Διακήρυξη πολιτικού συνασπισμού ΕΘΝΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2022

«ΕΘΝΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ» Ανακοινώνεται ο συνασπισμός Θ. Τζήμερου, Φ. Κρανιδιώτη και Κ. Μπογδάνου   Στις 18/05 η επίσημη διακήρυξη του συνασπισμού Θ. Τζήμερου, Φ. Κρανιδιώτη και Κ. Μπογδάνου   Θ. Τζήμερος, Φ. Κρανιδιώτης και Κ. Μπογδάνος μαζί στην «ΕΘΝΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ»   «ΕΘΝΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ»: Φιλελεύθεροι, πατριώτες, μεταρρυθμιστές Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ του Θάνου Τζήμερου, η ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ του Φαήλου Κρανιδιώτη και η ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ του Κωνσταντίνου Μπογδάνου αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους στις επόμενες εκλογές. Στις 18/05/2022 θα ανακηρύξουν και επίσημα τη συνεργασία τους, στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Ο συνασπισμός ονομάζεται «ΕΘΝΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ». Πρόεδρος, ως primus inter pares, θα είναι ο Θάνος Τζήμερος και αντιπρόεδροι, ο Φαήλος Κρανιδιώτης και ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος, ο οποίος αναλαμβάνει τον ρόλο του εκπροσώπου του κόμματος και του de facto κοινοβουλευτικού εκπροσώπου. Ο κύριος στόχος του συνασπισμού είναι «να αποκτήσει θεσμική παρουσία στη Βουλή ο φιλελεύθερος πατριωτισμός» και να προωθηθούν οι ουσιαστικές, δομικές μεταρρυθμίσεις. Στην κοινή τους πρόσκληση, οι τρεις πολιτικοί κάνουν ιδιαίτερη αναφορά στον πατριωτισμό: «για εμάς, πατριωτισμός είναι η θέληση να κάνουμε την Ελλάδα μια σοβαρή χώρα, που θα σέβεται τους πολίτες της και θα παράγει αγαθά, τεχνολογία, πολιτισμό και αξιοπρέπεια». Θεωρούν ότι ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι «το φιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο: χαμηλοί φόροι, πληροφορική παντού, κατάργηση της σοβιετικής αντίληψης στον κεντρικό σχεδιασμό», θέσεις που άλλωστε υποστηρίζονται και από τις 3 πολιτικές ομάδες. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται επίσης και στη σημασία της ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Οι τρεις πολιτικοί υπογραμμίζουν την ανάγκη αντίδρασης απέναντι στις πολιτικές της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης και τονίζουν το καθήκον της προστασίας της Δημοκρατίας από όσους την επιβουλεύονται: «για εμάς, η σθεναρή αντίθεση στη μετατροπή της χώρας μας σε πολυπολιτισμικό οχλοπολτό είναι υποχρέωση. Η Ελλάδα έχει εθνική ταυτότητα και εθνικές αξίες. Δεν πρόκειται να τις εκχωρήσουμε σε καμία ομάδα πολιτικού ή θρησκευτικού φανατισμού, σε καμία μηδενιστική αντίληψη που απεργάζεται την επιβολή ολοκληρωτισμού στη χώρα». Η εκδήλωση θα γίνει την Τετάρτη 18 Μαΐου 2022, στις 19:00, στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», Πειραιώς 254, Ταύρος, όπου οι τρεις πολιτικοί θα ορίσουν το πλαίσιο της συνεργασίας τους και θα συζητήσουν με τους πολίτες. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Κατηγορία: ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ, ΤΖΗΜΕΡΟΣ Θ.

«ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ»: Στην Ελλάδα είσαι ό,τι σε δηλώσουν

Δευτέρα, 03 Ιανουαρίου 2022

Στην Ελλάδα είσαι ό,τι σε δηλώσουν.

Οι πρώτες ερωτήσεις των δημοσιογράφων, το 2012, όταν η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ εμφανίστηκε στο πολιτικό σκηνικό ήταν: «Πού τοποθετείτε το κόμμα σας στον πολιτικό χάρτη;» Η απάντησή μου ήταν πως ο πολιτικός χάρτης που έχετε στο μυαλό σας, απλώς δεν υπάρχει. Η «δεξιά», η «αριστερά», ο «σοσιαλισμός», ο «κομμουνισμός» και όλοι οι -ισμοί που έδρασαν στην μεταπολίτευση είναι αλλοτροπικές μορφές του «πελατειακού κρατισμού» δηλαδή: παίρνω τα λεφτά του φορολογούμενου και τα μοιράζω στην εκλογική μου πελατεία, αγοράζοντας ψήφους.

Έχω γράψει χιλιάδες άρθρα, έχω δώσει εκατοντάδες συνεντεύξεις, όπου υποστηρίζω πως τα προβλήματα του 21ου αιώνα δεν λύνονται με σκουριασμένα ιδεολογικά εργαλεία του 20ου ή, ακόμα χειρότερα, του 19ου. Και με τους συνεργάτες μου, που είναι κορυφές στους τομείς ειδικότητάς τους, προτείνουμε, έκτοτε, πρακτικές, εφαρμόσιμες λύσεις για κάθε τομέα της πολιτικής ζωής, που κρίνονται αποκλειστικά βάσει της σχέσης κόστους - αποτελέσματος. Το ευχάριστο είναι ότι πολλές από αυτές υιοθετούνται, έστω και μετά από χρόνια, από τα κόμματα εξουσίας. Άλλες περιμένουν. Ανάμεσά τους, πολλές θέσεις που υπερακοντίζουν το αριστερό «μενού», όπως η μετοχοποίηση της δημόσιας περιουσίας και η δωρεάν απόδοση από μιας μετοχής σε κάθε Έλληνα πολίτη, η θέσπιση ενιαίου φορολογικού συντελεστή 15% με όλα τα έξοδα να αναγνωρίζονται και να εκπίπτουν από το φορολογητέο εισόδημα, η μεταχείριση των εξαρτημένων ως ασθενών με δωρεάν ασφαλή παροχή ναρκωτικών από εξουσιοδοτημένα νοσοκομεία και ένα σωρό άλλες, που οι δημοσιογράφοι του πολιτικού ρεπορτάζ θα έπρεπε να γνωρίζουν.

Έλα όμως που ανάμεσα στις θέσεις μας ήταν και η διαφύλαξη της ελληνικής μας ταυτότητας! Έλα που αποκαλέσαμε την δήθεν μετανάστευση, δήθεν προσφύγων πολέμου, ισλαμική εισβολή και κρούαμε τον κώδωνα του κινδύνου για τη μετατροπή της χώρας και της Ευρώπης ολόκληρης σε πολυπολιτισμική δυστοπία σε πρώτη φάση, και σε ισλαμικό χαλιφάτο σε 2-3 δεκαετίες! Έλα που είχαμε καταδείξει το συνταγματικώς απαράδεκτο της συμμετοχής στις εκλογές κομμάτων που απεργάζονται την κατάλυση της Δημοκρατίας και την επιβολή δικτατορίας – είτε του προλεταριάτου είτε του... φυρεριάτου!

Οπότε τα ΜΜΕ, με την καθοδήγηση του διακομματικού ιερατείου της πολιτικής ορθότητας, όρισαν τις συντεταγμένες της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΞΑΝΑ και απεφάνθησαν: ακροδεξιοί!

Την ίδια ταμπέλα είχαν κρεμάσει και στον Φαήλο Κρανιδιώτη, με το «επιβαρυντικό» στοιχείο ότι ο Φαήλος είχε υπηρετήσει στις ειδικές δυνάμεις και είχε μαλλιάσει η γλώσσα του να λέει πως ένα κράτος για να είναι σεβαστό στους φίλους και τρομερό στους εχθρούς πρέπει να έχει αξιόμαχο, εξοπλισμένο και καλά εκπαιδευμένο στρατό. Άρα... ακροδεξιός!

Οπότε, κάθε δημοσιογραφική αναφορά στις δραστηριότητές μας συνοδεύεται πάντα από τις σχετικές επισημάνσεις: «ακραίοι», «ακροδεξιοί», όπως το «άνω των 18» στις ταινίες για ενήλικες. Πρόσφατο άρθρο στο Βήμα της Κυριακής μιλάει για τον χώρο δεξιά της «Δεξιάς», θεωρώντας προφανώς ότι η ΝΔ είναι δεξιό κόμμα. Μολονότι είναι φανερό ότι ο αρθρογράφος έχει αφόρτιστη πρόθεση – θα την έλεγες και «καλή», τόσα που έχει δει το μάτι μας – και δεν μετέρχεται των παγίων αποδομητικών, λασποεκτοξευτικών τεχνικών που χαρακτηρίζουν τις αναφορές των συστημικών ΜΜΕ στις ταπεινότητές μας, χρησιμοποιεί κι αυτός, κατά κόρον, τα κλισέ που συνθέτουν το προφίλ με το οποίο μάς δήλωσε στο πολιτικό ληξιαρχείο η συντεχνία του. Σταχυολογώ εκφράσεις που άμεσα ή έμμεσα αναφέρονται στον συνασπισμό «ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ»: «κόμμα με ακραίο λόγο και συμπεριφορά», «ακροδεξιά έκφραση» «σύναξη της σκληρής Ευρωδεξιάς» «υπερσυντηρητικό ακροατήριο» ενώ, ως ακροδεξιά εκδήλωση παρουσιάζεται η παρουσία του Φαήλου Κρανιδιώτη, του Κωνσταντίνου Μπογδάνου και εμού στο μνημόσυνο της μάχης του Μακρυγιάννη. Βλέπετε, αν είχαμε κλίνει ευλαβικά το γόνυ, όπως τα στελέχη της «δεξιάς» ΝΔ, στα εγκαίνια των μνημείων μίσους που σπέρνει το ΚΚΕ ανά την Επικράτεια θα ήμασταν «προοδευτικοί».

Ο Φαήλος προκάλεσε τον συντάκτη να βρει έστω και ένα σημείο, έστω και μίας δημόσιας τοποθέτησής μας που να μπορεί να χαρακτηριστεί «ακροδεξιό». Η πρόκληση ισχύει για το σύνολο των εχόντων δημόσιο λόγο στη χώρα. Κι επειδή για να το κάνει κάποιος αυτό, θα πρέπει προηγουμένως να ορίσει τι ακριβώς είναι η ακροδεξιά, ας μπουν επιτέλους οι δημοσιολογούντες στον κόπο να συγγράψουν έναν κατάλογο ακροδεξιών, δεξιών, κεντρώων, αριστερών και ακροαριστερών θέσεων, ώστε να μάθουμε επιτέλους ποιος, διάολε, είναι αυτός ο περιώνυμος πολιτικός χάρτης στον οποίο αναφέρονται.

Διότι υποψιάζομαι ότι τα έχουν μπερδέψει στο μυαλό τους. Ας πούμε, το να μαχαιρώνεις μετανάστες δεν είναι ακροδεξιά πολιτική, είναι ποινικό έγκλημα. Στον αντίποδα, το να εφαρμόζεις τον νόμο για τους παρανόμως εισερχόμενους στη χώρα, επίσης δεν είναι ακροδεξιά πολιτική. Δεν είναι καν πολιτική – είναι αυτονόητη υποχρέωση κάθε ευνομούμενου κράτους. Το να επισημαίνεις ότι αυτοί που πιστεύουμε ότι θα αφομοιωθούν, δεν πρόκειται να αφομοιωθούν διότι, πολύ απλά, δεν θέλουν, πάλι δεν είναι ακροδεξιά πολιτική. Δεν είναι καν πολιτική - είναι στοιχειώδης αντίληψη του πραγματικού κόσμου.

Πώς θα σας φαινόταν ένα ανάλογο ρεπορτάζ για τον χώρο αριστερά της αριστεράς, όπου ως αριστερά θα ορίζαμε τη ΝΔ; Ναι, τη ΝΔ του σοβιετικού σχεδιασμού της Οικονομίας, της υπερρύθμισης της αγοράς, της υπερφορολόγησης και των αθρόων επιδομάτων, της χειραγώγησης των ΜΜΕ, της εφιαλτικής γραφειοκρατίας, του διορισμού στο Δημόσιο, του απυρόβλητου των Δ.Υ., της εξοργιστικής ανοχής και συχνά της διευκόλυνσης της ανομίας όταν έχει τη μορφή των αγωνιστικών διεκδικήσεων ή ασκείται από «ευάλωτες και ευπαθείς» ομάδες, των γαλάζιων εργατοπατέρων του κρατικού συνδικαλισμού και φυσικά της απότισης φόρου τιμής στους αγώνες της αριστεράς και της πειθήνιας υποακοής στην απαίτηση του ΚΚΕ να είναι υπεράνω του νόμου – δεν φτάνουν αυτά για να χαρακτηρισθεί ένα κόμμα αριστερό;

Και να συνέχιζε το ρεπορτάζ με τις ζυμώσεις στα ακροαριστερά κόμματα ΚΙΝΑΛ και ΣΥΡΙΖΑ; Ναι, στο ΚΙΝΑΛ που, ενώ ολόκληρο το Ευρωκοινοβούλιο καταδίκασε τα εγκλήματα του Σταλινισμού, εκείνο, διά του νυν αρχηγού του, ψήφισε κατά! Δεν θα θεωρούσαμε ακραίους κάποιους που θα προσπαθούσαν να «βγάλουν λάδι» τον Χίτλερ; Δεν θα τους υποψιαζόμασταν ως κρυπτοναζιστές; Γιατί το να προσπαθούν να «βγάλουν λάδι» τον Στάλιν δεν είναι εξίσου ακραίο; Για τον ακροαριστερό ΣΥΡΙΖΑ τι να πρωτοπείς; Από τις μούντζες στον Παπούλια μέχρι την υποστήριξη στον Κουφοντίνα, από τον εκβιασμό των εταίρων στη διαβόητη διαπραγμάτευση του '15 μέχρι την υπόθαλψη της βίας στα ΑΕΙ, από το «τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν» μέχρι τα «ιδανικά» που είχε η 17Ν, υπάρχει κάτι στην πολιτική του συμπεριφορά που δεν είναι ακραίο;

Πιο αριστερά από την ακροαριστερά τι υπάρχει; Δεν ξέρω, ας το ορίσουν οι Μερκάτορες της πολιτικής γεωγραφίας. Πάντως οι θέσεις και οι πρακτικές του ΚΚΕ, που θεωρητικώς βρίσκεται αριστερότερα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι πολιτικού ενδιαφέροντος, αλλά ποινικού, όπως ποινικού ενδιαφέροντος είναι οι θέσεις και οι πρακτικές της ΧΑ. Κόμμα που θεωρεί την ένοπλη βία εργαλείο πολιτικής, δεν έχει θέση τον πολιτικό χάρτη, αλλά στο κελί.

Επίσης: στα κόμματα εξουσίας βρίσκονταν, βρίσκονται και θα βρίσκονται, άνθρωποι με έλλειμμα σοβαρότητας, για να το πω όσο πιο κομψά μπορώ. Όταν αυτοί φεύγουν από τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ, δεν είναι δεξιοί οι μεν, αριστεροί οι δε. Εξακολουθεί το κυρίαρχο χαρακτηριστικό τους να είναι το έλλειμμα σοβαρότητας. Αυτό τους ακολουθεί και όταν συζητούν ή συνασπίζονται για να φτιάξουν νέο πολιτικό φορέα. Ένα μονοθεματικό κόμμα, αντιεμβολιαστικό, αντιμεταναστευτικό, οικολογικό κ.λπ. δεν είναι δεξιό ή αριστερό. Είναι γραφικό. Τα σοβαρά κόμματα, όσο μικρά κι αν είναι, έχουν προτάσεις για το σύνολο των θεμάτων της πολιτικής ατζέντας, ασχέτως από το πόσο «πουλάνε» αυτά τα θέματα ή πόσοι ενδιαφέρονται να τα μελετήσουν σε βάθος. Δέκα γραφικοί που μπορεί να προέρχονται από τη ΝΔ (και που μπορεί να είχαν βρεθεί εκεί προερχόμενοι από την αριστερά) δεν συνιστούν αυτομάτως κόμμα δεξιών ή ακροδεξιών, αλλά κόμμα γραφικών. Θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρον υλικό για ένα άρθρο με θέμα τους περιφερόμενους τυχοδιώκτες του πολιτικού συστήματος. Στις παραπολιτικές, όμως, στήλες, όχι στις πολιτικές.

Μήπως αυτές οι απόψεις σάς φαίνονται ακραίες, αγαπητοί πολιτικοί αναλυτές; Αν ναι, περιμένουμε τα αντεπιχειρήματά σας. Και πολύ ευχαρίστως να τα συζητήσουμε, διότι ένα ακραίο που κάνετε εσείς - και απολύτως αντίθετο στην δημοσιογραφική δεοντολογία - είναι να γράφετε για μας, χωρίς εμάς. Όταν, βέβαια, δεν μας ξεχνάτε για καμμιά δεκαριά χρόνια. Υπενθυμίζω πως η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ έχει συμμετάσχει σε 8 εκλογικές αναμετρήσεις: 4 εθνικές εκλογές, 2 ευρωεκλογές και 2 αυτοδιοικητικές εκλογές για την Περιφέρεια Αττικής. Στις τελευταίες εθνικές εκλογές πήρε 0,74%. Ο γράφων είναι, από το 2014, επικεφαλής παράταξης με τρεις, σήμερα, συμβούλους στο ΠΣ Αττικής εκπροσωπώντας το 3% περίπου των πολιτών της Αττικής. Η «Νέα Δεξιά» του Φαήλου Κρανιδιώτη πήρε 0,66% στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Μικρά ποσοστά μεν, υπαρκτά δε, που με την δυναμική που αναπτύσσεται στον φιλελεύθερο πατριωτικό χώρο, αυτόν που ονομάζετε «δεξιά της δεξιάς» ξεπερνούν το 2% όπως δείχνουν πολλές πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Ο νόμος για την υποχρέωση των ΜΜΕ να δίνουν βήμα σε όλες τις πολιτικές τάσεις δεν αναφέρεται αποκλειστικά σε κοινοβουλευτικά κόμματα. Τον γνωρίζετε, υποθέτω. Κάποια στιγμή λοιπόν θα έπρεπε να μας καλέσετε να παραθέσουμε τις «ακροδεξιές» μας απόψεις τις οποίες – κι αυτό το γνωρίζετε, έτσι δεν είναι; - εκφράζουμε ευθέως και τεκμηριωμένα, περιφρονώντας το πολιτικό κόστος και χωρίς τα άγευστα στρογγυλέματα στα οποία σας έχει εθίσει η πολιτική «ορθότητα». Έχουν και δημοσιογραφικό «ζουμί», που υποτίθεται ότι σας ενδιαφέρει.

Επιτρέψτε μας όμως το τι είμαστε να το δηλώνουμε εμείς, με λόγια και με έργα. Όχι εσείς. Εσείς οφείλετε να το λαμβάνετε υπόψη.

Φιλικά,
Θάνος Τζήμερος
Επικεφαλής, ως primus inter pares, του συνασπισμού «ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ»

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ του Θάνου Τζήμερου και η ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ του Φαήλου Κρανιδιώτη αποφάσισαν να συμπράξουν στις επόμενες εθνικές εκλογές, με κύρια προτάγματα την υλοποίηση των ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων, την απελευθέρωση της Οικονομίας από τα δεσμά του κεντρικού σχεδιασμού και την προστασία της χώρας από την ισλαμική απειλή. Η σύμπραξη ονομάζεται «ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ» και επικεφαλής είναι ο Θάνος Τζήμερος.

Κατηγορία: ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ, ΤΖΗΜΕΡΟΣ Θ.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ: Η Ευρώπη μπορεί να σπάσει τα δεσμά της ενεργειακής εξάρτησης

Την στροφή στις εγχώριες πηγές ενέργειας σε συνδυασμό με την ομοιόμορφη ανάπτυξη όλων των ειδών ΑΠΕ βλέπει ως λύση στην ενεργειακή κρίση η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ.

Η Επιτροπή Υποδομών, Περιβάλλοντος και Ενέργειας προτείνει 12 μέτρα ανταπόκρισης στην αύξηση των τιμών, προτάσσει την αναγκαιότητα της αυτονομίας, τόσο για τη χώρα μας όσο και για την Ευρώπη, ενώ διαφωνεί με την επιδοματική πολιτική της κυβέρνησης, αφενός μεν διότι θα είναι «σταγόνα στον ωκεανό», αφετέρου διότι ανατροφοδοτεί την κερδοσκοπία και την άνοδο των τιμών. Οι προτάσεις της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΞΑΝΑ συμπληρώνονται και από μια καινοτόμο, ριζοσπαστική ιδέα που αναδεικνύει τη δύναμη της κοινωνίας πολιτών της Ένωσης!

Οι κύριοι λόγοι των αυξήσεων στην ενέργεια

Η Ευρώπη ζει για άλλη μια φορά, μια ενεργειακή κρίση, ίσως εφάμιλλη με αυτή του 1973. Η μείωση των δραστηριοτήτων στην πανδημία, η μείωση αποθεμάτων, η αύξηση των δραστηριοτήτων μετά τους περιορισμούς της πανδημίας και η μεγάλη ζήτηση φυσικού αερίου από χώρες όπως Κίνα και Ινδία, οδηγούν σε κατακόρυφη αύξηση των τιμών στα τυπικά καύσιμα.

Απαραίτητη η αυτονομία της Ευρώπης

Η παρούσα κρίση μάς δείχνει για άλλη μια φορά ότι ο στόχος της Ευρώπης παραμένει α) η εξασφάλιση της τροφοδοσίας και β) η ενεργειακή αυτονομία της Ένωσης.
Στην Ευρώπη, η εξασφάλιση της τροφοδοσίας ενέργειας αντιμετωπιζόταν μέσω της διασποράς των πηγών τροφοδοσίας. Όμως η διασπορά αυτή δεν βοηθά και τόσο στην κρίση που βιώνουμε σήμερα, καθώς στην παγκοσμιοποιημένη αγορά ενέργειας, οι τιμές επηρεάζονται εύκολα και καθολικά από τις εκάστοτε ανατιμήσεις. Μόνο χώρες με πυρηνικά εργοστάσια και μεγάλη ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ), δείχνουν κάποιες αντοχές στις πιέσεις.

Οι ΑΠΕ δεν καλύπτουν ακόμη 100% τις ενεργειακές ανάγκες της Ε.Ε. Η απεξάρτηση απ' τον άνθρακα έφερε το φυσικό αέριο ως κύριο μεταβατικό καύσιμο, ενώ το πετρέλαιο εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σε πολλούς τομείς (βλ. επεξήγηση στο τέλος του άρθρου). Και τα δύο καύσιμα δέχονται πιέσεις ανόδου τιμών, λόγω μεγάλης παγκόσμιας ζήτησης και περιορισμένης, πλέον, προσφοράς.

Παράλληλα ας μην ξεχνάμε ότι χωρίς σχεδιασμό μιας στοιχειώδους αυτονομίας, δεν μπορούμε να μιλάμε για πράσινη μετάβαση. Η Ε.Ε. δυστυχώς δεν εξασφάλισε αυτάρκεια και αποθέματα για περιόδους κρίσης, ούτε φαίνεται να δρα αποφασιστικά ώστε να εξασφαλίσει εναλλακτικές οδούς. Χωρίς αυτονομία είναι σχετικά ανυπεράσπιστη απέναντι στη σημερινή κρίση, καθώς οι κύριες ανάγκες τις αυτή τη στιγμή καλύπτονται από εισαγωγές που με τη σειρά τους επηρεάζονται και γεωπολιτικά (π.χ. κυρώσεις κυβέρνησης Τραμπ στον αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream ΙΙ).

Το νέο μάθημα που θα πάρει η Ευρώπη (αλλά και ο Πλανήτης) από τη σημερινή κρίση είναι σαφές: αυτονομία και απεξάρτηση από τους υδρογονάνθρακες.

Η περίπτωση της Ελλάδας

Τα ίδια ισχύουν και για κάθε χώρα ξεχωριστά: στην Ελλάδα θα πρέπει να εξασφαλίσουμε την τροφοδοσία (ευελιξία) και να επιτύχουμε αυτονομία, εάν θέλουμε να προωθήσουμε μία αειφόρο ανάπτυξη.

Κατ' αρχήν το θέμα της ενέργειας επηρεάζει τη στρατηγική και την ασφάλεια της χώρας μας: σε μια περιοχή γεμάτη απειλές, πρέπει να μπορούμε να εξασφαλίσουμε την αυτάρκεια ώστε να μπορέσουν να αναπτυχθούν οι ένοπλες δυνάμεις σε μια περίοδο κρίσης όπου όλες οι περιστάσεις θα λειτουργούν εναντίον μας. Μια τέτοια περίπτωση κρίσης απαιτεί αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων πηγών ενέργειας εντός της χώρας, και, εκτός των ΑΠΕ, δημιουργία αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου (μια παράλειψη όλων των κυβερνήσεων) και εναλλακτικές οδούς εισαγωγής ενεργειακών πόρων. Σε μια έκτακτη ανάγκη θα μπορούσαμε λοιπόν, ακόμη και αν έχουμε σταματήσει την παραγωγή ενέργειας απ' τον λιγνίτη, να λειτουργήσουμε εκτάκτως τις μονάδες αυτές μέχρι να αποκλιμακωθεί η κρίση.

Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η δύναμη των ΑΠΕ βασίζεται στην ποικιλία και στην διασπορά. Όμως σ' αυτό το πλαίσιο ελάχιστα έχουν γίνει μέχρι τώρα στη χώρα μας. Απαιτείται έξυπνος σχεδιασμός και απελευθέρωση της κρατικής «θηλειάς» (φορολογία, πολύπλοκη νομοθεσία κ.α.) ώστε να προωθηθούν επειγόντως θέματα όπως τα εξής:

• περισσότερες δυνατότητες παραγωγής ηλιακής ενέργειας από ιδιώτες - ανάπτυξη φωτοβολταϊκών στις επιφάνειες των οικισμών
• ανάπτυξη των ανεμογεννητριών κάθετου άξονα
• ανάπτυξη του βιοαερίου σε συνδυασμό με την διαχείριση αποβλήτων (που καρκινοβατεί)
• επέκταση της υδροηλεκτρικής ενέργειας

Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι το μεγαλύτερο "φρένο" στην προστασία του περιβάλλοντος είναι το αυξημένο κόστος (σε χρόνο και χρήμα). Και για να μειωθεί το κόστος της ενέργειας απαιτείται η πλήρη απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας και ως προς την παραγωγή, και ως προς την διάθεσή της.

Η σημερινή κυβέρνηση (όπως και πολλές άλλες) αντιμετωπίζει την σημερινή κρίση με επιδοματική πολιτική, δηλαδή το κράτος έρχεται να «απαλύνει» τις απότομες αυξήσεις χρησιμοποιώντας χρήματα από τον προϋπολογισμό (δηλαδή από τους φορολογούμενους ή από δανεισμό). Αυτό το μέτρο όμως, αφενός ρίχνει νερό στον μύλο των κερδοσκόπων, αφετέρου δεν προτρέπει τους πολίτες σε αλλαγές που θα τους προστατέψουν από τις κερδοσκοπικές πιέσεις (εναλλακτικές πηγές θέρμανσης και ψύξης, εξοικονόμηση στην κατανάλωση, εναλλακτικά μέσα μεταφοράς κ.α.). Άλλωστε, και πέραν αυτών, η επιδοματική πολιτική παραμένει «σταγόνα στον ωκεανό»...

Αν η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ ήταν κυβέρνηση, θα επιδιώκαμε τα εξής μέτρα ενάντια στις αυξήσεις των τιμών:

Προσωρινή και «κατεπείγουσα» αξιοποίηση όλων των εγχώριων μορφών ενέργειας. Ακόμη και των ρυπογόνων (στην Ελλάδα πχ. λιγνίτης) για μερικούς μήνες ή και λιγότερο, με στόχο τη μείωση της εξάρτησης από εισαγωγές ορυκτών καυσίμων
Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να αντιδράσει συνολικά στο πρόβλημα, ενωμένη ως ένα κράτος-καταναλωτής. Αυτό σημαίνει συνολική διαπραγμάτευση σε όλα τα σημεία εισαγωγής ενέργειας, κάτι που φυσικά προϋποθέτει υπεύθυνη και αποτελεσματική διοίκηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τους ηγέτες των κρατών-μελών
Η Ε.Ε. και τα κράτη-μέλη να ανακοινώσουν ότι οι χρονικοί στόχοι για τις ΑΠΕ αναθεωρούνται συντομότερα, με ταυτόχρονη διευκόλυνση της αδειοδότησης. Ας μην ξεχνάμε ότι η «αγορά είναι κλίμα». Αυτή η ανακοίνωση από μόνη της μπορεί να επιφέρει μείωση των τιμών
Να απλοποιηθεί και να επιταχυνθεί η διαδικασία εφαρμογής φωτοβολταϊκών σε στέγες και σε όλα τα δημόσια κτίρια
Να επιτραπεί επισήμως (γιατί ανεπίσημα γίνεται ήδη από την αγορά) η αποθήκευση ενέργειας από φωτοβολταϊκά στα σπίτια
Να προωθηθούν άμεσα, στην ανάγκη και με κεντρικό σχεδιασμό, οι μονάδες ολοκληρωμένης επεξεργασίας και ενεργειακής αξιοποίησης αποβλήτων (που στην Ελλάδα καρκινοβατούν, ενώ είναι απολύτως απαραίτητες και για την προστασία του περιβάλλοντος)
Να επιτραπεί επιτέλους η χρήση μικρών ανεμογεννητριών κάθετου άξονα, σε όλα τα δημόσια και ιδιωτικά εξωτερικά πάρκινγκ αυτοκινήτων και άλλων ανοικτών χώρων (πχ. Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου, εμπορικά κέντρα, στέγες καταστημάτων πλησίον αεροδρομίου, οροφές μεγάλων σουπερμάρκετ, αποθηκών, συσκευαστηρίων, εργοστασίων κλπ.)
Να επιδοτηθεί η αγορά ηλεκτρικών οχημάτων στα μη διασυνδεδεμένα νησιά με διπλάσιο ποσοστό ή με άλλο μέτρο (π.χ. απαλλαγή ΦΠΑ) και να δοθούν περισσότερα κίνητρα από ότι στη μη νησιωτική Ελλάδα
Να μπει ξανά στο «Εξοικονομώ», τόσο το Φ/Β στέγης όσο και το σύστημα οικιακής φόρτισης, το οποίο βγήκε από το τελευταίο πρόγραμμα
Να απλοποιηθεί το «Εξοικονομώ» και σε όσους δεν μπαίνουν στο πρόγραμμα να επιτραπεί η έκπτωση φόρου σε περίπτωση ανακαίνισης σπιτιού
Να συμβάλλει ο ιδιωτικός τομέας (τράπεζες) με χαμηλότοκη χρηματοδότηση (1%) σε όποιον επισκευάζει ενεργειακά το σπίτι του

Τέλος, προτείνουμε και ένα ιδιαιτέρως ριζοσπαστικό μέτρο, που μόνο αν οι χώρες και οι πολίτες λειτουργήσουν ως Ένωση, μπορεί να πετύχει:

Αυτοπεριορισμός εισαγωγών: οποιαδήποτε εισαγόμενη ενεργειακή πηγή πρέπει να περιοριστεί όσο το δυνατόν περισσότερο! Αυτό μπορεί να συμβεί με συντονισμένες πρωτοβουλίες της κοινωνίας των πολιτών και έκκληση των κυβερνήσεων για περιορισμό στην μετακίνηση (πχ. με τηλεργασία, όχι άσκοπες μετακινήσεις πχ. για αναψυχή, δραστικό περιορισμό χρήσης των ΙΧ, κοινή χρήση ΙΧ, δυνατότητες ενοικίασης Ι.Χ., επιλογή ηλεκτροκίνησης, χρήση ΜΜΜ, επιπλέον κίνητρα και διάθεση χώρου σε δίκυκλα πάσης μορφής κλπ.)

Σε αντίθεση με τα αριστερά κόμματα της Ευρώπης που χωρίς να προτείνουν λύσεις λαϊκίζουν ζητώντας να δοθεί η ενέργεια στα χέρια του λαού («power to the people»), εμείς λέμε ότι οι ευρωπαίοι πολίτες έχουν ΗΔΗ στα χέρια τους την ενέργεια: Europe HAS the Power! Ένας συντονισμός πολιτών και κυβερνήσεων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μπορεί να αναδείξει τη δύναμη μιας συνειδητοποιημένης κοινωνίας, με έναν κοινό στόχο.

Επεξήγηση ως προς την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της Ευρώπης και της Ελλάδας

Στον ακόλουθο πίνακα της Eurostat φαίνεται η τάση συμμετοχής των διαφόρων πηγών ενέργειας στην Ε.Ε. από το 1990 έως το 2019: https://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php?title=File:Gross_inland_energy_consumption_by_fuel_2019_(%25).png

Το 2019, η συμμετοχή κάθε πηγής στην κατανάλωση της Ευρώπης ήταν ως εξής: (αριθμοί σε ισοδύναμο εκατομμυρίων τόνων πετρελαίου):

Πετρελαιοειδή: 545 (περίπου σταθερό την 30ετία)
Φυσικό αέριο: 336 (ελαφριά άνοδος στη χρήση)
ΑΠΕ: 230 (τριπλασιασμός μέσα στην 30ετία)
Πυρηνική ενέργεια:197 (σταθερό την 30ετία)
Στερεά καύσιμα:169 (μείωση πάνω από το μισό μέσα στην 30ετία)
Άλλες πηγές: 20 (ελαφριά άνοδος στην 30ετία)

Οι αναλογίες επιβεβαιώνονται και από τον παρακάτω πίνακα, και διατηρούνται και το 2020. (https://www.statista.com/statistics/236316/primary-energy-consumption-in-the-eu-by-fuel-in-oil-equivalent/)

Οι αριθμοί δείχνουν ότι ναι μεν οι ΑΠΕ έχουν κερδίσει σημαντικό έδαφος και ο λιγνίτης έχει χάσει, αλλά δύσκολα φαντάζεται κανείς ένα άλμα πλήρους αντικατάστασης των ορυκτών καυσίμων μέσα σε μια δεκαετία, χωρίς αντίστοιχες επιπτώσεις στο κόστος. Το φυσικό αέριο και η πυρηνική ενέργεια θα εξακολουθούν να παίζουν σημαντικό ρόλο.

Σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, η Ελλάδα σήμερα βασίζεται για την παραγωγή ενέργειας κατά διπλάσιο ποσοστό στα στερεά καύσιμα, κατά αυξημένο ποσοστό στα πετρελαιοειδή, λιγότερο στο φυσικό αέριο, περίπου παραπλήσια στις ΑΠΕ και καθόλου στην πυρηνική ενέργεια.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΥΠΟΔΟΜΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ
Συντονιστής: Ηλίας Κώνστας

Κατηγορία: ΤΖΗΜΕΡΟΣ Θ.

ΤΖΗΜΕΡΟΣ: «Βρεθήκαν μια μέρα στο Πολυτεχνείο πριν μισό αιώνα και το έκαναν επάγγελμα» !!! - ΒΙΝΤΕΟ

Ο Περισσός τραβά το σκοινί στην κόντρα του με την κυβέρνηση για τον εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου.

Ήδη η ΚΝΕ περνά στην αντεπίθεση με ένα βιντεάκι στο οποίο απαντούν στον Κ. Μητσοτάκη πρωταγωνιστές του Πολυτεχνείου όπως ο Θανάσης Παφίλης και η Αριάδνη Αλαβάνου, μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής κατάληψης του Πολυτεχνείου το 1973.

Κατηγορία: ΤΖΗΜΕΡΟΣ Θ., VIDEO

Οι αγράμματοι εκπαιδευτικοί της ΟΛΜΕ

Τζήμερος Θάνος Τετάρτη, 6 Μαϊ '20

Ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ, Θεόδωρος Τσούχλος, είναι φιλόλογος. Είναι, δηλαδή, αυτός που πληρώνεται από σένα κι από μένα για να μαθαίνει στα παιδιά μας Ελληνικά. Είναι αυτός που παίρνει το κείμενο ενός μαθητή και διορθώνει τα λάθη: ορθογραφικά, συντακτικά, εκφραστικά. Έχει την ειδικότητα που θα μυήσει τα παιδιά στον κόσμο των ιδεών, θα οξύνει την κρίση και θα διευρύνει την αντίληψή τους.

Είναι και πρόεδρος της ΟΛΜΕ. Η ΟΛΜΕ εξέδωσε μια ανακοίνωση σχετικά με την μετάδοση του μαθήματος μέσω διαδικτύου, την οποία υπογράφουν ο Θεόδωρος Τσούχλος (εκλεγείς με τη δεξιά ΔΑΚΕ) και ο Γεν. Γραμματέας Βαγγέλης Μπουντουλούλης (εκλεγείς με τις αριστερές ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ) αγνώστου ειδικότητας – δεν υπάρχει πουθενά, ούτε στο site της ΟΛΜΕ, το βιογραφικό του.

Πρόκειται για “περιβόλι” ορθογραφικών, συντακτικών και εκφραστικών λαθών.

“Σχετικά με την από τηλεοράσεως προφορική εντολή της υπουργού Παιδείας περί βιντεοσκόπησης και ζωντανής αναμετάδοσης των μαθημάτων, είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο αντιβαίνει σε άρθρα του Συντάγματος, της ελληνικής νομοθεσίας αλλά και των Διεθνών Κανονισμών περί προστασίας προσωπικών δεδομένων. “

Κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει στον κο Τσούχλο, ότι δεν υπάρχει “ζωντανή αναμετάδοση”. Υπάρχει ζωντανή μετάδοση, όταν τη στιγμή του μαθήματος λειτουργεί live streaming. Υπάρχει βιντεοσκόπηση. Υπάρχει και αναμετάδοση. Όλα μαζί δεν γίνoνται.

Κάποιος θα πρέπει, επίσης, να εξηγήσει στον κο Τσούχλο πως όταν προσπαθείς να στηρίξεις έναν συλλογισμό δεν ξεκινάς με το «είναι προφανές». Αν ήταν προφανές, δεν θα το συζητούσαμε. Προφανώς είναι προφανές για τον ίδιο, όχι όμως για το Υπουργείο Παιδείας. Ούτε, ενδεχομένως, για τους αναγνώστες της ανακοίνωσης. Αυτούς πρέπει να πείσει. Αλλά αποφεύγει να το κάνει. Αυτή η «συλλογιστική» ονομάζεται «λήψη του ζητουμένου» (στα λατινικά petitio principii) και είναι ένα από τα κυριότερα σφάλματα λογικής. Θα έπρεπε να το ξέρει ο κος Τσούχλος. Υποτίθεται ότι το διδάσκει.

Συνεχίζει: ...κάτι τέτοιο αντιβαίνει σε άρθρα του Συντάγματος, της ελληνικής νομοθεσίας αλλά και των Διεθνών Κανονισμών περί προστασίας προσωπικών δεδομένων. Δηλαδή: αντιβαίνει σε άρθρα της ελληνικής νομοθεσίας και σε άρθρα των Διεθνών Κανονισμών. Επειδή παραθέτει άρθρο του Συντάγματος, αλλά ολόκληρον τον Κανονισμό της Ε.Ε. χωρίς να διευκρινίζει σε ποιο άρθρο αναφέρεται, κι επειδή η έκφραση “άρθρα των Διεθνών Κανονισμών” δεν είναι και τόσο σόι, ένας εγγράμματος φιλόλογος θα διόρθωνε τη σύνταξη ως εξής: “…κάτι τέτοιο αντιβαίνει σε άρθρα του Συντάγματος, στην ελληνική νομοθεσία αλλά και στους Διεθνείς Κανονισμούς περί προστασίας προσωπικών δεδομένων.” Επίσης, το αρκτικόλεξο του Υπουργείου Παιδείας δεν είναι ΥΠΕΘ. Ήταν ΥΠΕΠΘ όταν το Υπουργείο ονομαζόταν Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και είναι ΥΠΑΙΘ μετά την απάλειψη του “Εθνικής”: ΥΠουργείο ΠΑΙδείας & Θρησκευμάτων.

Παρακάτω διαβάζουμε: «Τα ζητήματα αυτά θέσαμε και στην πολιτική ηγεσία». Δηλαδή σε ποια άλλη ηγεσία τα έθεσαν; Συναντήθηκαν προηγουμένως με τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου; Ένας εγγράμματος φιλόλογος θα διέγραφε το “και”.

Συνεχίζει η ομοσπονδία των ανθρώπων που μορφώνουν τα παιδιά μας, σχολιάζοντας τη στάση της Υπουργού: «…η οποία αντί ουσιαστικής απάντησης είπε ότι η ζωντανή αναμετάδοση δεν αντιβαίνει στους κανόνες προστασίας προσωπικών δεδομένων χωρίς όμως να κάνει καμία αναφορά σε νόμους που να το αποδεικνύουν.»

Κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει στον κο Τσούχλο ότι όταν η ένστασή του είναι επί της αντισυνταγματικότητας της μετάδοσης, η απάντηση πως δεν υπάρχει παράβαση των κανόνων προστασίας προσωπικών δεδομένων είναι ουσιαστική. Μπορεί να μην είναι αρεστή στην ΟΛΜΕ, αλλά ουσιαστική είναι. Θα έπρεπε να ξέρει επίσης ότι δεν υπάρχουν νόμοι που επιτρέπουν, αλλά νόμοι που απαγορεύουν. Ό,τι δεν απαγορεύεται, επιτρέπεται, χωρίς να χρειάζεται ειδικός νόμος που να το… αποδεικνύει! Άρα, έπρεπε εκείνος να έχει μαζί του στη συνάντηση με την Υπουργό τους νομικούς συμβούλους της ΟΛΜΕ, οι οποίοι θα υποστήριζαν τους ισχυρισμούς του. (Η “ζωντανή αναμετάδοση” συνεχίζεται. Σταθερή αξία.)

Λίγο παρακάτω βλέπεις ένα «επέραιτο» που σου χώνεται στο μάτι και χάνεις για μερικά λεπτά το φως σου. Δεν είναι από τα λάθη που γίνονται εκ παραδρομής. Ένας εγγράμματος φιλόλογος έχει προ οφθαλμών, βεντάλια, την ετυμολογία κάθε λέξης, το επι+αίρομαι, την αφ-αίρεση, την εξ-αίρεση, τον αίροντα τις αμαρτίες του κόσμου, την αίρεση, την άρση, οπότε το «ε» που άλλαξε θέση με το «αι», του προκαλεί σοκ. Δεν μπορείς να το δεις και να το προσπεράσεις. Είναι γροθιά κατευθείαν στην περιοχή Broca. Διαπιστώνω ότι κάποιος τους το σφύριξε, και στην ηλεκτρονική εκδοχή της ανακοίνωσης το διόρθωσαν, αργότερα. Αφού όμως είχαν στείλει παντού το ανορθόγραφο κείμενο που βλέπετε, το οποίο ανέβασαν όλα τα sites αυτούσιο με το «επέραιτο», ανάμεσά τους και το site των εκπαιδευτικών, το alfavita, που το έχει ακόμα εκεί, καμαρωτό – καμαρωτό να επαίρεται για τη μαγκιά όλων τους, που, αγράμματοι όντες, διαφεντεύουν τον χώρο της Παιδείας σαν να είναι τσιφλίκι τους.



Αλλά δεν τελειώσαμε. Ο κος Τσούχλος συνεχίζει: “Είναι γνωστό σε όλους ότι οι εκπαιδευτικοί, παρά την έλλειψη σχεδιασμού και χρηματοδότησης από το ΥΠΑΙΘ (Σ.Σ. Εδώ έβαλε το σωστό αρκτικόλεξο), στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις και με αποκλειστικά δικά τους μέσα την εξ αποστάσεως εκπαίδευση, στηρίζοντας το δημόσιο σχολείο και τους μαθητές μας.

Ένας εγγράμματος φιλόλογος θα έλεγε στον μαθητή: “Μη βάζεις παιδί μου δύο φορές το ρήμα “στηρίζω” στην ίδια φράση, υποδηλώνει λεξιπενία. Βρες ένα συνώνυμο. Τόσα έχουμε. Αν δεν μπορείς, σύνταξέ το αλλιώς”. Ψιλά γράμματα θα μου πεις. Για έναν εγγράμματο φιλόλογο, όχι. Για έναν συνδικαλιστή της ΟΛΜΕ, προφανώς. (Εδώ, προφανώς, ταιριάζει το “προφανώς”.) Βέβαια, το τι είναι γνωστό σε όλους, το αφήνω ασχολίαστο καθώς η στάση της ΟΛΜΕ και διαφόρων ΕΛΜΕ από την έναρξη της κρίσης του κορονοϊού είναι όντως γνωστή και καταγεγραμμένη σε δεκάδες ανακοινώσεις τους, σε αντίθεση με τις φιλότιμες προσπάθειες πολλών άξιων εκπαιδευτικών να ξεπεράσουν τις τεχνικές ελλείψεις και τη δυσλειτουργία της ηλεκτρονικής πλατφόρμας του Υπουργείου και να διδάξουν εξ αποστάσεως, συνεπείς στο λειτούργημά τους. Δυστυχώς αυτοί, μολονότι όχι λίγοι, είναι η εξαίρεση στον κανόνα. (Μήπως να το γράψω «εξέραιση» για να το καταλάβει καλύτερα η ΟΛΜΕ;) Και, δυστυχέστατα, δεν δίνουν τον τόνο στο συνδικαλιστικό τους όργανο. Κάποιος όμως θα πρέπει να εξηγήσει στον κο Τσούχλο ότι οι καθηγητές δεν “στηρίζουν” το δημόσιο σχολείο διότι αποτελούν συστατικό του. Δημόσιο σχολείο δεν είναι τα κτήρια. Είναι όλο το “πακέτο”. Κυρίως είναι οι διδάσκοντες. Κι όταν αρνούνται, με νομικίστικους ισχυρισμούς, να προσφέρουν διαδικτυακές υπηρεσίες, μολονότι πληρώνονται στο πλήρες, υπονομεύουν το δημόσιο σχολείο.

Η ανακοίνωση της ΟΛΜΕ συνεχίζει με το συμπέρασμα πως “…η ζωντανή αναμετάδοση αντιβαίνει την κείμενη νομοθεσία.” Αντιβαίνει ΣΤΗΝ κείμενη νομοθεσία είναι το σωστό. Και καταλήγει με την απειλή πως η ΟΛΜΕ διατίθεται να κινηθεί νομικά. ΠΡΟΤΙΘΕΤΑΙ είναι το σωστό, αλλά δε βαριέσαι! Τι προ-, τι δια-. Σημασία έχει ότι αντιτίθεται στην εντολή της κυβέρνησης και επιτίθεται στην Κεραμέως. Κι ότι ο μισθός κατατίθεται κάθε 15 μέρες, δουλεύεις δεν δουλεύεις, και προστίθεται στο μπαγιόκο, μολονότι η Παιδεία αποσυντίθεται.

Ρωτάω τον κο Τσούχλο, διαπρύσιο αρνητή της αξιολόγησης αλλά και της επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών την οποία θεωρεί “σύστημα σωφρονισμού”: ένας φιλόλογος, που έχει μια ντουζίνα λάθη σε μισή σελίδα κείμενο, το οποίο μάλιστα θα έπρεπε να ψειρίσει γράμμα – γράμμα, καθώς είναι η επίσημη ανακοίνωση της εκπαιδευτικής κοινότητας, δηλαδή ο καθρέφτης της, μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί μέρος αυτής της κοινότητας;

Την ίδια ερώτηση κάνω και στην κα Κεραμέως. Κι επειδή σήμερα είναι η μέρα ψήφισης του νομοσχεδίου για την Παιδεία ρωτάω όλα τα πολιτικά κόμματα: πότε θα τολμήσουν να νομοθετήσουν την ΑΠΟΛΥΣΗ των ανεπαρκών, τουλάχιστον ως προς τις γνώσεις τους, εκπαιδευτικών; (Η διδακτική ικανότητα είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία.) Εγώ τον Τσούχλο θα τον είχα ήδη απολύσει.

Δεν αναφέρθηκα καθόλου στη νομική πλευρά του θέματος, κατά πόσον δηλαδή είναι παραβίαση προσωπικών δεδομένων η ζωντανή μετάδοση (κι όχι αναμετάδοση) του μαθήματος στους μαθητές της ίδιας τάξης που έχουν επιλέξει να παραμείνουν στο σπίτι, ζήτημα που όντως σηκώνει κουβέντα καθώς πρέπει να διασφαλίσουμε πως δεν θα εκθέσει παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Εστίασα μόνο στα άθλια Ελληνικά ενός κειμένου που υπογράφεται από φιλόλογο, πρόεδρο της ΟΛΜΕ, που εξελέγη μάλιστα με τη στήριξη της ΝΔ, εκφράζοντας τις πιο αντιδραστικές, αριστερίστικες θέσεις και οργανώνοντας απεργίες και στάσεις εργασίας με αίτημα την μη μετάδοση του μαθήματος, την μη επαναλειτουργία των σχολείων, την μη αξιολόγηση, την μη επιμόρφωση, γενικώς το “μη”. Βεβαίως, τους καταλαβαίνω. Ξέρουν πως πολλά “επέραιτο” θα γραφτούν στον πίνακα από συναδέλφους του κου Τσούχλου. Μέχρι τώρα, χωρίς βίντεο, περνούσαν στο ντούκου και τα έσβηνε ο σπόγγος. Με βίντεο μπορεί να γίνουν viral και να γελάν κι οι κιμωλίες.

Το μόνο παρήγορο είναι πως ο κος Τσούχλος, ως καριερίστας συνδικαλιστής, έχει πολλά χρόνια να μπει σε τάξη. Το εφιαλτικό είναι πως όσοι τον εξέλεξαν συνεχίζουν να μπαίνουν.

Κατηγορία: ΤΖΗΜΕΡΟΣ Θ.

Τι ήταν ο Τεμπονέρας, είπαμε;

Του Θάνου Τζήμερου

Νοέμβριος του ’90. Η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η οποία είχε εκλεγεί τον Απρίλιο με το ποσοστό ρεκόρ του 46,88%, προσπαθεί να μεταρρυθμίσει μια χώρα ξεχαρβαλωμένη από την πασοκική λαίλαπα. Ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος είχε αναλάβει να ανατάξει μια Παιδεία βαρειά τραυματισμένη. Μετά από 8 χρόνια εφαρμογής της παπανδρεϊκής μεταρρύθμισης (Ν.1268/1982), η συμμετοχή των φοιτητών στη διοίκηση των ΑΕΙ τα είχε καταντήσει πεδία κομματικών δολοπλοκιών, άνομων συναλλαγών και φυτώρια παραβατικότητας. Το πανεπιστημιακό άσυλο εκκόλαπτε το αντάρτικο πόλης, ενώ τα Γυμνάσια - Λύκεια με την εξάλειψη κάθε έννοιας αξιολόγησης, διδασκόντων και διδασκομένων, βρίσκονταν σε ελεύθερη πτώση.

Ο Κοντογιαννόπουλος “έσπασε αυγά”: με τρία Προεδρικά Διατάγματα (190-193/1990, ΦΕΚ 154 – 156/21-11-1990) για Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια, αύξανε τον χρόνο διδασκαλίας, υποχρέωνε τους καθηγητές να ενημερώνουν τους γονείς των μαθητών για τις απουσίες τους, απαγόρευε τις αδικαιολόγητες απουσίες (επέτρεπε 75 δικαιολογημένες από τον γονέα + 20 από τον σύλλογο διδασκόντων + 75 λόγω ασθενείας - με περισσότερες έμενες στην ίδια τάξη) επανέφερε στο Δημοτικό τις γραπτές εξετάσεις (στις τάξεις Ε’ & ΣΤ’), την αριθμητική βαθμολογία (για τις τάξεις Γ’ – ΣΤ’) προέβλεπε έπαρση & υποστολή της σημαίας στην αρχή και στο τέλος κάθε εβδομάδας, καταργούσε την επετηρίδα, όριζε οι εκπαιδευτικοί να προσλαμβάνονται με εξετάσεις και καθιέρωνε point-sytem για τον έλεγχο της συμπεριφοράς των μαθητών, ακόμα και της εξωσχολικής. Τα διατάγματα είχαν και άρθρα αναχρονιστικά, αποτέλεσμα πιέσεων της Εκκλησίας, όπως η πρωινή προσευχή στο προαύλιο ή στις τάξεις και ο υποχρεωτικός εκκλησιασμός 3 φορές τον χρόνο. Όμως η μαθητική εξέγερση δεν έγινε γι’ αυτά. Έγινε για τις απουσίες και τον έλεγχο της μαθητικής συμπεριφοράς. Στις κινητοποιήσεις συμμετείχαν και τα ΑΕΙ καθώς το νομοσχέδιο που ετοιμαζόταν για την τριτοβάθμια εκπαίδευση προέβλεπε κατάργηση του ασύλου και των δωρεάν συγγραμμάτων, χρονικό όριο στις σπουδές, περικοπή της φοιτητικής συμμετοχής στα όργανα διοίκησης των ΑΕΙ ενώ άφηνε ανοιχτή την πόρτα για ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων από ΝΠΔΔ (ΟΤΑ, Επιμελητήρια, Δικηγορικούς και Ιατρικούς Συλλόγους κ.λπ.).

Η μεταρρύθμιση Κοντογιαννόπουλου πολεμήθηκε από την αντιπολίτευση ΠΑΣΟΚ και Αριστεράς και χλευάστηκε τότε ως “νομοσχέδιο της ποδιάς”, από μια επουσιώδη διάταξή του, για ομοιόμορφο σχολικό ντύσιμο, η οποία τελικώς αποσύρθηκε και αντικαταστάθηκε από την προτροπή για «ευπρέπεια και απλότητα στην εμφάνιση». Προφανώς το πνεύμα του νόμου ήταν να μην πηγαίνεις στο σχολείο ντυμένος Lady Gaga ή Λάκης Γαβαλάς, αλλά ποιος θα το έκρινε αυτό; Θα προσλάμβανε το σχολείο ενδυματολόγο ή θα μετρούσε ο καθηγητής το μήκος της φούστας όπως επί Παγκάλου; Η αριστερά το χαρακτήρισε μειωτικό για την προσωπικότητα των μαθητών, ξεχνώντας πως σε όλες τις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού η μαθητική στολή ήταν υποχρεωτική, χωρίς καμία εξαίρεση. Άλλωστε οι υποστηρικτές της στολής (και στον δυτικό κόσμο) επικαλούνται επιχειρήματα κοινωνικής ευαισθησίας: με τη στολή, όλοι οι μαθητές, φτωχοί και πλούσιοι, εξισώνονται εμφανισιακά και οι οικονομικά ασθενέστεροι δεν νιώθουν μειονεκτικά όταν δεν μπορούν να συναγωνιστούν τα “πλουσιόπαιδα” σε σινιέ ντύσιμο.

Αλλά ποιος καθόταν να συζητήσει τέτοιες λεπτομέρειες μπροστά στο μικροκομματικό όφελος! Οι παντοδύναμοι κομματικοί μηχανισμοί στα σχολεία (ΠΑΜΚ, ΚΝΕ, ΡΑΝ) υποδαύλιζαν τις εξεγέρσεις. Από τις 22/11 που έγινε η πρώτη κατάληψη στο Ηράκλειο μέχρι τις 10/12, υπήρχαν 1.180 σχολεία στα χέρια των καταληψιών, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις εφάρμοζαν την πάγια έκφανση του αριστερού “ηθικού πλεονεκτήματος”: βανδαλισμούς και καταστροφές.

Τότε, για πρώτη φορά, το πανελλήνιο άκουσε, στο πλαίσιο ενός τηλεοπτικού ρεπορτάζ, έναν θρασύτατο καταληψία να υποστηρίζει το δικαίωμα στην «κοπάνα»: εμείς οι μαθητές - έλεγε αυτός ο απίθανος τύπος – θα αποφασίζουμε πότε θα πηγαίνουμε σχολείο και πότε όχι. Το να συνεργάζονται γονείς και καθηγητές για να μας αφαιρέσουν αυτό το προνόμιο είναι απαράδεκτο!

Παρένθεση. Αντί να επέμβουν αμέσως οι προνοιακές δομές να δουν τι πάει στραβά στον εγκέφαλο ή στην οικογένεια του εν λόγω μειρακίου, το άφησαν να διευθύνει την κατάληψη του Λυκείου Αμπελοκήπων, αποκτώντας τεχνογνωσία που θα του χρησίμευε αργότερα όταν θα έβαζε πλώρη για την κατάκτηση της εξουσίας. 18 χρόνια μετά, το κομματικό όργανο του μειρακίου που είχε εξελιχθεί σε πολιτικό αρχηγό της αριστεράς, εξέφραζε με ποιητική ευαισθησία τις αρχές του, όπως αποκρυσταλλώθηκαν στη σύγκρουσή του με την εξουσία, τον χειμώνα του ’90–’91. Μέρες που 'ναι, αξίζει να τις θυμηθούμε: «Ω έλατο, ω έλατο τι ωραία που αρπάζεις / Στο Σύνταγμα, στο Σύνταγμα τι ωραία που αρπάζεις! / Μπάτσους γεμάτο στα κλαδιά / Και διμοιρίες στη σειρά / Ω έλατο, ω έλατο δε θα μου τη γλιτώσεις / Βρε θα σε κάψω μια βραδιά /Κι ας έχει μπάτσους στα κλαδιά». (Αυγή, 24/12/2008) Κλείνει η παρένθεση.

Καίριο ρόλο στο κύμα των αντικυβερνητικών καταλήψεων έπαιξαν και πολλοί καθηγητές. Παραβαίνοντας τον υπαλληλικό κώδικα που απαγορεύει στους καθηγητές την πολιτικολογία και την αποχή από τα καθήκοντά τους, αλλά και τον ποινικό, που απαγορεύει την κατάληψη δημοσίου κτηρίου, «στήριζαν» έμπρακτα τους καταληψίες μαθητές. Οι καθηγητές είχαν ανοιχτούς λογαριασμούς με τον Κοντογιαννόπουλο. Τον Μάιο του 1990, η ΟΛΜΕ είχε αποφασίσει απεργία μετά το Πάσχα, μέχρι και την περίοδο των εξετάσεων, με κύρια αιτήματα μισθολογικές αυξήσεις, περισσότερες προσλήψεις και μείωση των ορίων συνταξιοδότησης. Τους είχε ανοίξει η όρεξη από την απεργία του 1988 όταν πήραν 25.000 δρχ. τον μήνα επιπλέον για επίδομα βιβλιοθήκης. Επί δύο μήνες κάνουν συλλαλητήρια απειλώντας να συνεχίσουν την απεργία και στη διάρκεια των εξετάσεων. Ο Κοντογιαννόπουλος παρατείνει το διδακτικό έτος μέχρι τις 31 Ιουλίου, τους επιστρατεύει και τους κόβει το βήχα. Του το φύλαγαν, λοιπόν, και με τις καταλήψεις του Δεκεμβρίου, μέσω των μαθητών, έπαιρναν το αίμα τους πίσω. Ένας από τους καθηγητές που πρωτοστατούσαν στο μέτωπο των καταλήψεων ήταν ο Τεμπονέρας.

Μαθηματικός, σε Λύκειο της Πάτρας, ανήκε στο Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο (ΕΑΜ), μια ακραία κομμουνιστική σέχτα που αποσπάσθηκε από το ΚΚΕ κατηγορώντας το για… ρεφορμισμό: ότι συνθηκολόγησε με το καθεστώς και υπέστειλε την επαναστατική σημαία!

Τα “πιστεύω” του ΕΑΜ υπάρχουν στο διαδίκτυο. Πρόκειται για αστεία, ανορθόγραφα και ασύντακτα κείμενα, από εκείνα που χρησιμοποιούν οι επιθεωρησιογράφοι για να διακωμωδήσουν την “πλέρια θολούρα” της αριστερίστικης διαλέκτου. Απολαύστε απόσπασμα (copy-paste) από εδώ:ΒΒ

“Η απαίτηση της καπιταλιστικής κεφαλαιοποίησης της επιστήμης για την τεράστια σε υλική υπαξίωση - αχρήστευση του διαθέσιμου κεφαλαίου, ουσιαστικά αχρηστεύει σαν αντεπιδραστικό αίτιο στην πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδος, τη σταδιακή υπαξίωση μου κεφαλαίου με τις τεχνικές βελτιώσεις που προκαλούνται στην παραγωγική μηχανή. Τείνει με άλλα λόγια να είναι ουσιαστικά άχρηστο και να μη μετράει το σχετικό φτήναιμα των παραγωγικών μηχανών και να λογαριάζεται μόνο η απόλυτη ακρίβεια τους.”

Κάτι τέτοια έλεγε ο Τεμπονέρας στους τσίπρες της εποχής του και τον κοίταγαν μ’ ανοιχτό το στόμα. Αλλά δεν έμενε στη… θεωρητική “ανάλυση”.

Πρότεινε και λύσεις:

“Η Παρισινή Κομμούνα έδειξε ότι είναι δυνατές οι προλεταριακές επαναστάσεις. Ο Οκτώβρης, ότι αυτές μπορούν να νικήσουν. Σήμερα πρέπει να δείξουμε ότι μπορούμε να οικοδομήσουμε το σοσιαλισμό.

- Κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής.

- Κεντρικός σχεδιασμός

- Εξουσία της εργατικής τάξης

Αυτοί είναι οι τρεις βασικοί όροι του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Ο σχεδιασμός της υλικής παραγωγής, η πραγματοποίηση της μπορεί να γίνει με βάση τις ΑΝΑΓΚΕΣ και όχι να καθορίζονται από το κέρδος.”

Οι καταλήψεις συνεχίστηκαν και τον Ιανουάριο του 1991, μετά τις γιορτές. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν τόλμησε να τις καταστείλει με εφαρμογή του νόμου, δείχνοντας ανέτοιμη να διαχειριστείΒΒ τις αντιδράσεις που ήταν σίγουρο πως θα υπήρχαν σε κάθε μεταρρυθμιστική της προσπάθεια. Η κατάθεση του τότε νομάρχη Αχαΐας στην εξεταστική επιτροπή που συστήθηκε για να διερευνήσει τον θάνατο του Τεμπονέρα είναι διαφωτιστική:

«Η αστυνομία είχε εντολές αρμοδίου Υπουργού να απέχει από κάθε δραστηριότητα στους σχολικούς χώρους κατά τον χρόνο των καταλήψεων. Η παρουσία της να είναι διακριτική κι από απόσταση. Και τούτο γιατί, εάν δεν ήταν διακριτική η παρουσία της, θα προσπαθούσαν κάποιοι να συνδέσουν την παρουσία της αστυνομίας με δραστηριότητες που αποσκοπούσαν σε ματαίωση των καταλήψεων.» (Πρακτικά Εξεταστικής, 16/7/1991, σ. 129)

Κι επειδή η φύση αντιπαθεί το κενό, την απόσυρση της εκτελεστικής εξουσίας από τον ρόλο της, ανέλαβε να αναπληρώσει η… ιδιωτική πρωτοβουλία, με προτροπή πρωτοκλασάτων δημοσιογράφων της Δεξιάς που εξωθούσαν σε αυτοδικία.

«Αν λειτουργούσαν υγιώς τα ανακλαστικά αυτού του λαού, όλοι αυτοί οι αγύρτες του γκανγκστερικού συνδικαλισμού θα ήταν σήμερα φασκιωμένοι με επιδέσμους, μαύροι κι αγνώριστοι απ’ το ξύλο, αφού δεν είναι στον Κορυδαλλό, όπως θα έπρεπε. [...] Πότε και πώς και σε ποιο βαθμό θα αντιδράσει επιτέλους πιο σθεναρά και πιο αυτόνομα η ελληνική κοινωνία στις γκανγκστερικές επιδρομές των πέντε-δέκα αφρόνων (έως παραφρόνων) εργατοπατέρων; Και πότε και πώς και ως ποιο βαθμό η κυβέρνηση θα διδάξει τον λαό να πράττει αυθόρμητα το δημοκρατικό καθήκον του;” αναρωτιόταν ο Χρήστος Πασαλάρης από την Απογευματινή (6/7/1990) για το καλοκαιρινό κύμα απεργιών που προηγήθηκαν των μαθητικών κινητοποιήσεων.

Στο ίδιο μήκος κύματος κι ο Δημήτρης Ρίζος από τον Ελεύθερο Τύπο (9/1/1991): «Κάποτε θα πρέπει να δραστηριοποιηθούν οι πολίτες αυτής της χώρας. Και να αντιδράσουν απέναντι στους επαγγελματίες μικροπολιτικούς. Εμπρός λοιπόν στον δρόμο που χάραξαν οι πολίτες της Αμαλιάδας. Καταλάβατε ακόμη και τα σπίτια των... Μπαλωμένων!» (Μπαλωμένος λεγόταν ο τότε πρόεδρος της ΟΛΜΕ).

Οφθαλμόν αντί οφθαλμού, δηλαδή! Η αλήθεια είναι ότι η κοινή γνώμη έβραζε κατά των καταλήψεων, τις οποίες είχε αποκηρύξει και μεγάλο μέρος της μετριοπαθούς αριστεράς. Μέχρι κι ο Γρηγόρης Φαράκος δήλωσε στις 12/12 ΒΒΒ πως «τα σχολεία πρέπει να λειτουργούν». Πώς όμως;

Ο δρόμος που χάραξαν οι πολίτες της Αμαλιάδας ήταν η κατάληψη του δημαρχείου και ο προπηλακισμός του (πασόκου) δημάρχου, Δ. Ράλλη. Τον δρόμο τον ακολούθησαν και άλλοι: στο 4ο Λύκειο Θεσσαλονίκης, στο Λύκειο Τυρολόης, στην Τούμπα, στο 39ο Λύκειο της Κυψέλης, στο 63ο του Βοτανικού, στην Κέρκυρα, στη Λαμία, στη Μακρακώμη… Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, υπήρξε σύρραξη μεταξύ καταληψιών και αντικαταληψιών με υλικές ζημιές. Υπήρξαν και μερικοί τραυματισμοί. Η κυβέρνηση απλώς κοίταγε.

Στην Πάτρα τα πράγματα πήραν, δυστυχώς, τραγική τροπή. Και για να μην με κατηγορήσει κανείς για μεροληψία, να πώς παρουσιάζει τα γεγονότα το πρώην μέλος του ΕΚΚΕ και νυν ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Στέλιος Κούλογλου στο tvxs:

“Στις 08.01.1991, στις 19.30 το απόγευμα, στην Πάτρα περί τα τριάντα στελέχη της ΟΝΝΕΔ Πάτρας, με επικεφαλής τον τοπικό πρόεδρο της οργάνωσης Ιωάννη Καλαμπόκα, επιτίθενται οπλισμένοι κατά των μαθητών στην κατάληψη του Πολυκλαδικού Λυκείου, χωρίς όμως να επιτύχουν να διώξουν τους νέους. Μία ώρα αργότερα, η ίδια ομάδα επιτίθεται κατά του 3ου Λυκείου και καταφέρνουν να απωθήσουν τους ελάχιστους μαθητές που βρισκόταν στο χώρο. Σε λίγο, συγκεντρώνονται έξω από το λύκειο δεκάδες μαθητές, καθηγητές, γονείς, δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης καθώς και ο δήμαρχος Πάτρας, Α. Καράβολας και ο βουλευτής Αχαΐας του Πα.Σο.Κ, Α. Φούρας.


Τα στελέχη της ΟΝΝΕΔ αρνούνται να υποχωρήσουν από την «αντικατάληψη» και δηλώνουν ότι θα παρατείνουν την κατάληψη του Λυκείου μέχρι αυτό να λειτουργήσει ξανά κανονικά. Σύντομα, τα πνεύματα οξύνονται και αρχίζουν οι συγκρούσεις μεταξύ των δύο πλευρών με εκσφενδονίσεις αντικειμένων, ενώ σημειώνονται οι πρώτοι τραυματισμοί.

Γύρω στις 23.30 το βράδυ, ομάδα καθηγητών και γονέων επιχειρεί να μπει στο κτίριο. Με το άνοιγμα της πόρτας τα μέλη της ΟΝΝΕΔ επιτίθενται στον κόσμο με σιδερολοστούς, καδρόνια και τσιμεντόλιθους. Ο καθηγητής μαθηματικών και μέλος του Εργατικού Αντι-ιμπεριαλιστικού Μετώπου (ΕΑΜ), Νίκος Τεμπονέρας, πέφτει θανάσιμα τραυματισμένος, με ανοιγμένο το κρανίο από το σιδερολοστό του Ι. Καλαμπόκα.”

Η Αστυνομική Διεύθυνση Αχαΐας τα λέει κάπως αλλιώς:

“Την 21.00 ώρα της 8ης Ιανουαρίου 1991, ομάδα 25-30 ατόμων εισήλθε με αναρρίχηση των κιγκλιδωμάτων στον προαύλιο χώρο των προαναφερομένων σχολείων και υπεχρέωσε, χωρίς τη χρήση βίας, σε αποχώρηση τους 30 περίπου καταληψίες μαθητές εκ της κυρίας εισόδου του προαυλίου, την οποία εξεκλείδωσαν οι μαθητές. Παρέμειναν κύριοι του χώρου οι ανωτέρω νέοι καταληψίες, με σκοπό την κανονική λειτουργία των σχολείων.

Οι εξελθόντες μαθητές διεβίβασαν τηλεφωνικά την πληροφορία περί των νέων καταληψιών των σχολείων των. Από ώρας 22.20΄ περίπου, άρχισαν αφικνούμενοι έξωθι των ανωτέρω σχολείων πολίτες, οι οποίοι ανήλθαν σε διακόσια πενήντα (250) περίπου άτομα, μεταξύ των οποίων και ο δήμαρχος Πατρέων κ. Καράβολας.

Ο δήμαρχος, συναντηθείς με τους νέους καταληψίες, δεν επέτυχε την αποχώρηση αυτών, πράγμα που ανακοίνωσε στους συγκεντρωμένους και ελήφθη η απόφαση από κοινού εφόδου προς ανακατάληψη.

Κατά την επακολουθήσασα περί ώρα 22.45΄ συμπλοκή, εξεσφενδονίσθησαν εκατέρωθεν διάφορα αντικείμενα (πέτρες, ξύλα, σίδερα κ.λπ.) με αποτέλεσμα τον βαρύτατο τραυματισμό του καθηγητού του Α’ Τεχνικού Επαγγελματικού Λυκείου Πατρών Τεμπονέρα Νικολάου, ετών 38, νοσηλευομένου ήδη στην εντατική μονάδα του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Ρίου Πατρών…”

Δεν δούλεψε μόνο η τηλεφωνική διαβίβαση της πληροφορίας, την εποχή που δεν υπήρχαν κινητά. Η πρόεδρος της τοπικής EΛME κατήγγειλε στα ραδιόφωνα της πόλης πως η κατάληψη… καταλήφθηκε και καλούσε κόσμο για ανακατάληψη!

Όπως και να είναι, και οι δύο εκδοχές συμφωνούν στο ότι ο Καλαμπόκας (ή όποιος άλλος, διότι ο ίδιος αρνείται οτι κρατούσε τον λοστό, επιρρίπτοντας την ευθύνη σε άλλους της παρέας του) δεν επιτέθηκε στον Τεμπονέρα. Αμύνθηκε, όταν ο Τεμπονέρας μαζί με τη δική του παρέα, έσπασαν την κλειδαριά της καγκελόπορτας του προαυλίου και επιχείρησαν να μπουκάρουν στο κτήριο. Μάλιστα, πριν γίνει αυτό, οι ταμπουρωμένοι στο κτήριο τούς πετούσαν κουβάδες με νερά και κόλλες όπως ομολογεί ο ελαφρά τραυματισμένος καθηγητής Χ. Τσουκαλάς στο αριστεροκρατούμενο site των εκπαιδευτικών εδώ: https://www.alfavita.gr/koinonia/116161_hristos-tsoykalas-hroniko-tis-dolofonias-toy-nikoy-temponera Άρα, αποτρεπτική ήταν η διάθεσή τους και όχι δολοφονική.

Με την υποχώρηση της καγκελόπορτας ξεκίνησε άγρια γενικευμένη συμπλοκή. Ο Τεμπονέρας χτυπήθηκε θανάσιμα με λοστό στο κεφάλι. Τραυματίστηκαν ελαφρά και άλλοι. Ήταν γονείς, όπως ισχυρίζεται ο Κούλογλου; Από το αστυνομικό δελτίο της εποχής μαθαίνουμε ηλικίες και ονόματα:

Α) Τσουκαλάς Χρήστος, καθηγητής Λυκείου, ετών 34

Β) Γιώτης Κωνσταντίνος, ετών 31, δημόσιος υπάλλήλος

Γ) Βασιλιάς Νικόλαος, ετών 23, οικοδόμος.

23 και 31 ετών δεν είναι ηλικίες στις οποίες μπορεί κάποιος να έχει παιδί μαθητή Λυκείου. Κι ο Τεμπονέρας δεν ήταν καν καθηγητής στο σχολείο που προσπάθησε να ανακαταλάβει. Δίδασκε στο Α’ ΤΕΛ αλλά επιτέθηκε στο Σχολικό Συγκρότημα 3ου & 7ου Γυμνασίου και Λυκείου Πάτρας (τότε). Ήταν όλοι τους ομάδα εξωσχολικών που βρέθηκαν εκεί με σκοπό τη σύγκρουση, σώμα με σώμα, με τους αντικαταληψίες.

Είναι αυτονόητο, όμως θα το υπογραμμίσω για να προλάβω νέο κύμα τοξικών διαστρεβλώσεων των λεγομένων μου από τις, σε διατεταγμένη υπηρεσία, ντουντούκες της αριστερής χυδαιότητας που υποδύονται τον δημοσιογράφο: όχι μόνο δεν δικαιολογώ τον φόνο του Τεμπονέρα, όχι μόνο τον καταδικάζω απερίφραστα, αλλά φρίττω και εξανίσταμαι στην ιδέα ότι “αγανακτισμένοι πολίτες”, οποιασδήποτε απόχρωσης, παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους - κι ας έχουν 100% δίκιο. Από το 2011, έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέω πως η θεσμική ανομία αντιμετωπίζεται μόνο θεσμικά. Όχι με αυτόκλητους παρακρατικούς σωτήρες ή με πεφωτισμένη κρατική δεσποτεία.

Αλλά, ας το πούμε επιτέλους, μετά από 29 χρόνια αριστερής παραχάραξης της ιστορίας: στην Πάτρα συγκρούσθηκαν δύο ομάδες τραμπούκων, η ομάδα του Καλαμπόκα και η ομάδα του Τεμπονέρα. Διαφωνεί κανένας; Ή μήπως ο αριστερός τραμπουκισμός είναι ευλογημένος ενώ ο δεξιός καταραμένος; Η προνεωτερική μας κοινωνία, σε μεγάλο βαθμό, δεν έχει αντιληφθεί πως το να παρανομείς και να βιαιοπραγείς πιστεύοντας σε ένα, κατά την άποψή σου, ανώτερο ιδανικό δεν σε καθιστά λιγότερο παράνομο ή λιγότερο βίαιο. Κι ο αντίπαλός σου σε κάποιο ανώτερο ιδανικό πιστεύει, κατά την άποψή του. Για να μην σφαζόμαστε λοιπόν λόγω… ανωτερότητας ιδανικών, ο νεωτερικός κόσμος κάθισε και έφτιαξε κανόνες, θεσμούς, εκλογές, πλειοψηφίες, κυβερνήσεις, που – τι να κάνουμε; - θα αποφασίσουν αυτό που θέλουν, κι ας μη μας αρέσει.

Μέχρι τη στιγμή του λοστού, Καλαμπόκας και Τεμπονέρας ήταν στην ίδια πλευρά του ποταμού: στην πλευρά της παράνομης αυτοδικίας. Στην άλλη πλευρά ήταν (και είναι) οι σιωπηροί και μόνιμα απελπισμένοι πολίτες, που πληρώνουν φόρο για την Παιδεία και βλέπουν τα σχολεία να καταλαμβάνονται και να βανδαλίζονται, που πληρώνουν φόρο για την Ασφάλεια και βλέπουν την Αστυνομία, τη Δικαιοσύνη και την κυβέρνηση σε ρόλο παρατηρητή. Διαφωνεί κανένας;

Μετά τον λοστό, ο ένας έγινε θύμα κι ο άλλος θύτης. Όμως ο λόγος της συγγραφής αυτού του κειμένου δεν είναι η αναψηλάφηση της δίκης. Είναι η αποδόμηση του μηχανισμού ηρωοποίησης που εφαρμόζει η αριστερά και συμπυκνώνεται στο επίγραμμα του μνημείου που έχει στηθεί στο σημείο του φόνου.

“Εδώ θυσιάστηκε για την Παιδεία, ο καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας στις 8 Ιανουαρίου 1991.” Πόσα ψέματα σε μία φράση!

Θυσιάστηκε; Όχι! Θυσιάζεται κάποιος όταν συνειδητά επιλέγει τον θάνατο ή τον σχεδόν βέβαιο θάνατο, για να μην προδώσει την πατρίδα του ή τα ιδανικά του. Θυσιάστηκε ο Λεωνίδας, ο Σωκράτης, ο Ίτσιος, ο Σολωμού. Όταν πας για έναν ακόμα τσαμπουκά με τους ταξικούς σου εχθρούς, από τους τόσους στους οποίους έχεις συμμετάσχει ως μέλος ακροαριστερής ομάδας κρούσης, πιστεύεις ότι θα γυρίσεις πίσω, όπως και τις άλλες φορές, με τον εχθρό κατατροπωμένο. Αν ο λοστός έπεφτε μερικά εκατοστά πιο κει, ο Τεμπονέρας δεν θα πάθαινε τίποτε και δεν θα τον ξέραμε καν. Αν ο λοστός έβρισκε το κεφάλι κάποιου άλλου, το εικονοστάσι της αριστεράς θα είχε άλλον μεταπολιτευτικό άγιο. Είναι εντελώς θέμα τύχης και συγκυριών το ποιος και πόσο θα χτυπηθεί όταν πέφτει ξύλο ανάμεσα σε ομάδες χούλιγκανς του ποδοσφαίρου ή της πολιτικής. Ο Τεμπονέρας σκοτώθηκε κατά τύχη. Δεν θυσιάστηκε. Διαφωνεί κανένας;

Μήπως όμως αγωνιζόταν για την Παιδεία; Όχι! Αγωνιζόταν για την κατάλυσή της. Ο στόχος του, ως μέλος ακροαριστερής κομμουνιστικής ομάδας, ήταν να προκαλέσει επανάσταση, να καταλύσει τη Δημοκρατία (στην οποία όταν διορίστηκε ορκίστηκε πίστη) και να επιβάλει ολοκληρωτικό καθεστώς, τρομοκρατία σοβιετικού τύπου. Αυτό διακήρυσσε η οργάνωσή του. Γι’ αυτό αντάχθηκε σ’ αυτή εγκαταλείποντας το… συμβιβασμένο ΚΚΕ! Διαφωνεί κανένας;

Μήπως “έπεσε” τη στιγμή μιας ηρωικής πράξης; Όχι! Ήταν το θύμα μιας συμπλοκής τραμπούκων, με τον επιβαρυντικό ρόλο ότι εκείνος “ήρξατο χειρών αδίκων”. Εκείνος, καταπατώντας υπηρεσιακούς όρκους και νόμους του ελληνικού κράτους, συμμετείχε στην αρχική παρανομία των καταλήψεων, εκείνος έσπευσε αυτόκλητος να παλινορθώσει την παρανομία, όταν την ανέτρεψε μια άλλη παρανομία. Διαφωνεί κανένας;

Για ποιον λόγο λοιπόν διοργανώνει η ΟΛΜΕ συλλαλητήριο αύριο; Για ποιο λόγο δόθηκε το όνομά του σε δύο σχολεία της χώρας και σε μια σήραγγα της Ολυμπίας Οδού; Μπορεί να ήταν πολύ καλός καθηγητής, δεν αποκλείεται. Δεν σκοτώθηκε όμως ως καθηγητής, αλλά ως ακροαριστερός καταληψίας. Πάνω στο μνημείο του υπάρχει ένα ανοιχτό βιβλίο. Γιατί; Μια αλυσίδα κι ένα λουκέτο θα ήταν πιο ταιριαστά. Ποιες αξίες της πολιτικής δράσης του Τεμπονέρα είναι άξιες μίμησης από την κοινωνία; Τι θα προτείνουν αύριο οι εκπαιδευτικοί στους μαθητές τους; Καταλήψεις; Αυτοδικίες; Παρανομίες; Ποια παρακαταθήκη αφήνει για τη βελτίωση της Παιδείας ένας θιασώτης της επιβολής δικτατορίας στη χώρα;

Δυστυχώς, αποδεικνύεται ακόμα μια φορά ότι ο ευνουχισμός των μηχανισμών επιβολής της τάξης, λόγω πολιτικού κόστους, έχει τραγικά αποτελέσματα σε κάθε επίπεδο. Αν ο Τεμπονέρας είχε συλληφθεί την πρώτη ώρα των καταλήψεων, κι αυτός και όσοι παρανομούσαν, όσο πολλοί κι αν ήταν: μαθητές, καθηγητές, γονείς και οδηγούνταν στο αυτόφωρο, σήμερα θα ζούσε. Ίσως να ζούσε και η Παιδεία.

Υ.Γ. 1 Την επαύριο του φόνου, αριστεροί διαδηλωτές και αναρχικοί σε επεισόδια που διήρκεσαν σχεδόν δύο μέρες, καταστρέφουν και πυρπολούν το κέντρο της Αθήνας καίγοντας ζωντανά 4 άτομα που εγκλωβίστηκαν στο φλεγόμενο κτήριο του Κ. Μαρούση: τον 32χρονο επιχειρηματία Περικλή Ρεπάκη, τον 57χρονο δικηγόρο Μανώλη Κοντόπουλο, τον 59χρονο χρυσοχόο Ιωάννη Νεμετζίδη κι ένα νεαρό άτομο - αγνώστων μέχρι σήμερα στοιχείων. Ήταν η Marfin πριν την Marfin. Τους θυμάται κανένας; Κατά τύχη σκοτώθηκαν και αυτοί - και μάλιστα την ώρα που δούλευαν. Αλλά δεν ήταν αριστεροί.ΒΒΒ

Υ.Γ. 2 Για την ιστορία: ο Κοντογιαννόπουλος παραιτήθηκε και ο διάδοχός του, Σουφλιάς, επικεντρώθηκε στη δική του πολιτική καριέρα, ξεχνώντας τις μεταρρυθμίσεις. Business and politics as usual.

Κατηγορία: ΤΖΗΜΕΡΟΣ Θ.

"ΠΑΙΔΕΙΑ" ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΟΛΜΕ

Οι διακοπές των εκπαιδευτικών είναι πλουσιοπάροχες Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. 15 μέρες γεμάτες. Από 24/12 έως και 7/1. Πότε όμως έκαναν εκλογές οι ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης; 17 Δεκεμβρίου. Με πληρωμένες άδειες, βεβαίως βεβαίως. Ακόμα μια μέρα χαμένη για τα παιδιά, ακόμα μια μέρα που το πρόγραμμα των γονιών πήγε στράφι. Δεν θα μπορούσαν να τις κάνουν, ας πούμε, στις 3/1; Βεβαίως. Αλλά κορόιδα είναι, αφού μπορούν να λουφάρουν μια μέρα ακόμα; Να δούμε και τι έγινε τις άλλες μέρες. Στις 18/12 το ΔΣ της ΟΛΜΕ κάλεσε "τους συναδέλφους να συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις που γίνονται σήμερα Τετάρτη 18/12 στο Κέντρο της Αθήνας, ενόψει της ψήφισης του αντιλαϊκού προϋπολογισμού του 2020 στον οποίον οι δαπάνες για την Παιδεία μένουν στάσιμες". Να ρωτήσω, από πού κι ως πού πρέπει να ρωτάει η κυβέρνηση τον δάσκαλο για το πώς θα φτιάξει τον προϋπολογισμό; Έχουμε και συνέχεια. Στις 19/12 το ΔΣ της ΟΛΜΕ κήρυξε "διευκολυντική στάση εργασίας για τους συναδέλφους που θέλουν να συμμετέχουν" σε κινητοποιήσεις επειδή κάποιοι της Ειδικής Αγωγής δεν διορίστηκαν μόνιμα στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.

Όμως όταν επιστρέψουν στο σχολείο θα κάνουν μάθημα; Για μία μέρα μόνο. Στις 9/1 η ΟΛΜΕ έχει κηρύξει νέα "κινητοποίηση" για τα 29 χρόνια από τη δολοφονία του ακροαριστερού αρχικαταληψία Τεμπονέρα.

Να δούμε καλύτερα το πρόγραμμα, να το εμπεδώσουμε:
- Τρίτη 17/12 Εκλογές
- Τετάρτη 18/12 Διαδήλωση για τον προϋπολογισμό
- Πέμπτη 19/12 Στάση εργασίας
- Παρασκευή 20/1 & Δευτέρα 23/12 Μάθημα (ή άδεια από τη σημαία)
- 24/12 - 7/1 Διακοπές καθώς με το "έτσι το θέλω" και παρανόμως η ΟΛΜΕ βάφτισε αργία και την 7/1 του Αγίου Ιωάννη.
- Τετάρτη 8/1 Μάθημα (ή άδεια από τη σημαία)
- Πέμπτη 9/1 Κινητοποιήσεις για Τεμπονέρα

Υπομονή όμως. Μόλις έρθει η ΝΔ στην εξουσία όλα αυτά θα τελειώσουν. Το ξαναλέω για εκατομμυριοστή φορά: αν δεν ξεδοντιάσεις τον κρατικό συνδικαλισμό δεν μπορείς να περάσεις ούτε μισή μεταρρύθμιση. Και στα σχολεία υπάρχει η μεγαλύτερη συνδικαλιστική σαπίλα. Τα παιδιά μας τα "διδάσκουν" - εκτός των πάντα υπαρχουσών λαμπρών εξαιρέσεων - αγράμματοι σταλίνες τεμπελχανάδες.

Θάνος Τζήμερος

Κατηγορία: ΤΖΗΜΕΡΟΣ Θ.

Βιομηχανία αριστερών ηρώων

Τζήμερος Θάνος

Μπορεί ο Χέλντερλιν να αναρωτιόταν τι χρειάζονται οι ποιητές σε χαλεπούς καιρούς, αλλά για τους ήρωες δεν υπάρχει αμφιβολία: χρειάζονται πάντα. Και σε χαλεπούς καιρούς, ακόμα περισσότερο. Ο ήρωας είναι το πρότυπο μιας κοινωνίας, είναι η αφίσα που έχει κολλήσει στον τοίχο του συλλογικού της ασυνείδητου, ο φάρος που της δείχνει από πού πρέπει να πάει και τι να αποφύγει, είναι συμπυκνωμένες οι αρχές και οι αξίες της.

Ήρωες – πρότυπα, δόξα τω Θεώ, έχουμε πολλούς στην ιστορία μας. Όλοι συνδυάζουν δύο στοιχεία: παράδειγμα ζωής και παράδειγμα θανάτου. Άνθρωποι που περιφρόνησαν τον θάνατο, ενώ θα μπορούσαν να τον αποφύγουν, για να μην προδώσουν τις ιδέες τους. Από τον Λεωνίδα και τον Σωκράτη, μέχρι τον Αθανάσιο Διάκο και τον Δημήτρη Ίτσιο (τον γνωρίζετε, υποθέτω). Έτσι που οι κατοπινοί να θέλουμε να τους μοιάσουμε και στα δύο: γι’ αυτές τις ιδέες αξίζει να ζεις, γι’ αυτές αξίζει και να πεθαίνεις.

Ύστερα ήρθαν οι σφήκες. Δηλαδή, η μεταπολιτευτική αριστερά. Τονίζω το «μεταπολιτευτική» διότι στο παρελθόν είχε και η αριστερά ήρωες. Για το δικό της ακροατήριο, βέβαια, που όμως κάλυπταν τις δύο προαναφερθείσες προϋποθέσεις ηρωοποίησης. Κάποιους από αυτούς κατάφερε να τους επιβάλει και σε ένα ευρύτερο κοινό. Το γαρύφαλλο του Μπελογιάννη για παράδειγμα, συνεπικουρούντος του Πικάσσο, ήταν το διαβατήριό του και για ένα κοινό εκτός ΚΚΕ, που βιάστηκε να ξεχάσει τον αιμοσταγή ρόλο που διαδραμάτισε ως πολιτικός επίτροπος του ΕΛΑΣ, στις σφαγές της Πελοποννήσου. Δεν είναι αυτό το θέμα μας αλλά το αναφέρω για να καταδείξω τη μυθοπλαστική δύναμη της αριστεράς, ειδικά όταν παίζει χωρίς αντίπαλο.

Από τη μεταπολίτευση και δώθε, μάς τελείωσαν οι πόλεμοι, οι φυλακές, οι εξορίες, οι εκτελέσεις, οι φωτιές που δένουνε τ΄ ατσάλι. «Δεξιοί» και «αριστεροί» είχαν άλλο πεδίο, κοινού πλέον, αγώνα: διορισμούς στο Δημόσιο, συντάξεις στα 50, δικαίωμα στην αργομισθία, πάρτυ με δανεικά, ιδιωτικά σχολεία για τους γόνους. Τι ήρωες να αναδείξει αυτό το concept; Αν υπήρχε σοβαρή πνευματική ελίτ στη χώρα θα αναζητούσε αλλού τα πρότυπα της νέας εποχής: ανθρώπους που συνέβαλαν στην πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας, πολίτες με σημαντική κοινωνική προσφορά, Έλληνες με διεθνή αναγνώριση, απλούς ανθρώπους που την κρίσιμη στιγμή δεν υπολόγισαν τη ζωή τους για να σώσουν άλλους και - γιατί όχι; - επιχειρηματίες που από το μηδέν δημιούργησαν παραγωγικές επιχειρήσεις δίνοντας ψωμί και αξιοπρέπεια σε χιλιάδες εργαζόμενους.

Όμως, πνευματική ελίτ δεν υπάρχει στη χώρα. Ούτε σοβαρή δεξιά. Έτσι το πεδίο ήταν ελεύθερο για να αλωνίσει η αριστερίλα. Οπότε, επέβαλε μια νέα σύμβαση για την κατασκευή ηρώων: αρκεί κάποιος να ανήκει, γενικώς και αορίστως, στο «τόξο της αμφισβήτησης» και να έχει σκοτωθεί ή πεθάνει υπό μη κανονικές συνθήκες. Το αφήγημα της αριστερής μανιχαϊκής μυθοπλασίας αρκείται στο ότι τον δικό μας τον σκότωσαν οι άλλοι. Και τι είναι οι άλλοι; Κακοί. Πάντα. Άρα ο δικός μας είναι καλός. Άρα είναι ήρωας! Άρα πρέπει να κάνουμε πορείες στη μνήμη του, να καίμε και να σπάμε (διότι ποια άλλη ευκαιρία για επαναστατική γυμναστική θα βρούμε), να ανεγείρουμε αδριάντες, να μετονομάζουμε οδούς. Το να μην είναι καν «δικός τους» ο νεκρός, είναι μια λεπτομέρεια που δεν απασχολεί την αριστερίλα. Τον σφετερίζεται, τον επιβάλλει, και μια νέα αριστερή αγιογραφία είναι έτοιμη σε dt.

Στο πάνθεον της μεταπολιτευτικής αριστεράς φιγουράρουν μόνο θύματα. Εδώ που τα λέμε, σάμπως έχει κι άλλο υλικό; Όταν οι ιδέες της, όπου εφαρμόστηκαν στον κόσμο, κατέρρευσαν με πάταγο αφού προηγουμένως έδωσαν ρεσιτάλ κτηνωδίας και περιφρόνησης κάθε ανθρώπινης αξίας, πού να βρει θετικά παραδείγματα; Τι της μένει λοιπόν; Στη χώρα που δεν εφαρμόστηκε η κομμουνιστική κτηνωδία ολοκληρωτικά (διότι δείγμα της κτηνωδίας, και πολύ «πλούσιο», είχαμε από το 1943 και μετά), να αναδεικνύει ως ήρωες όσους προσπάθησαν αλλά απέτυχαν να μετατρέψουν τη χώρα σε ένα απέραντο σταλινικό χασάπικο. Η εξίσωση θύμα=ήρωας ήταν πάντα η αναγκαία συνθήκη στην αριστερή αγιογραφία. Μεταπολιτευτικώς έγινε και η ικανή.

Γρηγορόπουλος, Φύσσας και Ζακ είναι οι νεομάρτυρες της αριστερίλας. Τους συνδέει ένα κοινό στοιχείο: η ζωή τους διακόπηκε απότομα. Από τυφλό πυροβολισμό ο ένας, μαχαιρωμένος σε καυγά ο δεύτερος, ενώ για τον τρίτο ακόμα και το ρήμα «σκοτώθηκε» είναι αδόκιμο (σύμφωνα με τους ιατροδικαστές πέθανε από ισχαιμικού τύπου αλλοιώσεις του μυοκαρδίου οι οποίες οφείλονται σε στρες του οργανισμού, που συνδέεται αιτιολογικά με τα τραύματα που προκλήθηκαν κατά τη διάρκεια της ληστείας και μέχρι τη σύλληψή του). Με τον μηχανισμό ηρωοποίησης των δύο τελευταίων έχω ήδη ασχοληθεί (εδώ και εδώ). Επιτρέψτε μου να ασχοληθώ με τον πρώτο. Κι επειδή αυτό το κείμενο θα το διαβάσει όλη η αριστερίλα, για να βρει υλικό να με πυροβολεί, το προσαρμόζω στην μορφή που ίσως, με μεγάλο κόπο, μπορούν να παρακολουθήσουν άνθρωποι λειτουργικά αναλφάβητοι με αλλοιωμένον από το ταξικό μίσος εγκέφαλο: ερώτηση – απάντηση.

Ήταν σωστό που πυροβόλησε ο Κορκονέας;

Όχι. Διότι δεν δεχόταν απειλή τη στιγμή του πυροβολισμού, ανάλογου μεγέθους.

Είναι σωστό να πυροβολούν οι αστυνομικοί;

Βεβαίως, εάν κινδυνεύει η ζωή τους και αφού έχουν εξαντλήσει κάθε άλλο αποτρεπτικό μέσο. Οι υπάρχοντες κανόνες εμπλοκής που για να επιτρέψουν χρήση όπλου προϋποθέτουν να έχει ήδη δεχθεί πυροβολισμό ο αστυνομικός είναι απαράδεκτοι.

Κι αν πυροβολώντας σκοτώσουν;

Στα σοβαρά κράτη οι αστυνομικοί έχουν πάντα κάμερα στο κράνος. Για να μπορούν να δουν οι προϊστάμενοί τους και το κοινό, τι ακριβώς συνέβη. Αν δεν προκλήθηκαν και πυροβόλησαν τιμωρούνται. Αν απειλήθηκε η ζωή τους ή αν ο άλλος δεν υπάκουσε στη διαταγή για έλεγχο και τον πυροβόλησαν στο ψαχνό, δεν γίνεται ούτε καν ΕΔΕ. Πώς μπορεί να ξέρει ο αστυνομικός ποιος οπλοφορεί και αν ξαφνικά θα τραβήξει όπλο και θα ρίξει; Για το δικό σου το καλό, λοιπόν, μένεις ακίνητος, σε ελέγχουν και πας στη δουλειά σου.

Είχε την ανάλογη εκπαίδευση ο Κορκονέας για να χρησιμοποιεί όπλο;

Όχι. Ελάχιστοι Έλληνες αστυνομικοί την έχουν. Η αστυνομία χρειάζεται αναδιάρθρωση εκ βάθρων, με απόταξη όσων δεν πληρούν τα κριτήρια, και εντελώς διαφορετικό ρόλο όσων τα πληρούν. Με ανάλογες αμοιβές. Δεν μπορεί ο γραφιάς να παίρνει τα ίδια με τον μάχιμο, ούτε μπορεί κάποιος να παίζει τη ζωή του κορώνα - γράμματα για 700 ευρώ.

Πυροβόλησε κατευθείαν ο Κορκονέας ή η σφαίρα εξοστρακίστηκε;

Η βαλλιστική εξέταση δείχνει εξωστρακισμό, μάλλον σε τσιμεντένια μπάλα πεζοδρομίου. Αλλά δεν έχει καμμία σημασία. Από τη στιγμή που κάποιος πυροβολεί, είτε στο έδαφος είτε στον αέρα, ξέρει ότι μπορεί να σκοτώσει, ακόμα και κατά τύχη.

Εγκωμιάζει η κοινωνία ενέργειες τύπου Κορκονέα;

Όχι. Κανένας δεν του είπε μπράβο. Ολόκληρο το πολιτικό φάσμα εξέφρασε αποτροπιασμό για την ενέργειά του. Δικάστηκε και καταδικάστηκε από τη Δικαιοσύνη – μάλιστα η πρωτόδικη ποινή ήταν ισόβια.

Γιατί τότε κάποιοι επιχαίρουν όταν η αστυνομία δέρνει διαδηλωτές;

Κάθε πολίτης θέλει να υπάρχει στη χώρα τάξη και ασφάλεια. Η τάξη δεν απειλείται από την αστυνομία. Απειλείται από «συντρόφους» του Γρηγορόπουλου, που θεωρούν τα σπασίματα και τα καψίματα (που μπορούν να αποβούν ανθρωποκτόνα, όπως στη Marfin) πολιτική «άποψη». Δυστυχώς η τάξη, όταν διασαλεύεται, επιβάλλεται με τη βία. Όχι με το «σεις» και με το «σας». Η αστυνομία, λοιπόν, δεν «δέρνει», επειδή ξύπνησαν οι αστυνομικοί ένα πρωί και είπαν «Με τι να περάσουμε σήμερα τη μέρα μας; Δεν πάμε να δείρουμε μερικούς;». Χρησιμοποιεί βία, για να καταστείλει παράνομες βίαιες πράξεις. Πληρώνεται από τους πολίτες για να κάνει αυτή τη δουλειά. Και όλοι οι πολίτες ικανοποιούνται όταν την κάνει. Δεν χαίρονται που κάποιοι, πιθανόν νέοι, υφίστανται βία. Χαίρονται που δεν θα υποστούν οι ίδιοι βία, που δεν θα δουν για μια ακόμη φορά τα μαγαζιά, τα σπίτια και τα αυτοκίνητά τους να λεηλατούνται και να καίγονται. Όλοι οι πολίτες χαίρονται. Εκτός από τους «ομοϊδεάτες» του Γρηγορόπουλου και τους πολιτικούς πάτρωνές τους.

Ποιες ήταν οι ιδέες του Γρηγορόπουλου;

Δεν ζει για να μας απαντήσει. Μάλλον δεν ήξερε ούτε κι ο ίδιος. Αν θεωρήσουμε τον κολλητό του, Ρωμανό, ως την πιο έγκυρη πηγή πληροφόρησης, βλέπουμε ότι όλη η αναρχική παρέα ήταν 16άρηδες με μυαλό 6χρονου (το οποίο ο Ρωμανός διατηρεί ακόμα). Το «Ρέκβιεμ» που έγραψε ο... φοιτητής διοίκησης επιχειρήσεων είναι ένα αξιοθρήνητο και ταυτόχρονα κωμικό ανορθόγραφο κείμενο ανθρώπου με εμφανές πρόβλημα αντιληπτικής ικανότητας, που το μόνο που αποκαλύπτει είναι η έλλειψη διαπαιδαγώγησης, στην οικογένεια και στο σχολείο. Πάντως ο «κολλητός» δίνει στεγνά τον Γρηγορόπουλο (εδώ) αναφέροντας πως έκαναν πολλές κοπάνες από το σχολείο για να αλητεύουν σε πάρκα και πλατείες σχεδιάζοντας τη... «διαρκή αναρχική εξέγερση» (το σχολείο ενημέρωνε τους γονείς για τις απουσίες τους;), ότι είχαν ήδη 2 χρόνια σύγκρουσης με τους «μπάτσους» που είναι «διπρόσωπα σκουλήκια», «σιχαμένη φάρα», ότι κατέβαιναν σχεδόν κάθε μέρα στα Εξάρχεια (οι γονείς τους είχαν, προφανώς, άλλα θέματα να ασχοληθούν) κι ότι την μοιραία μέρα πέταξαν πέτρες και άλλα «μικροαντικείμενα» στο περιπολικό των Κορκονέα & Σαραλιώτη. Όταν οι δύο ειδικοί φρουροί πήγαν πεζή προς το μέρος τους, ο Γρηγορόπουλος βγήκε μπροστά και τους πέταξε μπουκάλια από τις μπύρες που πίνανε, αγορασμένες με το χαρτζιλίκι της μαμάς. Πάντως ο Ρωμανός δικαιώνει τον... Κορκονέα καθώς περιγράφει την ιδανική κοινωνία που σχεδίαζε με τους φίλους του:

«Πιστεύω στην επαναστατική αυτοδικία και στην προσπάθεια του κάθε ανθρώπου να λύνει μόνος του τους λογαριασμούς του μακριά από την διαμεσολάβηση των μπάτσων, των δικαστών, των νόμων, των φυλακών, της επιστημονικά μελετημένης καταστολής, της τεχνοκρατικής ασχήμιας που λερώνει την ομορφιά των άγριων ενστίκτων και της ελεύθερης βούλησης. Κατά συνέπεια για μένα στους μπάτσους-δολοφόνους αξίζει μια χαοτική πιθανότητα μιας προοπτικής να παρθεί εκδίκηση για όλες τις χαμένες ψυχές που αναζητούν την δική τους βίαιη λύτρωση. Αυτό είναι το μόνο δίκαιο στο δικό μου σύστημα αξιών.»

Έτσι λοιπόν και ο Κορκονέας με τα... όμορφα, άγρια ένστικτα, έλυσε μόνος του τους λογαριασμούς του. Ή μήπως αυτό το δικαίωμα το έχουν μόνο οι αναρχικοί του Παλαιού Ψυχικού; Και συνεχίζει ο επαναστάτης της ορδής με τα λεφτά του μπαμπά, δείχνοντας το πόσο σωφρονίστηκε από το σύστημά μας:

«Θεωρούμε όμως φυσιολογικό να επιτεθούμε με κάθε διαθέσιμο μέσο στα αφεντικά, στους κρατικούς αξιωματούχους, στους τραπεζίτες, σε όσους κατέχουν θέσεις πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, σε όσους προστατεύουν με τα όπλα την δολοφονική κοινωνική ειρήνη, στους εκπροσώπους της δικαιοσύνης, στα στελέχη των πολυεθνικών εταιριών, σε όλα τα πρόσωπα και τις υποδομές που συντηρούν και αναπαράγουν ένα σύστημα που ευθύνεται για όλη την ασχήμια που υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη.»

Κατανόηση του κόσμου, επιπέδου Ντίσνεϋ. Κάτι σαν σύγκρουση του Μίκυ με τον Μπλακ Πητ. Και για φινάλε του καρτούν, ο θρίαμβος των καλών έτσι όπως τον ζωγραφίζει ο Ρωμανός, με το κλασικό αναρχομαρξιστικό πλάνο: «η διαρκής αναρχική εξέγερση θα συνεχίσει να πολιορκεί την κυριαρχία μέχρι ο τελευταίος εξουσιαστής να κρεμαστεί από τα έντερα του τελευταίου γραφειοκράτη». Όμορφος κόσμος ηθικός, αναρχικά πλασμένος.

Βέβαια, δεν χρειάζεσαι σπουδές ψυχολόγου για να διαβάσεις πίσω από αυτές τις παραληρηματικές ασυναρτησίες μια κραυγή απελπισίας: «Μπαμπά, μαμά, δείξτε μου λίγη προσοχή, δώστε μου λίγη σημασία!» Όμως είναι πια αργά. Πώς θα εξελισσόταν ο Γρηγορόπουλος; Ποιος να ξέρει; Μπορεί μεγαλώνοντας να ωρίμαζε και να άλλαζε και συμπεριφορά και ιδέες. Εδώ, από στελέχη του ΚΚΕ, άλλοι έγιναν υπουργοί της ΝΔ. Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Τι ξέρουμε; Το αποτύπωμα που πρόφτασε να αφήσει στη σύντομη ζωή του: ένα παιδί ευκατάστατης αλλά διαλυμένης οικογένειας, χαμένο στο πουθενά, ανερμάτιστο, χωρίς μπούσουλα, χωρίς στόχους, που προσπαθούσε να ξορκίσει τη βαρεμάρα του, κάνοντας επαναστατική γυμναστική στα Εξάρχεια.

Ποια, λοιπόν, από όσα εξέφρασε εν ζωή ο Γρηγορόπουλος είναι χαρακτηριστικά ήρωα, μπορούν δηλαδή να λειτουργήσουν ως πρότυπα για τους άλλους και κυρίως για τους νέους;

Κανένα απολύτως! Είναι μόνο παράδειγμα προς αποφυγήν.

Είχε κάποιο ηρωϊκό στοιχείο ο θάνατός του;

Κανένα απολύτως! Όταν, κατά τα λεγόμενα του Ρωμανού, πέταγε τις πέτρες και τα μπουκάλια στον Κορκονέα, σίγουρα πίστευε ότι το επεισόδιο δεν θα είχε καμμία συνέχεια, όπως δεν είχαν συνέχεια ανάλογα και σοβαρότερα επεισόδια, δύο χρόνια πίσω από το μοιραίο βράδυ. Ο Γρηγορόπουλος σκοτώθηκε κατά λάθος. Θα μπορούσε στη θέση του να ήταν οποιοσδήποτε άλλος από την παρέα των μπαχαλάκηδων. Ή θα μπορούσε η σφαίρα να μην έχει πετύχει κανέναν, όπως συνέβη με κάποιους άλλους πυροβολισμούς αστυνομικών στον αέρα όταν Ρωμανός, Γρηγορόπουλος και τ’ άλλα παιδιά έκλεψαν δύο κράνη αστυνομικών, όπως επαίρεται ο κολλητός που εξελίχθηκε σε (αποτυχημένο) απαλλοτριωτή τραπεζών. Ή θα μπορούσε να είχε χτυπηθεί τότε.

Γιατί λοιπόν κάθε χρόνο έχουμε τα ίδια «δρώμενα»;

Διότι ολόκληρη η αριστερά είναι, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, ένα είδος Γρηγορόπουλου. Κι ακόμα χειρότερα. Ορφανή από «πατερούλη», με ένα κωμικό πλαίσιο θέσεων, ανερμάτιστη, χωρίς πυξίδα, ετεροπροσδιορίζεται μέσα από την αντίθεσή της με την πραγματικότητα. Τα οράματα του Ρωμανού για το τέλος του καπιταλισμού από τη δράση της μπαχαλακοπαρέας του είναι μνημείο λογικής (και κοστίζουν στην κοινωνία πολύ λιγότερο) σε σχέση με τα οράματα της Κανέλλη για παγκόσμια επικράτηση της προλεταριακής επανάστασης με αφετηρία τον Περισσό ή τη βίλα της στην Εκάλη. Βλέποντας την εκλογική της πελατεία να φυλλορροεί, η αριστερά επιδιώκει συνεχώς συγκρούσεις, γιατί αυτές συσπειρώνουν. Συγκρούσεις στα σίγουρα, όμως. Επανάσταση με το χαρτζιλίκι της μαμάς οι Ρωμανογρηγορόπουλοι, επανάσταση με κρατική επιχορήγηση, δηλαδή με τα λεφτά των φορολογούμενων οι αριστεροί. Πάντως, στον κόσμο των εφήβων με οικογενειακά και ψυχολογικά προβλήματα, η συγκρουσιακή λογική μπορεί να χτυπήσει φλέβα νέων στελεχών. Διόλου απίθανο ο Γρηγορόπουλος, αν ζούσε, να είχε οργανωθεί πολιτικά και να ήταν σήμερα στη Βουλή. Κάπως έτσι δεν ξεκίνησε κι ο Τσίπρας;

Καιρός όμως να τελειώνουμε με αυτό το θλιβερό ετήσιο σόου. Η φετινή αντίδραση της αστυνομίας έδειξε πως όταν υπάρχει πολιτική βούληση και επιχειρησιακό σχέδιο, ο νόμος και η τάξη διαφυλάσσονται, έστω και δύσκολα. Τι δεν είδαμε ακόμα; Την αντίδραση της κοινωνίας στη μήτρα της μεταπολιτευτικής ανομίας, την αριστερά. Χρειάζεται καιρός για να αντιληφθεί ο πολίτης ότι έχει πέσει θύμα ενός τεράστιου και πολυπλόκαμου μηχανισμού προπαγάνδας που έχει στήσει η βιομηχανία απάτης και εγκλημάτων που ονομάζεται αριστερά. Αρχίζει όμως και το συνειδητοποιεί. Είναι θέμα χρόνου να καταρρεύσει και το ελληνικό παράρτημα της σοβιετίας, όπως η μητρική εταιρεία. Μαζί με τους «ήρωές» του.

Κατηγορία: ΤΖΗΜΕΡΟΣ Θ.

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΤΕΣ

Αύριο “γιορτάζουμε" τη μεγαλύτερη απάτη της μεταπολίτευσης. Μαθητές σε όλη τη χώρα θα μάθουν ότι "η χούντα δεν τελείωσε το 73" (όντως: τελείωσε το 74 αφού ο Ιωαννίδης ανέτρεψε τον Παπαδόπουλο και προκάλεσε την τραγωδία της Κύπρου) θα ακούσουν τη δακρύβρεκτη ιστορία της Ηλένιας που ήταν τελικά κλεμμένη φωτογραφία από... σαμπουάν, ενός μοντέλου από τη Νέα Ζηλανδία, θα καταθέσουν στεφάνι στην κεφάλα του Σβορώνου και θα μάθουν για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, που όλοι σκοτώθηκαν εκτός Πολυτεχνείου. Τι δεν θα μάθουν; Την επίσημη άποψη του (παράνομου τότε) ΚΚΕ για τους "αγωνιστές" του Πολυτεχνείου, όπως την εξέφρασε η "Πανσπουδαστική", η φοιτητική οργάνωση του ΚΚΕ στο 8ο τεύχος της, καθώς το Πολυτεχνείο τής χάλασε τα σχέδια για καπέλωμα του φοιτητικού κινήματος με την Αντι–ΕΦΕΕ:

«Καταγγέλλουμε τη προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολ)χνείου τη Τετάρτη, 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ, σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλη-Καραγιαννόπουλου με βάση τις εντολές του παραμερισμένου τώρα πρωτοδικτάτορα Παπαδόπουλου και της αμερικανικής CIA με σκοπό να προβάλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας, γελοία και αναρχικά συνθήματα και συνθήματα που δεν εκφράζανε τη στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις. Για να μπορέσουν έτσι ν΄ απομονώσουν το κίνημά μας και την εκδήλωσή μας του Πολυτεχνείου από το σύνολο του λαού και της νεολαίας. Για να μπορέσουν παραπέρα, κατασκευάζοντας (και με τη βοήθεια των χουντικών μέσων ενημέρωσης) την εικόνα μιας μεμονωμένης εξτρεμιστικής επαναστατικοαναρχικής εξέγερσης, που δεν έχει τη συμπαράσταση του λαού, να χρησιμοποιήσουν το χιλιοτριμμένο πρόσχημα του “επαπειλούμενου κοινωνικού καθεστώτος”, για να δικαιολογήσουν την επαναφορά του στρατιωτικού νόμου και το δυνάμωμα της αιματηρής τρομοκρατίας. Ενέργειες που οι αμερικάνοι, η CIA και η χούντα είχαν από καιρό πάρει την απόφαση να επιβάλουν ύστερα από την παταγώδη αποτυχία της χουντομαρκεζινικής προσπάθειας καθήλωσης και εκτόνωσης της λαϊκής πάλης...»


Κάνουν και περισπούδαστη ανάλυση της διεθνούς κατάστασης οι σύντροφοι. Γιατί μπήκαν στο Πολυτεχνείο οι 350 “πράχτορες”; Διότι ο ιμπεριαλισμός δέχθηκε πλήγματα από τον αγώνα των αραβικών λαών (αυτό το συμπέρασμα από την - ακόμα μία - ήττα Αιγύπτου και Συρίας στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ εναντίον του Ισραήλ τον Οκτώβριο του 73, μόνο ΚΚΕδες μπορούσαν να το βγάλουν, καθότι η Μόσχα υποστήριζε τους Άραβες) διότι οξύνθηκαν οι σχέσεις Ευρώπης - ΗΠΑ και επίσης λόγω του “βαθαίματος” της οικονομικής κρίσης (αυτό το αίτιο είναι μπαλαντέρ και παίζει σε κάθε ανακοίνωση του ΚΚΕ, όποτε κι αν εκδοθεί)! Για να αντιμετωπίσει λοιπόν όλες αυτές τις προκλήσεις ο διεθνής ιμπεριαλισμός έστειλε 350 πράχτορες στο Πολυτεχνείο! Ανάλυση επιπέδου Κανέλλη και Κουτσούμπα.

Σε μια κατάληψη του Πολυτεχνείου, σαν τις σημερινές, στην οποία όντως είχαν μπουκάρει και αναρχικοί (από τότε το συνήθιζαν) αλλά και φοιτητές από όλες τις σχολές της Αθήνας, και δεν ήξερες ποιος είναι ποιος και τι θέλει, οι ΚΚΕδες μέτρησαν 350 προβοκάτορες! Κι επειδή έπρεπε οπωσδήποτε να το αποδείξουν κατασκεύασαν έναν: τον φοιτητή της φυσικομαθηματικής Διονύση Μαυρογένη, ο οποίος, την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου στη συνέλευση της Νομικής (με παρουσία και φοιτητών άλλων σχολών) πρότεινε, παρά την αντίδραση της Αντι-ΕΦΕΕ, να γίνει πορεία προς το Πολυτεχνείο. Η πορεία έγινε και 350 άτομα από την Νομική που δεν ήλεγχε η ΚΝΕ ενώθηκαν με τους φοιτητές του ΕΜΠ. Αυτοί ήταν οι “πράχτορες της ΚΥΠ”, κατά την ΚΝΕ! Καταπληκτική είναι η καταγγελία που εξέδωσε η Πανσπουδαστική για τον Μαυρογένη. Τον κατηγορεί, επί λέξει, ότι: πρόβαλε με τραμπούκικο τρόπο ανεδαφικά και προβοκατόρικα συνθήματα όπως... “επανάσταση λαέ”!



Τι συνέβη μετά; Το ίδιο που συμβαίνει στις καταλήψεις και τώρα. Άρχισαν οι μεν να συγκρούονται με τους δε, και οι ΚΚΕδες να προσπαθούν να διώξουν από το ΕΜΠ όσους δεν ήλεγχαν. Το ξύλο που έπεσε μεταξύ των "αγωνιστών" το θυμούνται πολύ καλά όσοι δεν εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους στην εξέγερση ως πολιτικάντηδες της μεταπολίτευσης. Οι άλλοι το ξέχασαν. ΚΚEδες, αναρχικοί, Ρηγάδες, τροτσκιστές, εργάτες, όλοι εναντίον όλων. Καθαιρούσαν τη μία “Συντονιστική” και "εξέλεγαν" άλλη, γι αυτό υπάρχουν σήμερα τόσοι πολλοί που ισχυρίζονται ότι υπήρξαν μέλη της "Συντονιστικής του Πολυτεχνείου". Μέχρι που επειδή κόντεψε να γίνει του... Μαρκάτου (οι ζημιές που προκλήθηκαν σε κτήρια και εξοπλισμό ξεπέρασαν το ένα δισεκατομμύριο δραχμές της εποχής - με το δολάριο να αξίζει 30 δραχμές) η Πρυτανεία ζήτησε την επέμβαση της αστυνομίας που κατέληξε σε επέμβαση του στρατού.



Το Πολυτεχνείο όχι μόνο δεν έριξε τη Χούντα, αλλά έδωσε την ευκαιρία στους σκληροπυρηνικούς στρατιωτικούς να επιβάλουν μια σκληρότερη και ηλιθιότερη χούντα και να ματαιώσουν τη μετάβαση σε μια ελεγχόμενη μορφή κοινοβουλευτισμού που είχαν σχεδιάσει ο Παπαδόπουλος με τον Μαρκεζίνη, προγραμματίζοντας εκλογές για τον Φεβρουάριο του 1974. Οι "ήρωες" του Πολυτεχνείου, από τον Νοέμβριο του 73 μέχρι τον Ιούλιο του 74, που η τραγωδία της Κύπρου οδήγησε τη χούντα του Ιωαννίδη σε κατάρρευση, λούφαζαν.

Το ΚΚΕ λοιπόν ήταν σφόδρα αντίθετο στην εξέγερση. Αλλά όταν κατάλαβε ότι το "Πολυτεχνείο" είχε αρχίσει να μυθοποιείται από πολιτικάντηδες, που έψαχναν από τη μια για σύμβολα κι από την άλλη για αγωνιστικές περγαμηνές (που θα εξαργύρωναν αργότερα και με τις οποίες θα έκαναν περιουσίες - κάποιους από αυτούς ακόμα τους λουζόμαστε), κορόιδο ήταν να μην το οικειοποιηθεί; Απατεώνες είναι, δεν είναι ηλίθιοι να χάσουν τέτοια επενδυτική ευκαιρία.

Κι έτσι άρχισε να χτίζεται το παραμύθι. Πρώτα απ’ όλα έπρεπε να κατασκευαστούν “νεκροί”. Μα, δεν υπήρξαν νεκροί στα γεγονότα εκείνων των ημερών; Βεβαίως υπήρξαν. Κανένας όμως μέσα στο Πολυτεχνείο. Αυτό δεν σημαίνει ότι η χούντα πετούσε γαρύφαλλα στους διαδηλωτές. Στο ψαχνό βάραγε και τις περισσότερες φορές στην τύχη. Αλλά οι 24 επιβεβαιωμένοι νεκροί σκοτώθηκαν σε διάφορους δρόμους της Αθήνας, κοντά ή πολύ μακριά από το Πολυτεχνείο (στου Ζωγράφου, στα Νέα Λιόσια, μέχρι και στην Πάτρα!) όχι όμως μέσα στον χώρο του Πολυτεχνείου.

Κάποιοι “νεκροί” ήταν σεναριακή επινόηση. Διασημότερη από αυτούς η “Ηλένια”. “Γεννήθηκε” από το σκίτσο μιας όμορφης κοπέλας που άφησε κάποιος στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου στις 17/11/74, ανάμεσα στα λουλούδια. Το σκίτσο συνοδευόταν από ένα σπαραξικάρδιο μήνυμα: “Την λένε Ηλένια Ασημακοπούλου. Είναι το κορίτσι μου. Χάθηκε το βράδυ της σφαγής. Κανένας δεν την ξανάδε. Πήγα σπίτι της αλλά έχουν χαθεί και οι γονείς της. Όποιος ξέρει για το μαρτυρικό τέλος της ας με πληροφορήσει…” Το μήνυμα έβγαζε μάτι ότι ήταν “μούφα”: αφού ο τύπος την έχασε, πώς ήξερε ότι είχε… μαρτυρικό τέλος; Και πώς χάνονται από ένα σπίτι και οι γονείς; Γείτονες δεν υπήρχαν να ρωτήσει; Λεπτομέρειες όλα αυτά για την “Αυγή” που μυρίστηκε λαβράκι και έφτιαξε ένα γνησίως αριστερό ρεπορτάζ με τίτλο “Τι απόγινε η Ηλένια μου;”. Και υπότιτλο: “Η τραγωδία ενός αγοριού που ψάχνει ακόμα για το δολοφονημένο κορίτσι του.” Και να τα δάκρυα βροχή για τη “δολοφονημένη” Ηλένια μαζί με μαρτυρίες “αυτοπτών” που άλλοι την είδαν να χάνεται στο πλήθος κι άλλοι είδαν έναν οπλισμένο να την πυροβολεί στην πλάτη και να βγάζει αίμα από το στόμα της. Μέχρι που κάποιος την είδε πραγματικά: σε διαφήμιση σαμπουάν της εταιρείας Breck! H «Ηλένια» ήταν η Νεοζηλανδή Nancy Cridland, διάσημο μοντέλο της εποχής!



Ο κατασκευαστής του παραμυθιού της Ηλένιας (άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου), Γιάννης Ηλιόπουλος, σπουδαστής σχολής ηλεκτρονικών, καταδικάστηκε στις 18/2/75 (είδατε πόσο γρήγορα γινόντουσαν τότε οι δίκες;) για απάτη, σε φυλάκιση 8 μηνών.

Όμως, όπως πάντα, η Δικαιοσύνη πιάνει τους ψιλικατζήδες. Οι άλλοι, τα μεγάλα κεφάλια της αριστεράς, οι κατασκευαστές της μεγαλύτερης μεταπολιτευτικής απάτης, όχι μόνο δεν καταδικάστηκαν αλλά έκαναν καριέρα και λεφτά με ουρά (και με Ε9) πουλώντας “επαναστατηλίκι” επειδή έτυχε να είναι η “γενιά” μιας εξέγερσης - αχταρμά που το μόνο που κατάφερε ήταν να δώσει στον Ιωαννίδη την ευκαιρία να ρίξει τον Παπαδόπουλο και να προκαλέσει την τραγωδία της Κύπρου. Κάτι ήξερε το ΚΚΕ και σαμποτάριζε την εξέγερση ως προβοκάτσια της CIA…

Thanos Tzimeros

Κατηγορία: ΤΖΗΜΕΡΟΣ Θ.

ΤΟ ΤΣΕΡΝΟΜΠΙΛ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΜΑΣ

"Προσθέτει λίγους, αφαιρεί πολλούς, πολλαπλασιάζει τα προβλήματα και διαιρεί το κόμμα." Ήταν η άποψη του Γεωργίου Παπανδρέου για τον Ανδρέα, στην προδικτατορική Ένωση Κέντρου. Σαν σήμερα, αυτός ο εξπέρ των 4 πράξεων της αριθμητικής όπως τον βόλευαν, ίδρυσε το μεγαλύτερο εκμαυλιστήριο συνειδήσεων της σύγχρονης ιστορίας μας, παράγοντας ανεξάντλητες στρατιές από λαμόγια, μιζαδόρους, κρατικοκηφήνες, θολοκουλτουριάρηδες του φραπέ, μαρξιστές του Κολωνακίου, επαναστάτες της Εκάλης, αντιστασιακούς γεννηθέντες το 1938, διεθνιστές της πάρτης τους, συνδικαλιστές της λούφας, επιχειρηματίες του υποκόσμου και εκατομμύρια δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους. Το ΠΑΣΟΚ δημιούργησε τον νέο, παρακμιακό Έλληνα, ως πρότυπο: κρατικοδίαιτο, τεμπέλη, εφετζή, βολεψάκια, φιλοτομαριστή, κοσμοφοβικό, αμόρφωτο, απολίτιστο, ανήθικο. Το ΠΑΣΟΚ ανήγαγε την απραξία σε ιδανικό, την αργομισθία σε μαγκιά, την εξαπάτηση σε ιδεολογία, την κλοπή (των Ελλήνων και των Ευρωπαίων φορολογουμένων) σε πολιτική πεμπτουσία.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν το Τσερνομπίλ της πολιτικής μας. Μόλυνε το πολιτικό μας σύστημα στο σύνολό του δημιουργώντας αμέτρητες τερατογενέσεις. Τόσο πολλές, που τελικά να θεωρείται φυσιολογική η τερατομορφία και αφύσικη η πολιτική υγεία. Για τα 45 χρόνια ΠΑΣΟΚ, ευχές για γρήγορη εξαφάνιση στον ΣΥΡΙΖΑ, την τελευταία μετάλλαξη των πασοκικών τεράτων, επιμολυσμένων επιπλέον με το σταλινικό DNA.

Θάνος Τζήμερος

Κατηγορία: ΤΖΗΜΕΡΟΣ Θ.

Η εξομολόγηση ενός “φασίστα”

Τζήμερος Θάνος

Έχουν περάσει πάνω από 30 χρόνια, από τη μέρα που βρόντηξα πίσω μου για τελευταία φορά τη βαριά πόρτα του αμφιθεάτρου της ΑΣΟΕΕ, αποφασίζοντας να μην ξαναπατήσω σ’ αυτό το ευαγές ίδρυμα, ό,τι και να μου κόστιζε αυτή η επιλογή.

Είχα μόλις αποφύγει να πιαστώ στα χέρια, καθώς τη στιγμή που η αδρεναλίνη χτυπούσε κόκκινο, ο άλλος, ο αποστασιοποιημένος μου εαυτός, που πάντα διάγει τον δικό του, ανεξάρτητο από τα ανθρώπινα πάθη βίο, με συμβούλεψε να φύγω, γιατί: «και να πλακωθείς τι θα βγει; Η βλακεία είναι ανίκητη».

Κάναμε, νομίζω, μακροοικονομία όταν ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και ένας «σύντροφος» με δυο πυρετώδικα ημίτρελα μάτια που μόλις ξεχώριζαν ανάμεσα σε μαλλιά και μούσια διατάσσει καθηγητή και φοιτητές: «Συνάδελφοι, το μάθημα διακόπτεται – θα κάνουμε συνέλευση!» Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε. Οποιαδήποτε στιγμή, οποιαδήποτε φοιτητική παράταξη ή και παρέα ακόμα, έμπαινε με το «έτσι το θέλω» σε μια αίθουσα αγνοώντας το τι συμβαίνει εκεί και έκανε «συνέλευση».

Συνήθως ο καθηγητής υπάκουε πειθήνια και οι υπόλοιποι φοιτητές αποχωρούσαν εκόντες άκοντες, χωρίς αντιδράσεις - από τότε είχε αρχίσει η νομιμότητα να σκύβει το κεφάλι... Δεν είχε τίποτε ιδιαίτερο εκείνη η μέρα, το ίδιο θα συνέβαινε, κάποιοι είχαν σηκωθεί να αποχωρήσουν, όταν μου ήρθε η ξαφνική έμπνευση. Σηκώθηκα επάνω και τον ρώτησα: «Και ποιο είναι το τόσο επείγον θέμα για το οποίο θα πρέπει να διακόψουμε;» Ξαφνιάστηκε και επακολούθησε ένας διάλογος κάπως έτσι:

- Δεν κατάλαβα, συνάδελφε, εννοείς ότι για πλάκα τις κάνουμε τις συνελεύσεις;
- Για όποιον λόγο και να τις κάνετε, εγώ ήρθα εδώ για να παρακολουθήσω μάθημα. Αν θες να κάνεις συνέλευση να βρεις μια κενή ώρα.
- Άντε ρε που θα μου πεις πότε θα κάνω συνέλευση (ήταν στέλεχος, βλέπετε, του φοιτητικού κινήματος και το έπαιρνε προσωπικά το θέμα).
- Κάνε όποτε γουστάρεις! Όχι όμως τώρα. Τώρα κάνουμε μάθημα.
- Είσαι σοβαρός, ρε;
- Όσο δεν φαντάζεσαι! Αυτό το αστειάκι “όποτε μου κα....σει, μπουκάρω σε μια αίθουσα και τους πετάω όλους έξω, θα τελειώσει. Και θα τελειώσει από αυτή τη στιγμή. Λοιπόν πολύ σε ανεχτήκαμε. Τέλος χρόνου. Μεταβολή και φεύγεις.

Δεν περίμενε, φαίνεται, τέτοια... αντεπαναστατική ενέργεια. Και κινήθηκε, εντελώς δημοκρατικά, εναντίον μου. Ήδη τα πνεύματα είχαν οξυνθεί. Στην αίθουσα υπήρχαν και άλλοι “συνοδοιπόροι” που είχαν αρχίσει να φωνάζουν. Καταλάβαμε ότι το επείγον θέμα ήταν ακόμα ένα ψήφισμα για τους Σαντινίστας, τους επαναστάτες της Νικαράγουα. Το αστείο είναι ότι κι εγώ συμπαθούσα τους Σαντινίστας, καθώς είχαν ανατρέψει τη δικτατορική δυναστεία των Σομόζα. Αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί για να βγει ένα ψήφισμα συμπαράστασης στους Σαντινίστας θα έπρεπε να μην γίνει μάθημα. Και τα δύο μαζί ήταν… τεχνικά αδύνατον;

Απ’ ό,τι διαπίστωσα συμφωνούσαν κι άλλοι με την άποψή μου, οπότε βρήκαν την ευκαιρία να εκδηλωθούν. Προμηνύονταν σύρραξη. Ο καθηγητής απλώς κοίταζε. Οι κουβέντες άρχισαν να ξεφεύγουν. Ήδη είχαν αρχίσει να πέφτουν αγκωνιές. Και τότε άκουσα για πρώτη φορά τη λέξη “φασίστα!” να εκτοξεύεται σε μένα. Ο σύντροφος - σφουγγαρίστρα και μια άλλη έξαλλη συντρόφισσα με το ταγάρι, με είχαν αρπάξει από το πουκάμισο, με ταρακουνούσαν και με έβριζαν γιατί επέμενα να μην δέχομαι παραβίαση του χώρου και του χρόνου που ήταν αφιερωμένος στο μάθημα. Ενώ οι τσαμπουκαλοκαταληψίες / δάρτες ήταν δημοκράτες! Τότε, η πλάστιγγα έγειρε. Σκέφτηκα πως “δεν είχε πλοίο για με δεν είχε οδό” εκεί μέσα. Ενδεχομένως ούτε και έξω, με πολιτικούς όρους. Όταν στο πανεπιστήμιο οι έννοιες έχουν αντιστραφεί κατά 180 μοίρες, τι περιμένεις να συμβεί στην κοινωνία;

Έφυγα λοιπόν αφήνοντάς τους στην επαναστατική τους φενάκη, και έτσι το «φασίστα» δεν το ξανάκουσα για πολύ καιρό. Μέχρι που, επειδή φαίνεται ότι πάλι το ποτήρι ξεχείλισε, μια παρόμοια παρόρμηση, σαν εκείνη της ΑΣΟΕΕ, με έκανε να διατυπώσω τις ίδιες απλές, θεμελιώδεις ερωτήσεις, στο πολιτικό, πλέον, αμφιθέατρο, εδώ κι έναν περίπου χρόνο. Και οι επίγονοι της «σφουγγαρίστρας» βρήκαν ποιον θα στολίζουν με τον αγαπημένο τους χαρακτηρισμό. Χθες, πληκτρολόγησα στο google τις λέξεις Τζήμερος – φασίστας. Βρήκα μερικές χιλιάδες λήμματα. Ως κάτοχος λοιπόν του… τίτλου μπορώ άφοβα να διατυπώνω τις… φασιστικές μου προτάσεις και περιμένω τις, δημοκρατικές, δικές σας:

1. Τα κόμματα παίρνουν επιχορήγηση από τον δικό μου και τον δικό σου φόρο. Ο νόμος προβλέπει έλεγχο σε κάθε κόμμα από ορκωτούς λογιστές. Έχουν, λοιπόν, διπλή υποχρέωση, και έναντι του νόμου και έναντι του φορολογούμενου πολίτη, που είναι εξαναγκασμένος να τα χρηματοδοτεί (χωρίς κανένας να τον ρωτήσει) να δέχονται έλεγχο στα οικονομικά τους. Φασιστική πρόταση Νο 1: Κόμμα που δεν δέχεται ελεγχο, του κόβεται "μαχαίρι" η κρατική επιχορήγηση, τουλάχιστον. Κανονικά θα έπρεπε να ανασταλεί η λειτουργία του. Φωτογραφίζω το ΚΚΕ; Ναι, φωτογραφίζω το ΚΚΕ.

2. Ο συνδικαλιστής είναι εξ ορισμού κοινωνικός αντίπαλος με τον εργοδότη, σωστά; Άρα απαγορεύεται οποιαδήποτε οικονομική στήριξη του εργοδότη προς τον συνδικαλιστή διότι έτσι, έμμεσα, ο εργοδότης τον καθιστά υποχείριό του.

Με ποια λογική οι συνδικαλιστές του Δημοσίου, α) απαλλάσσονται από την εργασία, β) κάνουν τις συνελεύσεις τους εν ώρα εργασίας σταματώντας τα σχολεία, τα λεωφορεία, το μετρό; Φασιστική πρόταση Νο 2: Κανένας συνδικαλιστής δεν απαλλάσσεται από την εργασία του. Εργάζεται κανονικά, πλήρες ωράριο, για να έχει και επαφή με το πεδίο της μάχης όπως αυτοί που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Το ενδιαφέρον για τα κοινά θα το δείχνει διαθέτοντας από τον προσωπικό του χρόνο. Όλες οι συνδικαλιστικές δραστηριότητες θα γίνονται εκτός ωραρίου εργασίας. Ναι, μιλάω για κατάργηση του νόμου 1264/82, αυτού του πασοκικού εκτρώματος που εξέθρεψε γενιές συνδικ-αλητών.

3. Η απεργία, ειδικά στον δημόσιο τομέα, δεν στρέφεται κατά του εργοδότη αλλά κατά του κοινωνικού συνόλου, διότι αυτό θα υποστεί την ταλαιπωρία από τις κινητοποιήσεις (της ακινησίας) κι αυτό, τελικά, θα πληρώσει τις όποιες “κατακτήσεις” των απεργών. Ταυτόχρονα, το Δημόσιο είναι θεωρητικά ο εγγυητής της νομιμότητας, αυτός δηλαδή που θα προστατέψει τους απεργούς από τον κακό εργοδότη.

Αντιφατικό, κατ’ αρχήν. Όμως υπάρχει περίπτωση, ειδικά στην Ελλάδα που το Δημόσιο φέρεται πρόστυχα σε όλους τους Έλληνες, να φερθεί πρόστυχα και στους υπαλλήλους του. Άρα, η απεργία, έτσι όπως είμαστε, μπορεί και να έχει νόημα. Φασιστική πρόταση Νο 3: για να κηρυχθεί μια απεργία θα πρέπει να υπερψηφισθεί από το 50% + 1 των εγγεγραμένων μελών των πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων. Φωτογραφίζω τη διγλωσσία της κυβέρνησης που από τη μια επιστρατεύει τους απεργούς κι από την άλλη δεν προχωράει σε νομική ρύθμιση για να τελειώνουμε μια και καλή από τον εκβιασμό του κομματικού συνδικαλισμού.

4. Ακροτελεύτιο, που λέει και το Σύνταγμα, για σήμερα. Υποτίθεται ότι όσοι συμμετέχουν στον κοινοβουλευτισμό σέβονται τους κανόνες του. Και δέχονται επίσης πως όταν δεν μας αρέσουν αυτοί οι κανόνες, τους αλλάζουμε με τις διαδικασίες που ο κοινοβουλευτισμός ορίζει. Όχι επειδή “έτσι γουστάρω”. Αλλιώς, ο νόμος της ζούγκλας θα είναι το επόμενο, σίγουρο, βήμα.

Ο κοινοβουλευτισμός λοιπόν ψηφίζει νόμους, με τους οποίους κάποιοι συμφωνούν, κάποιοι όχι. Και οι μεν και οι δε είναι υποχρεωμένοι να τους εφαρμόζουν, υπάρχει αντίρρηση; Φασιστική πρόταση Νο 4: κοινοβουλευτικός ανήρ ή γυνή που προτρέπει σε ανυπακοή και απειθαρχία ή εκθειάζει παράνομες πράξεις εκπίπτει αυτομάτως του αξιώματός του. Ναι, φωτογραφίζω και τη Χρυσή Αυγή και τον Σύριζα.

Αρκετά συνηθίσαμε να μασάμε τα λόγια μας σ’ αυτή τη χώρα. 40 χρόνια τώρα, οποιαδήποτε παρανομία, παλιανθρωπιά, έγκλημα του κοινού ποινικού κώδικα, φορούσε έναν πολιτικό μανδύα και γίνονταν, όπως στα παραμύθια, αόρατο. Αυτό το παραμύθι, όμως, οδήγησε την Ελλάδα στον όλεθρο. Τα ίδια τα κόμματα, από παράγοντες νομιμότητας (που ώφειλαν αν είναι) κατάντησαν εκκολαπτήρια παρανόμων, φροντιστήρια εγκλήματος.

Μέχρι, οι πολίτες, να αποκτήσουμε δύναμη να τα ξεριζώσουμε από το σώμα της κοινωνίας μας, ας κάνουμε το πρώτο βήμα: να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ακόμα κι αν οι βιαστές της Δημοκρατίας μάς αποκαλούν φασίστες.

Κατηγορία: ΤΖΗΜΕΡΟΣ Θ.