ ΦΘΟΡΑΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ. Οι δυνάμεις του τίποτα που υποδύεται το κάτι, το λουμπεναριό με τις γραβάτες, η βλακεία, αμορφωσιά, ο φθόνος και η ιδιοτέλεια θα ανταγωνιστούν για την κατάρρευση. Απέναντι υπάρχουν οι πολίτες, με καινοτόμα αναχώματα ηθικής, δημοκρατίας, ανάπτυξης για την Δημοτική Αυτοδιεύθυνση.

Γρηγόρης Κλαδούχος – Ξυλόκαστρο - 19 Οκτωβρίου 2023

Κατηγορία: Γ.ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ, ΞΥΛΟΚΑΣΤΡΟ, ΤΟΠΙΚΑ