Η τραγωδία των Καλαβρύτων: Έγκλημα αντιποίνων για τη δολοφονία Γερμανών αιχμαλώτων από τον ΕΛΑΣ

"Η Τραγωδία των Καλαβρύτων: Έγκλημα Αντιποίνων για τη Δολοφονία των Γερμανών Αιχμαλώτων από τον ΕΛΑΣ, χωρίς Συμμετοχή Οργανωμένων Ελλήνων".

Ιωάννης Κ. Μπουγάς*

[Η χρονολογική εξέλιξη των γεγονότων, οι διαταγές του Γερμανού στρατηγού στρατιωτικού διοικητή Πελοποννήσου, και η αλλαγή δράσης των Γερμανών αξιωματικών διοικητών επί μέρους τομέων, σαφώς οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η μαζική δολοφονία στα Καλάβρυτα και στα άλλα χωριά της επαρχίας, αποφασίσθηκε μετά την δολοφονία των Γερμανών αιχμαλώτων από τον ΕΛΑΣ στις 7 Δεκεμβρίου 1943. Στην Τραγωδία των Καλαβρύτων δεν συμμετείχαν οργανωμένοι Έλληνες από μονάδες Ταγμάτων Ασφαλείας. Οι ισχυρισμοί περι συμμετοχής είναι προπαγάνδα και δεν ανταποκρίνονται στην ιστορική πραγματικότητα]. 

Τα γεγονότα που κατέληξαν στη μαζική δολοφονία εκατοντάδων Καλαβρυτινών και κατοίκων χωριών της Επαρχίας Καλαβρύτων, την καταστροφή 3 ιστορικών Μονών, δεκάδων οικισμών και τη λεηλασία και εμπρησμό τουλάχιστον 1000 οικιών, ξεκίνησαν στις 16-17 Οκτωβρίου 1943. Ένα Γερμανικό απόσπασμα 97 ανδρών υπό τον λοχαγό Otto Hans Schober που ξεκίνησε στις 16 Οκτωβρίου από το Αίγιο, έπεσε σε ενέδρα του ΕΛΑΣ μεταξύ Κερπινής και Ρωγών. Την επομένη, 17 Οκτωβρίου, ο λοχαγός και 81 στρατιώτες, μεταξύ των οποίων ήταν και 4 βαριά τραυματίες, παραδόθηκαν. Στη μάχη είχαν σκοτωθεί 4 Γερμανοί και 11 είχαν διαφύγει. Ο ένας τραυματίας έμεινε στο σπίτι του ιατρού της Κερπινής και επέζησε.

Οι άνδρες του ΕΛΑΣ οδήγησαν τους 81 αιχμαλώτους στα Καλάβρυτα όπου έμειναν μιά νύχτα. Την επομένη, αφού άφησαν τους 3 τραυματίες στο εκεί πρόχειρο νοσοκομείο του ΕΛΑΣ, πήγαν τους υπόλοιπους 78 στο χωριό Μαζέϊκα, όπου κρατήθηκαν μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου 1943.

Τους 3 τραυματίες, τους πήραν άνδρες της ΟΠΛΑ Καλαβρύτων και τους πήγαν έξω από την πόλη, όπου τους βασάνισαν και στο τέλος τους δολοφόνησαν «με κτυπήματα στο κεφάλι με αμβλύ όργανο, πιθανώς με κασμά1». Οι νεκροί ρίχτηκαν σε ένα ξεροπήγαδο των λιγνιτωρυχείων «Ξυδιάς». Τις επόμενες ημέρες ο ιερέας των Καλαβρύτων τους ανέσυρε και τους έθαψε στο νεκροταφείο της πόλεως.
Όταν έγινε η ενέδρα στην Κερπινή, ο σκληρός Γερμανός στρατηγός Πελοποννήσου Carl Von Le Souir έλειπε με άδεια στη Γερμανία. Στις 22-23 Οκτωβρίου, ο προϊστάμενός του Γερμανός στρατηγός Felmy διέταξε ως αντίποινα τη σύλληψη 3.000 ομήρων , ανδρών 15-60 ετών. Οι όμηροι συνελήφθησαν στις πόλεις Σπάρτη (270), Καλαμάτα (1100), Πάτρα (1500), Τρίπολη (120) και Μεγαλόπολη (50). Επί πλέον, μεταξύ 25 Οκτωβρίου και 20 Νοεμβρίου περίπου, έγιναν πολλές απόπειρες διαπραγματεύσεων μεταξύ των Γερμανών και του ΕΛΑΣ με ενδιαμέσους τον μητροπολίτη Αιγιαλείας & Καλαβρύτων Θεόκλητο και τον αρχιμανδρίτη Κωνστάντιο, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. 

Ο στρατηγός Carl Von Le Souir επέστρεψε στην Πελοπόννησο στις 21 Νοεμβρίου και τα γεγονότα άρχισαν να τρέχουν. Στις 25 Νοεμβρίου ξεκίνησε την «ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ» (UNTERNEHMEN KALAWRITA) με τους παρακάτω στόχους:

• «Εξόντωση των συμμοριών πού βρίσκονται στην περιοχή Πατρών-Μαζέϊκων-Καλαβρύτων-Τρυπών»,
• «Έρευνα των χωρίων για την ανακάλυψη κομμουνιστών, όπλων και υλικών προπαγάνδας» και
• «Αναζήτηση των αιχμαλώτων στρατιωτών του 5ου λόχου του 749 συντάγματος καταδρομών πού αιχμαλωτίστηκαν κοντά στους Ρωγούς στις 18 Οκτωβρίου, και επιβολή αντίστοιχων αντιποίνων».
Εδώ γίνεται η πρώτη σαφής αναφορά σε αντίποινα. Σύμφωνα με την πολιτική του στρατηγού Le Souir προβλεπόταν «εκτέλεση ενόπλων ανταρτών και καταστροφή οικιών ή άλλων κτισμάτων στα οποία ανευρίσκονταν αντάρτες, όπλα ή προκηρύξεις». Εκτελέσεις αμάχων προβλέπονταν μόνον αν οι Γερμανοί δέχονταν πυρά από κάποιο χωριό. Τότε, «το χωριό θα επυρπολείτο και οι άνδρες του θα εκτελούνταν». Αυτό ακριβώς συνέβη στο χωριό Παγκράτι στις 5 Δεκεμβρίου. Γερμανική μονάδα δέχτηκε πυροβολισμούς από το χωριό και ένας στρατιώτης έπεσε νεκρός. Σε αντίποινα, οι Γερμανοί δολοφόνησαν 7 αμάχους και έκαψαν όσα σπίτια του χωριού δεν είχαν κάψει νωρίτερα οι Ιταλοί για άλλη ενέδρα.

Ενώ Γερμανικές μονάδες, που συμμετείχαν στην επιχείρηση «ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ», από Πάτρα, Αίγιο, Πύργο, Μεγαλόπολη, Τρίπολη και Κόρινθο, είχαν αρχίσει να κινούνται προς την Επαρχία Καλαβρύτων, οι υπεύθυνοι του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ Πελοποννήσου αποφάσισαν τη δολοφονία των Γερμανών αιχμαλώτων. Βέβαια, στη διαταγή για την εκτέλεση αναφέρουν ότι έγινε ως αντίποινα για την δολοφονία των 118 στο Μονοδένδρι από τους Γερμανούς, που έγινε στις 25 Νοεμβρίου με διαταγή του στρατηγού Carl Von Le Souir ως αντίποινα για νεκρούς Γερμανούς σε ενέδρες του ΕΛΑΣ στον δρόμο Τρίπολης –Σπάρτης-Γυθείου.
Ἡ διαταγή για την εκτέλεση των Γερμανών2.

ΕΛΑΣ, ΙΙΙ Μεραρχία Πελ/νήσου Σ.Δ., Ι Ἐπιτελικόν Γραφεῖον, 04.12.1943,
Προς το Φρουραρχείο Μαζέϊκων, Αριθ.. Πρωτ. 11784
Εις απάντησιν των υπό των Γερμανών εκτελεσθέντων αθώων πολιτών (σ.σ. Εδώ υπονοείται η εκτέλεση τῶν 118 αμάχων πατριωτών στο Μονοδένδρι τήν 25η Νοεμβρίου 1943),
Εντελλόμεθα
Όπως εκ του στρατοπέδου αιχμαλώτων [Μαζέϊκων] [δια]χωρίσετε άπαντας τούς Γερμανούς, [αξιωματικούς], υπαξιωματικούς και στρατιώτες, από τούς τοιούτους των άλλων εθνικοτήτων και εκτελέσετε αυτούς. Φροντίσατε ίνα μη γίνη αντιληπτή η ενέργειά σας αύτη αφ ̓ ενός μεν εκ μέρους των υπολοίπων κρατουμένων στρατιωτών, εις τούς οποίους πρέπει να μείνει η εντύπωσις ότι οι υπό εκτέλεσιν πρόκειται να μεταφερθούν εις άλλο μέρος, όσο και εκ μέρους των πολιτών. 

Αναφέρατε εκτέλεσιν παρούσης.
Αλέξανδρος (σ.σ. Κασσάνδρας) – Μίχος -Αχιλλέας (σ.σ. Μπλάνας)
Ακριβές Αντίγραφο, Τ.Δ. Πότης (σ.σ. Ματζουράνης)

Η διαταγή δημοσιεύθηκε πρώτη φορά το 1975 και δεν διαψεύσθηκε ποτέ. Είτε αυτός ήταν ο λόγος, δηλαδή αντίποινα για το Μονοδένδρι, ή επειδή είχαν πληροφορηθεί την «ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ» των Γερμανών, οι ηγέτες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ ΚΚΕ αποφάσισαν να δολοφονήσουν τους Γερμανούς αιχμαλώτους χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες στον τοπικό πληθυσμό!
Εν τω μεταξύ οι Γερμανοί αιχμάλωτοι είχαν μεταφερθεί από τα Μαζέικα στο χωριό Μάζι του Χελμού. Από εκεί, το απόγευμα της 7ης Δεκεμβρίου 1943, μια Διμοιρία του ΕΛΑΣ Αρκαδίας υπό τον Κώστα Σταυρόπουλο (καπετάν Καλαμάτα) από τη Μεσσηνία, τους οδήγησε ανατολικά από το Μάζι στις πλαγιές του Χελμού. Φεύγοντας από το Μάζι, οι Αλσατοί ήταν οι μόνοι ελεύθεροι, ἐνω όλοι οἱ άλλοι ήταν δεμένοι ανά δύο στά χέρια καί πολλοί καί στά πόδια. Η ομάδα των Αλσατών προχωρούσαν τελευταίοι. Αυτά, σύμφωνα μέ τόν επιζήσαντα Αλσατό Walter.
Μετά από πορεία 2-3 ωρών καί ενώ είχε αρχίσει νά σκοτεινιάζει, είχαν φθάσει στήν τοποθεσία Μαγέρου, στήν πλαγιά του Χελμού. Εκεί υπήρχε ένα μικρό πλάτωμα, επάνω από ένα γκρεμό βάθους γύρω στά 80-100 μέτρα. Καθώς έφθαναν μία-μία οι ομάδες των αιχμαλώτων, όπως ήταν δεμένοι, οι αντάρτες τούς έσπρωχναν καί τούς έριχναν στόν γκρεμό. Όταν ακούστηκαν κραυγές καί οι αιχμάλωτοι άρχισαν νά αντιδρούν, οι αντάρτες άνοιξαν πυρ καί δολοφόνησαν τούς υπόλοιπους. Στή συνέχεια πέταξαν καί αυτούς στόν γκρεμό, όπου καί παρέμειναν όλοι οι σοροί μέχρι πού τους ανέσυρε ο Γερμανικός στρατός. 

Ένας ἀπό τούς φρουρούς των αιχμαλώτων στά Μαζέϊκα πού έλαβε μέρος στή δολοφονία, ονόματι Ασημακόπουλος, σε συνέντευξή του τό 1986, μίλησε καί γιά τόν τρόπο εκτέλεσης των Γερμανών: «Ορισμένοι από τούς άνδρες ζούσαν ακόμη μετά τόν καταιγισμό των πυροβολισμών», λέει. «Κάποιος απ ̓ αυτούς μας παρακάλεσε νά του δώσουμε τή χαριστική βολή. Αλλά καθώς τά πυρομαχικά μας ήταν ιδιαίτερα πολύτιμα, τόν μαχαίρωσαν οι Ρώσοι (σ.σ. Τουρκομάνοι λιποτάκτες των Γερμανών ) μέ τή βοήθεια των ανταρτών». Ο Ασημακόπουλος επίσης επιβεβαίωσε ότι οι Αλσατοί δέν ήταν δεμένοι όπως όλοι οι άλλοι αιχμάλωτοι. Έτσι εξελίχθηκε τό έγκλημα της εκτέλεσης των Γερμανών αιχμαλώτων στόν Χελμό από τόν «Καλαμάτα» καί τήν ομάδα του των ανταρτών του ΕΛΑΣ.

Τουλάχιστον 3 ἀπό τούς αιχμαλώτους επέζησαν της εκτέλεσης. Ο ένας έπεσε την επομένη επάνω σε αντάρτες του ΕΛΑΣ και τον δολοφόνησαν. Οἱ άλλοι δύο ἦταν πολύ τυχεροί. Παρότι βαριά τραυματισμένοι, βγήκαν ἀπό τή χαράδρα καί περιπλανώμενοι στήν περιοχή, χωριστά ὁ καθένας, έπεσαν πάνω σέ Γερμανούς στρατιώτες καί σώθηκαν. Ο ένας, ο Johan Donner, Αυστριακής καταγωγής, συνάντησε πολύ πρωίι τήν 8η Δεκεμβρίου κοντά στό χωριό Πλανητέρου Γερμανούς στρατιώτες οι ὁποίοι μέ μοτοποδήλατα ἀκολουθούσαν τό δρομολόγιο των αιχμαλώτων. Ο δεύτερος (γνωστός) διασωθείς, ο Αλσατός Roger Walter, έφθασε στό χωριό Μάζι τρικλίζοντας γύρω στίς 7 τό βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου. Ήταν κι αυτός τυχερός, γιατί εκεί βρήκε Γερμανούς στρατιώτες και μαζί με αυτούς επέστρεψε στά Μαζέϊκα τήν ίδια νύχτα.

Ο Γερμανός λοχαγός Gnass, επικεφαλής της μονάδος την οποίαν συνάντησε το πρωί της 8ης Δεκεμβρίου ο πρώτος διασωθείς, ο Johan Donner, ανέφερε άμεσα στόν στρατηγό Le Souir τήν εκτέλεση των αιχμαλώτων. Τότε, ο Γερμανός στρατηγός τροποποίησε τήν προηγουμένη διαταγή του της 25ης Νοεμβρίου. Μέσω ασυρμάτου διέταξε τους επικεφαλής των 4 μονάδων της «ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ», τον συνταγματάρχη Wolfinger, τον ταγματάρχη Ebersberger καί τους λοχαγούς Gnass καί Kockert, ως ακολούθως:

«Ως άμεσο αντίποινο διατάσσεται η εκτέλεση του ανδρικού πληθυσμού και η πυρπόληση των χωριών3».
Εκείνος που άρχισε άμεσα να εφαρμόζει την εγκληματική διαταγή του στρατηγού Le Souir ήταν ο ταγματάρχης Ebersberger, στη μονάδα του οποίου ανήκαν οι νεκροί στρατιώτες. Δολοφόνησε στις 8 Δεκεμβρίου, 58 ανθρώπους στους Ρωγούς, 37 στην Κερπινή, 8 στην Άνω Ζαχλωρού, 13 στην Κάτω Ζαχλωρού, 22 στο Μέγα Σπήλαιο, και 5 στη Μαμουσιά. 

Την επομένη, 9 Δεκεμβρίου, συνέβει και άλλο γεγονός που έμελλε να παίξει σημαντικό ρόλο στην Τραγωδία. Τραυματίσθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα ο επικεφαλής της επιχείρησης «ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ», ο μετριοπαθής συν/ρχης Wolfinger, και τη θέση του πήρε ο Ebersberger. Στα Μαζέικα έφθασε από την Τρίπολη ο στρατηγός Le Souir και συνάντησε τους 2 αιχμαλώτους που είχαν επιζήσει. Την επομένη ημέρα, 10 Δεκεμβρίου, έκανε πιό συγκεκριμένη τη «διαταγή αντιποίνων» της 8ης Δεκεμβρίου, που είχε μεταβιβάσει δια ασυρματου,.
«Σε αντίποινα για την εκτέλεση των μελών του 1ου και του 5ου λόχου του 749ου συντάγματος καταδρομών θα ισοπεδωθούν οι τοποθεσίες Μαζέϊκα και Καλάβρυτα. Επίσης τα χωριά στις περιοχές όπου έγιναν έρευνες και στα οποία αποδεδειγμένα στεγάστηκαν συμμορίες ή υπήρξε αντίσταση κατά τη διάρκεια της έρευνας ή βρέθηκαν όπλα και πυρομαχικά. Όλα τα ζώα στις περιοχές όπου έγινε έρευνα αλλά και κατά μήκος του δρόμου επιστροφής θα πρέπει να μεταφερθούν από τις μονάδες στις βάσεις4». 

Οι Γερμανοί που ανέβηκαν από την Πάτρα και το Αίγιο, υπό τον ταγματάρχη Ebersberger, μπήκαν στα Καλάβρυτα στις 10 Δεκεμβρίου και έμαθαν για τους 3 Γερμανούς στρατιώτες που ήταν θαμμένοι στο νεκροταφείο. Την επομένη, 11η Δεκεμβρίου, έγινε η εκταφή τους και νεκροψία στην οποίαν συμμετείχαν εκτός των στρατιωτικών Γερμανών ιατρών και δυο Καλαβρυτινοί. Οι Γερμανοί στρατιώτες βρέθηκαν με σπασμένα κρανία. Η ατμόσφαιρα βάρυνε πολύ στα Καλάβρυτα.
Την ίδια ημέρα, 11 Δεκεμβρίου, ένας λόχος Γερμανών με αναγκαστικά στρατολογημένους Έλληνες χωρικούς έφθασε στη χαράδρα του Χελμού και βρήκε 70 πτώματα Γερμανών στρατιωτών σε «παραμορφωμένα και ακρωτηριασμένα σε μεγάλο βαθμό». Μετά τη ταφή τους σε 4 πρόχειρους τάφους, οι Γερμανοί εκτέλεσαν 11 από τους 12 Έλληνες οδηγούς τους!

Πίσω στα Καλάβρυτα, στις 12 Δεκεμβρίου έγινε η εκ νέου ταφή των 3 Γερμανών στρατιωτών και άρχισε το πλιάτσικο των Γερμανών στρατιωτών στην πόλη, καθώς και η συγκέντρωση κοπαδιών και μεγάλων ζώων για τη μεταφορά τους στο Αίγιο και στην Πάτρα. Ακολούθησε την επομένη, 13 Δεκεμβρίου, το φριχτό, απάνθρωπο μαζικό έγκλημα της δολοφονίας 488 αθώων αμάχων Καλαβρυτινών. Τα γεγονότα εκείνης της τραγικής ημέρας εντός της πόλεως και στο λόφο του Καπή είναι ευρέως γνωστά.

Συνολικά, σε ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ για τη δολοφονία των Γερμανών αιχμαλώτων από τον ΕΛΑΣ, οι Γερμανοί μεταξύ 8 και 15 Δεκεμβρίου 1943, δολοφόνησαν 696 Έλληνες και κατέστρεψαν 3 μοναστήρια και 1000 τουλάχιστον σπίτια, αφού πρώτα τα λεηλάτησαν! 

Σε αυτό το συμπέρασμα, ότι το έγκλημα των Γερμανών ήταν αντίποινα στις πράξεις του ΕΛΑΣ, καταλήγει και ο καθηγητής κ. Σπύρος Θεδωρόπουλος, ο οποίος γράφει: «...Πρόκειται, καθαρά και ξάστερα, περί αντιποίνων. Ακραίων, βαρβάρων, κτηνωδών, απανθρώπων, φρικωδών αντιποίνων. Αλλά σαφώς αντιποίνων...» [....] «... καταλύτης για τη Μεγάλη εκείνη Σφαγή υπήρξε η (στην καλύτερη περίπτωση) ασύνετη και αλόγιστη εκτέλεση των εβδομήντα τόσων Γερμανών αιχμαλώτων στου Μαγέρου, συνέχεια της εξίσου αλόγιστης, άνανδρης και σαδιστικής εκτέλεσης των τριών τραυματισμένων Γερμανών αιχμαλώτων στο λιγνιτωρυχείο των Καλαβρύτων..». 

Τελειώνοντας αυτή την αναφορά των γεγονότων της επιχείρησης «ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ» των Γερμανών , με συνέπεια στην αλληλουχία τους σε τόπο και χρόνο, προσθέτω μια διευκρίνηση που είναι σημαντική για την Ιστορία και την εθνική ομόνοια. Στην επιχείρηση «ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ» δεν συμμετείχαν οργανωμένα Ελληνικά τμήματα. Για παράδειγμα, αυτό που αναφέρεται στο τέλος του άρθρου “ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ 1943: Το μεγάλο έγκλημα των ναζί και οι “Έλληνες” προδότες που συμμετείχαν στη σφαγή5!”, ότι «1800 προδότες συμμετείχαν στη σφαγή των Καλαβρύτων» δεν προκύπτει από καμία σοβαρή, σύγχρονη των γεγονότων πηγή, ενώ όπως εξηγώ στη συνέχεια πολλά από τα αναφερόμενα είναι αντικειμενικώς ανύπαρκτα.

Γράφει, ο συγγραφέας του άρθρου: «Δυστυχώς στη σφαγή των Καλαβρύτων συμμετείχαν και Έλληνες προδότες. Σύμφωνα με τις ιστορικές πληροφορίες Έλληνες ταγματασφαλίτες με γερμανικές στολές. Αυτοί οι προδότες προέρχονταν από τα τάγματα «Λεωνίδας» από τη Λακωνία, ομάδες από την Ηλεία και την Κόρινθο, ενώ μεταφέρθηκαν και ομάδες ταγματασφαλιτών από τη Θήβα και τα Μέγαρα. Ακόμη 300 ταγματασφαλίτες είχαν ακολουθήσει τη μονάδα AA 116 των ποδηλατιστών από τη Μεγαλόπολη. Στους Έλληνες ταγματασφαλίτες δόθηκε ρουχισμός και οπλισμός από τις αποθήκες της Βέρμαχτ στο Αίγιο και την Πάτρα. Δεν τους δόθηκαν όμως κράνη, παρά μόνο τζόκεϊ, ώστε να ξεχωρίζουν από τους Γερμανούς στρατιώτες».

Το «σύμφωνα με τις ιστορικές πληροφορίες» δεν έχει νόημα, όταν λείπει αναφορά σε συγκεκριμένη, σοβαρή και αξιόπιστη πηγή. Αυτά που αναφέρει ο συγγραφέας του ανωτέρω άρθρου για ταγματασφαλίτες από την Πελοπόννησο, δεν έχουν ουδεμία σχέση με την Ιστορική πραγματικότητα, καθώς δεν υπήρχαν Τάγματα Ασφαλείας στην Πελοπόννησο. Η πρώτη τους εμφάνιση έγινε στις 18 Ιανουαρίου 1944 στην Πάτρα, όταν μεταφέρθηκε ένα τάγμα Τσολιάδων από την Αθήνα.
Το τάγμα «Λεωνίδας» της Σπάρτης ήταν ακόμη υπό οργάνωση τον Δεκέμβριο του 1943. Όλη η δράση του «Λεωνίδα» από την ίδρυσή του είναι καταγεγραμμένη από πολλούς συγγραφείς αλλά και τουλάχιστον 3 μέλη της ηγετικής του ομάδος. Τον ιδρυτή του Τάγματος, τον Λεωνίδα Βρεττάκο, τον στρατιωτικό σύμβουλό του, ταγματάρχη Κωνσταντίνο Κωστόπουλο και τον πρώτο διοικητή του τάγματος, τον ταγματάρχη Παναγιώτη Δεμέστιχα. Οι Εκθέσεις και των τριών είχαν υποβληθεί προς το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Κανείς δεν αναφέρει αποστολή οπλιτών του Τάγματος στα Καλάβρυτα τον Δεκέμβριο του 1943 ή πουθενά αλλού εκτός Λακωνίας πλην μιάς εξόρμησης στην Καλαμάτα τον Ιανουάριο του 1944, η οποία είναι καταγεγραμμένη εκτενώς στη σχετική βιβλιογραφία. Να επισημανθεί ακόμη εδώ ότι το τάγμα «Λεωνίδας» μέχρι την 25η Μαρτίου 1944 ήταν ανεξάρτητος τοπικός οργανισμός και όχι Τάγμα Ασφαλείας.

Το αναφερόμενο για «ομάδες από την Ηλεία και την Κόρινθο»,κρίνεται ως εκτός πραγματικότητας γιατί απλά δεν υπήρχαν ακόμη παρόμοιες ομάδες. Όσον αφορά δε το «Ακόμη 300 ταγματασφαλίτες είχαν ακολουθήσει τη μονάδα AA 116 των ποδηλατιστών από τη Μεγαλόπολη», ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας! Τον Δεκέμβριο του 1943 δεν υπήρχε ούτε ένας ταγματασφαλίτης στη Μεγαλόπολη, αλλά και μετά τον Απρίλιο του 1944, όταν δημιουργήθηκε το Τάγμα Ασφαλείας της Τριπόλεως, δεν κατετάγη σ ’αυτό ένας τόσο μεγάλος αριθμός ταγματασφαλιτών από τη Μεγαλόπολη.
Ότι ανεφέρθη για την Πελοπόννησο ισχύει και για τη Θήβα και τα Μέγαρα. Δεν υπήρχαν εκεί Τάγματα Ασφαλείας.

Τέλος, να σημειωθεί ότι όταν αργότερα το 1944 πράγματι συμμετείχαν συχνά Έλληνες ταγματασφαλίτες σε επιχειρήσεις των Γερμανών, αυτοί πάντοτε αναφέρονταν στις Ημερήσιες Διαταγές των Γερμανικών μονάδων. Δεν περνούσαν απαρατήρητοι, ούτε το κρατούσαν μυστικό οι Γερμανοί. Τα Τάγματα Ασφαλείας, όπως και ο ΕΛΑΣ, προέβησαν σε πράξεις για τις οποίες έχουν υποστεί σκληρή κριτική και κατηγορίες. Δεν πρέπει όμως να κατηγορούνται και για πράξεις και γεγονότα στα οποία δεν είχαν ανάμειξη. Συνειδητά ψέμματα δεν πρέπει να έχουν θέση στην Ιστορία! 

1. «Οι Σφαγές των Καλαβρύτων», Κ. Καλατζής, Αθήνα, 1945
2. «Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα», Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 353
3. Ό.π., σελ. 365 (αναφέρει ως πηγή τα Γερμανικά Αρχεία)
4. Ό.π., σελ. 398 (αναφέρεται η συγκεκριμένη πηγή στα Γερμανικά Αρχεία)
5. Militaire.gr, 13/12/2018
Γενικές Πηγές:
1. «ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ. Αντίποινα (για την εκτέλεση των Γερμανών αιχμαλώτων) ή προσχεδιασμένο έγκλημα;», Σπύρος Θεοδωρόπουλος
2. «Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα», Χέρμαν Φ. Μάγερ
3. «ΑΘΩΩΝ ΑΙΜΑ, «Ελεύθερος Μωριάς» 1943-44, Τόμος Α΄, Ιωάννης Κ. Μπουγάς

(*) Ο Ιωάννης Κ. Μπουγάς είναι στατιστικός και συγγραφέας. Ζει στο Μόντρεαλ.

Κατηγορία: ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΜΠΟΥΓΑΣ Ι.

15 Ιουνίου 1944 ο Άρης Βελουχιώτης ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ το Βαλτέτσι και δολοφόνησε πάνω από 100 κατοίκους του

Σαν σήμερα, 15 Ιουνίου 1944,ο Άρης Βελουχιώτης ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ το Βαλτέτσι και δολοφόνησε πάνω από 100 κατοίκους του.

Ακολουθούν τα γεγονότα πολύ συνοπτικά, και μερικά βεβαιωμένα εγκλήματα από τα πολλές δεκάδες που έγιναν μετά τη μάχη.

Το Βαλτέτσι, το ιστορικό κεφαλοχώρι της Αρκαδίας, 12 χιλιόμετρα δυτικά της Τρίπολης, φτιαγμένο από φάρα Βορειο-Ηπειρωτών από το Βαλτέτσι της Χειμάρας, έγινε ξακουστό από την περίτρανη νίκη των Ελλήνων επι Τούρκων και Αλβανών στις 12 Μαϊου 1821. Το 1944 εκατοικείτο από 1500 περίπου ψυχές αποκλειστικά κτηνοτρόφων με πάνω από 30.000 αιγοπρόβατα στην κατοχή τους. Τον χειμώνα, όλοι οι κάτοικοι εκτός των πολύ ηλικιωμένων και κάποιων μικρών παιδιών, κατέβαιναν με τα αιγοπρόβατα στην Αργολίδα ή την Λακωνία (στα χειμαδιά).

Με κατοίκους κατά παράδοση συντηρητικούς και βασιλόφρονες, αλλά και με το 95% να λείπουν από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Απρίλιο, το ΕΑΜ άργισε να κάνει την εμφάνισή του στο χωριό. Όταν τελικά το 1943 διορίστηκε επιτροπή του ΕΑΜ, και εγκαταστάθηκε και ξένος αντιπρόσωπος ως τοποτηρητής, φρούραρχος επήλθε ρήξη και στη συνέχεια ΤΙΜΩΡΙΑ από τον ΕΛΑΣ.

Το ΕΑΜ στη Κατοχή είχε επιβάλει μονοπώλιο στη διακίνηση του αλατιού, και απόλυτο έλεγχο στη μετακίνηση των κατοίκων. Στην περίπτωση του Βαλτετσίου απαγόρευσαν κάθε επίσκεψη στην Τρίπολη που από τον Απρίλιο 1944 είχε οργανωθεί το Τάγμα Ασφαλείας του συν/ρχη Διονυσίου Παπαδόγγονα. Όμως, οι Βαλτετσιώτες έπρεπε να πηγαίνουν εκεί τουλάχιστον για αλάτι, ΤΕΛΕΙΩΣ απαραίτητο για τα τυροκομιά τους. Δυό γυναίκες που παρέβησαν την διαταγή-η μία πήγε το άρρωστο μωρό της σε γιατρό, και η άλλη πήγε για αλάτι- «δικάστηκαν» από τον αντιπρόσωπο σε θάνατο. Οι Βαλτετσιώτες, στους οποίους ανέθεσαν την εκτέλεση, αρνήθηκαν. Λόγω αυτού και της διαμάχης που δημιουργήθηκε, ο ξένος αντιπρόσωπος του ΕΑΜ έφυγε από το Βαλτέτσι.

Οι άνδρες του χωριού πιστεύοντας ότι έτσι θα μπορέσουν να αποφύγουν την αναμενόμενη τιμωρία του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, κατέφυγαν στην Τρίπολη και ζήτησαν όπλα από τον συνταγματάρχη Παπαδόγγονα. Ο Παπαδόγγονας αρχικά αρνήθηκε, αλλά με την επιμονή Βαλτετσιωτών της Τρίπολης και μερικών αξιωματικών του, ενέδωσε, και στις 27 Μαίου 1944 έστειλε στο χωριό 130 περίπου ιταλικές καραμπίνες, 2 οπλοπολυβόλα, και πυρομαχικά, μαζί με έναν λοχαγό και 3-4 νεαρούς αξιωματικούς, οι οποίοι οργάνωσαν ένα υποτυπώδη Λόχο Ασφαλείας.

Στις 9 ή 10 Ιουνίου οι μισοί οπλίτες του λόχου, ίσως οι καλύτεροι από ηλικία και πολεμική ικανότητα, μαζί με τον λοχαγό και 3 αξιωματικοούς, έφυγαν για τον Πάρνωνα, και στο Βαλτέτσι έμειναν οι υπόλοιποι με 67 καραμπίνες. Στίς 15 Ἰουνίου δύναμη τουλάχιστον 1.200 ἀνταρτῶν τοῦ ΕΛΑΣ, υπό την προσωπική διοίκηση του Άρη Βελουχιώτη, επετέθη στό Βαλτέτσι. Οἱ ἀντάρτες το κατέβαλαν εὔκολα, παρά τό ὅτι εἶχαν 22 ἀντάρτες νεκρούς, μεταξύ τῶν ὁποίων καί τόν λοχαγό Γιάννη Πατεράκη ἀπό τήν Κρήτη (υπάρχει η σαφής υποψία ότι τον δολοφόνησαν οι σύντροφοί του, γιατί ήταν εναντίον της επίθεσης στο Βαλτέτσι), καί ἀρκετές δεκάδες τραυματίες.

Γιά τούς Βαλτετσιῶτες, τά θύματα τῆς μάχης ήταν 43, εκ των οποίων 36 επί τόπου και 7 τραυματίες που πέθαναν τις επόμενες ημέρες.

Με τη σφαγή που έγινε στο χωριό μετά τη μάχη, και τις δολοφονίες αιχμαλώτων οπλιτών και αμάχων Βαλτετσιωτών που ακολούθησαν σε διάφορα μέρη τις επόμενες ημέρες, τα θύματα ήταν τουλάχιστον 107. Μεταξύ των θυμάτων περιλαμβάνονταν και 21 γυναίκες! Κάποιες πηγές, προσκείμενες στην Αριστερά, περιορίζουν τους νεκρούς σε 92, με τους 44 να πέφτουν νεκροί στη μάχη, ενώ στους 48 που δολοφονήθηκαν μετά οι 21 ήταν γυναίκες (και μερικά μικρά κορίτσια, και ένα μωρό!).

Ένας από τους νεκρούς ήταν ο Κυριάκος Σιαμπάνης, ο οποίος ενώ είχε επιζήσει της μάχης, βγήκε σε μιά διπλανή ράχη και όταν έφευγαν οι ΕΛΑΣίτες σέρνοντας μαζί τους ομήρους, άρχισε τους πυροβολισμούς. Στη σύγχιση που δημιουργήθηκε, μερικές δεκάδες όμηροι κατόρθωσαν να διαφύγουν. Ο Σιαμπάνης τελικά βλήθηκε από ριπή πολυβόλου του ΕΛΑΣ. Στον τόπο που έπεσε, βρήκαν και μιά ξιφολόγχη που είχε φέρει από τον πόλεμο της Μικράς Ασίας.

Ο ιατρός Κώστας Σαραντόπουλος, συγγραφέας του βιβλίου "Βαλτέτσι 1944", ως νεαρό παιδί ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Στο βιβλίο του περιέχεται και αυτή μαρτυρία ενός άλλου αυτόπτη μάρτυρα: «...Ο θάνατος του Μήτσου I. Ράμμου υπήρξε μαρτυρικός. Έγινε μπροστά στα μάτια του νεαρού Γιάννη Α. Σκαλτσά, ο οποίος και τον περιγράφει: Οι ΕΛΑΣίτες είχαν συλλάβει τον Μήτσο Ράμμο και βρίσκονταν έξω από το σπίτι του Αντώνη Καραμάνη. Εκεί αφού τον έδειραν τον διέταξαν να μπει στο κατώι του διπλανού σπιτιού του Γιώργη Δημαράκη (Σμπαρλή), για να δει αν υπάρχουν κρυμμένοι Βαλτετσιώτες. Ο Μήτσος πήγε μέσα στο σκοτεινό υπόγειο και γύρισε λέγοντας ότι δεν είδε ανθρώπους. Την ώρα εκείνη αποπειράθηκε να δραπετεύσει αλλά αμέσως τον συνέλαβαν. Γυρνώντας το βλέμμα του ο Σκαλτσάς είδε έναν αντάρτη να κόβει τον λαιμό του Μήτσου σαν αρνί».

Περιφερόμενος ο Σαραντόπουλος στο χωριό ευθύς μετά τη μάχη, για να μάθει τι απέγινε ο πατέρας του, επιβεβαιώνει την παραπάνω μαρτυρία, και συμπληρώνει και άλλα παρόμοια φριχτά γεγονότα: «..είδα τον λεβεντόκορμο με τα κατσαρά μαλλιά γείτονά μου Ράμμο σφαγμένο. Του είχαν κόψει το λαιμό. Το τραύμα ήταν μεγάλο και βαθύ και φαίνονταν οι αυχενικοί σπόνδυλοι. Στο ανοιχτό στόμα του οι δήμιοι είχαν τοποθετήσει το ακρωτηριασμένο μόριό του… Οι φονιάδες του είχαν αφαιρέσει τα ρούχα και τα παπούτσια και τον άφησαν μόνο με τα εσώρουχα, όπως το έκαμαν σε όλους σχεδόν τους φονευθέντες Βαλτετσιώτες.

Ο φονιάς είναι γνωστός στους επιζώντες σήμερα Βαλτετσιώτες. Δεν συντρέχει λόγος ν’ αναφερθεί το όνομά του. Δεν φταίνε σε τίποτα οι απόγονοί του. (σ.σ. Δεν συμφωνώ με αυτήν την τακτική, αν και εγώ έχω στο παρελθόν, σε λίγες περιπτώσεις, αποφύγει να αποκαλύψω τα ονόματα συμπατριωτών μου σφαγέων, για να προστατεύσω απογόνους τους. Τώρα όμως πιστεύω ότι αν η περιγραφή της ιστορίας καλεί για την καταγραφή κάποιου ονόματος, το όνομα πρέπει να γράφεται πλήρες. Δεν πρέπει να υπάρχει «οικογενειακή ευθύνη», αλλά ούτε ηρωοποίηση κάποιων λόγω απόκρυψης των εγκλημάτων τους. ΕΧΕΙ ΑΣΚΗΘΕΙ ΣΚΛΗΡΗ ΚΡΙΤΙΚΗ στον θανόντα πλέον συγγραφέα, ιατρό κ. Σαραντόπουλο γιατί απέφυγε να ονομάσει και άλλους εγκληματίες που ήταν ευρέως γνωστοί).

Ασυνήθιστη βαρβαρότητα έδειξαν και στη Γιαννούλα, σύζυγο του Γιώργη Παπαοικονόμου. Όταν η Γιαννούλα είδε ότι επρόκειτο να κάψουν το σπίτι της, διαμαρτυρήθηκε δυναμικά και λογομάχησε με τους αντάρτες. Ένας αντάρτης είπε στη Γιαννούλα να φύγει και να πάει στην εκκλησία, που είναι απέναντι από το σπίτι της και τη συνόδευσε μέχρι τη μικρή πόρτα στη μάντρα του ναού. Εκεί, κάποιος από τους αντάρτες, επιτέθηκε στη Γιαννούλα και την κατακρεούργησε.

Την είδα νεκρή, αυτήν τη μεγαλογυναίκα κάτω από τον μικρό πλάτανο που είναι στο προαύλιο της εκκλησίας. Το μαχαίρι, της είχε κόψει τον λαιμό στο επίπεδο του μήλου του Αδάμ. Το τραύμα ήταν πλατύ και βαθύ. Στο πρόσωπο είχε μερικές αμυχές και μώλωπες, πιθανότατα από ξυλοδαρμό. Τα ρούχα στο πάνω μέρος του σώματός της ήταν ξεσκισμένα. Της είχαν αφαιρέσει και τους μαστούς της. Είναι βέβαιο ότι τη Γιαννούλα δεν την έσφαξαν τη στιγμή που οι αντάρτες μπήκαν στο σπίτι της, αλλά αργότερα, εν ψυχρώ. Ο Γιώργης ο άνδρας της, αιχμαλωτίστηκε έξω από το χωριό. Τα τρία ανήλικα παιδιά τους, Γιαννούλης 15 ετών, Μαρία 13, και Νίκος 11 ετών, τα πήραν στην αιχμαλωσία...».

Οἱ ἀντάρτες δεν σταμάτησαν εκεί. Έκαψαν 30 σπίτια τοῦ χωριοῦ, καί λεηλάτησαν ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ τίς περιουσίες τους μαζί με φίλους τους που είχαν φέρει μαζί τους με τα ζώα τους από τα γύρω χωριά (από το ΕΑΜ και τον Εφεδρικό ΕΛΑΣ των γύρω χωριών, με πρώτους τους πατριώτες του Πέρδικα από το Βάγγου). Όταν έφυγαν, πήραν μαζί τους καί πάνω ἀπό 300 μεγάλα ζῶα τοῦ χωριοῦ, και γύρω χωριών που τα είχαν φέρει ειδικά γι αυτόν τον σκοπό, φορτωμένα μέ τό βιός τῶν κατοίκων (τυριά, λάδια, σιτάρια, αλεύρι, ρούχα και προίκες κοριτσιών, οικοκυρικά σκεύη, τρόφιμα, κλπ.) .

Τέλος, ἔκλεψαν τουλάχιστον 15.000 αἰγοπρόβατα. Οἱ ΕΛΑΣίτες καί τά μέλη τοῦ ΕΑΜ ἀπό τά γύρω χωριά πῆγαν μετά στό Βαλτέτσι καί θέρισαν ἀκόμη καί τά σπαρτά ἀπό τά χωράφια τους, καί φυσικά πῆραν τόν καρπό!

Ὅλους τούς “ἀντιδραστικούς” κατοίκους τοῦ Βαλτετσίου πού δέν ἐκτέλεσαν ἐπί τόπου, 140 περίπου, με πολλά γυναικόπαιδα, τούς ἔσυραν ομήρους σέ μιά πορεία θανάτου. Στό χωριό Βάγγου, στό προαύλιο τοῦ σχολείου, τούς κρατούμενους τούς κακοποίησαν οἱ ντόπιοι πολιτοφύλακες τοῦ ΕΑΜ.

Στά χωριά Καράτουλα, Παύλια, Σύρνα, κ.λπ. ἀπ'ὅπου πέρασαν στή συνέχεια, μέχρι νά φθάσουν στή Στεμνίτσα, οἱ κάτοικοί τους, πού εἶχαν συγκεντρωθεῖ ἀπό τό ΕΑΜ –οι περισσότεροι με τη βία- περιορίστηκαν σέ βρισιές καί ἀποδοκιμασίες. Στή Στεμνίτσα ἔστησαν ἀνταρτοδικεῖο/λαοδικείο μέ ψευδεῖς κατηγορίες καί μάρτυρες, “κατεδίκασαν” 14 Βαλτετσιώτες σέ θάνατο, καί τούς ἐκτέλεσαν επί τόπου. Περίπου 75 κρατουμένους τούς έστειλαν σε Στρατόπεδα του ΕΑΜ στη Γορτυνία. Εκεί δοφονήθηκαν 14 το επόμενο διάστημα.

Από τη Στεμνίτσα, 3 κρατουμένους τούς ἔστειλαν στή Δημητσάνα, και εκεί δικάστηκαν παρουσία τοῦ Άρη Βελουχιώτη, και εκτελέστηκαν. Ένας εξ αυτών ήταν ήταν ο Γεώργιος Μπουρλόκας, που πλησίαζε τα 50, παλαίμαχος του πολέμου στη Μικρά Ασία. Ίσως λόγω της ηλικίας του, τράβηξε την προσοχή του ίδιου του Βελουχιώτη, ο οποίος πριν την εκτέλεσή του τον κάλεσε «να ζητήσει συγγνώμη από τον ηρωϊκό ΕΛΑΣ». Ο Μπουρλόκας αρνήθηκε, λέγοντας «δεν έκανα κανένα κακό για να ζητήσω συγγνώμη, υπερασπίστηκα το σπίτι μου και το χωριό μου. Μπορείς να με σκοτώσεις. Έχω 3 αγόρια, κάποιο απ’ αυτά θα βγάλει το όνομά μου. Να δώ τη δική σου τύχη!». Ο σφαγέας των Βαλτετσιωτών ΄Βελουχιώτης έχασε τη ζωή του έναν χρόνο αργότερα, στις 15 Ιουνίου του 1945!

Την χειρότερη τύχη από τους κρατουμένους Βαλτετσιώτες εἶχαν 19, τούς ὁποίους ὁδήγησαν δεμένους στήν Κορινθία, στό Μοναστήρι τοῦ Φενεοῦ, μετά ἀπό πορεία πέντε ἡμερῶν. Ἐκεῖ και οἱ 19 βρῆκαν φρικτό θάνατο. Τούς ἔσφαξαν στό χεῖλος τοῦ γκρεμοῦ καί τούς πέταξαν στό βάραθρο. Μεταξύ τῶν 19 ἦταν καί ἡ ἔγκυος Βασιλική Γ. Στάϊκου μέ τά 4 κορίτσια της, ἡλικίας ἀπό 11 ἕως 17 ἐτῶν, ἡ ὁποία ἔφερε στόν κόσμο καί ἕνα μωρό τίς λίγες ἡμέρες πού ἦταν φυλακισμένη στό μοναστήρι τοῦ Φενεοῦ. Τό μωρό τό δολοφόνησαν οἱ φρουροί ἀντάρτες ἀμέσως μετά τή γέννησή του, μόλις ἄκουσαν τά πρῶτα κλάμματά του.

Οι νεκροί και το πλιάτσικο της περιουσίας των κατοίκων ουσιαστικά κατέστρεψε το Βαλτέτσι. Το χωριό δεν συνήλθε από τότε. Οι περισσότεροι κάτοικοι μετοίκησαν στην Αργολίδα και τη Λακωνία. Εγώ δέχομαι ότι ο Βελουχιώτης και ο ΕΛΑΣ είχαν λόγο να κτυπήσουν και να αφοπλίσουν τους Βαλτετσιώτες, που είχαν τολμήσει να αρνηθούν υποταγή στις εντολές του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.

Όμως, μετά τη μάχη, τους άνδρες που δεν είχαν όπλα, τις γυναίκες, τα παιδιά, γιατί έπρεπε να τους σφάξουν; Τα σπίτια γιατί τα έκαψαν; Τα ζώα και όλο το βιός των κατοίκων του Βαλτετσίου, ιδίως τα μαγάλα ζώα, μουλάρια και άλογα, και τα 15.000 αιγοπρόβατα γιατί τα έκλεψαν;

Αυτή ήταν η δικαιοσύνη τους; Ήταν αυτά μέρος της «Αντίστασης», Το ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ, ΚΑΙ ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΑΜΑΧΩΝ;».

(Οι λεπτομέρεις του κειμένου προέρχονται από το έργο του Κώστα Σαραντάπουλου «Βαλτέτσι 1944» και το δικό μου «ΑΘΩΩΝ ΑΙΜΑ, «Ελεύθερος Μωριάς» 1943-44», Τόμος Β’).

Ioannis Bougas

Γιατί η Αριστερά δεν έχει ιστορία αλλά βεβαρυμένο ποινικό μητρώο.

Κατηγορία: ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΜΠΟΥΓΑΣ Ι.

8 Φεβρουαρίου 1944: ΜΑΥΡΗ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ!

Ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ Ναπολέων Παπαγιαννόπουλος σε ενέδρα στο Άγιο Φλώρο Μεσσηνίας στις 5 Φεβρουαρίου καταστρέφει 4 αυτοκίνητα φάλαγγας του Γερμανικού Ναυτικού που κατευθυνόταν στην Καλαμάτα, σκοτώνει 9 Γερμανούς, τραυματίζει βαριά 1 και πιάνει 10 αιχμαλώτους.
Τους ξεφεύγει ο διοικητής της Ναυτικής Διοίκησης Πελοποννήσου, Χόρστ Γκέρλαχ.
Την επομένη οι Γερμανοί δολοφονούν 10 αμάχους στο Άγιον Φλώρο και καταστρέφουν δεκάδες σπίτια του χωριού καθώς και στα γειτονικά χωριά Σκάλα και Τσουκαλέικα.

Στις 8 Φεβρουαρίου ο ΕΛΑΣ κτυπά σε άλλη ενέδρα, στη θέση Καζάρμα, 2 αυτοκίνητα του Γερμανικού Ναυτικού που έρχονταν προς Καλαμάτα από την Πύλο. Οι Γερμανοί έχουν 1 νεκρό, 3 τραυματίες, ενώ 6 Γερμανοί και 2 Ιταλοί (προφανώς αιχμάλωτοι των Γερμανών) παραδίδονται στον ΕΛΑΣ.

Οι αριθμοί των θυμάτων των Γερμανών προέρχονται από τα Γερμανικά αρχεία, όπως δηλώνονταν από τις Γερμανικές μονάδες. Οι 2 ενέδρες περιγράφονται σε άπειρα βιβλία καπεταναίων του ΕΛΑΣ και αριστερών συγγραφέων, στα οποία το μεν σύνολο των νεκρών Γερμανών κιμαίνεται μεταξύ 52 και 110, οι δε αιχμάλωτοι σε τουλάχιστον 42!

Ο Γερμανός Ναυτικός Διοικητής Πελοποννήσου, που είχε έδρα στην Καλαμάτα, μετά την πρώτη ενέδρα στον Άγιο Φλώρο είχε ανακοινώσει ότι θα εκτελέσει 100 Έλληνες ως αντίποινα. Τα αντίποινα δεν είχαν εκτελεστεί ακόμη όταν έγινε και η δεύτερη ενέδρα.
Τότε, το ίδιο βράδυ, της 8ης πρός 9η Φεβρουαρίου, ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ 149 ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ στο στρατόπεδο Καλαμάτας. Ως οι 149 νεκροί πατριώτες να μην ήταν αρκετοί, διάφοροι αριστεροί συγγραφείς βιβλίων και άρθρων συχνά τους αναβιβάζουν έως και 520, και επί πλέον τους ταυτοποιούν πότε ως αριστερούς γενικά και πότε ως μέλη του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, ενώ ήταν πολίτες της Καλαμάτας που είχαν συλληφθεί στην τύχη.
Στους δε υπευθύνους των αντιποίνων συχνά αναφέρονται και τα Τάγματα Ασφαλείας, τα οποία δεν υπήρχαν τότε στην Καλαμάτα!

ΤΕΛΙΚΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ.

Οι Γερμανοί είχαν: 26 νεκρούς (προσθέτω εδώ και τους αιχμαλώτους, ο ΕΛΑΣ τους δολοφόνησε), 4 τραυματίες και έχασε 6 αυτοκίνητα με τα υλικά που μετέφεραν, αν μετέφεραν

Οι Έλληνες είχαν: 159 αμάχους πατριώτες και 1 αντάρτη του ΕΛΑΣ νεκρούς και 3 χωριά κατεστραμμένα.

Ο δευτεροετής φοιτητής της Σχολής Ευελπίδων το 1940, Ναπολέων Παπαγιαννόπουλος, σε μιά επιστολή του στην εφημερίδα «Ελεύθερη Μεσσηνία», στις 29 Μαίου 1946, την οποίαν υπογράφει ως «μόνιμος υπολοχαγός Πεζικού», μεταξύ άλλων γράφει:
« ...Πολέμαγα τους Γερμανούς στον Άγιο Φλώρο με αποτέλεσμα να πάρουμε 70 όπλα, 5 οπλοπολυβόλα, άφθονα πυρομαχικά και στρατιωτικό ιματισμό και να τους αναγκάσουμε να κινούνται με μεγάλες δυνάμεις...».

Ούτε λέξη για τα αντίποινα των Γερμανών με 159 αθώους Έλληνες νεκρούς και τα κατεστραμμένα χωριά, και παραδόξως ούτε λέξη για τα ανθρώπινα θύματα των Γερμανών!

Ιωάννης Μπουγάς

Κατηγορία: ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΜΠΟΥΓΑΣ Ι.

ΤΕΣΣΕΡΑ ΕΘΝΟΚΤΟΝΑ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ

Του Ιωάννη Κ. Μπουγά*

Επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από την Ελλάδα θα σημαίνει, ότι:

1. Το κράτος των Σκοπίων, μετά την απόκτηση του ονόματος «Βόρεια Μακεδονία» θα έχει όλο το δικαίωμα να διεκδικήσει και τη «Νότια Μακεδονία». Η τελευταία μπορεί να μην υπάρχει, αλλά σαφώς υπονοείται από την ύπαρξη της πρώτης. Σίγουρα τα Σκόπια δεν θα το κάνουν άμεσα, αλλά μπορούν να το κάνουν στο μέλλον γενόμενοι χρήσιμο όχημα κάποιας άλλης ισχυρότερης δύναμης. Είναι πολλοί που επιβουλεύονται τη Θεσσαλονίκη και το Αιγαίο. 

2. Η Ελλάδα συμφωνεί με τους ακραίους κατοίκους των Σκοπίων ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες αλλά ξεχωριστό Μακεδονικό έθνος! Η αναγνώριση Μακεδονικής εθνότητας από την Ελλάδα γίνεται με την αποδοχή της χρήσης της λέξεως “nationality” στο Αγγλικό κείμενο της Συμφωνίας για τον προσδιορισμό των κατοίκων των Σκοπίων. Η λέξη αυτή δεν δηλώνει «ιθαγένεια», όπως υποστηρίζει η Ελληνική κυβέρνηση. Την «ιθαγένεια», το δικαίωμα ενός κατοίκου μιάς χώρας να φέρει το διαβατήριό της, την αποδίδει η Αγγλική λέξη “citizenship”. Η λέξη “ethnicity”, την οποίαν αναφέρει η κυβέρνηση ως τη μόνη που δηλώνει εθνότητα, είναι πράγματι συνώνυμο του “nationality”, αλλά δεν χρησιμοποιείται ποτέ σε επίσημα Αγγλικά κείμενα. Η λέξη “nationality” χρησιμοποιείται πάντα για την εθνικότητα κάποιου.

3. Η Ελλάδα, αναγνωρίζοντας ότι υπάρχει Μακεδονικό έθνος που ομιλεί Μακεδονική γλώσσα, εμμέσως πλήν σαφώς δέχεται ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες όχι μόνο δεν ήταν Έλληνες αλλά δεν ομιλούσαν και Ελληνικά! 

4. Μετά την υπογραφή της Συμφωνίας, ουσιαστικά οι Έλληνες Μακεδόνες μετατρέπονται σε «αποδήμους», σε «Διασπορά» των Σκοπίων, είτε ζούν στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό. Αυτό θα γίνει αυτόματα από τη στιγμή που θα αναγνωρισθεί κράτος Μακεδόνων. Για το παγκόσμιο κοινό δεν νοείται να υπάρχουν δύο ειδών Μακεδόνες!

Αυτά δυστυχώς θα είναι τα συμπεράσματα όλων εκτός Ελλάδος , και δεν θα τα αλλάξουν οποιεσδήποτε επεξηγηματικές σημειώσεις και αν προστεθούν στο κείμενο της Συμφωνίας. Υπενθυμίζω το μεγαλύτερο επιχείρημα των υποστηρικτών της Συμφωνίας, ότι παρά το «πρώην» στο όνομα πΓΔΜ, όλοι Μακεδονία έλεγαν τα Σκόπια και Μακεδόνες τους κατοίκους τους, αφού στο προσωρινό όνομα υπήρχε η λέξη Μακεδονία.
Η εθελουσία παράδοση των ιστορικών δικαιωμάτων μας στο όνομα Μακεδονία, και σε ότι αυτό περικλείει, δεν έχει προηγούμενο στην Ελληνική Ιστορία. Επειδή δε η παράδοση του ονόματος συνοδεύεται και με την αποδοχή μας των τερατογεννημένων «Μακεδονικής γλώσσας» και «Μακεδονικής εθνότητας», τα αρνητικά επακόλουθα στην Ελλάδα και το Ελληνικό έθνος προβλέπονται καταστρεπτικά.
Η εθελουσία εκχώρηση της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία τον Σεπτέμβριο του 1922, δικαιολογήθηκε από την τότε κυβέρνηση ότι έγινε ως επακόλουθο της αδυναμίας μας από την ήττα τους στρατού μας στη Μικρά Ασία, την πίεση της Γαλλίας και την έλλειψη αρκετής στήριξης από τη Μεγάλη Βρετανία.
Η πρώτη εγκατάλειψη της Βορείου Ηπείρου το 1914 έγινε λόγω εκβιασμού από τους συμμάχους, ενώ η δεύτερη το 1922 μας επιβλήθηκε από Ιταλικά και Γαλλικά στρατεύματα.
Το 2019 γιατί παραδίδουμε εθελουσίως τη Μακεδονία?
Ελπίζω το εθνικό αυτό έγκλημα να αποφευχθεί, έστω και την τελευταία στιγμή γιατί η Ιστορία είναι αμείλικτη!

(*) Ο Ιωάννης Κ. Μπουγάς είναι Στατιστικός και Συγγραφέας (ζεί στον Καναδά)

Κατηγορία: ΜΠΟΥΓΑΣ Ι.

Η φριχτή δολοφονία της ΕΛΕΝΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗ από την ΟΠΛΑ στις 21/12/1944!

Η πολιτική κατευνασμού προς τους κομμουνιστές της Ελλάδος, και λήθης των γεγονότων της δεκαετίας 1940-49 που ακολούθησε το κράτος και η πλειοψηφία των δημοκρατικών Ελλήνων για 70 χρόνια δεν βρήκε ανταπόκριση από την Αριστερά.

Αντίθετα, οδήγησε στην καθιέρωση μια ψευδεπίγραφης ιστορίας για την περίοδο 1940-49! Οι κομμουνιστές της Ελλάδος είναι πραγματικά αδιόρθωτοι με την κυκλοφορία ψευδολογιών ως γεγονότων και στην παρουσίασή τους ως Ιστορίας.

Στη διάρκεια της Στάσης των Δεκεμβριανών του 1944, στην Αττική το ΕΑΜ/ΚΚΕ δια του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ δολοφόνησε ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ –ακόμη και με τσεκούρια!! - χιλιάδες αθώοους ανθρώπους. Μεταξύ αυτώ και περίπου 6.500 ἄμα¬χους, οἱ ὁποῖ¬οι συνελήφθησαν βάσει καταστάσεων τῶν τοπικῶν ἡγετῶν τοῦ ΕΑΜ/ΚΚΕ.

Αυτό το αδιαφιλονίκητο γεγονός ποτέ δεν το παραδέχτηκε το ΕΑΜ/ΚΚΕ. Ούτε το μέγεθος του εγκλήματος, ούτε την αθωωώτητα των θυμάτων. «Εκτελούσαμε προδότες» λένε.... «πιό πολλές αγριότητες γίνανε από την αντίδραση», «η αντίδραση τα σκηνοθέτησε», και άλλες παρόμοιες γελοιότητες παρουσιάζουν ως Ιστορία....

Εκτός των δολοφονιών, μεταύ 20 Δεκεμβρίου και 8 Ιανουαρίου, έπιασαν χιλιάδες αθώους ομήρους –άνδρες και γυναίκες όλων των ηλικιών και παιδιά- και τους πήγαν πεζοπορία άλλους μέχρι το Λιδωρίκι (τους πιό τυχερούς) και άλλους μέχριΚαρπενήσι, Καρδίτσα, Λάρισα και τον Τύρναβο! Γι αυτό το γεγονός έχουν γραφεί πολλά βιβλία με λεπτομέρειες για τις πορείες των αμάχων, συχνά ξυπόλητων και ημίγυμνων, για τη βία και τις εκτελέσεις καθ οδόν. Σε μιά κουστοδία που ξεκίνησε από την Κηφισιά ήταν και η σύζυγος του Ιωάννη Μεταξά, η κυρία Λέλα Μεταξά. Σε άλλη κουστοδία ομήρων ήταν 15 Βρετανοί αιχμάλωτοι, ξυπόλητοι και ξεγυμνωμένοι,μόνο με τα εσώρουχα!

Και γι αυτό δεν υπάρχει πραγματική αποδοχή από το ΚΚΕ, πέραν μιά δήλωσης του Ζαχαριάδη που ουσιαστικά παραπονείται προς τους δικούς του για τον τρόπο που έγινε και ΟΧΙ γιατί έγινε.Ζαχαριάδης: «« …Ἀγριότητες ἔγιναν τό Δεκέμβρη, καί τέτοιες ἔκαμαν καί μέλη τοῦ κόμματος… Μένει τό ζήτημα τῆς ὁμηρίας. Τό λάθος δέν εἶναι ὅτι διατάχθηκε ἡ ὁμηρία ἀπό τ᾽ ἀπάνω. Τό λάθος εἶναι ὅτι διατάχθηκε ἡ ὁμηρία χωρίς πειθαρχία καί σχεδόν ἐκφυλίστηκε σέ ἐξωπολιτική πράξη…». (σ.σ. Μόνο η έλλειψη πειθαρχίας τον στενοχώρησε,και το ότι οι διάφοροι καπετάνιοι που ήλεγχαν τις ομάδες των ομήρων χρησιμοποίησαν τους ομήρους όπως ήθελε ο καθένας, για δικό τους πλιάτσικο και πληρωμή λύτρων).

Μεταξύ των πολλών αθώων, τραγική είναι και η περίπτωση της απάνθρωπης δολοφονίας της μεγάλης ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη. Το ΚΚΕ δεν παραδέχθηκε ποτέ καθαρά την ευθύνη,παρά το ότι εκτέλεσε τους φυσικούς αυτουργούς της βάρβαρης δολοφονίας, ίσως εν τάχει για να μην μπορούν να αναφέρουν ποιοί έδωσαν την εντολή.

Δείτε πως κάλυψε το θέμα ο Ριζοσπάστης της 21/12/2017στην Ιστορική στήλη «ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ».
Υποστηρίζει ότι η Παπαδάκη δολοφονήθκε με εντολή των «βρετανικών μυστικών υπηρεσιών» Δεν υπάρχει σωτηρία με τους κομμουνιστές της Ελλάδος. Γράφουν τη δική τους Ιστορία!

Εδώ, από τον Ριζοσπάστη της 21/12/2017 για τα γεγονότα της 21/12/1944.
«Οι βρετανικές δυνάμεις προωθούν συστηματικά τις θέσεις τους στην Αθήνα και τον Πειραιά. Επιμέρους νίκες, όπως το τσάκισμα της προέλασης μονάδας αποικιακών στρατευμάτων προς τη Δραπετσώνα, δεν ήταν πλέον ικανές να ανατρέψουν τη γενική ροή των πραγμάτων. Την ίδια μέρα πραγματοποιείται σε βάρος του ΚΚΕ και του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ μια από τις μεγαλύτερες προβοκάτσιες της περιόδου. Εκτελέστηκε από μέλη της πολιτοφυλακής Γαλατσίου - Πατησίων η πρωταγωνίστρια του Εθνικού Θεάτρου Ελένη Παπαδάκη, που τότε φιλοξενούσε ο ηθοποιός και στέλεχος του ΕΑΜ Καλλιτεχνών Δημήτρης Μυράτ. Αμέσως ο καπετάνιος του Α' ΣΣ του ΕΛΑΣ, Σπ. Κωτσάκης, έδωσε εντολή στον ΕΛΑΣίτη λοχαγό και διαμερισματάρχη Νίκο Ανδρικίδη για τη σύλληψη των υπευθύνων, οι οποίοι παραδέχθηκαν ενώπιον Ανταρτοδικείου πως ενήργησαν κατ' εντολή των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Οι υπαίτιοι της δολοφονίας καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν δημόσια στην πλατεία Κολιάτσου. ...».

Περισσότερα για την απάνθρωπη φυσική δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη, εδώ:

http://www.elenasdiary.com/…/3034-poios-skotose-tin-eleni-p…

Η ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΟΡΙΣΕΙ
«ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ
ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»!

Ιωάννης Μπουγάς

Κατηγορία: ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΜΠΟΥΓΑΣ Ι.

ΠΡΕΣΠΕΣ: Επιστροφή Τσίπρα – Κοτζιά στον τόπο του εγκλήματος !!!

Οι Πρέσπες, το «Τρίγωνο των Πρεσπών», η «Ελεύθερη Ελλάδα», ήταν το κέντρο της Κομμουνιστικής Ανταρσίας του 1946-49 με τη βοήθεια των Σλάβων της Γιουγκοσλαβίας και της Κομιντέρν. Εκεί ελήφθησαν οι χειρότερες, οι πιό προδοτικές αποφάσεις του ΚΚΕ και του λεγόμενου ΔΣΕ:

1. Το τρίγωνο των Πρεσπών από τις αρχές του 1947 είναι η έδρα του αρχηγείου του «ΔΣΕ» που διεθύνει την κομμουνιστική εξέγερση εναντίον της Ελληνικής κυβέρνησης και του Ελληνικού Στρατού,
2. Εκεί εγκατεστάθη το καλοκαίρι του 1947 και ο γραμματέας του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης (ίδε τη σπηλιά που ήταν το γραφείο του),
3. Εκεί έγινε τον Δεκέμβριο του 1947 η συνεδρίαση των ηγετών του ΚΚΕ και του «ΔΣΕ» που απεφάσισε τον σχηματισμό της «Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης». Εκεί ήταν η έδρα της «κυβέρνησης» μέχρι το καλοκαίρι του 1949, λίγο πρίν το τέλος, που πέρασε στον Γράμμο και στη συνέχεια στην Αλβανία.
4. Στις Πρέσπες ελήφθησαν οι αποφάσεις εφαρμογής από το ΚΚΕ και τον ΔΣΕ της Συμφωνίας του Μπλέντ που προέβλεπε τη δημιουργία «Ὁμόσπονδης Λαϊκῆς Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας» στην οπία θα περιλαμβανόταν και η Ελληνική Μακεδονία.
5. Το Παιδομάζωμα των Ελληνόπουλων απεφασίσθη στις Πρέσπες, και από την περιοχή του Τριγώνου των Πρεσπών πέρασαν πολλές χιλιάδες παιδιών κυρίως από τη Δυτική Μακεδονία, αλλά και από Θεσσαλία και Στερεά Ελλάδα, προς Γιουγκοσλαβία και Αλβανία.
6. Στις Πρέσπες συνήλθε τον Ιανουάριο του 1949 η 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ. Μιά απόφαση της ολομέλειας έλεγε: «Στη Βόρεια Ελλάδα ο Μακεδόνικος (Σλαβομακεδονικός) λαός τάδωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αντοθυσίας, πού προκαλούν τον θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία, ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ και της λαϊκής επανάστασης, ο Μακεδόνικος λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του..» Στη νέα «Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση» έγιναν «υπουργοί» και 3 Βουλγαρομακεδόνες, οι Πασκάλ Μητρόφσκυ, Σταύρο Γκότσεφ και Γκέλο Κόϊτσεφ!
7. 25 - 26 Μαρτίου του 1949 στο χωριό Ψαράδες των Πρεσπών συνήλθε το 2ο συνέδριο του ΝΟΦ (Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο Σλαβομακεδόνων) με παρόντα τον Ζαχαριάδη, ο οποίος στην ομιλία του διακήρυξε και την «ένωση της Μακεδονίας σε ένα ενιαίο, ανεξάρτητο, ισότιμο Μακεδονικό κράτος μέσα στη Λαϊκοδημοκρατική Ομοσπονδία των Βαλκανικών λαών, που είναι η δικαίωση των πολύχρονων αιματηρών αγώνων του μακεδονικού λαού..."!

Ο Τσίπρας με τον Κοτζιά, ως πιστά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ (=Κ.Κ. Εσωτερικού) επιστρέφουν στις Πρέσπες (στους Ψαράδες) να αποτελειώσουν το παλιό έργο των πολιτικών προγόνων τους.
Και εμείς, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, παρακολουθούμε το ξεπούλημα της Μακεδονίας, την Εθνική μας Ταπείνωση, την Παράδοση των Ιερών και των Οσίων της Ιστορίας μας, αδύναμοι να αντιδράσουμε εντός των δημοκρατικών γραμμών.

Τελικά, οι Σλάβοι πέρασαν!!!

Ιωάννης Μπουγάς

Κατηγορία: ΜΠΟΥΓΑΣ Ι.

3 Ιουνίου 2018. Μνημόσυνο στο ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΦΑΓΕΙΟ της Στιμάγκας Κορινθίας!

Την ΙΔΙΑ ΗΜΕΡΑ, ξεκινά Εορταστική Πεζοπορία της ΚΝΕ στα Αντάρτικα Μονοπάτια του Χελμού!

«Στιμάγκα καί Ἑλληνοχώρι, τό δεύτερο μεγαλύτερο σφαγεῖο τοῦ ΕΑΜ στήν Κορινθία. Μετά τό Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στόν Φενεό καί τήν Τρῦπα στό Κακοβούνι, ἡ Στιμάγκα μαζί μέ τό διπλανό χωριό Ἑλληνοχώρι εἶναι ὁ μεγαλύτερος Τόπος-Σφαγεῖο τῆς Κορινθίας. Στό Ἡρῶο πού ὑψώθηκε στή μνήμη τῶν θυμάτων τήν δεκαετία τοῦ ᾽60 ἦταν γραμμένα τά ὀνόματα 814 θυμάτων (Λέω «ἦταν» γιατί οἱ πλάκες μέ τά ὀνόματα τῶν θυμάτων θρυματίσθηκαν στά χρόνια της Αλλαγής, ὅπως μέ πληροφόρησαν κά¬τοικοι τοῦ χωριοῦ).
(Το ανωτέρω απόσπασμα είναι από το έργο μου «ΑΘΩΩΝ ΑΙΜΑ, «Ελεύθερος Μωριάς» 1943-44»)

Την ίδια ημέρα γίνεται και ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗ Πεζοπορία της ΚΝΕ που ξεκινά από την ορεινή Κορινθία, πλησίον από το Κόκκινο Σφαγείο του Φενεού, και καταλήγει στα Καλάβρυτα.

Εδώ οδήγησε η μονόπλευρη πολιτική λήθης και η απόκρυψη των εγκλημάτων των κομμουνιστών.

Την ημέρα που οι συγγενείς των θυμάτων τους στη Στιμάγκα –όσοι τουλάχιστον εξ αυτών θυμούνται ή ενδιαφέρονται αρκετά και παρευρίσκονται- κάνουν μνημόσυνο, το ΚΚΕ ξεκινά εκεί κοντά πεζοπορία με «...στόχο να γνωρίσουν οι νέοι και οι νέες την ιστορία του επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα, τις ηρωικές σελίδες που έγραψαν πρωτοπόροι αγωνιστές πολεμώντας ενάντια σε ντόπιους και ξένους ιμπεριαλιστές με σκοπό να κερδίσουν πραγματική λευτεριά..».

Ξεκινούν από τη λίμνη Δόξα, πολύ κοντά στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στον Φενεό και την Τρύπα στη Ντουρντουβάνα που το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ/ΚΚΕ έσφαξε αρκετές εκατοντάδες (από την Τρύπα έχουν ανασυρθεί 409 σκελετοί,αλλά υπάρχουν μέσα και άλλοι. Όμως, για μήνες πριν βρεθεί η Τρύπα, οι σφαγές γίνονταν στο δάσος γύρω από το Μοναστήρι).Φυσικά, οι πεζοπόροι δεν θα Ακούσουν ΤΙΠΟΤΕ γι αυτά.

Οι πεζοπόροι στη συνέχεια θα περάσουν από το χωριό του Χελμού Πλανητέρου. Ούτε εκεί θα τους πουν ότι εκεί κοντά, στην πλαγιά του Χελμού Μαγέρου, ο ΕΛΑΣ στις 8 Δεκεμβρίου 1943 δολοφόνησε κατά φρικτότρόπο 75 αιχμαλώτους Γερμανούς στρατιώτες και προκάλεσε το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων στις 13 Δεκεμβρίου.

Δεν θα σταματήσουν στο Βεσίνι (Σουληνάρι) Καλαβρύτων όπου το Πάσχα του 1944 ο ΕΛΑΣ δολοφόνησε τους 36 τελευταίους νεαρούς αστυνομικούς, από τους συνολικά 42 που δολοφόνησε. Τους αστυνομικούς τους είχε συλλάβει στο Δερβένι της Κορινθίας.

Η πορεία θα καταλήξει στα Καλάβρυτα, όχι για να ζητήσουν συγγνώμη για εκείνη την τραγωδία, αλλά για να γιορτάσουν τη δεύτερη τραγωδία της πόλεως, την καταστροφή της στις 11-12 Απριλίου 1948 όταν έπεσε στα χέρια του «ΔΣΕ». Από την πόλη των Καλαβρύτων οι κομμουνιστές φόρτωσαν μεταξύ 400 και 500 φορτία ζώων με όπλα, πολεμοφόδια, υλικά διάφορα, τρόφιμα και γενικό πλιάτσικο από καταστήματα και σπίτια, συν 400 Εκατομύρια δραχμές από την Εθνική Τράπεζα!

Η επίθεση του «ΔΣΕ» στα Καλάβρυτα στοίχισε τη ζωή σε 9 αξιωματικούς, 45 στρατιώτες, 36 χωροφύλακες, 12 ΜΑΥ, και 13 ιδιώτες. Σημειωτέον ότι ο 1 αξιωματικός –ο αντς/ρχης Ν. Αρβανιτάκης- αυτοκτόνησε και 4 αξιωματικοί εκτελέστηκαν ως αιχμάλωτοι, μαζί με 5 τραυματίες στρατιώτες, 7 χωροφύλακες αιχμαλώτους και τον ιατρό Δημήτριο Δούβο (εσφάγη μαζί με τους τραυματίες στρατιώτες που περιποιόταν). Έγιναν και βιασμοί γυναικών, άγριοι ξυλοδαρμοί πολιτών, και ολικό πλιάτσικο σε οτιδήποτε μπορούσε να μεταφερθεί!

Αυτά θα γιορτάσουν, χωρίς ίχνος ντροπής ή μεταμέλειας την Κυριακή 3 Ιουνίου.

Αυτά τα «κατορθώματά» τους, δυστυχώς για την Ελλάδα, τα περνούν στη νέα γενιά.

Όσοι μπορείτε να παραβρεθείτε την Κυριακή στο Μνημόσυνο στη Στιμάγκα.

Είναι τιμή στους αθώους νεκρούς.

Η Στιμάγκα δεν είναι μακριά από την Κόρινθο και ένα θαυμάσιο μέρος!

Ioannis Bougas

Κατηγορία: ΜΠΟΥΓΑΣ Ι.

ΣΟΦΙΚΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ: Η ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΖΑΡΑΚΑ ΚΡΑΤΑ ΑΚΟΜΗ ΤΑ ΟΣΤΑ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ

Φωτογραφία του 2014 από το εσωτερικό του βαράθρου

 Φωτογραφία του 2014 από το εσωτερικό του βαράθρου

 Η είσοδος του ΚΑΘΕΤΟΥ βαράθρου

Ένα από τα μεγαλύτερα και απεχθέστερα εγκλήματα των κομμουνιστών την περίοδο της Κόκκινης Τρομοκρατίας. Το επαναφέρω για πολλούς λόγους, ο κυρότερος των οποίων είναι ότι πολλαπλασιάζονται οι εκδηλώσεις Λαοκρατίας και οι δηλώσεις δημοκρατικών πολιτικών υπερ θυτών και υμνητών θυτών που δείχνει ότι «Η Ιστορία μπορεί να επαναληφθεί, και ο λαός να μην το αντιληφθεί ότι είχε ξαναγίνει»!

Επίσης, το ανακινώ γιατί ενώ έχω γράψει για τη σφαγή στο έργο μου «ΑΘΩΩΝ ΑΙΜΑ, «Ελεύθερος Μωριάς» 1943-44» δεν είχα μπορέσει μέχρι τώρα να επισκεφθώ τον τόπο της τελικής τραγωδίας, το ΒΑΡΑΘΡΟ ΤΟΥ ΖΑΡΑΚΑ, σε μιά απόμακρη πλαγιά στο πευκοδάσος κοντά στο Σοφικό προς τον Κόρφο, όπου πιστεύεται ότι ακόμη βρίσκονται τα οστά των περισσοτέρων από τα 50 περίπου θύματα που ρίχτηκαν εκεί.

Χάρη στη βοήθεια καλών φίλων και καλών πατριωτών από το Σοφικό, και με αρκετή δυσκολία, -τα τελευταία 700-800 μέτρα ήταν πορεία μέσα στο πευκοδάσος, σε πετρώδες έδαφος, χωρίς δρόμο ή μονοπάτι, και με τη συνεχή σκέψη «πως οι εγκληματίες κομμουνιστές οδήγησαν εκεί τα θύματα τότε δεμένα με τα χέρια πίσω ή δύο-δύο για τη σφαγή τους και τη ρίψη τους στο βάραθρο"- επισκεφθήκαμε το βάραθρο στις 13 Απριλίου.

Ελπίζουμε ότι πριν το τέλος των διακοπών μου στην πατρίδα, και με ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΕΙΔΙΚΩΝ ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΩΝ, ΦΙΛΩΝ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ θα μπορέσουμε να ανασύρουμε τα οστά των θυμάτων.

Παραθέτω στη συνέχεια μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα για το έγκλημα από το έργο μου. Περισσότερα εκεί.
«Ἀκόμη φοβερότερο μακελειό ἔκανε τό ΕΑΜ μέ τήν ΟΠΛΑ στό Σοφικό, τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτό¬κου. Μεταξύ 10 καί 13 Αὐγούστου 1944, ἄνδρες τῆς ΟΠΛΑ καί τοῦ ἐφεδρικοῦ ΕΛΑΣ συνέλαβαν γύρω στά 100 ἄτομα ἀπό τά χωριά: Ἅγιος Βασίλειος, Ἅγιος Ἰωάννης, Ἁγιονόρι, Ἀθίκια, Ἁλ¬μυρή, Γαλατάκι, Κατακάλι καί Στεφάνι καί τούς μετέφεραν στό Μο¬ναστήρι τῆς Παναγίας, κοντά στό Σοφικό.» [...]
«..Ἀπεσταλμένοι πού ἔφθασαν ἀπό τά γύρω χωριά, κατόρ¬θω¬σαν νά ἐλευθερώσουν μερικούς». [...] «..Μέ αὐτά καί μ᾽ ἐκεῖνα, οἱ 8 Ριζογιανναῖοι ἐλευθερώθηκαν ἀπό τό μοναστήρι τοῦ Σοφικοῦ τό ἀπόγευμα τῆς 14ης Αὐγούστου, λίγες ὧρες πρίν ἀπό τή σφαγή τῶν ὑπολοίπων κρατουμένων». [...] «...Ἐκτός τῆς οἰκογένειας τῶν Ριζογιανναίων, λίγα ἀκόμη ἄτο¬μα γλύτωσαν τό μαχαίρι καί ἔφυγαν ζωντανοί ἀπό τό μοναστήρι τῆς Παναγίας στό Σοφικό. Τρία μέλη τῆς ΤΕ τοῦ ΕΑΜ ἀπό τό Γα¬λατάκι, πῆγαν καί ἐλευθέρωσαν τόν ἱερέα τοῦ χωριοῦ τους, τόν παπά-Μιχάλη. Ὁ νεαρός Νικόλαος Στέκας ἀπό τό Κατακάλι γλύ-τωσε τή σφαγή ἀπό τήν ἐπέμβαση μιά νεαρῆς ΕΠΟΝίτισσας ἀπό τό Σοφικό....». [...]
«...Ὅσοι ἀπέμειναν στό μοναστήρι, ἐσφάγησαν τό ἴδιο βράδυ τῆς 14ης Αὐγούστου 1944. Αὐτούς πού λόγω βασανισμοῦ δέν μπο¬ροῦσαν νά βαδίσουν, τούς ἔσφαξαν ἐπί τόπου. Τίς σορούς τους τίς ἔριξαν σέ ἕνα παλαιό ἀσβεστοκάμινο κοντά στό μονα¬στήρι. Τούς πιό δυνατούς τούς ὁδήγησαν δεμένους περίπου 3 χι¬λιόμετρα μα¬κρύτερα, σέ μιά καταβόθρα, γνωστή ὡς Τρῦπα τοῦ Ζάρακα. Ἐκεῖ τούς ἔσφαξαν καί ἔριξαν τίς σορούς τους στήν Τρῦπα.
Ὅπως συνέβη καί σέ ἄλλες περιπτώσεις, ἡ ΟΠΛΑ ἔριξε καί ζωντανούς ἀνθρώπους ἐκεῖνο τό βράδυ στό Ζάρακα, ἴσως ἐ¬πειδή γνώριζαν ὅτι ἦταν ἀδύνατον νά βγοῦν. Στό τέλος πέτα¬ξαν πέτρες καί χοντρά ξύλα πάνω στά θύματά τους πού εἶχαν ρί¬ξει στό βάραθρο. Παρ᾽ ὅλα αὐτά, ἕνα τουλάχιστον θῦμα, μιά Σού¬κουλη ἀπό τό χωριό Ἅγιος Ἰωάννης, ἔμεινε ζωντανή γιά ἀρκε¬τές ἡμέρες καί καλοῦσε σέ βοήθεια, πού ποτέ δέν ἔφθασε. Πολλοί ἀπέδωσαν τήν πολυήμερη ἐπιβίωσή της μέσα στό βάραθρο σέ ὑπερφυσικές δυνάμεις, ἀλλά ἡ ἐξήγηση μᾶλλον εἶναι τό κομμάτι ψωμιοῦ πού εἶχε δεμένο στήν ποδιά της ὅταν τήν συνέλαβαν, καθ᾽ ὁδόν γιά τό κοπάδι της.
Πόσοι ἀκριβῶς ἄνθρωποι ἐσφάγησαν ἐκεῖνο τό βράδυ, δέν ἔγινε ποτέ γνωστό. Οἱ καλύτεροι ὑπολογισμοί τούς φέρουν γύρω στούς 70. Στά χωριά τῆς περιοχῆς μάλιστα, τά ἑπόμενα χρόνια ἀκουγόταν ὅτι στό καμίνι ρίχτηκαν οἱ σοροί 47 θυμάτων.
Στούς γνωστούς σφαγεῖς τοῦ κλιμακίου τῆς ΟΠΛΑ Σολυ¬γεί¬ας -Ἀετός, Βόλγας, μπάρμπα-Τάσσος, Δαναός, Ἀχιλλέας, Δαί¬δαλος, Ἴκαρος, κ.λπ.- προστέθηκαν καί δύο νεαρές ΕΠΟΝίτισ¬σες. Ἡ Τούλα Γ. Μπάρτζη καί ἡ Μαρίνα Ἀπ. Μπάτση, ἀπό τό Σοφικό, ἔσφαξαν ἀνθρώπους στό μοναστήρι καί στό βάραθρο τοῦ Ζάρακα!».
[...] «Στήν καταβόθρα τοῦ Ζάρακα ρίχτηκαν 6 μέλη τῆς οἰκογένεια Σούκουλη. Ἡ γυναίκα πού παρέμεινε ζωντανή καί καλοῦσε σέ βοήθεια, πιστεύεται ὅτι ἦταν ἡ Γεωργία Σούκουλη, σύζυγος τοῦ Σωτηρίου Σούκουλη, ὁ ὁποῖος δέν εἶχε συ묬ληφθεῖ. Κάποιες μαρτυρίες, ὅτι ὁ σύζυγος πῆγε σέ βοήθεια ἀλλά ἡ Γεωργία εἶ¬χε ἐν τῷ μεταξύ πεθάνει, δέν ἐπιβεβαιώθηκαν ποτέ.».

Ioannis Bougas

Κατηγορία: ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΜΠΟΥΓΑΣ Ι.

ΟΙ ΣΦΑΓΕΙΣ ΤΟΥ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΟΠΛΑ ΕΡΙΞΑΝ ΜΟΝΑΧΟ ΖΩΝΤΑΝΟ ΣΤΗΝ ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΦΕΝΕΟΥ!!

Οστα θυμάτων από τις αναρτήσεις των σπηλαιολόγων

Ο θρυμματισμός τους έχει προέλθει από χειροβομβίδες που πέταξαν στην Τρύπα οι υπεύθυνοι σε κάποια χρονική στιγμή μετά την ανάρτηση των 259 σορών τον Ιούνιο του 1945.

Αυτό προκύπτει σαφώς από ένα εύρημα που μου γνωστοποίησε πρόσφατα ο σπηλαιολόγος κ. Νικόλαος Λελούδας. Τουλάχιστον ένας μοναχός της Μονής του Αγίου Γεωργίου είχε ριφθεί ζωντανός στην Τρύπα και πέθανε ποιός ξέρει μετά από πόσο διάστημα είτε από τραύματα, αν είχε τραυματιστεί από τους σφαγείς πριν ριχθεί, είτε από πείνα και δίψα, ή από τον συνδιασμό όλων αυτών!

Μου είπε ο κ. Λελούδας: «Κατεβαίνοντας το πρώτο "πηγάδι" του σπηλαιοβαράθρου, σε κατακόρυφο βάθος απο την είσοδο 7-8 μέτρων, υπάρχει στο τοίχωμα του βαράθρου τρύπα, διαμέτρου ενός μέτρου περίπου. Πίσω απο αυτήν την τρύπα διανοίγεται θαλαμίσκος διαστάσεων, περίπου 10 Χ 2 μέτρων (μήκος - πλάτος). Σ' αυτόν ακριβώς τον θαλαμίσκο, όταν εισήλθα, δεμένος στο σκοινί της κατάβασης, με έκπληξή μου είδα έναν ακόμη ολόκληρο ανθρώπινο σκελετό. Για την ακρίβεια, πρέπει να ήταν κάποιου μοναχού, γιατί υπήρχαν υπολείμματα απο το ράσο του, καθώς και η φαρδιά δερμάτινη ζώνη που φορούσαν (και φορούν) οι μοναχοί.

Το τραγικό της όλης υπόθεσης πρέπει -λογικά- να είναι το εξής : Όταν τον έριξαν στο βάραθρο, προφανώς ήταν ζωντανός, και πέφτοντας πρόλαβε και "γραπώθηκε" απο την είσοδο της τρύπας, η οποία δημιουργεί ένα "πεζούλι" που προεξέχει στο κενό 10-15 εκατοστά. Εκεί, έμεινε ζωντανός, περιμένοντας κάποια βοήθεια, που δυστυχώς δεν ήρθε ποτέ, άγνωστο για πόσες ημέρες. Κατόπιν πέθανε απο δίψα και πείνα. Εμείς τον βρήκαμε σε εντελώς ύπτια και "ήρεμη" στάση, την οποία προφανώς και έλαβε μόνος του περιμένοντας το μοιραίο. - Θα ήθελα να δημοσιεύσετε αυτή την τραγική λεπτομέρεια, γιατί την είχα αναφέρει μόνο προφορικά στους ανθρώπους που μας περίμεναν έξω απο το βάραθρο, και θα ήθελα να μείνει -για την ιστορία- και εγγράφως»

Ερώτηση δική μου: «Πότε συνέβη αυτό κ.Λελούδα, και τι απέγινε ο σκελετός και τα ευρήματα;»

Απάντηση: «Το 1991, όταν ανασύραμε και τα υπόλοιπα οστά απο τον πυθμένα. Μέχρι τότε, επειδή κατεβαίνοντας, το σχοινί μας φέρνει 1-2 μέτρα έξω στο κενό, δεν είχα μπεί ποτέ σ' αυτή την τρύπα, και τελικά μπήκα με "κούνια" και έλξη απο τον βράχο. Τον σκελετό, το ράσο, την ζώνη κλπ, τα παραδώσαμε μαζί με όλους τους υπόλοιπους σκελετούς που ανασύραμε».

Ο κ. Λελούδας από το 1981 και μετά έχει συμμετάσχει σε πολλές καταβάσεις στην Τρύπα στο Κακοβούνι του Φενεού γιά την ανάρτηση των σκελετών των θυμάτων και την εξερεύνηση του βαράθρου. Οι σπηλαιολόγοι έχουν ανασύρει επανειλημμένα σκελετούς θυμάτων που παρέμειναν στην Τρύπα μετά την αρχική ανάρτηση 259 σορών τον Ιούνιο του 1945 από την Ιατροδικαστική Υπηρεσία Αθηνών και άγημα Βρετανών στρατιωτών,.

Στο έργο μου «ΑΘΩΩΝ ΑΙΜΑ «Ελεύθερος Μωριάς» 1943-44», Τόμος Β’, Σελ. 97 αναφέρω τα εξής για τους μοναχούς της Μονής του Αγίου Γεωργίου: «..Μεταξύ αὐτῶν πού δολοφονήθηκαν μα¬κριά ἀπό τήν Τρῦπα, εἶναι καί κάποιοι ἀπό τούς μοναχούς. Ὁ μοναχός Δανιήλ Στρί¬φτης ἐσφάγη καί ἀκρωτηριάστηκε στήν αὐλή τοῦ Μοναστη¬ριοῦ στίς 12 Ἰουλίου 1944. Στίς 18 Ἰουλίου βρέ¬θηκε τεμαχισμένος μέ παρόμοιο τρόπο στόν κῆπο τοῦ Μονα¬στηριοῦ ὁ μοναχός Γεν¬νά¬διος Πίττας, ἐνῶ τήν ἑπομένη, 19 Ἰου¬λίου 1944, ἐσφάγη ἔξω ἀπό τό Μοναστήρι ὁ μοναχός Συμεών Σακελλαρίου. Οἱ κομ¬μουνι¬στές ἔσφαξαν 3 ἀκόμη μοναχούς, ἀλ¬λά ἡ σφαγή τους ἔγινε στό Κακοβούνι καί τά σώματά τους ρίχτη¬καν στήν Τρῦπα. Τόν Ἀρσέ¬νιο Μητρόπουλο, τόν Παρθένιο Σταματόπουλο (ἀνεσύρ¬θη γυμνός ἀπό τήν Τρῦπα τόν Ἰούνιο 1945, φορώντας μόνο τίς κάλτσες του) καί τόν Καλλίστρατο Μαγκλάρα. Τῆς σφαγῆς ἐπέζησαν 2 μοναχοί....».

Με βάση τα ανωτέρω, ο σκελετός που βρήκε ο κ. Λελούδας ανήκε είτε στον Αρσένιο Μητρόπουλο ή στον Καλλίστρατο Μαγκλάρα.

Η περίπτωση του μοναχού που τον έριξαν ζωντανό στην Τρύπα του Φενεού δεν είναι μοναδική. Στην Πελοπόννησο, υπάρχουν μαρτυρίες ότι αυτό συνέβη σε πολλούς τόπους θυσίας, στον Φενεό (ότι άκουγαν φωνές από την Τρύπα, του μοναχού ή άλλων θυμάτων), στην Τρύπα του Ταράτσα, στην Καταβόθρα του Ζάρακα (στο Σοφικό), στην Αγνάντα και στο Αγιονόρι.

Ερευνώντας τον Κατοχικό Εμφύλιο και την Κόκκινη Τρομοκρατία του 1943-44, με τις σφαγές με μαχαίρι τόσων χιλιάδων ανθρώπων όλων των ηλικιών, πολύ συχνά ενώ οι επόμενοι που επρόκειτο να σφαγούν παρακολουθούσαν, –τουλάχιστον 3.465 μόνο στην Πελοπόννησο, μέχρι 31 Αυγούστου 1944- συχνά σκεπτόμουν τον τρόμο που θα δοκίμαζαν από αυτήν την μεγάλη βαναυσότητα των θυτών, πέραν του πόνου από τη σφαγή τους.

Ομολογώ ότι είναι γι αυτό το γεγονός, της βάρβαρης σφαγής των θυμάτων με μαχαίρι, που δεν καταλαβαίνω την αντίδραση των αριστερών, των απλών ιδεολόγων, αλλά και των ιστοριογράφων και των πολιτικών, όταν δεν καταδικάζουν αυτήν τη βαναυσότητα της Κόκκινης Τρομοκρατίας, ενώ τιμούν φυσικούς σφαγείς σαν τον Άρη Βελουχιώτη και θεωρητικούς των σφαγών, σαν τον Νίκο Μπελογιάννη.

Οι αναγνώστες των σχετικών αναρτήσεών μου, ελπίζω να κατανοούν γιατί διαφωνώ έντονα με σχολιαστές που λένε, «όλοι τα ίδια κάνανε» και με άλλους που συγκρίνουν αυτά τα χιλιάδες φριχτά ανοσιουργήματα της Κόκκινης Τρομοκρατίας με τις αντεκδικήσεις της Λευκής Τρομοκρατίας ή με τον εγκλεισμό στρατιωτών ή πολίτών στη Μακρόνησο!

Ioannis Bougas

Κατηγορία: ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΜΠΟΥΓΑΣ Ι.

12 Ιουνίου 1948: ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΕΓΚΛΗΜΑ του λεγόμενου ΔΣΕ στον Ταύγετο

Δεύτερος από δεξιά είναι ο Αρίστος Καμαρινός το 1949.

 Μνημείο του "ΔΣΕ" στον Ταύγετο.

Φαίνεται ότι κάποιοι δεν το σεβάστηκαν...

 Αντάρτες εν δράσει....

Η Νέδουσα Αλαγωνίας, όπου έγινε η ενέδρα.

Οι αντάρτες δολοφόνησαν 62-67 αιχμαλώτους στρατιώτες του Ελληνικού Στρατού στη Νέδουσα Ταϋγέτου.

Μέχρι τον Δεκέμβριο του 1948, η αντιμετώπιση των ανταρτών στην Πελοπόννησο είχε ανατεθεί στη Χωροφυλακή και στην Εθνοφυλακή που είχε επιστρατεύσει ντόπιους πολίτες.

Στις 12 Ιουνίου 1948 ένας λόχος του 75ου Τάγματος Εθνοφυλακής της Μεσσηνίας επιστρέφοντας από εκκαθαριστική επιχείρηση στον Ταϋγετο έπεσε σε ενέδρα των ανταρτών. Σκοτώθηκαν 7 εθνοφύλακες και 65-70 πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Όλοι ήταν από τις επαρχίες Μεσσήνης και Καλαμάτας.

Στους εθνοφύλακες δεν έγινε καν η συνήθης πρόταση αν θέλουν να ακολουθήσουν τους αντάρτες. Μετά τρεις ημέρες, δολονήθηκαν όλοι πλήν τριών και οι σοροί τους ρίχτηκαν σε μιά χαράδρα στη διάθεση των ορνέων και των αγρίων ζώων! Οι τρείς που γλύτωσαν ήταν τσαγκάρηδες και στάλθηκαν σε κάποιο συνεργείο διόρθωσης αρβυλών αμέσως μετά τη σύλληψή τους. Σε κάπιο στέλεχος που παραπονέθηκε για το έγκλημα, του απάντησαν ότι «βρεθήκαμε μπροστά σε κινήσεις του εχθρού, και ήταν πιθανόν να μας λεφευγε κανένας, οπότε θα πρόδιδε την κίνησή μας και την κατεύθυνσή μας. Προκειμένου να χάναμε τα τμήματά μας, ήταν καλλίτερα να σκοτώσουμε τους αιχμαλώτους».

Δείτε τι γράφει, ή δεν γράφει, για το γεγονός αυτό ο καπετάνιος του «ΔΣΕ» ο Αρίστος Καμαρινός, που υποστηρίζει ότι επέζησε κρυπτόμενος για 13 χρόνια σε μιά καταπακτή εντός μιάς οικίας στην Καλαμάτα, πριν φύγει στην Τασκένδη, από όπου επέστρεψε το 1977 ως ηρωϊκός Αντιστασιακός και συγγραφέας:

«...στις 12 Ιούνη, όταν το 75ο Τάγμα Εθνοφυλακής κινήθηκε από το Μοναστήρι Μαρδάκι προς το Άκοβο, βαδίζοντας σε μια στενωπό, ο λόχος οπισθοφυλακής του βλήθηκε με καταιγιστικά πυρά από την ενεδρεύουσα εκεί διμοιρία του ανθυπολοχαγού Δημήτρη Καστάνη και από τα βαριά πολυβόλα που ο Κονταλώνης είχε τοποθετήσει σε κατάλληλες θέσεις, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί πανικός στις γραμμές του αντιπάλου.

Οι κυβερνητικοί στρατιώτες προσπάθησαν να αμυνθούν αλλά οι θέσεις τους δεν τους ευνοούσαν για κάτι τέτοιο, ρίχνοντας μερικές τουφεκιές προσπάθησαν να υποχωρήσουν προς τη Νέδουσα, κάτι τέτοιο όμως στάθηκε αδύνατο αφού το έδαφος ήταν απότομο.

Στη συμπλοκή σκοτώθηκαν 15 οπλίτες και πιάστηκαν 56 αιχμάλωτοι στρατιώτες. Ο ΔΣΕ κατέλαβε πολλά λάφυρα ανάμεσα στα οποία ένας ασύρματος και λίγο-πολύ ολόκληρος ο οπλισμός του λόχου.»

Ο καπετάνιος και συγγραφέας δεν αναφέρει ούτε λέξη για το έγκλημα, στο οποίο είχε άμεση ανάμειξη, αφού ο Ταΰγετος ήταν η περιοχή του!

Και το κράτος όμως και η ηγεσία του Ελληνικού Στρατού;

Ποιός άκουσε γι αυτούς τους νέους που έπεσαν από σφαίρες των ανταρτών;

Οι απόγονοι των ανταρτών εκεί κοντά στον Ταϋγετο έστησαν «Μνημείο του ΔΣΕ»!

Ιωάννης Μπουγάς

Κατηγορία: ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΜΠΟΥΓΑΣ Ι.

ΠΥΛΟΣ 27/9/1944: ΤΟ ΕΑΜ ΑΘΕΤΕΙ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΑΙ ΛΙΝΤΣΑΡΕΙ 21 ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΙ ΑΛΛΟΥΣ 24

27/9/1944. ΠΥΛΟΣ. ΤΟ ΕΑΜ ΑΘΕΤΕΙ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΥΛΙΟΥΣ ΚΑΙ ΛΙΝΤΣΑΡΕΙ 21 (ΕΞ ΩΝ ΟΙ 3 ΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΕΣ) ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΙ ΑΛΛΟΥΣ 24 (3 ΜΟΝΟ ΕΙΝΑΙ ΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΕΣ)!

Σε ανάρτηση της 24/9/2017 περιέγραψα την παράδοση στον ΕΛΑΣ των ανδρών του ΤΑ Γαργαλιάνων που βρίσκονταν στο Κάστροτης Πύλου και την αυτοκτονία του ταγματάρχη Στούπα. Την παράδοση του ΤΑ ακολούθησε πλιάτσικο των ατομικών ειδών των οπλιτών, επιλεκτικοί βασανισμοί οπλιτών και πολιτών, αλλά όχι δολοφονίες μέχρι την 26ην Σεπτεμβρίου.

Η κατάσταση άλλαξε την 27ην Σεπτεμβρίου, ημέρα εορτασμού της 3ης επετείου ίδρυσης του ΕΑΜ. Σημειωτέον ότι την 26ην Σεπτεμβρίου, ο υπουργός της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητος Παναγιώτης Κανελλόπουλος, από τα Κύθηρα που βρισκόταν καθοδόν για την Καλαμάτα, απέστειλε διαταγή στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ να σταματήσει τις εκτελέσεις και τα Λαϊκά Δικαστήρια, με ειδική αναφορά στους κρατούμενους στη Πύλο.

Η συνέχεια για τα φριχτά γεγονότα της Πύλου της 27ης Σεπτεμβρίου 1944 και μέχρι την 29η από το βιβλίο μου «ΜΑΤΩΜΕΝΕΣ ΜΝΗΜΕΣ 1940-45».

«..Ὁ βασικός ὅρος τῆς συμφωνίας τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ μέ τούς Πύλιους, καί μέσω αὐτῶν μέ τόν Στούπα, γιά τήν παράδοση τοῦ Κάστρου καί τῶν ἀνδρῶν τοῦ ΤΑ, ἦταν νά μήν ὑπάρξουν συλλήψεις, φυλακίσεις ἤ αὐτοδικίες εἰς βάρος τῶν κατοίκων. Παρά ταῦτα, οἱ ἡγέτες τοῦ ΕΑΜ συνέλαβαν 39 ἄτομα ἀπό τήν πόλη τῆς Πύλου καί τά φυλάκισαν στό κτήριο πού χρησιμοποιοῦσε ἡ Πολιτοφυλακή τους πρίν τήν ἐγκατάσταση στήν Πύλο τοῦ ΤΑ. Τό κτήριο αὐτό ἀνῆκε στήν οἰκογένεια Κουμάντου, καί ἦταν στό κέντρο τῆς πόλης, στό ἄκρο τῆς κεντρικῆς πλατείας (πρώτη φωτογραφία).

Στούς συγγενεῖς τῶν συλληφθέντων πού παραπονέθηκαν, οἱ ἡγέτες τοῦ ΕΑΜ/ΚΚΕ (τῆς Πύλου, τῆς Μεσσηνίας, καί τῆς Πελοποννήσου πού βρίσκονταν ἐκεῖ) ἀπάντησαν ὅτι οἱ συλλήψεις ἦταν προληπτικές καί γιά τήν ἀσφάλεια τῶν ἰδίων τῶν κρατουμένων ἀπό ἀνεύθυνα στοιχεῖα. Οἱ συγγενεῖς τους ἔλαβαν τή διαβεβαίωση ὅτι οἱ κρατούμενοι ἦταν ἀσφαλεῖς, καί δέν ἔπρεπε νά ἀνησυχοῦν.

Παρά τίς διαβεβαιώσεις τους ὅμως, ἐκ τῶν ὑστέρων ἀπεδείχθη ὅτι τά στελέχη τοῦ ΕΑΜ/ΚΚΕ σχεδίαζαν πάντα νά δολοφονήσουν κάποιους Πύ¬λιους, καθώς καί κρατούμενους στό Κάστρο. Αὐτό πού ἐπιδίωκαν ἦταν νά γίνει μέ τρόπο ὥστε νά παρουσιαστεῖ ὅτι ἔγινε ἀκριβῶς ἀπό ἀνεύθυνα στοιχεῖα, καί ἔτσι νά ἀποφύγουν νά κατηγορηθοῦν ὅτι παρέβησαν τή διαταγή τοῦ Παναγιώτη Κανελλόπουλου νά πάψουν οἱ ἐκτελέσεις. Γιά νά ἐπιβλέψουν τή δολοφονία τῶν Πυλίων, εἶχαν σταλεῖ ἀπό τήν Περιφερειακή Ἐπιτροπή ΕΑΜ Καλαμάτας ὁ Ἀθανάσιος Γιαννόπουλος καί ὁ Ἀναστάσιος Κάρτσωνας.

Τή νύκτα τῆς 26ης Σεπτεμβρίου, ἄφησαν ἐλεύθερους 18 ἀπό τούς 39 κρατούμενους μέ τήν ἐντολή “νά παραμείνουν στά σπίτια τους τήν ἑπομένη ἡμέρα”, πού ἐπρόκειτο νά γίνει στήν πόλη γιορτή γιά τήν 3η ἐπέτειο τῆς ἵδρυσης τοῦ ΕΑΜ.

Πράγματι, τήν 27η Σεπτεμβρίου χιλιάδες Πυλίων καί κατοίκων τῆς περιοχῆς συγκεντρώθηκαν ἀπό τό ΕΑΜ/ΚΚΕ στήν κεντρική πλατεία γιά νά “γιορτάσουν” τήν 3η ἐπέτειο τοῦ ΕΑΜ, ἀλλά καί τή νίκη κατά τῆς “ἀντίδρασης” πού εἶχε συντελεστεῖ στή Μεσσηνία. Πρῶτα τελέσθηκε δοξολογία, καί μετά ἐκφωνήθηκαν λόγοι ἀπό στελέχη τοῦ ΕΑΜ/ΚΚΕ. Μίλησαν, ὁ ἐθνοσύμβουλος ΕΑΜ Πυλίας Βασίλης Κανελλόπουλος, ὁ Τάσσος Κουλαμπᾶς, καί ὁ Στέλιος Διακουμογιαννόπουλος (ὁ ἐπονομαζόμενος Κουλός).

Ὅλες οἱ ὁμιλίες ἦταν ἐμπρηστικές, γεμάτες μῖσος καί φανατισμό, ἀλλά ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος κατηγορήθηκε ἀκόμη καί ἀπό τούς ὁμοϊδεάτες του ὅτι προξένησε τή μεγαλύτερη ἔξαψη ἦταν ὁ τελευταῖος.

- “Οἱ προδότες, τά σκουλήκια τῆς ἀντίδρασης, θά τιμωρηθοῦν χωρίς οἶκτο ἀπό τό λαό!”, φώναζε ὁ Διακουμογιαννόπουλος.

Τό γεγονός εἶναι ὅτι οἱ ὁμιλίες αὐτές ἄναψαν τά αἵματα τῶν φανα-τικῶν κομμουνιστῶν καί οἱ πρῶτες φωνές πού ζητοῦσαν ἐκδίκηση ἀκού-στηκαν ἀπό τό πλῆθος.

- “Θάνατος! Θάνατος στούς προδότες!”

Τό κτήριο πού κρατοῦνταν οἱ 21 κρατούμενοι πού εἶχαν ἀπομείνει ἦταν ἀπέναντι ἀπό τήν ἄκρη τῆς πλατείας.

Ὅσο διαρκοῦσε ἀκόμη ἡ ὁμιλία τοῦ Διακουμογιαννόπουλου, μιά ὁμάδα ἀπό τό πλῆθος μέ ἐπικεφαλῆς τόν Χρῆστο Σταθόπουλο, κινήθηκε πρός τό κτήριο μέ τούς φυλακισμένους. Μερικοί μπῆκαν στό κτήριο καί ἀνέβηκαν στό δεύτερο πάτωμα πού ἦταν τά 21 ἄτομα, ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι πού παρέμειναν ἔξω συνέχιζαν νά θορυβοῦν. Αὐτοί πού μπῆκαν μέσα, λύντσαραν τούς 21 κρατούμενους. Ὁ ὄχλος ἔξω ἀπό τό κτήριο ζητοῦσε ἀποδείξεις γιά τό θάνατό τους. Δέν τούς ἀρκοῦσαν οἱ φρικιαστικές κραυγές πού ἀκούγονταν ἀπό τά θύματα πού κατακρεουργούνταν.

Γιά ἀπόδειξη λοιπόν, οἱ ἐκτελεστές πέταξαν ἀπ'τό παράθυρο καί τό μπαλκόνι 3 ἀπό τά νεκρά σώματα στό δρόμο: τῶν γιατρῶν Ἰωάννη Θεριοῦ καί Γεωργίου Λαμπρακόπουλου, καί τοῦ συμβολαιογράφου Ἀδάμ Στασινόπουλου.

Οἱ δολοφόνοι ἐν συνεχείᾳ κατέβηκαν ἀπό τό κτίριο. Καθάρισαν τά μαχαίρια τους καί τά χέρια τους ἀπό τά αἵματα σέ παραπλήσια βρύση, σέ θέα ὅλων τῶν συγκεντρωμένων, καί βέβαια τῶν κομμουνιστῶν ἡγετῶν τῆς συγκέντρωσης. Τά πτώματα τῶν θυμάτων, πού ἐν τῷ μεταξύ εἶχαν ξεγυμνωθεῖ, φορτώθηκαν σέ κάρα καί ρίχτηκαν σ' ἕνα λάκκο στό Κάστρο.

Τά ὀνόματα, ὁ τόπος καταγωγῆς καί τό ἐπάγγελμα τῶν 21 ἀθώων θυμάτων τοῦ πάθους τῶν ἡγετῶν τοῦ ΕΑΜ/ΚΚΕ τῆς Μεσσηνίας καί τῆς Πελοποννήσου εἶναι τά κάτωθι:

1. Ἀριστείδης Γκόνης, Πύλος, ἔμπορος

2. Νικόλαος Δημητρακόπουλος, Πύλος, ἔμπορος

3. Ἰωάννης Θεριός, Κουκουνάρα, γιατρός

4. Ἀνδρέας Ζωντανός, Κουκουνάρα, ἔμπορος

5. Γεώργιος Κισκίρας, Φουρτζί, ἔμπορος

6. Ἰωάννης Κρασάνος, Πύλος, φοιτητής Ἰατρικῆς

7. Νικόλαος Καραχάλιος, Πύλος

8. Νικόλαος Κουρεμπανᾶς, Κυνηγοῦ, δικηγόρος

9. Γεώργιος Λαμπρακόπουλος, Κορυφάσιον, γιατρός

10. Παναγιώτης Λαυδιώτης, Πύλος, ἔμπορος καφέ

11. Βασίλης Μπαλοδῆμος, Κυνηγοῦ, ἔμπορος

12. Ἄγγελος Ντούβρης, Πύλος, φοιτητής Νομικῆς

13. Ἀθανάσιος Ντούβρης, Πύλος, ἔμπορος

14. Γεώργιος Ντούβρης, Πύλος, ἔμπορος

15. Ἰωάννης Ντούβρης, Πύλος, ἔμπορος

16. Κωνσταντῖνος Πλουσάκης, Κρήτη, Χωροφύλακας

17. Γιάννης Ροῦσσος, Σαντορίνη, ὑπάλληλος τραπέζης

18. Ἀδάμ Στασινόπουλος, Πύλος, συμβολαιογράφος

19. Ἀντώνιος Στελιόπουλος, διευθυντής ΑΣΟ

20. Κανέλος Τζαμουράνης, Πύλος, δικηγόρος

21. Γρηγόριος Φασουλᾶς, Κρυφάσιον, ἐφοριακός

Ἀπό τά ἀνωτέρω 21 θύματα τοῦ λυντσαρίσματος, ταγματασφαλίτες ἦταν μόνον 3. Ὁ γιατρός Ἰωάννης Θεριός, καί οἱ φοιτητές Ἄγγελος Ντούβρης καί Ἰωάννης Κρασάνος. Ὁ Κωνσταντῖνος Πλουσάκης ἦταν Χωροφύλακας. Μερικά ἀπό τά θύματα ἦταν μεταξύ ἐκείνων πού εἶχαν κάνει τίς δια-πραγματεύσεις μέ τόν ΕΛΑΣ γιά τήν ἀναίμακτη παράδοση τοῦ ΤΑ.

Τόν Ἰανουάριο τοῦ 1948 στό κακουργιοδικεῖο Ναυπλίου δικάστηκαν 26 ἄτομα γιά τό λυντσάρισμα τῆς Πύλου. Ἀπ'αὐτούς 7 καταδικάσθηκαν σέ θάνατο, 16 σέ φυλάκιση 20 ἐτῶν, καί 5 ἀπηλλάγησαν.

Ἀκολουθοῦν ἀποσπάσματα ἀπό κείμενα μέσων ἐνημέρωσης τοῦ ΕΑΜ/ΚΚΕ, καί ἀπό βιβλία ἀπολογητῶν τῆς Ἀριστερᾶς πού δίνουν μιά ἄλλη διάσταση στά γεγονότα τῆς Πύλου. Δέν θά κάνω σχόλια. Ὁ ἀναγνώστης μπορεῖ νά βγάλει τά δικά του συμπεράσματα, συγκρίνοντας τά ἀποσπά¬σματα μέ τήν περιγραφή τῶν πραγματικῶν γεγονότων πού προηγήθηκε.

ΠΥΛΟΣ. Τοῦ ἀνταποκριτῆ μας 27/9/44. Οἰκτρό τέλος προδοτῶν. Ὁ Λαός τῆς Πυλίας ἐκδικείται”. “... Ὁλόκληρος ὁ λαός τῆς Δ. Πυλίας κατεβαίνει στήν Πύλο γιά νά γιορτάσει τήν ἐπέτειο τῆς ἵδρυσης τοῦ ΕΑΜ καί τήν ἀπελευθέρωση τῆς Μεσσηνίας, πού ἐπισφραγίσθηκε μέ τήν ἐξάλειψη καί τῆς τελευταίας ἀλήτικης ἑστίας, μέ τήν ἀπελευθέρωση τῆς Πύλου. [...] Ὁ πληθυσμός φώναζε ἐκδίκηση στούς προδότες. [...]

Ὁ συναγωνιστής Στέλιος Διακουμογιαννόπουλος, μίλησε μέ ἱστορικά ντοκουμέντα γιά τή συμβολή τοῦ ΕΛΑΣ στό συμμαχικό ἀγώνα. Ὅταν ἔφθασε στό σημεῖο τοῦ λόγου του ὅτι τά σκουλήκια τῶν προδοτῶν θά τιμωρηθοῦν ἀπό τή Δικαιοσύνη ὁ λαός ἐφώναξε: Τώρα στό Φρούριο! Στό Φρούριο! Καί διακόπτοντας τήν ὁμιλία τοῦ ἀντιπροσώπου ἔφτασαν ἀπειλητικά ἔξω ἀπ'τό σπίτι πού ἐφρουροῦντο μερικοί ἐθνοπροδότες ἀπό τήν ἐθνική πολιτοφυλακή. Ἐκεῖ ἀστραπιαία ἐξελίχθηκαν ἀπροσδόκητα γεγονότα.

Τό τί συνέβη θύμιζε Βαστίλλη καί Γαλλική Ἐπανάσταση. Ἡ ἐθνική πολιτοφυλακή ἄρχισε νά βάλει καί νά ἐμποδίζει τό πλῆθος νά εἰσέλθει στό σπίτι πού βρισκόντουσαν οἱ προδότες. Τό σπίτι εἶχε κυκλωθεῖ. Οἱ πόρτες ἔσπασαν. Μπροστά στή θυελλώδη ἐπίθεση καμμία δύναμη δέν μποροῦσε νά ἀντισταθεῖ [...]21 προδότες σκοτώθηκαν. Ἔτσι ἐπισφραγίσθηκε στήν Πύλο τό ἄδοξο τέλος τῶν προδοτών”.

Ἐλεύθερη Μεσσηνία, 2/10/1944

“...Ἔπεσε κι ἡ τελευταία ταγματαλίτικη βάση στή Μεσσηνία. Ἡ Πύλος ὅπου πανικόβλητα τά ἀπομεινάρια τοῦ Στούπα εἶχαν κλειστεῖ, φεύγοντας ἀπό τούς Γαργαλιάνους, παραδόθηκε χωρίς ὅρους ὕστερα ἀπό ἐπίμονες διαπραγματεύσεις ἀντιπροσώπων ΕΑΜ/ΕΛΑΣ καί ἐπιτροπῆς Πυλίων. [...] Οἱ ἐθνοπροδότες σέ πρόσκληση τῶν ἀνταρτῶν μας νά παραδοθοῦν δέχτηκαν τήν πρόταση παρά τήν ἐπιμονή τοῦ Στούπα νά προβάλλουν ἀντίσταση. [...] Στά χέρια μας πέσανε ἄφθονα λάφυρα, ὅπλα, πολυβόλα, καί 100 χιλιάδες σφαῖρες. [...] Οἱ παραπλανημένοι κάτοικοι ἔμειναν κατάπληκτοι ἀπό τή γαινναιόψυχη στάση τοῦ ΕΛΑΣ. [...] Μορφινισμένοι ἀπό τήν προπαγάνδα τῶν Στούπηδων πίστευαν πώς ὅπου ἔμπαιναν οἱ ἀντάρτες μας τά μετέβαλαν σέ νεκροταφεῖα....”

Λεύτερος Μωριᾶς, 28/9/1944

“...Στήν πλατεία τῆς Πύλου ἕνας πολιτικός τῆς περιοχῆς μιλάει ἐμπρηστικά στόν συγκεντρωμένο κόσμο, προκαλεῖ τό θυμικό τους.

- Ἐκεῖ εἶναι, φωνάζει δείχνοντας τό σπίτι πού κρατοῦνται κάποιοι ταγματασφαλίτες.

Τό πλῆθος ὅρμησε φρενιασμένο μέσα στό κτίριο, ἔσπασε τίς πόρτες καί 25 κρατούμενοι λυντσαρίστηκαν καί πετάχτηκαν ἀπό τά παράθυρα στήν πλατεία...” (ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΧΑΡΙΤΟΠΟΥΛΟΣ, “Ἄρης, ὁ Ἀρχηγός τῶν Ἀτάκτων”, σελ. 593).

“... Πρωΐ ριχτήκαμε στήν πόλη, καμμιά ἀντίσταση, πᾶμε γιά τό Κάστρο κι ἐκεῖ ἦταν ἡ πύλη του ἀνοιχτή, κανένα ἴχνος ἀντίστασης, ἤμουν ἡ πρώτη ὁμάδα, μπῆκα στό Κάστρο [...] Ἔγινε γιορτή μέ ζητωκραυγές, ὁμιλίες, κ.λπ., ἀλλά ὅπως τήν κάμανε πρέπει νά βάλουμε εἰσαγωγικά στή λέξη αὐτή “γιορτή” διότι κατέληξε νά σκοτώσουν μερικούς μπροστά στά μάτια τοῦ κόσμου πού εἶχαν καλέσει νά “γιορτάσει” καί αὐτό ὅπως ἦταν φυσικό ἔσβησε τή χαρά καί τήν ἐλπίδα πού είχαμε χαρίσει στό λαό ὁ ΕΛΑΣ.” (ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΙΑΣ, “... Λέω τήν ἀλήθεια τ'ὁρκίζομαι”, Ἀθήνα 1990, σελ. 111).

Τό ἴδιο βράδυ, τῆς 27ης, καί τίς ἑπόμενες δυό ἡμέρες, 28 καί 29 Σεπτεμβρίου, ἐκτελέστηκαν και ὅλοι οἱ ἐναπομείναντες κρατούμενοι στο Κάστρο, μετά ἀπό συνεχῆ βασανιστήρια πέραν ἐκείνων πού οἱ περισσότεροι εἶχαν ὑποφέρει ἤδη ἀπό τήν ἡμέρα τῆς αἰχμαλωσίας τους τήν 24η Σεπτεμβρίου. Τά ὀστά μερικῶν βρέθηκαν σ'ἕνα ἀσβεστοκάμινο, κι ἄλλων στίς τάφρους τοῦ Κάστρου πού εἶχαν χρησιμεύσει γιά βάσεις τῶν πυροβόλων (σέ μιά τέτοια τάφρο βρέθηκαν καί τά ὀστά τοῦ Στούπα). Μερικά θύματα τά πέταξαν ἀπό τίς ἐπάλξεις τοῦ Κάστρου στή θάλασσα. Ἐκεῖ παρασύρθηκαν ἀπό τό κῦμα, καί τά ὀστά τους δέ βρέθηκαν ποτέ.

Σήμερα πιστεύεται ὅτι ὁ ἀριθμός τῶν κρατουμένων πού ἐκτελέστηκαν στό Κάστρο ἦταν 24. Ἀπό τούς 24, γνωστοί εἶναι ὁ ἐργοστασιάρχης Γιάννης Ζόμπολας, ὁ ἱερέας Χρῆστος Γκότσης, ὁ ἀνθυπολοχαγός Ἠλίας Δαρδελάκος, ὁ Ἀναστάσιος Καρίγιαννης, καί οἱ ταγματασφαλίτες Νίκος Ἀναστασόπουλος ἤ Γύφτος (ἀπό τούς Γαργαλιάνους), Δημήτριος Δημητρόπουλος ἤ Γεωργόπουλος (ἀπό τό Ψάρι), καί ὁ Θωμάς Κίτσος (ἀπό τούς Γαργαλιάνους). Ἡ δολοφονία τῶν 24 στό Κάστρο τῆς Πύλου δέν ἔγινε γνωστή γιά μεγάλο διάστημα. Οἱ ἐκτελεστές τους φαίνεται ὅτι κράτησαν καλά τό μυστικό τους. Ὑπό τίς συνθῆκες δέ τῆς περιόδου δέν ἦταν καθόλου εὔκολο γιά τούς οἰκείους τους νά τούς ἀναζητήσουν καί νά μάθουν γιά τήν τύχη τους.

Ποιοί ὅμως μπορεῖ νά ἦταν οἱ ὑπόλοιποι 17 ποῦ ἐκτελέστηκαν στό Κάστρο; Σίγουρα ἦταν ταγματασφαλίτες καί ἄμαχοι πού κατέφυγαν ἐκεῖ μέ τόν Στούπα ἀπό τούς Γαργαλιάνους. Εἶναι πολύ πιθανόν ὅτι οἱ περισσότεροι ἦταν ταγματασφαλίτες πού εἶχαν ἀκολουθήσει τόν Στούπα ἀπό πιό παλιά. Ὅταν ὁ Στούπας ἔφυγε ἀπό τόν Μελιγαλά γιά νά ὀργανώσει τό ΤΑ Γαργαλιάνων, τόν ἀκολούθησαν 60 περίπου ἄνδρες. Ἀπό αὐτούς, γύρω στούς 30 κατάγονταν ἀπό τούς Γαργαλιάνους καί τά περίχωρά του. Οἱ ὑπόλοιποι ἦταν Κρῆτες καί ἀπό διάφορα ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδος πού εἶχαν κατέβει μαζί του ἀπό τήν Ἀθήνα στόν Μελιγαλά. Ἐλάχιστοι ἀπ'αὐτούς τούς τελευταίους 30 ἐπέζησαν. Στή λίστα τῶν νεκρῶν της Μάχης τῶν Γαργαλιάνων καί τῶν ἐκτελεσθέντων μετά τή Μάχη, ὑπάρχουν 10 περίπου ταγματασφαλίτες σ'αὐτήν τήν κατηγορία.

Στά χρόνια μετά τά γεγονότα, στό Κάστρο ἀνηγέρθει ἕνα ἡρῶο στή μνήμη ὅλων τῶν θυμάτων τῆς Πύλου. Αὐτῶν πού λυντσάρισαν στό κέντρο τῆς πόλης, τήν 27η Σεπτεμβρίου, καί αὐτῶν πού δολοφονήθηκαν στό Κάστρο. Στήν πλάκα τοῦ ἡρώου, ἔχουν χαραχθεῖ 23 ὀνόματα. Ἀπό αὐτά, τά 20 εἶναι ἀπό τά θύματα πού λυντσάρισε τό ΕΑΜ/ΚΚΕ στήν πλατεία, καί 3 ἀπό τά θύματα τοῦ Κάστρου (ιερέας Γκότσης, Καρίγιαννης, καί Κίτσος).

Στό κάτω μέρος τῆς πλάκας, γίνεται μνεία καί γιά 21 ἀγνώστους.

Εἶναι πραγματικά περίεργο γιατί δέν εἶναι ἐκεῖ τουλάχιστον τά ὀνόματα τοῦ Ζόμπολα, τοῦ Δαρδελάκου, τοῦ Στούπα καί τοῦ Καραχάλιου. Γιά μέν τούς 2 πρώτους ἦταν εὐρέως γνωστό ὅτι ἐκτελέστηκαν ἐκεῖ. Ὁ Στούπας, μπορεῖ τυπικά νά αὐτοκτόνησε, ἀλλά ἁπλά πρόλαβε τήν ἐκτέλεσή του ἀπό τόν ΕΛΑΣ, οἱ ἀντάρτες τοῦ ὁποίου μαχαίρωσαν ἐπανειλημμένα τό ἄψυχο σῶμα του καί ἔσπασαν τά κόκκαλα τῶν χεριῶν καί τῶν ποδιῶν του. Ὁ Νικόλαος Καραχάλιος ζοῦσε στήν περιοχή καί ἦταν θῦμα τοῦ λυντσαρίσματος στήν πλατεία τῆς Πύλου. Τό ὄνομά του ἔπρεπε νά εἶχε τοποθετηθεῖ στήν πλάκα.

Ιωάννης Μπουγάς

Κατηγορία: ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΜΠΟΥΓΑΣ Ι.

18-19 Σεπτεμβρίου 1944: Μαζική σφαγή αιχμαλώτων και αμάχων από τον ΕΛΑΣ στον Ἀχλαδόκαμπο

Ο Αχλαδόκαμπος

 Ο Τσικλητήρας

 Ο Παντελής Λάσκας (Πελοπίδας)

Ο Εμμανουήλ Βαζαίος

18-19 Σεπτεμβρίου 1944. Μαζική σφαγή αιχμαλώτων και αμάχων από τον ΕΛΑΣ στον Ἀχλαδόκαμπο. Ολικό πλιάτσικο της περιουσίας του (χιλιάδες αιγοπρόβατα και 350 φορτωμένα ζώα)!

Η μαζική σφαγή πάνω από 50 αιχμαλώτων ταγματασφαλιτών και αμάχων κατοίκων του μικρού χωριού, μαζί με τον θάνατο 10-12 ακόμη στη μάχη με τον ΕΛΑΣ που προηγήθηκε (πάνω από 2.000 ΕΛΑΣίτες εναντίον 120 ντόπιων «ταγματασφαλιτών), και το ολικό πλιάτσικο της περιουσίας τους που φορτώθηκε σε 350 μουλάρια, έχει χαθεί μέσα στις μεγαλύτερες ανθρωποθυσίες εκείνης της περιόδου στον Μελιγαλά, τους Γαργαλιάνους, την Καλαμάτα, την Πύλο και μετά του Κιλκίς! Η τραγωδία του Αχλαδόκαμπου μοιάζει με εκείνη στο Βαλτέτσι, οι αφορμές ήταν ίδιες και τα αποτελέσματα το ίδιο τραγικά.

Την επίθεση του ΕΛΑΣ διηύθυνε ταγματάρχης Βαζαίος, ο Σαράφης της Πελοποννήσου,ο οποίος από αρχηγός μεγάλης Πατριωτικής Αντιστασιακής Οργάνωσης, του ΕΒΑΜ, στο βουνό Φαρμακά, δέχτηκε τελεσίγραφο του ΕΛΑΣ και προσχώρησε σ’αυτόν!

Κατωτέρω παραθέτω σχετικό απόσπασμα από το έργο μου «ΑΘΩΩΝ ΑΙΜΑ «Ελεύθερος Μωριάς» 1943-44», Τόμος Β’:

«..Τό τέλος Αὐγούστου καί οἱ πρῶτες ἡμέρες τοῦ Σεπτεμβρίου βρῆκαν τούς Γερμανούς νά ἑτοιμάζονται νά ἀποχωρήσουν ἀπό τήν Πελοπόννησο, ἤ νά ἀποχωροῦν ἤδη ἀπό τίς νότιες περιοχές της. [...] Ἡ ἡγεσία τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ ἀπορρίπτοντας κάθε προ¬σποίηση Ἀντίστασης στούς Γερμανούς, ἔστρεψε τό 100% τῆς δύ¬ναμης τοῦ ΕΛΑΣ ἐναντίον τῶν Ταγμάτων Ασφαλείας (ΤΑ). Ἀδιαφόρησε προκλητικά καί ἀπέφυγε νά ἐμπλακεῖ μέ τούς ἀποχωροῦντες Γερμανούς. Δέν «κλείσαν οἱ στράτες τοῦ Μωριά», οὔτε «καί τά Δερβένια» γι᾽ αὐτούς. [...] Ἐν τῷ μεταξύ, δυό τάγματα τοῦ 6ου συντάγματος Κορινθίας, 1.400 ἄνδρες, μαζί μέ τμήματα τοῦ 11ου Ἀρκαδίας καί τοῦ 12ου τῆς Ἀχαΐας, ἀφοῦ ἑνώθηκαν ὑπό τήν διοίκηση τοῦ συνταγματάρχη Τσι¬κλη¬τήρα, κατευθύνθηκαν στήν Τρίπολη, πού κρατοῦσε ὁ συ¬νταγμα¬τάρχης Παπαδόγκωνας μέ 2.000 καί πλέον καλά ἐφοδια-σμένους ταγματασφαλίτες.

Ἡ πίεση στό ΤΑ ἄρχισε ἀπό τόν Ἀχλαδόκα¬μπο, χωριό τῆς Ἀργολίδος 30 χιλιόμετρα νότια τῆς Τρίπολης, στό ὁποῖο στάθμευε λόχος τοῦ ΤΑ τῆς Τρίπολης μέ 150 περίπου ντό¬πιους ταγματα¬σφαλίτες καί διοικητή τόν μόνιμο λοχαγό Γιάννη Μπούκα. Ἡ δη¬μιουργία τοῦ λόχου καί ἡ κατάταξη σ᾽ αὐτό τῶν νέων του χω¬ριοῦ εἶχε ἀκολουθήσει ἕνα γνώριμο δρόμο. Ἀκριβῶς 4 μῆνες νωρίτερα, στίς 17 Μαΐου 1944, ἕνας λόχος τοῦ 6ου συντάγ¬ματος τοῦ ΕΛΑΣ εἶ¬χε στήσει ἐνέδρα σέ Γερμανική ἐφοδιοπομπή 2-3 χιλιόμετρα μα¬κριά ἀπό τόν Ἀχλαδόκαμπο, στή θέση Χάνι Νταούλη.

Ὁ ἀπολογισμός τῆς ἐνέδρας γιά τούς Γερμανούς ἦταν πολύ βαρύς, ἀφοῦ ἔχασαν γύρω στούς 50 στρατιῶτες καί 10 ὀχήματα. Οἱ κάτοικοι τοῦ Ἀχλαδόκαμπου, οἱ ὁποῖοι παρά τήν ἀποχή τους μέχρι τότε ἀπό τό ΕΑΜ εἶχαν 9 θύματα ἀπό τούς Γερ¬μανούς, σέ ἀντίποινα προηγούμενων ἐνεργειῶν τοῦ ΕΛΑΣ στήν περιοχή τοῦ χωριοῦ τους, βρέθηκαν ἐμπρός σέ ἄμεσο κίνδυνο ὁλικῆς καταστροφῆς. Οἱ Γερμανοί ἀπειλοῦσαν νά ἐκτελέσουν 350 κατοίκους καί νά κάψουν τό χωριό. Μέ πρῶτο τόν ἱερέα, μία ἐπι¬τροπή τῶν κατοίκων πῆγε στήν Τρίπολη καί ἔπεισαν τούς Γερ¬μα¬νούς ὅτι οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ δέν εἶχαν σχέση μέ τήν ἐνέδρα. Ζήτησαν, ἤ ἀναγκάστηκαν, νά πάρουν ὅπλα γιά νά ὀργανώσουν λόχο τοῦ ΤΑ στό χωριό.

Ἀπό αὐτούς τούς ταγματασφαλίτες, χωροφύλακες τοῦ χωριοῦ τους, ζήτησε ὁ ταγματάρχης Βαζαῖος στίς 17 Σεπτεμβρίου 1944 νά παραδώσουν τά ὅπλα τους. Ὁ Βαζαῖος λέει ὅτι ἀπευθύνθηκε στόν λοχαγό Μπούκα πού ἦταν γνωστός του, πρῶτα προφορικά καί κατόπιν ἐγγράφως. Ὁ λοχαγός ἀρνήθηκε τήν παράδοση, ἀλλά μετά ἀπό σύντομο διάστημα καί παρά τήν περικύκλωση τοῦ Ἀχλαδόκαμπου ἀπό τούς ἀντάρτες, διέφυγε μαζί μέ μερικούς ἀκόμη γιά τήν ἀσφάλεια τῆς Τρίπολης(!).

Τό 6ο σύνταγμα, ὑπό τόν Βαζαῖο, ἐπετέθει τό ἑπόμενο πρωί καί μετά ἀπό πεντάωρη μάχη κατέβαλε τούς 120 περίπου ταγματασφαλίτες πού ἀμύνθηκαν καί μπῆκε στό χωριό. Ἀντιγράφω τόν ἴδιο τόν Βαζαῖο, πού περιγράφει τό τέλος τῆς μάχης ὡς ἑξῆς: «...μιά διμοιρία τοῦ 1ου λόχου ἡ ὁποία ἐξώρμησε πρώτη εἰς τήν ἕφοδον, κατέλαβε μέν τά χαρακώματα, πλήν ἔσχεν 20 νεκρούς καί τραυματίες..[...] περί τήν δεκάτη ὥραν ἤρχισεν ἡ γενική ἕφοδος τῶν τμημάτων μας ...[...] καί εἰς τήν μάχην αὐτήν ἔσχομεν 20 νεκρούς καί 10 τραυματίες ἐκ τῶν ὁποίων 5 ὑπέκυψαν εἰς τά τραύματα των μετά τίνας ἡμέρας, καί οἱ ἀντίπαλοι ἔσχον 65 νεκρούς...».

Ἀπό τό κείμενο τοῦ Βαζαίου παρατηροῦμε δυό συχνά παράδοξα τῆς περιόδου 1943-49. Σέ μάχες πού ἐπιτιθέμενοι ἦταν ὁ ΕΛΑΣ ἤ ὁ λεγόμενος ΔΣΕ καί νικοῦσαν, οἱ ἀμυνόμενοι δέν εἶχαν ποτέ τραυματίες! Εἶχαν μόνο νεκρούς καί οἱ ἀριθμοί τους ἦταν πάντα πολλαπλάσιοι ἀπό τούς νεκρούς καί τραυματίες τῶν ἐπιτιθέμενων, γεγονός πού ἀποτελεῖ παγκόσμια πρωτοτυπία! Ἱστοριογράφοι τῆς ἀριστερᾶς ἤ ἀπολογητές της δέν βρίσκουν τίποτε περίεργο μ᾽ αὐτό, ὅπως δέν βρίσκει καί ὁ Βαζαῖος.

Τί ὅμως συνέβη πραγματικά στή μάχη τοῦ Ἀχλαδόκαμπου; Στή διάρκεια τῆς μάχης σκοτώθηκαν περίπου 8-10 ταγματασφαλίτες καί ἄλλοι 10 τραυματίστηκαν. Τήν εἴσοδο τῶν ἀνταρτῶν τοῦ ΕΛΑΣ στό χωριό ἀκολούθησε σφαγή, κατά τήν ὁποίαν τά θύματα ἦταν πάνω ἀπό 50, ταγματασφαλίτες καί ἄμαχοι χωρικοί. Συνο-λικά, 63 κάτοικοι τοῦ μικροῦ χωριοῦ ἔχασαν τή ζωή τους. Μεταξύ αὐτῶν ἦταν δυό γυναῖκες, καθώς καί 5 ἄνδρες ἡλικίας ἄνω τῶν 65 χρόνων. Ὁ μεγαλύτερος, ὁ Πέτρος Γ. Στέργιος, ἦταν 84 ἐτῶν! Οἱ ἐκτελέσεις ἐντός τοῦ χωριοῦ θά ἦταν ἀκόμη περισσότερες ἄν δέν ἐπενέβαινε ὁ καπετάνιος τοῦ 6ου Πελοπίδας καί ὁ ὑπολοχαγός Ἀναστάσιος Τούτουνας. Γιά τίς σωστικές ἐπεμβάσεις τους ὑπάρχουν μαρτυρίες καί ἀπό τίς δυό πλευρές καί ὁμιλοῦν γιά διάσωση πολλῶν ἀπό βέβαιη σφαγή.

Αὐτό ὅμως πού μένει ἱστορικά εἶναι ὅτι ἔγινε μιά ἀνώφελη μάχη καί μιά ἀδικαιολόγητη μαζική σφαγή. Ἄν στά 63 θύματα τοῦ Ἀχλαδόκαμπου προσθέσουμε καί τούς τουλάχιστον 25 ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ πού ἔχασαν τή ζωή τους, καταλήγουμε σέ 90 Ἕλληνες πού θυσιάστηκαν ἀπό τόν Τσικλητήρα καί τόν Βαζαῖο, στή σπουδή τους νά πάρουν χωρίς καθυστέρηση τά ὅπλα ἀπό τούς 120-150 ταγματασφαλίτες τοῦ Ἀχλαδόκαμπου.

Ἡ σφαγή συνοδεύτηκε καί ἀπό βάρβαρο ξυλοδαρμό πολ¬λῶν ἀκόμη ὁπλιτῶν καί χωρικῶν, γενικό πλιάτσικο –ἀπό τόν Ἀχλαδόκαμπο οἱ ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ πῆραν γύρω στά 350 μεγάλα ζῶα, φορτωμένα μέ τήν κινητή περιουσία τῶν κατοίκων- καί τή σύλληψη 150 περίπου, ταγματασφαλιτῶν καί πολιτῶν. Οἱ κρα-τούμενοι ὁδηγήθηκαν ἀπό τούς ἀντάρτες στό χωριό Δεστάνη. Μετά ἀπό δυό ἡμέρες καί μετά μιά διαλογή πού ἔγινε ἐκεῖ, οἱ μι¬σοί περίπου ἐλευθερώθηκαν. Κρατήθηκαν 73, οἱ ὁποῖοι ὁδηγήθηκαν στό χωριό Λουκᾶ Μαντινείας γιά νά δικαστοῦν ἀπό Ἀ¬νταρ¬τοδικεῖο. Ὁ ταγματάρχης Βαζαῖος λέει σχετικά: «...διώρησα πρόεδρον τοῦ στρατοδικείου τόν ὑπασπιστήν μου ἴλαρχον Νῖκον Κονδύλην ὁ ὁποῖος ἦταν δεδηλωμένος βασιλόφρων [...] ἔδωσα εἰς τόν πρόεδρον μυστικάς ὁδηγίας νά ἐπιβραδύνει ὅσον θά ἠδύνατο τήν δίκην ἕως ὅταν φθάση ἡ ἀναμενόμενη διαταγή τῆς κυβερνήσεως και τοῦτο ἵνα ἀποφεχθοῦν καί ἄλλαι ἐκτελέσεις, διότι πολλοί τῶν 150 συλληφθέντων κατεδικάστηκαν εἰς θάνατον...». Ἐδῶ ὁ Βαζαῖος παραδέχεται ὅτι εἶχαν γίνει ἐκετελέσεις, ὅταν γράφει «ἵνα ἀποφευχθοῦν καί ἄλλαι ἐκτελέσεις».

Τό τέλος τῆς τραγωδίας τοῦ Ἀχλαδόκαμπου. Τό «στρατοδικεῖο» τῶν 73 διήρκεσε ἕνα διήμερο, χάρη στή στάση τοῦ ἴλαρχου Κονδύλη, ὁ ὁποῖος ὅρισε δικηγόρο ὑπεράσπισης τῶν κατηγορουμένων καί ἐπέτρεψε σέ ὅλους νά ἀπολογηθοῦν. Στή συνέχεια, παρέτεινε ἐπί ἕνα ἀκόμη διήμερό τη σύσκεψη τοῦ«δικαστηρίου» γιά τήν ἔκδοση τῆς ἀπόφασης. Ἡ ἀπόφαση, πού λέγεται ὅτι περιλάμβανε ἀρκετές θανατικές καταδίκες, δέν ἀνακοινώθηκε ποτέ, γιατί ἐν τῷ μεταξύ ἡ Ἐθνική Κυβέρνηση ἐξέδωσε τήν ἀργοπορημένη της ἀνακοίνωση πού ἀπαγόρευε τίς ἐκτελέσεις. Οἱ ἀντάρτες τοῦ ΕΛΑΣ ὁδήγησαν τούς 73 κρατούμενους στό μεγάλο Στρατόπεδο Κρατουμένων τῆς Βυτίνας, ἀπό τό ὁποῖο ὅλοι τελικά ἔφυγαν ζωντανοί μετά τήν ὑπογραφή τῆς Συνθήκης τῆς Βάρκιζας (12.2.1945) .

Ιωάννης Μπουγάς

Κατηγορία: ΙΣΤΟΡΙΚΑ, ΜΠΟΥΓΑΣ Ι.